![]() |
ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |

![]() |
1 მიძღვნა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ეძღვნება ქართული ეთნოლოგიური სკოლის ფუძემდებლის აკადემიკოს გიორგი ჩიტაიას ხსოვნას
„მადლობა ჩემს ხალხს ასეთი მემკვიდრეობისათვის, მადლობა ყველა უსახელო ხუროსა და ოსტატს, რომელთა მარჯვენამ განადიდა საქართველო, შექმნა მსოფლიო მნიშვნელობის უნიკალური კულტურის საგანძური“.
გიორგი ჩიტაია
![]() |
2 ანოტაცია - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
„ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონის“ პირველი გამოცემის ტირაჟი იყო მხოლოდ 200 ეგზემპლარი. ბუნებრივია, ასეთი ტიპის ნაშრომისათვის, რომელიც ქართული სკოლის ყველა ბავშვისათვის უნდა იყოს ხელმისაწვდომი, ეს ძალიან ცოტაა. ჩემი ღრმა რწმენით, ასეთი დამოკიდებულება იყო უმთავრესი, რამაც გადააწყვეტინა (ჩემი თხოვნის გარეშე) ვაჟა უსანეთაშვილს ლექსიკონის განმეორებით გამოცემის დაფინანსება, იგი ჩემი მეგობარია, მაგრამ გადამწყვეტი აქ მეგობრობა კი არაა, არამედ მისი მყარი რწმენა ქართული ეთნოკულტურის სიდიდისა და მნიშვნელობისა. მადლობა მას ამისათვის.
„ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონის“ პროექტმა გაიმარჯვა სესფ-ის მიერ გამოცხადებულ კონკურსში და ეროვნული მუზეუმის თანამშრომლების ძალისხმევით ეს რთული საქმე წარმატებით დაგვირგვინდა. ყველაფერი ის რაც ამ ლექსიკონშია მოცემული და განმარტებული საუკუნეთა განმავლობაში იქმნებოდა ქართველი ხალხის საყოფაცხოვრებო და სამეურნეო ურთიერთობის სფეროში. ლექსიკონში შესული თითოეული ტერმინი ნათლადაა განმარტებული. შესაძლოა ითქვას, რომ ეს მასალები შენივთებულია აქამდე არსებული სხვა დარგობრივი ლექსიკონების, ისტორიული წყაროებისა და ეთნოგრაფიული მასალების საფუძველზე, საერთო შედეგით მიღებულია თითოეული ნივთის განმარტება, ისეთი აუცილებელი პირობების გათვალისწინებით, როგორიცაა ნივთის ფუნქცია, მასალა, უტილიტარული დანიშნულება და მასთან დაკავშირებული რწმენაწარმოდგენათა ასპექტები.
ცალკე აღნიშვნას იმსახურებს ლექსიკონის ვიზუალური მხარე, რომელიც თვალწინ წარმოგვიდგენს იმ უაღრესად მაღალ სამეურნეო და საყოფაცხოვრებო კულტურას, რომელიც საუკუნეთა განმავლობაში შეუქმნია ქართველ ხალხს, ეს კულტურა უეჭველად იმსახურებს უმაღლეს შეფასებას. დარწმუნებული ვარ, რომ ქართული ეთნოკულტურის გათვითცნობიერების დარგში დიდია ლექსიკონის დანიშნულება. ესაა არა მხოლოდ საინტერესო, არამედ ფრიად საჭირო ნაშრომი განსაკუთრებით ახალგაზრდა თაობის თვითშემეცნების გაღრმავებისათვის.
დავით ლორთქიფანიძე
![]() |
3 წინათქმა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
წინათქმა
ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი, წარმოადგენს ხანგრძლივი შრომის შედეგს, რომლის მსგავსი ქართველოლოგიის სფეროში აქამდე არ განხორციელებულა.
საქართველოს ისტორიის სისავსეს მნიშვნელოვნად განაპირობებს სოციალური ყოფის გამოწვლილვით შესწავლა, დიდმნიშვნელოვანი პოლიტიკური მოვლენების გვერდით ადამიანთა ყოფა-ცხოვრების არააშკარა მოდელების წარმოჩენა. სწორედ ეს მისია აკისრია ნაშრომს. ასეთი იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის დამოკიდებულება ამ პრობლემისადმი, როდესაც ვიზა მისცა ს.ჯანაშიას მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილების თანამშრომლებს მასზე მუშაობისათვის ჯერ კიდევ გასული საუკუნის 90-იან წლებში.
მატერიალური კულტურის სფეროს გამომზეურებას, არსებული სპეციფიკის გათვალისწინებით, სათანადო ადგილი დაეთმო ქართულ ენციკლოპედიაში, მაგრამ მისგან განსხვავებით, ლექსიკონი გვთავაზობს არჩეული თემების უფრო სპეციფიკურ, ფართე და მრავალმხრივ გაშუქებას უხვი საილუსტრაციო მასალით, რაც ნაშრომის ვიზუალურსა და შემეცნებით დონეს განსაკუთრებულად ზრდის. ყველაფერი ის, რაც ამ ლექსიკონშია მოცემული ქართველი ხალხის საყოფაცხოვრებო და სამეურნეო ყოფის ვრცელი სპექტრი ფაქტობრივი განმსაზღვრელია ქართველი ერის ეთნოკულტურული მიღწევებისა, ამ სფეროში მისი წარმატების თუ წარუმატებლობისა, ნაშრომში თავმოყრილი მასალის გაცნობა და გაანალიზება უეჭველს ხდის, რომ ეს კულტურა არის ძალიან მრავალმხრივი, საყურადღებო და მნიშვნელოვანი. ასეთი მთლიანობით აქამდე ეს კულტურა არ ყოფილა წარმოდგენილი.
ლექსიკონის დანიშნულება ბევრად სცილდება წმინდა მეცნიერულ მიზნებს, განსაკუთრებით ფასეულია მისი ზოგადსაგანმანათლებლო მნიშვნელობა, ძალზე დიდია ასეთ ნაშრომებზე საზოგადოების მოთხოვნილებაც. ვისურვებდი ამ ლექსიკონის უცხოენოვანი ვარიანტების გამოცემას, რაც დიდად წაადგებოდა ქართული ეთნოკულტურის პოპულარობას საერთაშორისო მასშტაბით.
როინ მეტრეველი
Preface
Ethnographic dictionary of the Georgian material culture represents
Completeness of the Georgian history is signifi cantly stipulated by thorough study of social life, showing of non-evident models of humans' way of life along with great political events.
Just this mission is vested in the work. Such was the attitude of the Georgian Academy of Sciences to this problem when they gave visa to the employees of Ethnographic Department of S.Janashia Museum for working on it even back in the 90s of the last century.
Exposition of the sphere of material culture with consideration of real specifi cs was duly covered by the Georgian encyclopedia, though in contrast to it the dictionary off ers more specifi c, wider and comprehensive exposition of selected topics with rich illustrated materials, which especially increase both visual and informative levels of the work.
Everything which is given in this dictionary - wide range of the way of life and household life of the Georgian people - is the actual determiner of the Georgian nation's ethno-cultural achievements, their successes or failures in this sphere, studyand analysis of materials collected in the work makes it doubtless that this culture is rather versatile, attracting and signifi cant. Th is culture has never been presented in such wholeness so far.
Purpose of the dictionary much exceeds just scientifi c goals, especially valuable is its comprehensive signifi cance, and society's demands for such kind of works are rather high.
Academician Roin Metreveli
Vorwort
Das ethnographische Lexikon der georgischen materiellen Kultur ist Ergebnis der jahrelangen Forschung, derengleich im Gebiet der Kartwelologie (Georgienkunde) noch nicht stattfand.
