ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი



ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

1 მიძღვნა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


ეძღვნება ქართული ეთნოლოგიური სკოლის ფუძემდებლის აკადემიკოს გიორგი ჩიტაიას ხსოვნას

„მადლობა ჩემს ხალხს ასეთი მემკვიდრეობისათვის, მადლობა ყველა უსახელო ხუროსა და ოსტატს, რომელთა მარჯვენამ განადიდა საქართველო, შექმნა მსოფლიო მნიშვნელობის უნიკალური კულტურის საგანძური“.

გიორგი ჩიტაია

2 ანოტაცია - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


„ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონის“ პირველი გამოცემის ტირაჟი იყო მხოლოდ 200 ეგზემპლარი. ბუნებრივია, ასეთი ტიპის ნაშრომისათვის, რომელიც ქართული სკოლის ყველა ბავშვისათვის უნდა იყოს ხელმისაწვდომი, ეს ძალიან ცოტაა. ჩემი ღრმა რწმენით, ასეთი დამოკიდებულება იყო უმთავრესი, რამაც გადააწყვეტინა (ჩემი თხოვნის გარეშე) ვაჟა უსანეთაშვილს ლექსიკონის განმეორებით გამოცემის დაფინანსება, იგი ჩემი მეგობარია, მაგრამ გადამწყვეტი აქ მეგობრობა კი არაა, არამედ მისი მყარი რწმენა ქართული ეთნოკულტურის სიდიდისა და მნიშვნელობისა. მადლობა მას ამისათვის.

„ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონის“ პროექტმა გაიმარჯვა სესფ-ის მიერ გამოცხადებულ კონკურსში და ეროვნული მუზეუმის თანამშრომლების ძალისხმევით ეს რთული საქმე წარმატებით დაგვირგვინდა. ყველაფერი ის რაც ამ ლექსიკონშია მოცემული და განმარტებული საუკუნეთა განმავლობაში იქმნებოდა ქართველი ხალხის საყოფაცხოვრებო და სამეურნეო ურთიერთობის სფეროში. ლექსიკონში შესული თითოეული ტერმინი ნათლადაა განმარტებული. შესაძლოა ითქვას, რომ ეს მასალები შენივთებულია აქამდე არსებული სხვა დარგობრივი ლექსიკონების, ისტორიული წყაროებისა და ეთნოგრაფიული მასალების საფუძველზე, საერთო შედეგით მიღებულია თითოეული ნივთის განმარტება, ისეთი აუცილებელი პირობების გათვალისწინებით, როგორიცაა ნივთის ფუნქცია, მასალა, უტილიტარული დანიშნულება და მასთან დაკავშირებული რწმენაწარმოდგენათა ასპექტები.

ცალკე აღნიშვნას იმსახურებს ლექსიკონის ვიზუალური მხარე, რომელიც თვალწინ წარმოგვიდგენს იმ უაღრესად მაღალ სამეურნეო და საყოფაცხოვრებო კულტურას, რომელიც საუკუნეთა განმავლობაში შეუქმნია ქართველ ხალხს, ეს კულტურა უეჭველად იმსახურებს უმაღლეს შეფასებას. დარწმუნებული ვარ, რომ ქართული ეთნოკულტურის გათვითცნობიერების დარგში დიდია ლექსიკონის დანიშნულება. ესაა არა მხოლოდ საინტერესო, არამედ ფრიად საჭირო ნაშრომი განსაკუთრებით ახალგაზრდა თაობის თვითშემეცნების გაღრმავებისათვის.

დავით ლორთქიფანიძე

3 წინათქმა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


წინათქმა

ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი, წარმოადგენს ხანგრძლივი შრომის შედეგს, რომლის მსგავსი ქართველოლოგიის სფეროში აქამდე არ განხორციელებულა.

საქართველოს ისტორიის სისავსეს მნიშვნელოვნად განაპირობებს სოციალური ყოფის გამოწვლილვით შესწავლა, დიდმნიშვნელოვანი პოლიტიკური მოვლენების გვერდით ადამიანთა ყოფა-ცხოვრების არააშკარა მოდელების წარმოჩენა. სწორედ ეს მისია აკისრია ნაშრომს. ასეთი იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის დამოკიდებულება ამ პრობლემისადმი, როდესაც ვიზა მისცა ს.ჯანაშიას მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილების თანამშრომლებს მასზე მუშაობისათვის ჯერ კიდევ გასული საუკუნის 90-იან წლებში.

მატერიალური კულტურის სფეროს გამომზეურებას, არსებული სპეციფიკის გათვალისწინებით, სათანადო ადგილი დაეთმო ქართულ ენციკლოპედიაში, მაგრამ მისგან განსხვავებით, ლექსიკონი გვთავაზობს არჩეული თემების უფრო სპეციფიკურ, ფართე და მრავალმხრივ გაშუქებას უხვი საილუსტრაციო მასალით, რაც ნაშრომის ვიზუალურსა და შემეცნებით დონეს განსაკუთრებულად ზრდის. ყველაფერი ის, რაც ამ ლექსიკონშია მოცემული ქართველი ხალხის საყოფაცხოვრებო და სამეურნეო ყოფის ვრცელი სპექტრი ფაქტობრივი განმსაზღვრელია ქართველი ერის ეთნოკულტურული მიღწევებისა, ამ სფეროში მისი წარმატების თუ წარუმატებლობისა, ნაშრომში თავმოყრილი მასალის გაცნობა და გაანალიზება უეჭველს ხდის, რომ ეს კულტურა არის ძალიან მრავალმხრივი, საყურადღებო და მნიშვნელოვანი. ასეთი მთლიანობით აქამდე ეს კულტურა არ ყოფილა წარმოდგენილი.

ლექსიკონის დანიშნულება ბევრად სცილდება წმინდა მეცნიერულ მიზნებს, განსაკუთრებით ფასეულია მისი ზოგადსაგანმანათლებლო მნიშვნელობა, ძალზე დიდია ასეთ ნაშრომებზე საზოგადოების მოთხოვნილებაც. ვისურვებდი ამ ლექსიკონის უცხოენოვანი ვარიანტების გამოცემას, რაც დიდად წაადგებოდა ქართული ეთნოკულტურის პოპულარობას საერთაშორისო მასშტაბით.

როინ მეტრეველი

Preface

Ethnographic dictionary of the Georgian material culture represents

Completeness of the Georgian history is signifi cantly stipulated by thorough study of social life, showing of non-evident models of humans' way of life along with great political events.

Just this mission is vested in the work. Such was the attitude of the Georgian Academy of Sciences to this problem when they gave visa to the employees of Ethnographic Department of S.Janashia Museum for working on it even back in the 90s of the last century.

Exposition of the sphere of material culture with consideration of real specifi cs was duly covered by the Georgian encyclopedia, though in contrast to it the dictionary off ers more specifi c, wider and comprehensive exposition of selected topics with rich illustrated materials, which especially increase both visual and informative levels of the work.

Everything which is given in this dictionary - wide range of the way of life and household life of the Georgian people - is the actual determiner of the Georgian nation's ethno-cultural achievements, their successes or failures in this sphere, studyand analysis of materials collected in the work makes it doubtless that this culture is rather versatile, attracting and signifi cant. Th is culture has never been presented in such wholeness so far.

Purpose of the dictionary much exceeds just scientifi c goals, especially valuable is its comprehensive signifi cance, and society's demands for such kind of works are rather high.

Academician Roin Metreveli

Vorwort

Das ethnographische Lexikon der georgischen materiellen Kultur ist Ergebnis der jahrelangen Forschung, derengleich im Gebiet der Kartwelologie (Georgienkunde) noch nicht stattfand.

Die vollkommene Forschung der Geschichte von Geogien ist ohne die detaillierte Forschung des sozialen Daseins in Georgien un vorstellbar und es ist wichtig neben der politischen Ereignisse auch das alltдgliche Dasein des Volkes darzustellen. Genaudiese Aufgabe beinhaltet das vorliegende Werk.

Zwar wurde der Darstellung der materiellen Kultur von Georgien in „Der Georgischen Enzyklopedie“ ihr bestimmtes Kapitel gewidmet, aber im Unterschied zur Enzyklopedie bietet das zahlreich illustrierte ethnographische Lexikon die erweiterte, eingehende und vielfдltige Darstellung des Problems. Also, im Lexikon ist das breite Spektrum des wirtschaftlichen und alltдglichen sozialen Lebens des georgischen Volkes darstellt. Die Bekanntnahme und Analyse dieses ethnographischen Materials beweist, dass die georgische ethnographische Kultur sich als vielfдltige und wertvolle Kultur versteht. Bis heute wurde diese Kultur noch nicht mit solcher Vielfaltist und Fьlle dargestellt, wie es in diesem Lexikon vorgegeben ist.

