შეცოდების შენდობა

რაცა შეგცოდეთ, შეგვინდევ, თვით ჩვენვე შეგვინანია 416,1;

უმეტეს მივისწრაფოთ მშჳდობისა ყოფად, რამეთუ მიზეზ გუექმნა ურიცხუთა შეცოდებათა ჩუენთა შენდობისა მ. სწ., 33,16;

სხდეს მხიარულნი გარდასრულისა შეცოდებისა შენდობითა ვისრ., 130,26;

თვითან ცრემლითა მდუღარითა ღმთის წინ შეცოდებისა შენდობას ითხოვდა რუს., 527,20;

მამას ფერხთ მოეხვია და შეცოდების შენდობა ითხოვა ომ., 69,1;

ცოდვის შენდობა - ვინც შეინანებს, შეუნდობს უფალი თავის ცოდვასა გურ., 66,286,1;

ცოდვის მოტევება - კაცთა ხსნისათვის გახვიცდი, გთხოვ ცოდვის მოტევებასა თ. II, 30, 237,4;

შეცოდების მოტევება - მომიტევენ შეცოდება, თუ რა შეგცოდეო გურ., 80,281,4;

ცოდვის განტევება – ხოლო მან აღუთქუა ცოდვისა მის განტევებაჲ ხანცთ., 296,17.