Die vollkommene Forschung der Geschichte von Geogien ist ohne die detaillierte Forschung des sozialen Daseins in Georgien un vorstellbar und es ist wichtig neben der politischen Ereignisse auch das alltдgliche Dasein des Volkes darzustellen. Genaudiese Aufgabe beinhaltet das vorliegende Werk.
Zwar wurde der Darstellung der materiellen Kultur von Georgien in „Der Georgischen Enzyklopedie“ ihr bestimmtes Kapitel gewidmet, aber im Unterschied zur Enzyklopedie bietet das zahlreich illustrierte ethnographische Lexikon die erweiterte, eingehende und vielfдltige Darstellung des Problems. Also, im Lexikon ist das breite Spektrum des wirtschaftlichen und alltдglichen sozialen Lebens des georgischen Volkes darstellt. Die Bekanntnahme und Analyse dieses ethnographischen Materials beweist, dass die georgische ethnographische Kultur sich als vielfдltige und wertvolle Kultur versteht. Bis heute wurde diese Kultur noch nicht mit solcher Vielfaltist und Fьlle dargestellt, wie es in diesem Lexikon vorgegeben ist.
Das Lexikon hat nicht nur das wissenschaftliche Bedeutung und ist nicht nur für Fachleute bestimmt, sondern besonders wichtig ist auch sein allgemeinbildender Wert - das Lexikon ist auch fьr den breiten Kreis der Leser geeignet. Akademiker Roin Metreweli
Préface
Le dictionnaire ethnologique de culture matérielle ci présenté est le résultat des longues recherches scientifi que dont le pareil n'était jamais produit jusqu'а alors dans le domaine kartvelologique.
Il est indispensable d'étudier des moeurs, des habitudes et des comportements des peuples pour mieux présenté l'histoire de Géorgie, d'а coté des mouvements importants politique il faut absolument dégager des modèles de la vie quotidienne des gens.
Cet oeuvre porte exactement cette mission. L'Académie Scientifi que de Géorgie a donné cette charge а la section ethnologique du Musée National de Géorgie de S. Djanachia dans les années 90 du siècle passée.
Dans l'Encyclopédie Géorgienne il y a assez des articles dédier а la culture matérielle mais ce dictionnaire nous propose l'étude plus ciblé, spécifi que et ample des thèmes choisis enrichis par des illustrations qui augmente son niveau cognitif et visuel.
Tout ce qui est présenté dans ce dictionnaire - le large spectre de genre de vie et d'économie du peuple géorgien - est le fait déterminant des succès ethnoculturel de la nation géorgienne. Les données présentées dans le dictionnaire, leurs analyses nous montrent évidement que cette culture est trиs intéressantes et importantes. Cette culture n'était jamais si pleinement présentée jusqu'а alors.
Le dictionnaire n'est pas envisagé seulement pour le milieu scientifi que mais aussi il a la fonction éducative et populaire. Académicien Roin Metreveli.
Предисловие
Этнографический словарь грузинской материальной культуры является результатом долголетнего труда. В сфере картвелологии подобного рода труд осуществляется впервые.
Полное представление истории Грузии во многом зависит не только от изучения значительных политическах явлений, но и от выявления не вполне явно выраженных моделей бытовых взаимоотношений людей. Именно такую цель преследует указанный труд. Подобное отношение к данной проблеме было выражено Академией наук Грузии еще в 90-ые годы прошлого столетия. Тогда же была дана виза сотрудникам этнографического отдела Музея Грузее им. С. Джанашиа заняться работой над этой проблемой.
Освещение сферы материальной культуры,с учетом существующей специфики, подобающее место заняло в Грузинской энциклопедии. Но в отличние от нее, данный словарь предлагает нам более специфическое, широкое и многостороннее освещение подобранных тем, снабженных обильным иллюстративным материалом, что способствует особенному росту визуального и познавательного уровня этого труда.
Все то, что представлено в словаре, т.е широкий спектр бытовой и хозайственной жизни грузинского народа, является фактическим доказительством его этнокультурных достижений, успехов или безуспешности в этой сфере. Ознакомление с собранным в труде материалом убеждает в том, что эта культура является многосторонней, значительной и заслуживающей особого внимания. Она до настоящего времени не била представленна столь полно и объемисто. Значение данного словаря во многом превосходит чисто научные интересы.
Особенно значительно его общеобразовательное значение. К трудам подобного рода интерес общества высок. акад. Роин Метревели.
![]() |
4 შესავალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
შესავალი
ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი ძირითადად ეყრდნობა ეროვნული ეთნოლოგიური სკოლის მიერ წლების განმავლობაში მიღწეულ შედეგს.
ლექსიკონის მოსამზადებელი სამუშაოები თავდაპირველად დაგეგმილ და შესრულებულ იქნა ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილებაში, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმის თანხმობით. პირველი ეტეპი მოიცავდა: მასალის შერჩევას, ტერმინების ნომენკლატურის განსაზღვრას, ვიზუალური მასალის მომზადებასა და ფორმატის ზოგადი ტიპის ჩამოყალიბებას, რაც წარმატებით იქნა განხორციელებული. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიისა და განათლების სამინისტროს რეორგანიზაციის შემდგომ, საქართველოს ეროვნული მუზეუმის ეთნოგრაფიისა და ისტორიის დეპარტამენტში, უკვე არსებული მასალების საფუძველზე, 2006 წ. მომზადდა პროექტი და შეტანილ იქნა ახლად დაარსებული „საქართველოს სამეცნიერო ფონდის“ მიერ გამოცხადებულ კონკურსში. პროექტმა გაიმარჯვა და მასზე 2006 წ. 2 ოქტომბრიდან 2008 წ. 30 სექტემბრამდე ჯერ სამეცნიერო ფონდის (6 კვარტალი), ხოლო გაყოფის შემდგომ „რუსთაველის ფონდის“ (ორი კვარტალი) მეურვეობით მიმდინარეობდა მუშაობა.
ლექსიკონის შექმნა მოტივირებული იყო რეალურად არსებული ცვლილებებით, რასაც ადგილი აქვს ქართულ მატერიალურ კულტურაში. როგორც ცნობილია, მსოფლიო გლობალიზაციისა და ინტეგრაციის პროცესი დღის წესრიგში აყენებს ეთნოკულტურულ მემკვიდრეობის მიმართ პრობლემატურ დამოკიდებულებას. ქართული ეთნოკულტურა - ესაა უზარმაზარი შემოქმედებითი პროცესი, რომელიც იქმნებოდა საუკუნეთა განმავლობაში. ხალხის ფენაში შექმნილი ეს კულტურა არის განმსაზღვრელი საქართველოს როლისა და ადგილისა მსოფლიოს ხალხთა ცივილიზაციაში. თუ ქვეყანას აქვს პრეტენზია ითვლებოდეს დიდი კულტურული მემკვიდრეობის შემოქმედად ეს, უპირველეს ყოვლისა, უნდა დაადასტუროს ამ ქვეყნის მოსახლეობის სამეურნეო ცხოვრების განვლილმა გზამ, რომელიც უნდა აისახებოდეს მიწათმოქმედებაში ზოგადად და კერძოდ, ხორბლეულისა და ვაზის კულტურების სელექცია-შეჯვარებაში, ხელოსნურ წარმოებაში, საცხოვრისში, ტანსაცმელში, მუსიკალურსა და კვების კულტურაში, ხალხურ მედიცინაში და საერთოდ, საყოფაცხოვრებო ურთიერთობის თუნდაც არააშკარა მოდელების შემუშავებაში.