Das Lexikon hat nicht nur das wissenschaftliche Bedeutung und ist nicht nur für Fachleute bestimmt, sondern besonders wichtig ist auch sein allgemeinbildender Wert - das Lexikon ist auch fьr den breiten Kreis der Leser geeignet. Akademiker Roin Metreweli

Préface

Le dictionnaire ethnologique de culture matérielle ci présenté est le résultat des longues recherches scientifi que dont le pareil n'était jamais produit jusqu'а alors dans le domaine kartvelologique.

Il est indispensable d'étudier des moeurs, des habitudes et des comportements des peuples pour mieux présenté l'histoire de Géorgie, d'а coté des mouvements importants politique il faut absolument dégager des modèles de la vie quotidienne des gens.

Cet oeuvre porte exactement cette mission. L'Académie Scientifi que de Géorgie a donné cette charge а la section ethnologique du Musée National de Géorgie de S. Djanachia dans les années 90 du siècle passée.

Dans l'Encyclopédie Géorgienne il y a assez des articles dédier а la culture matérielle mais ce dictionnaire nous propose l'étude plus ciblé, spécifi que et ample des thèmes choisis enrichis par des illustrations qui augmente son niveau cognitif et visuel.

Tout ce qui est présenté dans ce dictionnaire - le large spectre de genre de vie et d'économie du peuple géorgien - est le fait déterminant des succès ethnoculturel de la nation géorgienne. Les données présentées dans le dictionnaire, leurs analyses nous montrent évidement que cette culture est trиs intéressantes et importantes. Cette culture n'était jamais si pleinement présentée jusqu'а alors.

Le dictionnaire n'est pas envisagé seulement pour le milieu scientifi que mais aussi il a la fonction éducative et populaire. Académicien Roin Metreveli.

Предисловие

Этнографический словарь грузинской материальной культуры является результатом долголетнего труда. В сфере картвелологии подобного рода труд осуществляется впервые.

Полное представление истории Грузии во многом зависит не только от изучения значительных политическах явлений, но и от выявления не вполне явно выраженных моделей бытовых взаимоотношений людей. Именно такую цель преследует указанный труд. Подобное отношение к данной проблеме было выражено Академией наук Грузии еще в 90-ые годы прошлого столетия. Тогда же была дана виза сотрудникам этнографического отдела Музея Грузее им. С. Джанашиа заняться работой над этой проблемой.

Освещение сферы материальной культуры,с учетом существующей специфики, подобающее место заняло в Грузинской энциклопедии. Но в отличние от нее, данный словарь предлагает нам более специфическое, широкое и многостороннее освещение подобранных тем, снабженных обильным иллюстративным материалом, что способствует особенному росту визуального и познавательного уровня этого труда.

Все то, что представлено в словаре, т.е широкий спектр бытовой и хозайственной жизни грузинского народа, является фактическим доказительством его этнокультурных достижений, успехов или безуспешности в этой сфере. Ознакомление с собранным в труде материалом убеждает в том, что эта культура является многосторонней, значительной и заслуживающей особого внимания. Она до настоящего времени не била представленна столь полно и объемисто. Значение данного словаря во многом превосходит чисто научные интересы.

Особенно значительно его общеобразовательное значение. К трудам подобного рода интерес общества высок. акад. Роин Метревели.

4 შესავალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შესავალი

ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი ძირითადად ეყრდნობა ეროვნული ეთნოლოგიური სკოლის მიერ წლების განმავლობაში მიღწეულ შედეგს.

ლექსიკონის მოსამზადებელი სამუშაოები თავდაპირველად დაგეგმილ და შესრულებულ იქნა ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილებაში, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმის თანხმობით. პირველი ეტეპი მოიცავდა: მასალის შერჩევას, ტერმინების ნომენკლატურის განსაზღვრას, ვიზუალური მასალის მომზადებასა და ფორმატის ზოგადი ტიპის ჩამოყალიბებას, რაც წარმატებით იქნა განხორციელებული. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიისა და განათლების სამინისტროს რეორგანიზაციის შემდგომ, საქართველოს ეროვნული მუზეუმის ეთნოგრაფიისა და ისტორიის დეპარტამენტში, უკვე არსებული მასალების საფუძველზე, 2006 წ. მომზადდა პროექტი და შეტანილ იქნა ახლად დაარსებული „საქართველოს სამეცნიერო ფონდის“ მიერ გამოცხადებულ კონკურსში. პროექტმა გაიმარჯვა და მასზე 2006 წ. 2 ოქტომბრიდან 2008 წ. 30 სექტემბრამდე ჯერ სამეცნიერო ფონდის (6 კვარტალი), ხოლო გაყოფის შემდგომ „რუსთაველის ფონდის“ (ორი კვარტალი) მეურვეობით მიმდინარეობდა მუშაობა.

ლექსიკონის შექმნა მოტივირებული იყო რეალურად არსებული ცვლილებებით, რასაც ადგილი აქვს ქართულ მატერიალურ კულტურაში. როგორც ცნობილია, მსოფლიო გლობალიზაციისა და ინტეგრაციის პროცესი დღის წესრიგში აყენებს ეთნოკულტურულ მემკვიდრეობის მიმართ პრობლემატურ დამოკიდებულებას. ქართული ეთნოკულტურა - ესაა უზარმაზარი შემოქმედებითი პროცესი, რომელიც იქმნებოდა საუკუნეთა განმავლობაში. ხალხის ფენაში შექმნილი ეს კულტურა არის განმსაზღვრელი საქართველოს როლისა და ადგილისა მსოფლიოს ხალხთა ცივილიზაციაში. თუ ქვეყანას აქვს პრეტენზია ითვლებოდეს დიდი კულტურული მემკვიდრეობის შემოქმედად ეს, უპირველეს ყოვლისა, უნდა დაადასტუროს ამ ქვეყნის მოსახლეობის სამეურნეო ცხოვრების განვლილმა გზამ, რომელიც უნდა აისახებოდეს მიწათმოქმედებაში ზოგადად და კერძოდ, ხორბლეულისა და ვაზის კულტურების სელექცია-შეჯვარებაში, ხელოსნურ წარმოებაში, საცხოვრისში, ტანსაცმელში, მუსიკალურსა და კვების კულტურაში, ხალხურ მედიცინაში და საერთოდ, საყოფაცხოვრებო ურთიერთობის თუნდაც არააშკარა მოდელების შემუშავებაში.

კვლევის თანამედროვე დონეზე, რომელსაც მიაღწია ქართულმა ეთნოლოგიურმა სკოლამ, დამაჯერებლადაა წარმოდგენილი ქართველი ხალხის ეთნოკულტურული მიღწევები, მაგრამ სავსებით ცხადად ჩანს, რომ სამყაროს განვითარების პროცესი, საფრთხეს უქმნის ტრადიციული დარგების განვითარებას. უფრო მეტიც, დღეისათვის ამ დარგთა უმეტესობამ ფუნქციონირება შეწყვიტა და მასთან დაკავშირებული საწარმოო ჩვევები და ტერმინოლოგიური ლექსიკა უფუნქციობის გამო გაღარიბდა. დარგობრივი ლექსიკა დღეს უკვე აღარ შეესაბამება თანამედროვე ეკონომიკური და კულტურული განვითარების დონეს. მიმდინარეობს ტერმინთა უნიფიკაციის პროცესი.

ერთადერთი, რასაც შეუძლია ამ უარყოფითი მოვლენების გარკვეული კომპენსაცია მოახდინოს და ისტორიული ქმნადობის დოკუმენტირება შეძლოს, ესაა ვრცელი ტერმინოლოგიური საცნობარო ლექსიკონი. ასეთი მოტივაცია და ორიენტირი იყო უმთავრესი, რომელიც წითელ ზოლად გასდევდა ლექსიკონის მუშაობის პროცესს. ლექსიკონში თავი მოიყარა მატერიალური კულტურის წრეში შემავალ ტერმინთა უდიდესმა უმრავლესობამ: დანიშნულების, მასალის, დამზადების წესის, გავრცელების არეალის, უტილიტალური დონისა და ნივთთან დაკავშირებული რწმენა-წარმოდგენების ასპექტების განხილვით (თუკი ასეთ არსებობს). ლექსიკონში უხვად იქნა გამოყენებული ქართული ლექსიკოგრაფიული დარგის მიღწევები, ს.ს ორბელინის „სიტყვის კონიდან“ დაწყებული ცალკეული კუთხის კილო-თქმათა ლექსიკონებამდე დამთავრებული. ასევე უნიკალური ნივთიერი და საილუსტრაციო მასალა, რომელმაც მუზეუმის ფონდებში შემოსვლა დაიწყო XIX საუკუნის უკანასკნელი მეოთხედიდან და მისი აქტიურობა არ შეწყვეტილა ვიდრე XX საუკუნის ოთხმოციან წლებამდე. ესაა როგორც ექსპონატები, ასევე მხატვრულ-დოკუმენტური ჩანახატები, შესრულებული გერმანელი, ფრანგი, ებრაელი, რუსი და ქართველი მხატვრების მიერ.

