ხანის დაზმა

თუ მოსრულა, უღონიოდ შინა ხანსა არ დაზმიდა 1319,1;

ზღვის პირს ხანსა არ დაზმიდეს 1123,4,

ადრე მოვალ, არ გაგწირავ, არას დავზამ შინა ხანსა 662,1;

მასვე წამსა წამოვიდა, შინა ხანი არა დაზმა 168,4;

აშაქის ძე ქიშვად მიზდევს, – მივა, ხანი არა დაზმა შნმ 151,2;

მან მიჰმართა სახლსა მისსა, ხანსა არც ყოლ არ დაზმიდა მთ., 1079,4;

ღმერთმან ქმნას, ასრე დავხოცნეთ, არ იყენენ ხანსა დაზმითა ჩ., 449,4;

ხუალე წასულისა ნდომა აქუს; მუნ ხანსა არ დაზმიდესა ფეშ., 87,1;

ლხინი ნახეს დიაღ კარგი, არ მოსწყინდათ ხანთა დაზმა არჩ. II, 222,3;

გახსონს, მეფეო, თქვენ აქ ხანი რამ დაზმია თბ., 201,3;

თუ წაბრძანდებით, წაბრძანდით, ხანსა ნუღარას დაზმითა გურ., 56,208,1;

ხანის დაყოვნება - უკურიდნეს, აღარა ქმნეს მუნ ხანისა დაყოვნება 260,4;

ნუ გიკვირს მისი ვერ-ნახვა და დაყოვნება ხანისა 1504,1;

ვერ ვასმინე საუბარი, მით დავყოვნე ხანი მუნ, და 89,4;

აწვე მოვა, არა ვიცი თუ დაჰყოვნის დიდსა ხანსა 258,4;

მან დასდვა პირი მიწასა, არ დაიყოვნა ხანია 1370,3;

სჯობს რომ კარგად გამოგზავნოთ, არ ქნათ ხანის დაყოვნება შნმ 178,4;

ხანს ნუ დაიყოვნებთო, ადრე წამოდითო რუს., 391,36;

ჩემგან არა ჴამს კვლა დაყოვნება ხანისა მთ., 620,4;

მოვიდეს იგი ვაჭარნი, არ დაიყოვნეს ხანები თ., I, 68,70,1;

ხანის დაყოფა – მუნ დაჰყოფდა დიდსა ხანსა 1174,3;

სიკვდილი მახლავს, დამეხსენ, ხანსაღა დავჰყოფ მცირასა 874,2;

თქვენ დაგხოცს თქვენი პატრონი, სოფელს ვერ დაჰყოფთ ხანასა 1182,2;

თქვა: „თუ დავბრუნდე, ეზომი ხანი რად დავყავ მე ველად 184,2;

დავყავ ხანი მას მას წინაშე 411,1;

ხანი დავყავ, გავეყარე, მაგრა გავხე ვითა ხელი 540,1;

ცოცხალ ვიყო, შენ ინდოეთს, ღმერთო, ხანი ვერა დაჰყო 521,1;

მან ტურფამან სახლსა ჩემსა ეგრე დაყო ხანი დიდი 1138,1;

არსადა ხანი არ დაყვეს, ერთნი თვალისა წამენი 215,3;

თუ არ დავბრუნდე, საძებრად დავყვნე სხვაიცა ხანანი 185,1;

გამოისვენოს სიძემან, დაყოს ცოტაი ხანია 544,2;

წავიდე ამულს, გურგანს და სარავს, მივიდე, ვინადირო და ხანი დავყო ვისრ., 112,9;

მუნ დავყავით დიდი ხანი და შემოვედით ა. დარ., 363,18;

ჩიტმან წყალი სვას, არ ვაცლი, რომე მან ხანი დაიყოს შნმ 3864,4;

ჯერეთ ნუ აჩქარებულხართ, აქ დიდსა ხანსა დაჰყოფთ რუს., 250,5;

მისრეთის ასულიც თან ახლავს და ხანის დაყოფისა არა ვიცი რა ომ., 109,6;

სწრაფად გავლნეს შორნი გზანი, მათ არ დაყვნეს ხანი სრულად მთ., 582,3;

საქმე მაქვსო გასაგები – თქვა– დავჰყოფო ცოტას ხანსა თ. I, 79,156,4;

აიყარნეს მასვე წამსა, აღარ დაყუეს მუნდა ხანი ფეშ., 155,2;

მობრუნდენ გამარჯვებულნი, მათ სადგომს ხანი რამ დაყვეს არჩ, II, 903,3;

ხანი დავჰყავით ზამთრისა, ზაფხული იქცა ჟამებად თბ., 426,1;

მწადს ხანი დავყო მოკვდავმან, ვარ ამის მონამჭირნენი ვახტ., 32,64,1;

თვისის სულისა და ხორცის უზიანოდ და დაუსაკლისად ხანი ვერ დაყოს საბა, II₁, 186,34;

ხანის ყოვნება – გააქცივნა მან ლაშქარნი, არ აყოვნებს მუნვე ხანსა არჩ. II, 601,4;

რადგან ღმერთმან გაგვაერთა, აღარა ჴამს ხანთა ყოვნა მთ., 598,2;

ჟამთა დაზმა - დამიზმან ჟამნი უდაბნოს მყუდროებით მსახურებას შინა პანს., 49,12;

ჟამის დაყოფა - მათ ერთი ხოლო ჟამი დაყვეს მ., 20,12.