კვლევის თანამედროვე დონეზე, რომელსაც მიაღწია ქართულმა ეთნოლოგიურმა სკოლამ, დამაჯერებლადაა წარმოდგენილი ქართველი ხალხის ეთნოკულტურული მიღწევები, მაგრამ სავსებით ცხადად ჩანს, რომ სამყაროს განვითარების პროცესი, საფრთხეს უქმნის ტრადიციული დარგების განვითარებას. უფრო მეტიც, დღეისათვის ამ დარგთა უმეტესობამ ფუნქციონირება შეწყვიტა და მასთან დაკავშირებული საწარმოო ჩვევები და ტერმინოლოგიური ლექსიკა უფუნქციობის გამო გაღარიბდა. დარგობრივი ლექსიკა დღეს უკვე აღარ შეესაბამება თანამედროვე ეკონომიკური და კულტურული განვითარების დონეს. მიმდინარეობს ტერმინთა უნიფიკაციის პროცესი.
ერთადერთი, რასაც შეუძლია ამ უარყოფითი მოვლენების გარკვეული კომპენსაცია მოახდინოს და ისტორიული ქმნადობის დოკუმენტირება შეძლოს, ესაა ვრცელი ტერმინოლოგიური საცნობარო ლექსიკონი. ასეთი მოტივაცია და ორიენტირი იყო უმთავრესი, რომელიც წითელ ზოლად გასდევდა ლექსიკონის მუშაობის პროცესს. ლექსიკონში თავი მოიყარა მატერიალური კულტურის წრეში შემავალ ტერმინთა უდიდესმა უმრავლესობამ: დანიშნულების, მასალის, დამზადების წესის, გავრცელების არეალის, უტილიტალური დონისა და ნივთთან დაკავშირებული რწმენა-წარმოდგენების ასპექტების განხილვით (თუკი ასეთ არსებობს). ლექსიკონში უხვად იქნა გამოყენებული ქართული ლექსიკოგრაფიული დარგის მიღწევები, ს.ს ორბელინის „სიტყვის კონიდან“ დაწყებული ცალკეული კუთხის კილო-თქმათა ლექსიკონებამდე დამთავრებული. ასევე უნიკალური ნივთიერი და საილუსტრაციო მასალა, რომელმაც მუზეუმის ფონდებში შემოსვლა დაიწყო XIX საუკუნის უკანასკნელი მეოთხედიდან და მისი აქტიურობა არ შეწყვეტილა ვიდრე XX საუკუნის ოთხმოციან წლებამდე. ესაა როგორც ექსპონატები, ასევე მხატვრულ-დოკუმენტური ჩანახატები, შესრულებული გერმანელი, ფრანგი, ებრაელი, რუსი და ქართველი მხატვრების მიერ.
წინამდებარე ნაშრომი არ წარმოადგენს მკაცრად განსაზღვრული კლასიკური ტიპის ლექსიკონს. ჩემი, როგორც რედაქტორის მიზანი იყო, მასში შეგვეტანა ისეთი ტერმინებიც, რომლებიც შესაძლოა ცნება „მატერიალურს“ არ შეესაბამებოდეს, მაგრამ ისინი ეხმარებიან ამ ცნებასთან დაკავშირებული მოვლენებისა და საგნების უკეთ დახასიათებას. ლექსიკონში შევიტანეთ ზოგიერთი ისეთი უცხოური წარმოშობის ტერმინი და საგანი, რომელიც დროთა განმავლობაში შეითვისა ქართულმა ეთნოკულტურამ და თავის ნაწილად აქცია.
დიდი სურვილი მქონდა, ლექსიკონს დართვოდა ინგლისურ-ფრანგულ-რუსული შემოკლებული თარგმანი, მაგრამ სხვადასხვა მიზეზების გამო ეს ვერ მოხერხდა, თუმცა იმედს არ ვკარგავ, რომ მომავლისათვის ეს პრობლემაც დადებითად გადაწყდება, რასაც უდიდესი მნიშვნელობა ექნება ქართული ეთნოკულტურის პოპულარიზაციისათვის. ლექსიკონის მომზადებაზე მუშაობდა ს.ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილების 18 თანამშრომელი და ერთი მოწვეული ეთნოლოგი. მასში შესულია 2086 ტერმინი.
„ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი“ წარმოადგენს ამ ტიპის ნაშრომის შექმნის პირველ ცდას, ეს ვითარება არამცირედია საიმისოდ, რომ მას გარკვეული ნაკლი ჰქონდეს. ავტორები დიდი გულისხმიერებით მიიღებენ ყოველ არგუმენტირებულ შენიშვნას და გაითვალისწინებენ შემდგომი მუშაობისას.
ელდარ ნადირაძე
The project author and scientifi c director Einleitung
Das ethnographische Lexikon der georgischen materiellen Kultur? beruht sich auf den jahrelang gesammelten Forschungsergebnissen der georgischen ethnologischen Schule. Im Lexikon werden auf dem modernen Forchungsniveau die ethnokulturellen Leistungen des georgischen Volkes dargestellt.
Die Vorbereitungsarbeit fьr das Lexikon wurde an der ethnographischen Abteilung des Staatlichen Dschanaschia-Museums geplant und vollbracht. Auf der ersten Phase wurde das ganze Material gesammelt und sortiert, die terminologische Nomenklatur bestimmt und das visuelle Material vorbereitet. Ausserdem wurde die erste Fassung der Lexikonausstattung entworfen. ?
Zwischen den Jahren 2006-2008 wurde das Lexikon-Projekt von der Stiftung für Wissenschaftsförderung?von Georgien finanziell unterstützt.
Das Zusammenstellen des Lexikons wurde durch jene globalen Änderungen motiviert, die in der ganzen Welt der Fall sind: Die Prozesse der Globalisierung und globalen Integration. Diese Prozesse bilden Probleme bei der Schutz der ethnokulturellen Erbe. Das georgische Volk hat seine Ethnokultur im Laufe der vielen Jahrhunderte geschaff en. Die im Volk entstandene Ethnokultur verleiht Georgien die besondere Stellung innerhalb der Ethnokulturen und Zivilisation der anderen Völker der ganzen Welt.
Wenn das Volk und das Land den Anspruch darauf hat, sich als Schöpfer und Erbe der grossen Kultur zu fühlen und verstehen, dann soll das vor allem durch den von der Bevölkerung des Landes geschlagenen Weg ins wirtschaftliche Gebiet bewiesen werden. Dieser Weg soll in dem seit den jahrhunderten entwickelten Acker- und Weinstockanbaukultur, in der handwerklichen Herstellungskultur, in der Baukultur, Gewandkultur, Musik- und Kulinariekultur, in der Volksmedizin widergespiegelt werden. Das georgische Ethnokultur besitzt genau die jahrhunderte lange Traditionen des obengenanten. ?
Es ist aber auch klar, dass der Globalisierungsprozess der traditionellen wirtschaftlichen Zweigen mit Aussterben droht. Mehrheit dieser wirtschaftlichen Zweigen wurden schom eingestellt und die mit diesen Zweign verbundenen Herstellungsfähigkeiten und Fachbegriffe sind wegen der Funktionslosigkeit schon verlorengegangen. Es kommt der Prozess der terminologieschen Unifikation vor. Einziges, was diesen Verlust mehr oder weniger kompensieren kann, ist ein umfassendes Terminologie-Lexikon.?Genau dies war die Motivation während der Arbeit am Lexikon.?Im Lexikon wird die Terminologie aus allen wirtschaftlichen, landwirtschaftlichen Zweigen und dem alltäglichen Leben der georgischen ethnographischen Kultur zusammengesammelt.
Im Lexikon wurden auch die Leistungen der georgischen lexikographieschen Schule breit benutzt - das lexikologisches Material wurde sowohl aus dem bekannten „Georgischen Wцrterbuch“ („Sitkwis Kona“) von Sulchan-Saba Orbeliani, als auch aus den Wörterbüchern der georgischen Mundarten entnommen.