წინამდებარე ნაშრომი არ წარმოადგენს მკაცრად განსაზღვრული კლასიკური ტიპის ლექსიკონს. ჩემი, როგორც რედაქტორის მიზანი იყო, მასში შეგვეტანა ისეთი ტერმინებიც, რომლებიც შესაძლოა ცნება „მატერიალურს“ არ შეესაბამებოდეს, მაგრამ ისინი ეხმარებიან ამ ცნებასთან დაკავშირებული მოვლენებისა და საგნების უკეთ დახასიათებას. ლექსიკონში შევიტანეთ ზოგიერთი ისეთი უცხოური წარმოშობის ტერმინი და საგანი, რომელიც დროთა განმავლობაში შეითვისა ქართულმა ეთნოკულტურამ და თავის ნაწილად აქცია.

დიდი სურვილი მქონდა, ლექსიკონს დართვოდა ინგლისურ-ფრანგულ-რუსული შემოკლებული თარგმანი, მაგრამ სხვადასხვა მიზეზების გამო ეს ვერ მოხერხდა, თუმცა იმედს არ ვკარგავ, რომ მომავლისათვის ეს პრობლემაც დადებითად გადაწყდება, რასაც უდიდესი მნიშვნელობა ექნება ქართული ეთნოკულტურის პოპულარიზაციისათვის. ლექსიკონის მომზადებაზე მუშაობდა ს.ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილების 18 თანამშრომელი და ერთი მოწვეული ეთნოლოგი. მასში შესულია 2086 ტერმინი.

„ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი“ წარმოადგენს ამ ტიპის ნაშრომის შექმნის პირველ ცდას, ეს ვითარება არამცირედია საიმისოდ, რომ მას გარკვეული ნაკლი ჰქონდეს. ავტორები დიდი გულისხმიერებით მიიღებენ ყოველ არგუმენტირებულ შენიშვნას და გაითვალისწინებენ შემდგომი მუშაობისას.

ელდარ ნადირაძე

The project author and scientifi c director Einleitung

Das ethnographische Lexikon der georgischen materiellen Kultur? beruht sich auf den jahrelang gesammelten Forschungsergebnissen der georgischen ethnologischen Schule. Im Lexikon werden auf dem modernen Forchungsniveau die ethnokulturellen Leistungen des georgischen Volkes dargestellt.

Die Vorbereitungsarbeit fьr das Lexikon wurde an der ethnographischen Abteilung des Staatlichen Dschanaschia-Museums geplant und vollbracht. Auf der ersten Phase wurde das ganze Material gesammelt und sortiert, die terminologische Nomenklatur bestimmt und das visuelle Material vorbereitet. Ausserdem wurde die erste Fassung der Lexikonausstattung entworfen. ?

Zwischen den Jahren 2006-2008 wurde das Lexikon-Projekt von der Stiftung für Wissenschaftsförderung?von Georgien finanziell unterstützt.

Das Zusammenstellen des Lexikons wurde durch jene globalen Änderungen motiviert, die in der ganzen Welt der Fall sind: Die Prozesse der Globalisierung und globalen Integration. Diese Prozesse bilden Probleme bei der Schutz der ethnokulturellen Erbe. Das georgische Volk hat seine Ethnokultur im Laufe der vielen Jahrhunderte geschaff en. Die im Volk entstandene Ethnokultur verleiht Georgien die besondere Stellung innerhalb der Ethnokulturen und Zivilisation der anderen Völker der ganzen Welt.

Wenn das Volk und das Land den Anspruch darauf hat, sich als Schöpfer und Erbe der grossen Kultur zu fühlen und verstehen, dann soll das vor allem durch den von der Bevölkerung des Landes geschlagenen Weg ins wirtschaftliche Gebiet bewiesen werden. Dieser Weg soll in dem seit den jahrhunderten entwickelten Acker- und Weinstockanbaukultur, in der handwerklichen Herstellungskultur, in der Baukultur, Gewandkultur, Musik- und Kulinariekultur, in der Volksmedizin widergespiegelt werden. Das georgische Ethnokultur besitzt genau die jahrhunderte lange Traditionen des obengenanten. ?

Es ist aber auch klar, dass der Globalisierungsprozess der traditionellen wirtschaftlichen Zweigen mit Aussterben droht. Mehrheit dieser wirtschaftlichen Zweigen wurden schom eingestellt und die mit diesen Zweign verbundenen Herstellungsfähigkeiten und Fachbegriffe sind wegen der Funktionslosigkeit schon verlorengegangen. Es kommt der Prozess der terminologieschen Unifikation vor. Einziges, was diesen Verlust mehr oder weniger kompensieren kann, ist ein umfassendes Terminologie-Lexikon.?Genau dies war die Motivation während der Arbeit am Lexikon.?Im Lexikon wird die Terminologie aus allen wirtschaftlichen, landwirtschaftlichen Zweigen und dem alltäglichen Leben der georgischen ethnographischen Kultur zusammengesammelt.

Im Lexikon wurden auch die Leistungen der georgischen lexikographieschen Schule breit benutzt - das lexikologisches Material wurde sowohl aus dem bekannten „Georgischen Wцrterbuch“ („Sitkwis Kona“) von Sulchan-Saba Orbeliani, als auch aus den Wörterbüchern der georgischen Mundarten entnommen.

Im Lexikon wurde auch das seltsame anschauliche und sachliche Material benutzt, das ins Staatlichen Dschanaschia-Museum von XIX Jh. bis den 80-er Jahren des XX Jh.-s landeten. Das sind sowohl Exponate (40.000 Einheiten), als auch Skizzen und Zeichnungen, entworfen von den georgischen, deutschen, französischen, russischen und judischen Malern.

An der Vorbereitung des Lexikons haben 18 Mitarbeiter der ethnographischen Abteilung des Staatlichen Dschanaschia-Museums und ein eingeladener Ethnologe teilgenommen.

Das ethnographische Lexikon der georgischen materiellen Kultur? ist ein erstes Versuch auf diesem Gebiet und natürlich fern von jeglicher Vollkommenheit. Die Autoren werden jede argumentierte Bemerkung gern entgegennehmen und in den nächsten Lexikon-Aufl agen berücksichtigen

Autor und wissenschaftlicher Leiter des Projekts Eldar Nadiradze

Introduction

Le dictionnaire ethnologique de culture matérielle est basé essentiellement sur les résultats des recherches scientifi ques de l'école ethnologique nationale. ?

Les travaux préparatifs du dictionnaire ont été planifi és et réalisé dans la section ethnologique du musée national de Géorgie par accord du présidium de l'Académie Scientifi que de Géorgie. Première étape contenait: le chois des matériaux, la détermination des termes, la préparation des matériaux visuels et la formation du format général; tous ses travaux ont été réalisés avec succès. Après la réorganisation de l'Académie Scientifi - que de Géorgie et de Ministère d'Education, dans le département d'ethnologie et d'histoire du Musée National de Géorgie sur la base des matériaux déjа existée en 2006 le projet a été préparé et a été présenté au concours du „Fondation Scientifi que de Géorgie“, récemment fondé. Le projet a obtenu le financement et le groupe des chercheurs ont travaillé dès 2 octobre 2006 jusqu'à 30 septembre 2008 (6 trimestres) d'abord sous le patronage du Fond National et après la séparation sous le patronage du Fondation de Roustavéli (2 trimestres).

La création du dictionnaire a été motivée par des changements réels, qui ont lieu dans la culture matérielle de Géorgie. Comme il est connu, le processus de mondialisation et d'intégration actualise les problématiques du patrimoine ethnoculturel. L'ethnoculturel géorgienne c'est un processus créateur qui avait déroulé pendant des siècles. Cette culture, crée dans le milieu des peuples, est déterminante du rôle et du lieu de Géorgie dans la civilisation des peuples du monde. Si le pays a la prétention d'étre créateur du grand hèritage culturel, cela doit étre prouvé par le chemin passé de son peuple dans le domaine d'agriculture général et, en particulière, dans les sèlections et les hybridations des froments et du vigne, dans les entreprises artisanaux, dans les habitations, dans les vétements, dans les cultures musical et alimentaire, dans la médecine populaire et généralement dans l'élaboration des modéles, méme non évidents, des relations de la vie.

Au niveau des recherches modernes atteintes par l'école ethnologique géorgienne les succès ethnoculturaux sont bien présentes. Il est évident que le processus du développement mondial menace du développement du domaine traditionnel. En plus, la majeure partie de ces domaines ne fonctionne plus et des moeurs liées avec eux et la terminologie se sont appauvries sans fonctionnement. Le lexique de ces domaines ne corresponde plus aux niveaux du développement culturel et économique. Le processus d'unifi cation des terminologies a lieu. Une seule chose qui peut compenser cet événement négatif c'est le dictionnaire des terminologies. C'était la motivation majeure qui a accompagné le processus du travail sur ce dictionnaire.