Im Lexikon wurde auch das seltsame anschauliche und sachliche Material benutzt, das ins Staatlichen Dschanaschia-Museum von XIX Jh. bis den 80-er Jahren des XX Jh.-s landeten. Das sind sowohl Exponate (40.000 Einheiten), als auch Skizzen und Zeichnungen, entworfen von den georgischen, deutschen, französischen, russischen und judischen Malern.
An der Vorbereitung des Lexikons haben 18 Mitarbeiter der ethnographischen Abteilung des Staatlichen Dschanaschia-Museums und ein eingeladener Ethnologe teilgenommen.
Das ethnographische Lexikon der georgischen materiellen Kultur? ist ein erstes Versuch auf diesem Gebiet und natürlich fern von jeglicher Vollkommenheit. Die Autoren werden jede argumentierte Bemerkung gern entgegennehmen und in den nächsten Lexikon-Aufl agen berücksichtigen
Autor und wissenschaftlicher Leiter des Projekts Eldar Nadiradze
Introduction
Le dictionnaire ethnologique de culture matérielle est basé essentiellement sur les résultats des recherches scientifi ques de l'école ethnologique nationale. ?
Les travaux préparatifs du dictionnaire ont été planifi és et réalisé dans la section ethnologique du musée national de Géorgie par accord du présidium de l'Académie Scientifi que de Géorgie. Première étape contenait: le chois des matériaux, la détermination des termes, la préparation des matériaux visuels et la formation du format général; tous ses travaux ont été réalisés avec succès. Après la réorganisation de l'Académie Scientifi - que de Géorgie et de Ministère d'Education, dans le département d'ethnologie et d'histoire du Musée National de Géorgie sur la base des matériaux déjа existée en 2006 le projet a été préparé et a été présenté au concours du „Fondation Scientifi que de Géorgie“, récemment fondé. Le projet a obtenu le financement et le groupe des chercheurs ont travaillé dès 2 octobre 2006 jusqu'à 30 septembre 2008 (6 trimestres) d'abord sous le patronage du Fond National et après la séparation sous le patronage du Fondation de Roustavéli (2 trimestres).
La création du dictionnaire a été motivée par des changements réels, qui ont lieu dans la culture matérielle de Géorgie. Comme il est connu, le processus de mondialisation et d'intégration actualise les problématiques du patrimoine ethnoculturel. L'ethnoculturel géorgienne c'est un processus créateur qui avait déroulé pendant des siècles. Cette culture, crée dans le milieu des peuples, est déterminante du rôle et du lieu de Géorgie dans la civilisation des peuples du monde. Si le pays a la prétention d'étre créateur du grand hèritage culturel, cela doit étre prouvé par le chemin passé de son peuple dans le domaine d'agriculture général et, en particulière, dans les sèlections et les hybridations des froments et du vigne, dans les entreprises artisanaux, dans les habitations, dans les vétements, dans les cultures musical et alimentaire, dans la médecine populaire et généralement dans l'élaboration des modéles, méme non évidents, des relations de la vie.
Au niveau des recherches modernes atteintes par l'école ethnologique géorgienne les succès ethnoculturaux sont bien présentes. Il est évident que le processus du développement mondial menace du développement du domaine traditionnel. En plus, la majeure partie de ces domaines ne fonctionne plus et des moeurs liées avec eux et la terminologie se sont appauvries sans fonctionnement. Le lexique de ces domaines ne corresponde plus aux niveaux du développement culturel et économique. Le processus d'unifi cation des terminologies a lieu. Une seule chose qui peut compenser cet événement négatif c'est le dictionnaire des terminologies. C'était la motivation majeure qui a accompagné le processus du travail sur ce dictionnaire.
La majeure partie des termes de la culture matérielle est réunie dans le dictionnaire avec l'étude des aspects liés avec des croyances, des objets, des niveaux utilitaires, des règles des préparations, des matériaux, des fonctions et des espaces des diff usions. Les données lexicographiques géorgiennes - dès le dictionnaire de S.S Orbéliani „Sitkvis kona“ jusqu'aux dictionnaires des diff érentes patois géorgiens, comme des objets et des illustrations faits par les peintres Allemands, Français, Juifs, conservés dans les fonds du musées - réunis dès deuxième moitié du XIX siècle jusqu'a des années 80 du XX siècle-sont abondement utilisées dans le dictionnaire.
Cet oeuvre n'est pas un dictionnaire au sens classique. Mon but, comme de rédacteur, était y mettre aussi les termes qui ne correspondent pas, tout а fait, а la notion „matérielle“ mais qui aident caractériser mieux des événements et des objets coïncidés avec cette notion. J'avais grand envie d'y ajouter la courte traduction franco-anglo-russe mais c'était impossible pour le moment donné; j'espère dans l'avenir résoudre ce problème aussi, car cela aura une grande importance pour la popularisation d'ethnoculture géorgienne.
18 personnes de la section ethnologique du Musé National de Géorgie et un ethnologue convié ont travaillé sur le dictionnaire. Dans le dictionnaire il y a 2086 termes.
„Le dictionnaire ethnologique de culture matérielle“ est le premier essais de créer un oeuvre de ce typelа, c'est pourquoi il est possible d'y trouver des défauts. Les auteurs seront reconnaissants de recevoir des remarques argumentés pour qu'ils les prenaient en considérations dans leurs futures travaux.
Auteur de projet et dirigeant scientifi que Eldar Nadiradze
Вступление
Этнографический словарь грузинской материальной культуры в основном опирается на итоги, достигнутые грузинской этнологической школой в течение многих лет.
Подготовительная работа над словарем первоначально была запланирована и выполнена в этнографическом отделе Музея Грузии им. С.Джанашиа, с согласия президиума Академии наук Грузии.
Первый этап работы включал: подбор материалнов, определение номенклатурных терминов, подготовку визуального материала, определение формата общего типа. Всё это успешко было выполнено.
После реорганизации Академии наук Грузии и Министерства просвещения, в Департаменте этнологии и истории Национального музея Грузии, на основе существующего материала, в 2006 году был подготовлен проект и представлен на конкурс, объявленный новооснованным „Грузинским научным фондам“.
Проект победил. Работа над ним протекала со 2 октября 2006 года по 30 сентября 2008г. Вначале (в течение шести кварталов) под патронажем „Научного фонда Грузии“, а после разъединения этой организации (в течение двух кварталов) - под патронажем „Фонда Руставели“.
Создание словаря было мотивировано реально существующими изменениями в грузинской материалньой культуре. Как известно, процесс мировой глобализации и интеграции на повестку дня ставит проблематичное отношение к этнокультурному наследию. Грузинская этнокультура, являясь результатом огромного творческого процесса, создавалась столетиями и является определителем места и роли Грузии в мировой цивилизации.
Если страна претендует на то, чтобы считаться саздателем большого культурного наследия, то прежде всего она должна это доказать историей хозяйстьвенного быта её народа. Это земледелие в общем и в частности, селекция зерновых культур и винограда, кустарное производство, жилье, одежда, музыка, культура питания, народная медицина, и вообще разработка не вполне явных моделей бытовых взаимоотношений.
Грузинской этнологической школой, на современном уровне исследования, вполне убедительно доказаны достижения этнокультуры грузинского народа. Однако, вполне ясно, что процесс развития мирового сообщества создает опасность для развития традиционных отраслей хозяйства, большинство которых в настоящее время прекратило функционирование. Вместе с тем утратили свое значение и связанные с ними, оставшиеся без функции, производственные навыки и лексика. Отраслевая лексика уже не соответствует современному уровню экономического и культурного развития. Идет процесс унификации терминов.
Единственное, что может воспрепятствовать этим отрицательным явлениям и внести определенную компенсацию в этом направлении, является обширный справочно- терминологический словарь. Подобная мотивация и ориентировка являются тем главным, что красной нитью проходила в процессе работы над указанным словарем.
В словарь вошла большая часть терминов, входящих в круг материальной культуры. это термины, обозначающие назначение предмета, материал, правила изготовления, ареал их распрстранения, уровень утилитарности, а также верования, предания, связанные с предметом (если таковое имеется). В словаре широко использованы достижения грузинской лексикографии, начиная со словаря С.С орбелиани „Ситквис кона“, кончая словарями диалектав отдельных частей Грузии. Наряду с этим использован уникальный вещественнный и иллюстративный материал, который начал поступать в фонды Музея еще с последней четверти XIX века. Активность в этом отношении не прекращалась до 80-ых годов XX века. В виде экспонатов собрано прибл.40000 единиц. Использованы также художественно-документальные зарисовки, выполненные немецкими, французскими, еврейскими, русскими и грузинскими художниками.
Над подготовкой словаря работало 18 сотрудников этнографического отдела муэея им. С. Джанашиа, а также один приглашенный этнолог. В словарь вошло 2086 терминов.
Этнографический словарь грузинской материальной культуры является первой попыткой подобного рода исследования. Не исключено, что в словаре могут быть определенные недостатки. Авторы с благодарностью примут всякое аргументированное замечание и учтут в дальнейшей работе.
Автор и научный руководитель проекта Ельдар Надирадзе
![]() |
5 შემოკლებანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
შემოკლებანი
მსე - მასალები საქართველოს ეთნოგრაფიისათვის
ქკთსკ - ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა
მსმკი - მასალები საქართველოს მატერიალური კულტურის ისტორიისათვის
სსმმ - საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის „მოამბე“
ქსე - ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია
ენიმკ - ენის ისტორიისა და მატერიალური კულტურის „მოამბე“
მმ - მუზეუმის „მოამბე“
სემმ - საქართველოს ეროვნული მუზეუმის „მოამბე“
სმეელ - საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ენციკლოპედიური ლექსიკონი
მსშხი - მასალები საქართველოს შინამრეწველობისა და ხელოსნობის ისტორიისათვის
ძმ - ძეგლის მეგობარი
იჯელ - ივანე ჯავახიშვილის ენციკლოპედიური ლექსიკონი
მქემკი - მასალები ქართველი ერის მატერიალური კულტურის ისტორიისათვის
დლ - დასურათებული ლექსიკონი
ქელ - ქართული ეთნოლოგიური ლექსიკონი
ქეგლ - ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი
ძქეგლ - ძველი ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი
![]() |
6 ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი - ფ |
▲back to top |
![]() |
6.1 ფადრიჩი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
(ოქრომჭ.) ნივთის საწმენდი.
![]() |
6.2 ფაზარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
საბას განმარტებით, ფაზარი არის „ქუა ნაღველთა და ღვიძლთა შინა ცხოველთასა ანუ კლდეთა შინა პოებული, იხმარების სამკურნალოდ, წამლად, რომელსა გალესენ წყალთა შინა და დაალევინებენ მას სნეულსა“. ცნობილია არა მარტო ცხოველური წარმოშობის ფაზარი, არამედ მინერალურიც.
ლიტ.: ვ. ზუხბაია, ქვის კულტურა საქართველოში, 1965.
![]() |
6.3 ფათქა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ლითონისა და ხისაგან გაკეთებული ყურიანი სასმისი.
![]() |
6.4 ფალაქა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ხეებია მოწყობილი, დამნაშავეს ფეხებს ჩააყოფინებენ, ღვედებით შეუკრავენ და ფეხის გულებზე წკეპლებს დაარტყამენ.
ლიტ.: ი. გრიშაშვილი, ქალაქური ლექსიკონი, 1997.
![]() |
6.5 ფალუსტაკი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
თაფლით, ფქვილითა და ერბოთი შემზადებული საჭმელი, ახალჯვარდაწერილებს მიართმევდნენ.
ლიტ.: ი. გრიშ. ქალაქური ლექსიკონი, 1997.
![]() |
6.6 ფამფალაკი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
სახვნელი იარაღის (დიდი ქართული გუთანი, ჯილღა) ნაწილი. წარმოადგენს ღერძს, რომლის ბოლოებში გაყრილია „გოგორები“. საქართველოში ორი ტიპის ფამფალაკი დასტურდება: ტოლგოგორებიანი და სხვადასხვა ზომის გოგორებიანი. ტოლგოგორებიანი ფამფალაკი დამხასიათებელი იყო ჯილღისათვის, ხოლო სხვადასხვა ზომის გოგორებიანი ფამფალაკი დიდი გუთნისათვის. ეს უკანასკნელი შედარებით განვითარებულ სახეობად არის მიჩნეული. ფამფალაკის ერთი ბორბალი („კვალის გოგორა“) დიდია, ხოლო მეორე („ველის გოგორა“) - პატარა. ხვნის დროს დიდი ბორბალი ნახნავის კვალშია ჩამდგარი, ხოლო პატარა ყამირზე მოძრაობს და მხოლოდ ასეთნაირი მდგომარეობა აძლევს საშუალებას გუთანს გაწონასწორებული იყოს მიწის ზედაპირთან. ფამფალაკი გუთნეული უიოლებს მიწის ღრმად მოხვნას, იგი გუთანზე ჯამბარის (იხ.) მეშვეობითაა მიმაგრებული.
ლიტ.: გ. ჩიტაია, მასალები საქართველოს სახვნელი იარაღების ისტორიისათვის, სსმმ, V, 1960.
თ. გ..
![]() |
6.7 ფანდური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
სამსიმიანი, საქცევებიანი ჩამოსაკრავი ინსტრუმენტი. საქართველოს ყველა კუთხეში იყო მეტ-ნაკლებად გავრცელებული. სხვადასხვა კუთხის ფანდურები ერთმანეთისაგან განსხვავდება გარეგნული ფორმით, საქცევების რაოდენობით (ორიდან შვიდამდე). მთის კუთხეების ფანდურები დიდი ზომისაა, ბარის კუთხეებისა - უფრო პატარა და თანაც უფრო დახვეწილია.
ფანდურის სიმების საყენებელს ჯორა ეწოდება, რომელიც სიმებს იჭერს გარკვეულ სიმაღლეზე თავფიცრის ზედაპირიდან. სიმები (ძალი // ალყა // ლარი // ძაფი) თანაბარი სიგრძისა და სისქისაა. ადრე მზადდებოდა ცხვრის ნაწლავებისაგან (ძალი). უკანასკნელ ხანებში ფაბრიკულ ძუას იყენებენ. ფანდურის გვერდები, ყელი, კორპუსი ხშირად ორნამენტირებულია მცენარეული სახეებით.