La majeure partie des termes de la culture matérielle est réunie dans le dictionnaire avec l'étude des aspects liés avec des croyances, des objets, des niveaux utilitaires, des règles des préparations, des matériaux, des fonctions et des espaces des diff usions. Les données lexicographiques géorgiennes - dès le dictionnaire de S.S Orbéliani „Sitkvis kona“ jusqu'aux dictionnaires des diff érentes patois géorgiens, comme des objets et des illustrations faits par les peintres Allemands, Français, Juifs, conservés dans les fonds du musées - réunis dès deuxième moitié du XIX siècle jusqu'a des années 80 du XX siècle-sont abondement utilisées dans le dictionnaire.

Cet oeuvre n'est pas un dictionnaire au sens classique. Mon but, comme de rédacteur, était y mettre aussi les termes qui ne correspondent pas, tout а fait, а la notion „matérielle“ mais qui aident caractériser mieux des événements et des objets coïncidés avec cette notion. J'avais grand envie d'y ajouter la courte traduction franco-anglo-russe mais c'était impossible pour le moment donné; j'espère dans l'avenir résoudre ce problème aussi, car cela aura une grande importance pour la popularisation d'ethnoculture géorgienne.

18 personnes de la section ethnologique du Musé National de Géorgie et un ethnologue convié ont travaillé sur le dictionnaire. Dans le dictionnaire il y a 2086 termes.

„Le dictionnaire ethnologique de culture matérielle“ est le premier essais de créer un oeuvre de ce typelа, c'est pourquoi il est possible d'y trouver des défauts. Les auteurs seront reconnaissants de recevoir des remarques argumentés pour qu'ils les prenaient en considérations dans leurs futures travaux.

Auteur de projet et dirigeant scientifi que Eldar Nadiradze

Вступление

Этнографический словарь грузинской материальной культуры в основном опирается на итоги, достигнутые грузинской этнологической школой в течение многих лет.

Подготовительная работа над словарем первоначально была запланирована и выполнена в этнографическом отделе Музея Грузии им. С.Джанашиа, с согласия президиума Академии наук Грузии.

Первый этап работы включал: подбор материалнов, определение номенклатурных терминов, подготовку визуального материала, определение формата общего типа. Всё это успешко было выполнено.

После реорганизации Академии наук Грузии и Министерства просвещения, в Департаменте этнологии и истории Национального музея Грузии, на основе существующего материала, в 2006 году был подготовлен проект и представлен на конкурс, объявленный новооснованным „Грузинским научным фондам“.

Проект победил. Работа над ним протекала со 2 октября 2006 года по 30 сентября 2008г. Вначале (в течение шести кварталов) под патронажем „Научного фонда Грузии“, а после разъединения этой организации (в течение двух кварталов) - под патронажем „Фонда Руставели“.

Создание словаря было мотивировано реально существующими изменениями в грузинской материалньой культуре. Как известно, процесс мировой глобализации и интеграции на повестку дня ставит проблематичное отношение к этнокультурному наследию. Грузинская этнокультура, являясь результатом огромного творческого процесса, создавалась столетиями и является определителем места и роли Грузии в мировой цивилизации.

Если страна претендует на то, чтобы считаться саздателем большого культурного наследия, то прежде всего она должна это доказать историей хозяйстьвенного быта её народа. Это земледелие в общем и в частности, селекция зерновых культур и винограда, кустарное производство, жилье, одежда, музыка, культура питания, народная медицина, и вообще разработка не вполне явных моделей бытовых взаимоотношений.

Грузинской этнологической школой, на современном уровне исследования, вполне убедительно доказаны достижения этнокультуры грузинского народа. Однако, вполне ясно, что процесс развития мирового сообщества создает опасность для развития традиционных отраслей хозяйства, большинство которых в настоящее время прекратило функционирование. Вместе с тем утратили свое значение и связанные с ними, оставшиеся без функции, производственные навыки и лексика. Отраслевая лексика уже не соответствует современному уровню экономического и культурного развития. Идет процесс унификации терминов.

Единственное, что может воспрепятствовать этим отрицательным явлениям и внести определенную компенсацию в этом направлении, является обширный справочно- терминологический словарь. Подобная мотивация и ориентировка являются тем главным, что красной нитью проходила в процессе работы над указанным словарем.

В словарь вошла большая часть терминов, входящих в круг материальной культуры. это термины, обозначающие назначение предмета, материал, правила изготовления, ареал их распрстранения, уровень утилитарности, а также верования, предания, связанные с предметом (если таковое имеется). В словаре широко использованы достижения грузинской лексикографии, начиная со словаря С.С орбелиани „Ситквис кона“, кончая словарями диалектав отдельных частей Грузии. Наряду с этим использован уникальный вещественнный и иллюстративный материал, который начал поступать в фонды Музея еще с последней четверти XIX века. Активность в этом отношении не прекращалась до 80-ых годов XX века. В виде экспонатов собрано прибл.40000 единиц. Использованы также художественно-документальные зарисовки, выполненные немецкими, французскими, еврейскими, русскими и грузинскими художниками.

Над подготовкой словаря работало 18 сотрудников этнографического отдела муэея им. С. Джанашиа, а также один приглашенный этнолог. В словарь вошло 2086 терминов.

Этнографический словарь грузинской материальной культуры является первой попыткой подобного рода исследования. Не исключено, что в словаре могут быть определенные недостатки. Авторы с благодарностью примут всякое аргументированное замечание и учтут в дальнейшей работе.

Автор и научный руководитель проекта Ельдар Надирадзе

5 შემოკლებანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შემოკლებანი

მსე - მასალები საქართველოს ეთნოგრაფიისათვის

ქკთსკ - ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა

მსმკი - მასალები საქართველოს მატერიალური კულტურის ისტორიისათვის

სსმმ - საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის „მოამბე“

ქსე - ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია

ენიმკ - ენის ისტორიისა და მატერიალური კულტურის „მოამბე“

მმ - მუზეუმის „მოამბე“

სემმ - საქართველოს ეროვნული მუზეუმის „მოამბე“

სმეელ - საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ენციკლოპედიური ლექსიკონი

მსშხი - მასალები საქართველოს შინამრეწველობისა და ხელოსნობის ისტორიისათვის

ძმ - ძეგლის მეგობარი

იჯელ - ივანე ჯავახიშვილის ენციკლოპედიური ლექსიკონი

მქემკი - მასალები ქართველი ერის მატერიალური კულტურის ისტორიისათვის

დლ - დასურათებული ლექსიკონი

ქელ - ქართული ეთნოლოგიური ლექსიკონი

ქეგლ - ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი

ძქეგლ - ძველი ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი

6 ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი - შ

▲back to top


6.1 შაბაქა//ჭია // გველიკუდა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შაბაქა // ჭია // გველიკუდა
პატარა ხერხის სახეობა. ასეთი ხერხით აჭრელებდნენ აივნის ფარდებსა და მოაჯირებს.

6.2 შავები - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შავები
აქ: სამგლოვიარო სამოსელი. უძველესი პერიოდიდან მიცვალებულთან დაკავშირებით შექმნილ ტაბუაციის რთულ სისტემაში ერთ-ერთ საკითხს სამგლოვიარო სამოსელის ფერის შერჩევა წარმოადგენს (იხ. ძაძა). ძველი დროიდან ფერი სიმბოლური ინფორმაციის წყაროდ იყო მიჩნეული, რომელიც ძლიერ გავლენას ახდენდა ადამიანის ფსიქოლოგიურ და ემოციურ მდგომარეობაზე. სხვადასხვა ხალხში ფერთა გამას სხვადასხვა დატვირთვა ჰქონდა. საქართველოში სამგლოვიარო სამოსი ძირითად შავი ფერისა იყო, აქედან მომდინარეობს სამგლოვიარო სამოსელის ერთ-ერთი სახელწოდებაც - „შავები“. ძველ საქართველოში გლოვის დროს ძირითად შავ ფერთან ერთად გამოიყენებოდა ლურჯი, ყავისფერი (ჯიგარი), იისფერი. სვანეთში და ხევსურეთში დაცული წესებით, შავთან ერთად წითელიც ჩანს გამოყენებული მიცვალებულის სახელზე მოკაზმული ცხენის აღკაზმულობაში, რაც საზეიმო და გლოვის ელემენტების შერწყმას უნდა გულისხმობდეს. სამეგრელოში დაცულია სამგლოვიარო სამოსელის სახეობა - „ონწერალი“, რომელიც შვილის, ქმრის და გაზრდილის - „მორდილი“- დაღუპვის დროს იყო გამოყენებული. ეს იყო თეთრი ნარმისგან („ჩენარმა“) დამზადებული კაბა. ამაზე „სამწარო“ აღარა ყოფილა, მაშინვე შეატყობდნენ, რომ ჩაცმულს ახალგაზრდა ახლობელი ჰყავდა დაკარგული.

ც. ბ..

6.3 შალაფი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შალაფი
ფიცრის სახვრეტი. საშუალო ტიპის ბურღი, გავრცელებული იყო ხევსურეთში, ფშავში და სხვ.

ლიტ.: გ. გასიტაშვი ლი, ხის დამუშავების ხალხური წესები, 1962.
გ. გ..

6.4 შალაშინი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შალაშინი
რკინისპირიანი ხის იარაღი, რომლითაც აშალაშინებენ ფიცრებს. შალაშინი არის მრავალნაირი.

6.5 შალთა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შალთა
თოხის ნაირსახეობა, რომელიც გამოიყენება ბოსტანში სამარგლავად. სულხან-საბა მას ნამგლისებურად მოხრილ პირიან იარაღად მოიხსენიებს. შალთა განეკუთვნება პატარა პირიან თოხების ჯგუფს.

ლიტ.: ქელ. 2009.

6.6 შალი//კული - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შალი//კული
მატყლის ძაფით საქსოვ დაზგაზე, ან ყაისნაღით და წინდის ჩხირებით მოქსოვილი მოსასხამი, საბეჭური შალი. შალის ქსოვილის მოსაქსოვად გამოყენებული იყო: საქსოვი ყდა (ხევსურეთი, ქართლი)//აკაზმები (თუშეთი)//ლაჯშიარ (სვანეთი), საფეიქრო (რაჭა), საქსელე (იმერეთი), საოშუალო (სამეგრელო). შალები იქსოვებოდა ორმაგი და ცალფა ძაფითაც. ძაფის დამუშავების მიხედვით იყო წაღმართად და უკუღმართად ნაქსოვი. დამზადების ადგილის მიხედვით ცნობილი იყო: მსხვილად აძახული ძაფით ნაქსოვი, ე.წ. ჯვარული და ონური, ცალფად აძახული ძაფით ნაქსოვი ხონური შალი. ასევე ლეკური, მუხახის შალი, იმერული შალი და სხვა. სახიან შალებს განეკუთვნებოდა: ღვედებიანი, ზოლიანი (რაჭა, ლეჩხუმი, სვანეთი), კუბოკრული//ჭადრაკული (რაჭა, იმერეთი)//კიბოიანი (სვანეთი)//ფუთური (გურული), ირიბზოლიანი ნახჭიანი (ლეჩხუმი), ხარვეზიანი - ზოლსა და ზოლსა შუა დატოვებული ადგილით (იმერეთი) და სხვა. შავი და თეთრი მატყლის შერევით მრთველ-მქსოველები ახერხებდნენ სხვადასხვა ნეიტრალური ფერების მიღებას, რომლითაც ამზადებდნენ სხვადასხვა სახის ჩასაცმელს. შალის ნაწარმი, გარდა საკუთარი მოთხოვნისა, გასაყიდადაც მზადდებოდა. კაპიტალიზმის განვითარებამდე საქართველოს მთისა და ბარის მოსახლეობა მოიხმარდა შინნამზად შალს. ქართული შალის საუკეთესო ნიმუშები დასტურდება ხევსურეთში.

ლ. მ..

6.7 შალი თივთიკის - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შალი თივთიკის
ნაზი ქსოვილი, თხის ან ჯიხვის ბეწვის რბილი ბალნით ნაქსოვი: თხას ან ჯიხვს ბალანს რკინის სავარცხლით გამოვარცხნიდნენ და მაკრატლით აჭრიდნენ, საპენტელათი აპენტავდნენ, ცალკბილა საჩეჩელზე - „სავარცხელზე“ დაჩეჩავდნენ და თითისტარზე დაართავდნენ. თივთიკის შალით მზადდებოდა ყაბალახი, ჩოხა, კაბა, მხრის შალები, ხალათები, თავშლები. ძველ წერილობით ძეგლებში თივთიკი „თხისურის“ სახელითაცაა ცნობილი.

ლიტ.: ც. ყარაულაშვილი, ქსოვილების დამზადების ხალხური წესები. სსმმ. XXXIV, 1976.
ლ. მ..

6.8 შამფური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შამფური
1. რკინის ან ხის წვეტიანი ჯოხი, ზოგჯერ დაგრეხილი ფორმის, გამოიყენება ხორცის შესაწვავად. დიდი სანადიმო სუფრებისათვის საჭირო შამფურებს ლითონისაგან ამზადებდნენ. ასეთ შამფურებზე ზოგჯერ მთლიანად იწვებოდა დაკლული პირუტყვი (ცხვარი, თხა, გოჭი). 2. სადურგლო იარაღი, ხმარობენ ხის გასახვრეტად.

6.9 შანა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შანა
ლითონის ნივთი, რომელსაც ადამიანი იბამდა ყელზე ავი თვალისაგან დაცვის მიზნით.

6.10 შანდალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შანდალი
სხვადასხვა მასალისაგან დამზადებული სანთლის დამჭერი და ასანთები. ჩვეულებრივ გამოიყენება საცხოვრისში. არის სხვადასხვა ფორმის. რელიგიური დანიშულებით შანდალმა შეიძინა სხვა შინაარსი. ამ მხრივ განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი გახდა ძველი აღთქმის ებარელთა შვიდტოტიანი შანდალი, რომელიც უნდა ნთებულიყო დღედაღამ, რაც მიანიშნებს ღმერთის ყოვლადმყოფობას, მის მარადიულობას.

ე. ნ..

6.11 შანთი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შანთი
1. რკინის საზომი ერთეული, აღებმიცემობაში რკინა იზომებოდა შანთობით. შანთი უდრის 35 კგ. რკინას. 2. გრძელი, შამფურისებური რკინა, სხვადასხვა საგანთა სახვრეტად.

ლიტ.: ნ. რეხვიაშვილი, ქვის საკოდი რკინის იარაღი, სსმმ, XVIII B, 1953.

6.12 შანკო (გურ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შანკო (გურ.)
თაფლის დასაწური ორი გრძელი თანაბარი ზომის ჯოხი, რომლებიც ბოლოებში ერთმანეთზე დამაგრებული არ იყო, გარკვეულ პარალელს პოულობს შნაკვთან (იხ.)

6.13 შანჭრაქი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შანჭრაქი
ჭრაქის სახეობა. („შან“ - ძაღლი სომხ.) - ძაღლის ჭრაქი. XIX ს. ბოლოს სომხეთიდან თბილისში მოსული სომეხი ლტოლვილები ავლაბარში სახლდებოდნენ. ეს სახელი დაერქვა იმიტომ, რომ ოთახს ძაღლის ქონისგან გაკეთებული ჭრაქებით ანათებდნენ.

ე. ნ..

6.14 შარვალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შარვალი
საქართველოში და უმეტესად, აღმოსავლეთ საქართველოში, შარვლის შემდეგი ტიპები ჩანს გავრცელებული. 1. „ქართული“ - მოკლე ტოტებიანი, რომელთა შესაკერად ორი ან ოთხი განი ყოფილა საჭირო. ირიბადაჭრილ სათავეში, რომლის შესაკერად ზოგჯერ ძირითადი მასალის-შალის ნაცვლად ფერად აბრეშუმს (ალიშა, ყანაოზი) იყენებდნენ. შარვლის დასამაგრებლად სათავეში ხვანჯარი იყო გაყრილი. ოთხკუთხი ფორმის უბედ ირიბ ნაჭრებს ხმარობდნენ. თუ შარვალს ერთი განიდან შეკერავდნენ, მაშინ უბე ტოტებიდანვე უნდა შეედგათ. გლეხობაში ქვედა საცვლის ჩაცმა იშვიათად სცოდნიათ. ხამისაგან შეკერილ შარვალს ნიფხავს ეძახდნენ, სხვა ნაჭრისას კი „შალვარს“. 2. „ჩერქეზული“ - თუ ქართული შარვლის მომხმარებლები ძირითადად გლეხობა იყო, ჩერქეზულს მაღალი ფენის წარმომადგენლები ატარებდნენ. ეს ტიპი შარვლისა სათავისაკენ იყო ხალვათი და ტოტები კი ვიწრო ჰქონდა. შარვლის ამ ტიპებთან ერთად სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოში გავრცელებული ჩანს 3. „ნაოჭიანი“ („ბუზმა“ - მესხეთ-ჯავახეთი) შარვალი. მასალად გამოიყენებოდა შინ ნაქსოვი შალის ქსოვილი. შედგებოდა ორი ტოტის, სათავისა და უბისაგან, რომელიც უკან 5 და წინ 3 მართკუთხედის ფორმის ნაჭრისაგან იყო შედგენილი. მათი შეერთების ადგილას ნაოჭი იყო მოჭრილი. ეს უჯიბო შარვალი ხვანჯრით იკვრებოდა. ნაოჭიანი შარვალი ახალციხეში XIX ს. 70-იან წლებშია გავრცელებული. 4. „ნაკეციანი“ შარვალი ნაოჭიანის შემდგომ შემოუღიათ და მას „დუმიანს“ ანუ „ყრმალსაც“ უწოდებდნენ. ეს იყო უბეგანიერი და ვიწროტოტება. უბეს გრძლად დაყოლებული ჰქონდა 10 ხელის დადება დაკეცილი შალის ნაჭრები, რაც შარვლის საჯდომ ადგილას ცხვრის დუმის მოყვანილობას აძლევდა. ამაზე ეცვათ წინდები და პაიჭები. 5. „ყაზახური“ შარვალი ხასიათდებოდა ზომიერი უბითა და ვიწრო ტოტებით. შარვალს წინა ნაწილი დახშული ჰქონდა.