მუსიკალური ინსტრუმენტის ხარისხი ბევრადაა დამოკიდებული მასალაზე, რისგანაც იგი მზადდება. საქართველოს ყველა კუთხეში ფანდური მზადდება იმ ხისაგან, რომელიც მოცემულ რეგიონში ხარობს. აღმოსავლეთ საქართველოს ბარში საუკეთესო მასალად ითვლება ბჟოლი (თუთა//ფურცელი), თავფიცრისათვის - ფიჭვი ან ნაძვი. ხეს ჭრიან ზაფხულში, ითვალისწინებენ მთვარის ფაზებს (სავსე მთვარისას), ექსპოზიციას (მზის მხარე). ფანდური მონაწილეობს იმ წეს-ჩვეულებებში, რომლებიც დაკავშირებულია „ბატონების“ კულტთან. აღმოსავლეთ საქართველოს მთაში (ხევსურეთი) საინტერესოა ფანდურზე დაკვრის წესი ჯვარში წმინდა ლუდის დალევის რიტუალში. დღეობა, სადაც შეყრილი იყო სოფლის ჯარი (მამაკაცები), შედგებოდა შემდეგი თანმიმდევრული მომენტებისაგან: ჯარის საერთო ლოცვა, მიცვალებულთა „შანდობა“, „ფანდურის გატეხა“ და წმინდა ლუდის დალევა. ამ უკანასკნელს ახლდა ე.წ. „ფეხზე მღერა“ ან „თაოზა და ნამუსი“: ერთ-ერთი ზედამდეგი (ახალგაზრდები, რომლებიც ფეხზე მდგარნი ემსახურებოდნენ სუფრას) იღებდა ფანდურს, მოდიოდა სუფრის ბოლოს და ფეხზე მდგომი ან ცალ მუხლზე ჩოქით იწყებდა დაკვრასა და სიმღერას. ეს იყო ძველებური საგმირო სიმღერა, ხოლო დანარჩენი ახალგაზრდები, მდგომარენი იმეორებდნენ გუნდურად თითოეულ სტროფს. ამავე დღეობაზე ერთ-ერთ მომენტს წარმოადგენდა „თასებში მოგონება სახელის ჩამდენი კაცისა“. ამ რიტუალური სმის დროს სოფლის ჯარი იგონებდა ამა თუ იმ გვარის წარმომადგენელთ გმირობას. ერთ-ერთი უფროსთაგანი ადგებოდა ადგილიდან, აიღებდა ფანდურს და სუფრის ბოლოს ცალ მუხლზე ჩოქით იწყებდა დაკვრასა და სიმღერას იქ მყოფი რომელიმე გვარის წინაპრის გმირობის შესახებ; როდესაც ტექსტს ნახევრამდე შეასრულებდა, ადგებოდა სხვა „მეთასე“, გააგრძელებდა სიმღერას და ლუდით სავსე თასით ხელში მიუახლოვდებოდა დაჩოქოლს, ეს უკანასკნელი სიმღერას უკეთებდა აკომპანემენტს, რომელიც მღერით მიუახლოვდებოდა მას, მიუტანდა თავის თასს პირთან და თავის ხელიდან შეასმევდა სასმელს. როდესაც დაჩოქილი თასს დაცლიდა, „მეთასე“ ბრუნდებოდა თავის ადგილას. ახლა ადგებოდა მეფანდურე, ავსებდა თავის თასს ლუდით, მივიდოდა იმასთან, ვინც მას დაალევინა და ეტყოდა: „ჯვარ დაგიწერას ღმერთმ!“, მობრუნდებოდა უკან, ისევ დაიჩოქებდა და განაგრძობდა შეწყვეტილ დაკვრას და მღერას. „მეთასენი“ წარმოთქვამდნენ დროდადრო: „აი დიდხანამც იმღერ!“. სიმღერის დასრულებისას მეფანდურე დგებოდა და ხმამაღლა წარმოთქვამდა: „აი თქვენი გამარჯვებისა!“. ამის შემდეგ რომელიმე სხვა უფროსთაგან გაემართებოდა სუფრის ბოლოს, დაიჩოქებდა და ფანდურის თანხლებით დაიწყებდა სხვა საგვარო საგმირო სიმღერას. ახლაც იგივე ეტიკეტი განმეორდებოდა და გრძელდებოდა „პატივის მიტანა“. საგმირო ლექსებს ფანდურზე ამღერებდნენ დასტურები ხატის//ჯვარის შენობაში, სხვადასხვა რიტუალის მსვლელობისას. მათში მოთხრობილია ხატის ყმათაგან რომელიმეს მიერ ჩადენილ საგმირო საქმეთა შესახებ. ხატში ფანდურის დაკვრა დასტურდება თუშურ ქორბერეღაშიც (ქორბეღელა ორსართულიანი ფერხულია, სარიტუალო, სრულდება მხოლოდ მამაკაცთა მიერ). ფანდური მწყემსებს მიჰქონდათ ცხვარში, შედარებით თავისუფალ დროს გასართობად. ფანდური თითქმის ყველა ოჯახს ჰქონდა. იგი იყო მხიარულების სიმბოლო. მგლოვიარე ოჯახში ფანდურს გადამალავდნენ და „წლის ხარჯამდე“ არ გამოაჩენდნენ. წლისთავზე, სუფრასთან ოჯახის უფროსი თავად აიღებდა ხელში ფანდურს, ჩამოჰკრავდა თითებს და ვინმეს გადასცემდა. ამის შემდეგ „ლხინი გატეხილი“ იყო. ამ წესს ხევსურეთში ლხინის გატეხა // ფანდურის გატეხა ეწოდება. ფანდურის სინონიმად „ჩონგურიც“ გვხვდება, მაგრამ ეს ხდება მოგვიანო ხანაში. ჩონგური ფანდურის მონათესავე, მაგრამ რამდენადმე განსხვავებული საკრავია (იხ. ჩონგური).
ლიტ.: დ. არაყიშვილი, ხალხური სამუსიკო საკრავების აღწერა და გაზომვა, 1940.
![]()
მ. შილაკაძე, ქართული ხალხური საკრავები და საკრავიერი მუსიკა, 1970.
მ. შb>.
![]() |
6.8 ფანი (სვ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
რიტუალური პური. შუა დიდმარხვაში - ოთხშაბათს, თითოეული მოსახლე აცხობს ერთ დიდ პურს, რომელსაც „ფანს“ უწოდებენ. ვახშმად ამ პურს დანით იმდენ ნაწილად დაჭრიან რამდეინ ყანაც აქვს ოჯახს. ამ დროს მამაკაცი მარცხენა ხელით პურს აჭერს დანას, მარჯვენა ხელით კი მარილის სამტვრევ ქვას ურტყამს დანის ყუას თან ამბობს: ასე გაიჭრას ჩემი ყანების მტერი (დაასახელებს თითოეულს). ფანი მიცვალებულის სულის მოსახსენიებელი საკურთხიც იყო.
ნ. გ..
![]() |
6.9 ფანჯარა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
საცხოვრებელი სახლის კედლებში ჩადგმული საჰაერო და სასინათლო წყარო. ხალხურ ქვითხუროობაში განსაკუთრებულ ყურადღებას იქცევს ქვის ჩარჩოიანი ფანჯრები რომელიც აშენებულია გრძელი და მოკლე ქვების მონაცვლეობით, ანუ „სირმა“ - „უკარათი“.(იხ.) ქვის ასეთი ნაწილები გამიზნულია როგორც ჩარჩოს სიმაგრისათვის, ასევე მის შემამკობლად.
ე.ნ..