ლიტ.: გ. ჩაჩაშვილი, გლეხი მამაკაცის კოსტიუმი XIX ს. სსმმ ტ XIX-ა და XXI-ბ, 1957.
ც.ბ..

6.15 შარვალი ტყავისა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შარვალი ტყავისა
საქართველოს სხვადასხვა კუთხეში ხმარებაში ყოფილა ტყავის შარვალი, რომელსაც იცვამდნენ ცხენოსნები, განსაკუთრებოთ სამეგრელოსა და იმერეთში. ხევში ტყავის შარვლებს მეცხვარეები ატარებდნენ. ტყავის შარვალი ოთხი ნაჭრისგან შედგებოდა და შეკერილი იყო მატყლის ბაწრით. თითოეულ ნაჭერს ხის ან ქაღალდის თარგით ჭრიდნენ და მას ქალები ამზადებდნენ. ტყავის შარვალი და პერანგი გამოიყენებოდა მკის დროსაც (იხ. სამკვდილი).
ლიტ: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973.

ნ. ჯ..

6.16 შატროვანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შატროვანი
ერთგვარი სახის წამოსასხამი, საბას განმარტებით, ესაა მძიმე ქსოვილისაგან დამზადებული ცხენზე გადასაფარებელი ნაჭერი, თუმცა ჯავახიშვილი ასეთ განმარტებას არ ეთანხმება და შატროვანს მოსასხამად განმარტავს.

ე. ნ..

6.17 შაშარი// ნეშტარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შაშარი// ნეშტარი
ხმლის წვერი, ორივე მხარეს წამახული.

6.18 შაშკა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შაშკა
ხმლის ერთ-ერთი სახეობა. სახელწოდება მომდინარეობს ჩერქეზული სიტყვიდან „საშხო“, საიდანაც წარმოდგა რუსული და ნიშნავს „დიდ დანას“. სავარაუდოდ, მისი სამშობლოც ჩერქეზეთია. წერილობითი წყაროების მიხედვით, „შაშკა პირველად მოხსენიებული აქვს იტალიელ მოგზაურს ჯოვანი დე ლუკას, ჩერქეზების აღწერილობაში 1625 წ. XVII ს-დან თითქმის მთელს კავკასიაში ძალზე დიდი პოპულარობით სარგებლობდა. ხან გირეი აღნიშნავდა, რომ „შაშკებს ატარებენ ცეცხლსასროლ იარაღთან ერთად, ვისაც ქონდა იარაღი, მას აუცილებლად ჰქონდა შაშკაც.“ აქედან გამომდინარე შაშკა კავკასიელი მეომრის აღკაზმულობის უცილობელატრიბუტად გადაქცეულა. შაშკები საქართველოშიც მზადდებოდა, ისევე როგორც მთელ კავკასიაში. ტერმინი „შაშკა“ ქართულ მეტყველებაში არ დამკვიდრდა, მას როგორც „ლეკურს“ ისე მოიხსენიებდნენ. შაშკა შედგება ტარისა და მოხრილი პირისაგან, ტარი იყო ძვლის, რქის ან მთლიანად ვერცხლის, ან კომბინირებული ნახევარ-ნახევარზე. ტარი ბოლოში მასიური ფორმისაა და ორად გახსნილია, რათა ხმარების დროს ხელიდან არ გასხლტომოდათ. შაშკის პირი ოდნავ მოხრილია, შეიძლება იყოს ერთი, ორი ან სამღარიანი, პირზე ვხვდებით სხვადასხვა ადგილობრივ ან ევროპულს მინაბაძ დამღებს. ქართული შაშკების გამოყოფა მთლიანი კავკასიური ვარიანტებიდან, შესაძლებელია ვერცხლზე შესრულებული ორნამენტების, დამღებისა და ქარქაშის მორთულობის მიხედვით. კავკასიური შაშკის ტარი ქარქაშში ნახევრამდე იფარება, ასეთი ფორმით იგი ადვილად გამოსარჩევია სხვა ტიპის ხმლებისგან.

ლიტ.: Э. Аствацатурян, оружие народов кавказа, Москва, 1995.
მ. ქაფიანიძე, ქართული ხმლების ტიპოლოგიისათვის. მ. ქ. სემმ, ტ. I, 46-ბ, 2010

6.19 შეიდიში - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შეიდიში
ქალის შარვალი. მასალად გამოიყენებოდა ფერადი აბრეშუმეულობა (მოვი, მერდინი, შეიდიში, წითელი ყუბაში). შეიდიში შედგებოდა სათაურის, ორი გრძელი და მოკლე ტოტისა და უბისაგან, რომელსაც სხვადასხვა ფორმას აძლევდნენ. ჩვეულებრივი უბე 2 ან 4-ნაჭრიანი იყო. ტოტები წვრილი ნაკეცებით, რომელთა დიდი ნაწილი უკან იყო მოქცეული, ორმაგ სათავეს უკავშირდებოდა. გვერდები ჩახსნილი ჰქონდა და ღილებით იყო შესაკრავი. შეიდიშის დიდი ნაწილი დასარჩულებული იყო. ტოტის ნაპირს შემოჰყვებოდა ბუზმენტი, კუწუბებიანი სირმის ჩაფარიში, ან საოჯახო წესით დამზადებული აბრეშუმის არშია - „ბაბთა“ (კახეთი). ტოტის ბოლოები შემკული იყო ნაქარგით, ოქრომკედითა და ვერცხლის ძაფით გამოყვანილი იყო მცენარეული სახეები, ზოგჯერ ფრინველის ან თევზის გამოსახულებანი. ქალები შეიდიშს საცვლის ზემოდან იცვამდნენ და კაბაში მისი მოქარგული ბოლოს გამოჩენა არ ეთაკილებოდათ. ქალთათვის განსაკუთრებულად მოსახერხებელი იყო ცხენით მგზავრობისას. სახელი ქსოვილის სახეობიდან აქვს მიღებული.

ლიტ.: ლ. ბოჭორიშვილი, კახური ჩაცმა-დახურვა (ქალის ჩაცმულობა, ანალები, ტ. I, 1947. ნ. გვათუა, ჩაცმულობის ისტორიიდან, ქალის ქართული ჩაცმულობა, XIX ს. და XX ს. დასაწყისი, 1967.
ც. ბ.

6.20 შერეული ქსოვილები - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შერეული ქსოვილები
სხვადასხვა ძაფისგან (ნართი) დამზადებული ფეიქრული ნაწარმი: მატყლნარევი ბამბის ძაფისა - ბამბა-შალი, ხამშალა; აბრეშუმნარევი მატყლისა - შალ-აბრეშუმი; აბრეშუმისა და ბამბის ძაფით ნაქსოვი - ბამბა-აბრეშუმი, სელისა და აბრეშუმით ნაქსოვი - სელაბრეშუმი, ყაჭ-ბამბის ქსოვილი, კანაფისა და ბამბით ნაქსოვი ტილო და სხვა. შერეული ქსოვილები იქსოვებოდა: ორი სხვადასხვა ერთ წვერად ამოწვერილი ძაფით, სხვადასხვა ძაფის საქსელითა და მისაქსელით ან ერთ თითისტარზე აბრეშუმ-მატყლის საქსელითა და მისაქსელით. ყოფაში შერეულ ქსოვილებს იყენებდნენ სუფთა ქსოვილების სანაცვლოდ.

ლიტ.: მსშხი, წ. II, ნაწ. II, 1982.
ლ.მ..

6.21 შეშა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შეშა
მესხეთ-ჯავახეთში ხის სინონიმი. მაგ., იტყვიან „შეშის კუტალი“, „ურმის სადედნე შეშა“. X საუკუნის ძეგლში მითითებულია „ყოველი ჭურჭელი შეშისა“, „ხელმწიფის კარის გარიგებაში“, მოიხსენიება „უვერცხლო ჭურჭელი სპილენძისა და შეშისა“. ტერმინის ამგვარი გაგება ძველი ქართულის კუთვნილებაა.

გ. გ..

6.22 შვეული - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შვეული
შუაში ბაწარამობმული მრგვალი კონუსური რკინის ან ტყვიის მრგვალი ნაჭერი, რომელსაც ხმარობენ კედლის ზუსტი აგებისთვის.

ე.ნ..

6.23 შვიდსანთელა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შვიდსანთელა
უჟანგავი ლითონისაგან დამზადებული განსაკუთრებული მოწყობილობის კანდელი ერთ მაღალ ფეხზე დამაგრებული შვიდი ტოტით, ანთებენ წირვა-ლოცვის დროს. შვიდსანთელა მოთავსებულია საკურთხეველში, მაღალ დასაჯდომელსა და ტრაპეზს შორის, ან უშუალოდ ტრაპეზზე სიმბოლურად გამოხატავს სულიწმიდის მადლის ნათელს, რომელიც მორწმუნეებზე ეკლესიის შვიდი საიდუმლოს აღსრულების მეშვეობით „გარდამოდის“.

ლიტ.: საქართველოს ეკლესიის კალენდარი, 2005.
ხ. ც..

6.24 შვილებიანი ლიტრა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შვილებიანი ლიტრა
იგივე გამბულა ლიტრა. თიხისა, მრავალი ჭინჭილებისგან შემდგარი სარიტულაო დანიშნულების ღვინის ჭურჭელი. შინაარსობრივად ენათესავება სასმის „მარანს“, განსხვავება ფორმათა თავისებურებაშია. შვილებიანი ლიტრის დამზადების კერად ითვლება ქსნის ხეობის სოფ. ცხავატი, რომელიც მთელ ქართლში იყო განთქმული თიხის ჭურჭლის წარმოებით. შვილებიან ლიტრაში ერთი ძირითადი დედა-ლიტრა მოზრდილია და ჩარექა ღვინოს იტევს. დედა-ლიტრის მუცელზე შეზრდილი მცირე მოცულობის ჭინჭილები. ღვინო დედა-ლიტრში ისხმება და აქედან პატარა ლიტრებში ნაწილდება. სითხე ჭინჭილიდან ისმევა და ამ გზით დედა-ლიტრაც იცლება. სასმისში დიდი და მცირე ლიტრების არსებობამ განაპირობა მისთვის სახელწოდება „შვილებიანი ლიტრის“ მიკუთვნება. რაც შეეხება მეორე ტერმინს „გამბულა“, მისი ხალხში დამკვიდრება ჭურჭლის დამზადების წესის თავისებურებით არის მოტივირებული. ოდნავ შემშრალ ჭინჭილებსა და დედალიტრას პატარა ხვრელები უკეთდება, შემდეგ დედა-ლიტრას მუცელზე ორი სანტიმეტრის დაშორებით გვერდებდახვრეტილ ჭინჭილებს ჩხირებით მიამაგრებენ. დამაკავშირებელი ჩხირები თიხის ფენით იფარება, თიხითვე იმალება დედა-ლიტრასთან შეხების წერტილებიც. სასმისს მთლიანად წერნაქით მოაჭრელებენ დაგამოსაწვავად ქურაში - „თუნში“ შედგამენ. გამოწვის დროს ლიტრათა გადამბმელი, დამაკავშირებელი ჩხირები იწვის და მის ადგილზე ღვინის გასასვლელი ხვრელები რჩება.

მ. ზ.

6.25 შიბაქი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შიბაქი
ხის მილაკიანი საშარდე რომელიც აკვანში ედგა ბავშვს.

6.26 შიბი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შიბი
აღმ. საქართველოს მთიანეთში გავრცელებული ძეწკვების ასხმა, რომელსაც მიკრული ჰქონდა სხვადასხვა სამშვენისები. ხევსურული ქოქომონას განუყრელი ნაწილი.

6.27 შიბილი//ბეჭილი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შიბილი//ბეჭილი
ტყავის თასმა, გამოყენებული იყო ნაბდის ყელის გარსშემოსარტყმელად.

ნ. ჯ..

6.28 შილა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შილა
აქ: ენდროში წითლად შეღებილი ბამბის ქსოვილი (ხამი, სამოსელი). იხმარებოდა ტანსაცმლის, ნიფხავისა და პერანგების შესაკერად. შილით იცოდნენ პერანგის გულისა და ნიფხვის ტოტებზე გადაკვრა. შილა ხევსურული ტანსაცმლის ყველა ელემენტის მოსართავად იყო გამოყენებული. შილის ამ დანიშნულებით მოხმარება აღმოსავლეთ საქართველოთი იყო შემოფარგლული (კახეთი, საინგილო, სამცხე-ჯავახეთი, ფშავი, ხევსურეთი).

ლ. მ..

6.29 შილა-შილაფლავი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შილა-შილაფლავი
საჭმლის ნაირსახეობა, ბრინჯითა და შავი პილპილით შემზადებული ცხვრის წვრილად დაჭრილი ხორცი. აღმოსავლეთ საქართველოში ძალზე მიღებული საჭმელი. განსაკუთრებით საქელეხო ცერემონიალის დროს. სუფრაზე შემოდის ბოლოს და მისი ჩამორიგებისთანავე, ტრადიციული წესის მიხედვით, კიდევ ერთხელ ახსენებენ მიცვალებულს.

ე. ნ..

6.30 შიმშა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შიმშა
სახელოსნო ნივთი, დანაყოფებიანი, საზომ-სახაზავი, აკეთებდნენ რკინისა და ხისგანაც.


6.31 შნაკვი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შნაკვი
პურის თავთავების სამკალ-საკრეფი იარაღი. განსაკუთრებით გავრცელებული იყო სამეგრელოსა და ლეჩხუმში. იგი შედგება ორი, თითსტარის სისქის და 50 სმ სიგრძის ჯოხისაგან, რომლებსაც ერთმანეთის თავები თოკით მოძრავად აქვთ გადაბმული. ეს მარტივი ხელსაწყო თავისუფალ ბოლოებში იშლება. მკელი მათ შეუცურებს თავთავებს, მოუჭერს, გვერდზე გადაწევს, გადატეხავს და ჩაყრის იქვე მომზადებულ კალათაში. ასეთი პურეული, რომ ნამგლით მოიმკას, მისი მარცვალი მიწაზე დაცვივა. რაც გამორიცხულია შნაკვით მოკრეფის დროს. შნაკვი გვევლინება იშვიათ სამკალ-საკრეფ იარაღად, რომელიც უკავშირდება პურეული კულტურების უძველეს სახეობებს. იმისათვის, რომ საქართველო აღიარებულ იქნეს ენდემური პურეული კულტურების ერთ-ერთ უძველეს კერად, შნაკვის არსებობა ძალზე მნიშვნელოვან მოვლენას წარმოადგენს. კერძოდ, ეს გარემოება კარგად გამოიკვეთება ისეთ ძველ პურეულ კულტურასთან კავშირში, როგორიცაა მახა. მახა ორმაგი ბუნებისაა. მასში მოცემულია ერთი მხრივ გარეული პურეულის, ხოლო მეორე მხრივ, კულტურული ხორბლის თვისებები. პირველისთვის დამახასიათებელია თვითცვენადობა, ღეროდ მტვრევადობა და თვითთესვადობა. მეორესთვის კი პოლიპლოიდობა და პოლიგენომობა. აქედან ნათელი ხდება, რომ ეს ჯიში ველურიდან კულტურულზე გარდამავალი ჯიშია და ამდენად, პურეულის აკულტურაციის პროცესის ერთ-ერთი მეტად მნიშვნელოვანი რგოლია, რაც დამამტკიცებელია იმისა, რომ პურეული კულტურის განვითარების ევოლუცია ხდებოდა საქართველოს ტერიტორიაზე. ლიტ. გ. ჩიტაია, შრომები, ტ. I, 1997. ე.ნ

ლიტ. გ. ჩიტაია, შრომები, ტ. I, 1997.
ე.ნ

6.32 შოთი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შოთი
პურის სახეობა, გრძელი და რკალისებური ფორმის. აქვს სქელი ყუა, თხელი პირი და წაწვეტებული ბოლო. განსაკუთრებით გრძელი და მოხრილი ხმლისებური შოთები იციან კახეთში, ქართლში კი შედარებით მოკლე შოთებს აცხობენ. სახელწოდება „შოთი“ წარმართულ ღვთაებასთან, მთვარესთან უნდა იყოს დაკავშირებული. ძველ საისტორიო წყაროებში საწირველად პურიცაა დასახელებული, ამასთან, ყოფითმა ტრადიციამ შემოინახა ხორბლის ზედაშეები, რისგანაც სარიტუალო პურებს აცხობდნენ. შოთი დღესაც განსაკუთრებით სადღესასწაულო დანიშნულებით გამოიყენება.

ლიტ.: გ. გოცირიძე, კვების ხალხური კულტურა და სუფრის ტრადიციები საქართველოში. 2007.
ე. ნ..

6.33 შოლტი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შოლტი
მათრახის (იხ.) ერთ-ერთი სახეობა. სამ-ოთხ-ღერიანი მათრახი (საბა), შოლტი მათრახთან შედარებით გრძელია. მას იყენებდნენ მეცხვარეები და მეურმეები. შოლტის დასამზადებლად ხმარობდნენ 4-5 წლის საქონლის ტყავს. ტყავის „კოპით“ შოლტის დაწვნა შემდეგი წესით ხდებოდა: ჭუჭყის, ნარჩენებისა და კუნთოვანი ნაწილებისგან განთავისუფლების შემდეგ ტყავს შიდამხრიდან 1კგ მარილს მოაყრიდნენ, დაკეცავდნენ 8 ფენად და ინხავდნენ ჩრდილში 3 დღის განმავლობაში. წვენგამოშვებულ ტყავს ჩხირებზე ჭიმავდნენ და 3 დღეს მზეზე აშრობდნენ. შემდეგ „შოლტებად“ ჭრიდნენ. საგულედ იყენებდნენ კამეჩის ტყავის თასმას ან ცხენის ძუას, გამოაბამდნენ ხეზე და მათრახის ანალოგიურად დაწვნას შეუდგებოდნენ. კამეჩის ტყავის თასმა ან ერთად აღებული რადმენიმე ცალი ცხენის ძუა იმავე „გულს“ წარმოადგენდა. ერთ-ერთს დააბამდნენ ლითონის რგოლზე და ხეზე დაამაგრებდნენ. შოლტის დაწვნა 16 წვერით ხდებოდა. მათრახის დარად ფუნჯებს შოლტსაც უკეთებდნენ.