![]() |
6.10 ფარაგა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
თუში ქალის, პერანგს ზემოდან ასაფარებელი გულისპირი. ქართული საისტორიო მწერლობა მას მონაზვნის სამოსელად იცნობს, მხოლოდ ნ. ხიზანიშვილი ათანაბრებს მას საგულესთან. ფარაგის მასალად გამოიყენებოდა მაუდი, ხავერდი, სატინა. ძველებური ფარაგა ორგვარი იყო: გვამიანი და ზოლტებიანი. ფარაგა ქალის ზედატანს მთლიანად ფარავდა. XIX ს. ბოლოსა და XX ს. თუშეთში ფართოდ გავრცელდა ზოლტებიანი ფარაგა. კისერთან მომდგარი და მუცელს ჩაცილებული კალთები ზურგში ერთმანეთს „ზოლტყურებით“ და „ყულფებით“ უკავშირდებოდა. კისერში დასამაგრებლად დამინანქრებულ ან დასევადებულ ვერცხლის ღილებს ხმარობდნენ. დიდი ყურადღება ექცეოდა ფარაგას მორთულობას. თუ შიგ ჩასაცმელი პერანგის საყელო მოუქარგავი იყო მაშინ საგანგებოდ დაგრეხილი ყაჭით ან ბუზმენტით თუ სხვა ნაქარგით დამშვენებულ მაუდის ან აბრეშუმის პატარა ყელსახვევს - „ყიმჭა“//“ყემჭაი“ გამოიყენებდნენ. შემდგომში იგი ფარაგას ნაწილადაც უქცევიათ. სადა ფარაგა ეკეთა გათხოვილ ქალსა და ქვრივს. გასათხოვარის ფარაგა კი უხვი სამკაულით იყო მორთული. განსაკუთრებულ შთაბეჭდილებას ტოვებდა გრძლად დაშვებული სხვადასხვაგვარი ძეწკვების წყება. მოხმარებული სამკაულებიდან ზოგიერთს მაგიურ აპოთროპული დანიშნულებაც ჰქონდა.
ლიტ.: გ. ბოჭორიძე, თუშეთი, 1993. ც. ბეზარაშვილი, თუში ქალის ტალავარი, კრ. თუშეთის ეთნოგრაფიული შესწავლისათვის, 1967.

ც. ბ..
![]() |
6.11 ფარანჯა (თბ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ვუალი, ძუის ბადე, რომლითაც ქალები სახეს იფარავენ.
![]() |
6.12 ფარგალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
სიმრგვალი<>ს მოსაზომი იარაღი. იყო ხისა და რკინისა. პრიმიტიული ფარგალი წარმოადგენს ორკაპა ჯოხს, რომლის ერთი წვერი მოკლეა და მეორე - გრძელი. წრის მოხაზვისას ქვის შუაგულში დააბჯენენ მოკლე წვერს, გრძელს ნახშირს დაანდობენ, შემოატარებენ ქვაზე და შემოხაზავენ წრეს (მაგ., წისქვილის ქვას). ფარგალადვე გამოიყენება გაჭიმული ბაწრის ბოლოებში ჯოხები. არსებობს საგანგებოდ გამოთლილი ხის ფარგლები, ჩვეულებრივი კლასიკური ფარგლის მსგავსი, რომელსაც წვერობში ლითონის ნემსაკები აქვს და შემოტრიალებისას ქვის ზედაპირზე ავლებს ხაზს.
ე.ნ..
![]() |
6.13 ფარდა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
1. ცხვრის გამხმარი ნაწლავი, რომელიც გამოიყენებოდა ჩონგურის სიმად. 2. ქართული ოდის სამშვენისი, აივანზე ხის ბოძებს შუა ჩადგმული ხარატული დეტალი. 3.ფანჯრებზე ჩამოსაფარებელი ნაჭერი.
ე.ნ..
![]()
![]() |
6.14 ფარდაგი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ქსოვილის ერთ-ერთი სახეობა, რომელიც იქსოვებოდა სხვადასხვა ფერის მსხვილად ნაგრეხი, ძირითადად შალის უხაო ძაფით. საქსოვი მასალის ხარისხისა და ქსოვის ტექნიკის მიხედვით განარჩევენ ფარდაგის რამდენიმე სახეობას. დიდ ფარდაგს ვერტიკალურ საქსოვ დაზგაზე ქსოვდნენ, პატარ-პატარა საფენ ფარდაგებს კი - ყაისნაღითაც. ყველაზე მარტივი წესით ჯეჯიმი იქსოვებოდა. არსებობს ერთსახიანი და ორსახიანი ფარდაგი. ერთსახიანის ნიმუშია კვირტულა. კვირტულისა და ჯეჯიმის სახეობის ფარდაგზე ორნამენტის სახე არ არის ჭვირით გამოყოფილი. ორნამემტის ჭვირით გამოყოფილი ფარდაგები უფრო რთული ტექნიკით იქსოვება და უმთავრესად ბარის რაიონებისათვის არის ნიშანდობლივი. ფარდაგის ორნამენტში გვხვდება მცენარეული, ზოომორფული და ანთროპომორფული მოტივები. დიდი ადგილი აქვს დათმობილი გეომეტრიულ ჭრელს. ბევრი ფარდაგის სიუჟეტურ მხატვრობას თან ახლავს ხელოსნის ვინაობა და მოქსოვის თარიღი. ქსოვის მრავალფეროვნებითა და ორიგინალობით გამოირჩევა თუშური ფარდაგი. ამ მხრივ ასევე საინტერესო უბანია მთიულეთგუდამაყარი, ივრის ხეობა, პატარა ლიახვისა და ქსნის ხეობები, ქვემო ქართლი, ჯავახეთი, აჭარა, ქიზიყი, სამეგრელო და ლეჩხუმი.
ლიტ.: გ. ჯალაბაძე, დასურათებული ლექსიკონი, 2008.

![]() |
6.15 ფარდები - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
აქ: აივნის ბოძებს შორის მოთავსებული ხის აჟურული ფიცარი, რომელიც დაჭრელებული იყო სისო ხერხის მეშვეობით. ჭრელიდან გამოირჩეოდა „კუწუბა“, „მთვარე“, „მზე“, „ვარსკვლავისა“ და სხვა. საქართველოში აივნის მორთულობა, ფარდები, შემდეგი სახელწოდებებით იყო გავრცელებული: ფარდები (ქართ. კახ. თუშ.) // დანდაზი (ქვ. ქართ.) // ფიგურები (რაჭ.) // თაღები (იმერ.) // შაბაქა (ზ. რაჭ.) //დასტანდაზი (კახ.) და სხვ. ფარდების ჭრელის ხელოვნება ერთ-ერთი საუკეთესოა ხალხურ ორნამენტიკაში და იგი ქართული ხითხუროობას განსაკუთრებულ ორიგინალობას ანიჭებს.
გ. გ..