ლიტ.: სტ. მენთეშაშვილი, ქიზიყური ლექსიკონი, 1943. ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973.
ნ. ჯ..

6.34 შრეში - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შრეში
წებო. ამავე სახელწოდების მცენარის ფესვებისაგან მზადდება ფხვნილი, რომელიც გამოიყენება წებოს გასაკეთებლად. იხმარება ტყავისა და ქსოვილის დასაწებებლად.

ლიტ.: ქეგლ, ტ. VII, 1962.
ნ. ჯ..

6.35 შტახი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შტახი
სურნელოვანი მცენარეა, რომლისგანაც ამზადებენ მურს და ნელსაცხებლებისთვის ხმარობენ.

6.36 შუბი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შუბი
საძგერებელი იარაღი. „ვისრამიანის“ ქართველ ავტორს შუბი ამგვარად აქვს განმარტებული: „შუბები შანფურსა გუანდა, მწუადისა ნაცულად კაცი ეგის“-ო. ვეფხისტყაოსანში შუბი რამდენიმეჯერაა გამოყენებული. მაგ. „შუბი ვსთხოვე ხელი ჩავყავ მუზარადის დასარქმელად“. ტერმინი „შუბი“ უძველეს ძეგლებში არ გვხვდება. იგი გავრცელებული ჩანს XII საუკუნიდან. ამ დროს უკვე ისე გაბატონებულა, რომ წინანდელი „ჰოროლი“ დაუჩრდილავს. შუბი შედგება: შუბის პირისა, წვერის და შუბის ტარისაგან. საქართველოში გვიანფეოდალური ხანიდან „შუბი“ ყველაზე გავრცელებულ ტერმინად გვევლინება როგორც სალიტერატურო ენაში, ასევე ეთნოგრაფიულ ყოფაში. აღსანიშნავია, რომ ყველა იმ ტერმინის ნაცვლად, რომელიც საძგერებელ იარაღს (ჰოროლი, ლახუარი, გმური, ლიბანდაკი, წათი და სხვ) გამოხატავდა, დამკვიდრდა ტერმინი „შუბი“.

ლიტ.: ივ. ჯავახიშვილი - მქემკი. ტ. III-IV 1962. სულხან-საბა, ლექსიკონი ქართული, ტ. I, 1991.
მ. ქ.

6.37 შუკუნაი (ხევი) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შუკუნაი (ხევი)
მცირე ზომის ნიში, ამოჭრილი საცხოვრებლის - „სამყოფოს“ აღმოსავლეთის კედელში. გამოიყენებოდა ჯვარ-ხატების განსათავსებლად. შუკუნაი „საწმინდაო“ ანუ წმინდა კუთხეს და ფუძის ანგელოზის საბრძანისს წარმოადგენდა. ყოველ შაბათ საღამოს ოჯახის უფროსი - ფუძის ანგელოზს სანთლებს უნთებდა და იქვე, კედელში დამაგრებულ ქვაზე ან დედაბოძზე მიაკრავდა. მოხევეთა რწმენით, ფუძის ანგელოზი, გვარისა და ოჯახის მფარველად ითვლებოდა. რელიგიურ დღესასწაულებზე გვარის უხუცესი მის გვარში შემავალ ოჯახებს ჩამოუვლიდა და ფუძის ანგელოზს სანთელ ანთებული ევედრებოდა მათ კარგად ყოფნას. სხვა დროს კი, შაბათობით, ფუძის ანგელოზის სახელზე ლოცვას ოჯახის უფროსი აღავლენდა. ფუძის ანგელოზის საბრძანისთან დედაკაცის მისვლა იკრძალებოდა.

ლიტ.: ვ. ითონიშვილი, მოხევეების საოჯახო ყოფა, 1970.
ლ. ბ..

6.38 შულო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შულო
ძაფის ხვეული.

6.39 შუმი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შუმი
უჭაჭოდ დაყენებული ღვინო, შუმი ზოგან ეწოდება საწნახელში დადუღებულ ღვინოსაც. შუმად დაყენებისას წვენს//ტკბილს უჭაჭოდ ჩაასხავენ ჭურში, შემდეგ დაგლესენ და „მოგუდავენ“. მხოლოდ პატარა სასულეს დაუტოვებენ დუღილისთვის. ამ დროს დუღილი მთელი ძალით არ მიმდინარეობს და ღვინო ტკბილი და ფუცხუნა დგება. ლეჩხუმში ასეთნაირი წესით დაყენებულ ღვინოს „ფეთქი“ ერქვა.

ლიტ.: ლ.ფრუიძე, მეღვინეობა საქართველოში, 1974.
ე.ნ.

6.40 შურდული - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შურდული
ქვის სატყორცნ იარაღთა ერთ-ერთი უძველესი სახეობა, რომელსაც თავის დროზე თითქმის ყველა ხალხი იყენებდა. შურდულით გასროლილი ქვა დიდ მანძილზე მიექანებოდა და გასროლის სიძლიერითაც გამოირჩეოდა. შურდული საკმაოდ ცნობილია ქართველი ხალხის ძველ საომარ საშუალებათა შორის. შუა საუკუნეების საქართველოს ლაშქარში მეშურდულეთა საგანგებო ნაწილების არსებობას მრავალი ისტორიული წყარო აღნიშნავს. მაგ., თამარ მეფის ისტორიკოსის ცნობაში მითითებულია: „წამოდგეს ბანთა და შუაკართა ზედა ისრის მსროლელნი და ქვის მტორცნელნი“. შურდული მარტივი იარაღია, იგი სამი მთავარი ნაწილისაგან შედგება - საქვე, და ორი მანა. საქვეს ბოლოების გაგრძელებას წარმოადგენს ერთსა და იმავე მასალისაგან დაწნული ორი მანა. შურდულის დასამზადებლად იყენებდნენ ლაფანს (თელის, ტირიფის, თუთის და სხვა), ტყავს, შალის ქსოვილს, ძუასა და ქალის თმას. საშურდულედ უმთავრესად დეკეულის ან მოზვრის, ზოგჯერ კი ძროხისა და ხარის ტყავს ხმარობდნენ. ხევსურთა გადმოცემით შურდულს ქალის თმისაგან წნავდნენ. აღსანიშნავია, რომ ქალის თმის გამოყენება საშურდულე მასალად სხვა ხალხებშიც დასტურდება. საშურდულე ლაფანსა და ძუას ხელით წნავდნენ, ბაწარს კი ყაისნაღით ქსოვდნენ. ქვის მიზანში სროლისათვის შურდულის მანა ოთხპირა ბაწრით უნდა დაწნულიყო, ვინაიდან სამი ბაწრით გასროლილ ქვას არასწორი მიმართულება ეძლეოდა. დაახლოებით 50 სმ სიგრძის მანებს წვრიდად წნავდნენ, შემდეგ მის ერთ ბოლოს მსროლელის საჩვენებელი თითის გასაყრელად გამონასკვავდნენ. Qქვის ჩასადებს - საქვეს საგანგებოდ ჩაღრმავებულს ქსოვდნენ ანდა ტყავისას აკეთებდნენ. გარდა შურდულისა, არსებობდა აგრეთვე ქვის შორს გასროლის ისეთი საშუალებაც, როდესაც ქვა ბაწარგამობმული იტყორცნებოდა, მას „კუდბაწარას“ უწოდებდნენ. როგორც ცნობილია, ბაგრატიონები თავს მიიჩნევდნენ ებრაელთა მეფის დავითის შთამომავლებად, რომელმაც შურდულით დაამარცხა გოლიათი. ამ დამოკიდებულების ილუსტრაციაა ბაგრატიონთა სამეფო გერბში შურდულის გამოხატვის ფაქტი.

ლიტ.: კ. ჩოლოყაშვილი, „შურდული“, „მეცნიერება და ტექნიკა“, №1, 1958.
მ. ქ.

6.41 შუფრა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შუფრა
ხარაზების იარაღი, ტყავის გასაფხეკ-გასაქერქი.

6.42 შხიფი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შხიფი
ხის ტარზე შუბივით წამოცმული კბილებიანი რკინის იარაღი, რომელსაც ღამით მაშხალებით თევზზე ნადირობისას ხმარობენ.

6.43 შხუნა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი

▲back to top


შხუნა
აფრიანი ნავი ორი ან სამი ანძით.