![]() |
6.16 ფარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
თავდასაცავი იარაღი. ქართული ფარები ფორმების მიხედვით ძირითადად მრგვალია, ფარის ასეთი ფორმა ძველთაგანვე მომდინარეობს და საქართველოში არქეოლოგიური მასალითაც დასტურდება. (კაჭრეთის რ-ნში აღმოჩნდა ბრინჯაოს მრგვალი ფორმის ფარი ძვ.წ. აღ. XII-XIV სს.), დამზადების ტექნოლოგიის (მასალის) მიხედვით გამოიყოფა სამი ტიპი: ხის ფარი ტყავგადაკრული, ტყავის ფარი ლითონითვე შეკრულ-შეჭედილი და ლითონის ფარი ლითონითვე შეკრულ-შეჭედილი. ასეთია მაგალითად ხევსურული ფარი, რომლის მასალად გამოიყენებოდა ტყავი და ლითონი. ფარის ტყავ-ლითონი ერთმანეთთან მჭიდროდ არის მიკრული ლითონის თავკოპლიანი და ბოლოგაბრტყელებული სამსჭვლებით. ფარის დამზადება დიდ დახელოვნებასა და გამოცდილებას მოითხოვდა. ხევსურები ფარის დასამზადებლად იყენებდნენ ხარის გავის „ნეჯების“ ტყავს. არსებობდა აგრეთვე დიდი ზომის ფარი (დელამფარი), რომელიც სხვადასხვა თქმულებებსა და ხალხურ პოეზიაშიც დასტურდება. მაგ., „გადაჯე თავის ლურჯასა, აიღი დელამფარია“. ფარის აღმნიშვნელ ტერმინად ძველ ქართულში გვხვდება „დარაკა“. საბას მიხედვით „ვეშაკაპანიც“ ფარის ერთ-ერთი სახეობაა. ნაციონალური ფარის ორიგინალურ ნიმუშს წარმოადგენს სვანური ფარი, რომელიც 1925 წელს სვანეთიდან, სოფ. სასაშის ეკლესიიდან ჩამოიტანა გ. ჩიტაიამ. აღნიშნული ფარი XVI-XVII საუკუნეებით თარიღდება. ფარი ტყავისაა, რომელიც ხეზეა გადაკრული. მისი დიამეტრი 50 სმ-ია. ტყავზე სხივთა კონად განლაგებულია ლითონის წვრილი ზოლები, რომლებიც თავს იყრის ფარის ცენტრში, ლითონის გუმბათში, რაც ერთად აღებული მზის სახეს ქმნის. ლითონის წვრილი ზოლები ტყავში ჩამაგრებულია სამ-სამი სამსჭვალით. სამსჭვლების ადგილი წარმოადგენს ოთხკუთხა ფორმის ფირფიტებს, რომელიც თავის მხრივ ქმნის სამ კონკრეტულ წრეს. ფარს კიდეზე შემოვლებული აქვს ლითონის კოპლები. ფარს შიგნითა მხარეს აქვს ტყავის სახელური - საბღუჯი. ეს ფარი სვანებს ეკლესიის კედელზე ჰქონდათ ჩამოკიდებული და როგორც საკრალურ ნივთს ინახავდნენ, მხოლოდ დღესასწაულებზე გამოჰქონდათ გარეთ და ისარს ესროდნენ. ფეოდალური საქართველოს ოჯახების ცენტრალური კედლის მთავარ მორთულობასაც ფარ-ხმალი წარმოადგენდა, რაც იარაღისადმი განსაკუთრებულ მოწიწებას უსვამს ხაზს. შუა საუკუნეების არაბი ავტორები აღმ. საქართველოს ერთ ნაწილში ასახელებენ „ყარაყალღანების“ ომს (ქართულად - „შავფაროსანი ხალხი“). ხევსურული ფარის დამზადების ტექნოლოგიისა და ფორმის მიხედვით საფიქრებელია, რომ ყარაყალღანების ქვეშ აღმოსავლეთ მთიანეთის მოსახლეობა, კერძოდ ხევსურები, ივარაუდებოდეს. მით უმეტეს, რომ XVII საუკუნეში არაგვის ხეობებში მცხოვრებ ხალხს ყარაყალღანებს უწოდებდნენ.
ლიტ.: კ. ჩოლოყაშვილი, ქართული საბრძოლო იარაღები, მმ. ტ. XVIII, 1954. სულხან-საბა ორბელიანი, „ლექსიკონი ქართული“, 1991. ივ. ჯავახიშვილი, მქემკი. 1964.

მ. ქ..
![]() |
6.17 ფასტია - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ერთად აღებული ხუთი საძირე ტყავის სახელწოდება (ქიზ.).
ნ. ჯ..
![]() |
6.18 ფაფანაგი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ხევსური ქალის გარეთი, სახატო ჩასაცმელი. მასალად გამოყენებულია ადგილობრივი, საოჯახო წესით მოქსოვილი მუქი ფერის შალი - „ტოლი“. ფორმით ქოქლოს (იხ.) მსგავსია. წინჩახსნილი და წელში ნაწილობრივ გადაკერილი: შედგება ბეჭებში გაუკერავად ამოღებული წინა მთლიანი კალთებისა („აზღოტები“) და ზურგსმობმული, ბოლომდე დაშვებული, თავწვრილი და ბოლოგანიერი, ორმხრივ ირიბი კალთისაგან („გვამის აზღოტი“), აქვს მაღალი საყელო და მხართან სწორად მიდგმული, მოკლე და იღლიამდე შეხსნილი სახელოები. მორთულია ხევსურული სამოსისათვის დამახასიათებელი ქარგულობით, რომელიც შესრულებულია შალის ფერადი ძაფებით („შიბაით დაკერილი“). ჭრელი გეომეტრიულია.
ლიტ.: ლ. ბოჭორიშვილი, ხევსურული ტალავარი, მასალები საქართველოს ეთნოგრაფიისათვის, ტ. VIII, 1956.
ც. ბ..
![]() |
6.19 ფაფანაკი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ქართული ქუდის ერთ-ერთი უძველესი სახეობა. ნაბდის ან ტყავის ბრტყელი თავსაბურავია, რომელიც მამაკაცის მხოლოდ თავის თხემს ფარავს. აქვს შეჭრილი ოვალის ფორმა და თასმებით მაგრდება ნიკაპქვეშ. ზოგჯერ ძვირფასი ქსოვილი (მაუდი, ფარჩა) ჰქონდა გადაკრული და დაქარგული იყო. ფაფანაკი „იმერული ქუდის“ სახელითაცაა ცნობილი, თუმცა წარსულში უფრო ფართოდ ყოფილა გავრცელებული. ისტორიულ წყაროებში XV ს-დან დასტურდება.
ლიტ.: ლ. მოლოდინი, დასურათებული ლექსიკონი, 2008.

![]() |
6.20 ფაფაყ-ი (ინგ.)//ფაფახი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ბეწვიანი ტყავის მაღალი ქუდი, ჩვეულებრივ იხურავდნენ მწყემსები, სხვადასხვანაირია: მურღუზ ფაფაყ, ნუღაი ფაფაყ, შიშ ფაფაყ, წუწლუტ ფაფაყ, შიშ ბუხარა ფაფაყ, მანზილა ფაფაყ, ტაჰყა ფაფაყ, აგრეთვე, იხმარებოდა ქსოვლისაგან შეკერილი ფაფახი, საფაფაყეი-საფაფახე. ისევე ხდიდნენ, როგორც საქურქესა და საგუდეს.
ნ. ჯ..
![]() |
6.21 ფაცერი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
თევზის დასაჭერი ბრტყელი ლასტი, რომელსაც წყალში დგამენ.
![]() |
6.22 ფაცხა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
სამეგრელოსა და აფხაზეთში გავრცელებული პრიმიტიული საცხოვრებელი სახლის ტიპი. დაახლოებით 9-10 კვ.მ ფართის მქონე, წნელისაგან მოწნული, რომლის აშენებამოწვნა თავად მეპატრონესაც შეეძლო. ფაცხის მოწვნისას წინასწარ მონიშნულ ადგილას წრიულად ჩაასობენ ძლიერ მარგილებს და გამოწნავენ წნელით. ფაცხა იყო ორგვარი „კუნჭულა“ და „ამხარა“. კუნჭულა ფაცხას ჰქონდა მრგვალი და წოპიანისახურავი, „ამხარას“ კი უფრო დაბალი. ფაცხას ხურავდნენ ისლით, შიგნით და გარეთ გალესავდნენ ტალახით. დასავლეთ საქართველოში გავრცელებული საცხოვრისის ამ ტიპს არ გააჩნდა სარკმელი და ამიტომ შუაცეცხლის ბოლი მხოლოდ კარებიდან გადიოდა. ფაცხა არის დაბალ სოციალურ საფეხურზე მყოფი, უკიდურესად ღარიბი ადამიანების საცხოვრებელი. ზოგიერთ შემთხვევაში ფაცხას იკეთებდნენ მწყემსები დროებითი სარგებლობისათვის.
ლიტ.: ი. ადამია, ქართული ხალხური ხუროთმოძღვრება, ტ. II, 1968. ს. მაკალათია, სამეგრელოს ისტორია და ეთნოგრაფია, 2006.

ე. ნ..
![]() |
6.23 ფელამუში//თათარა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ყურძნის წვენისაგან მომზადებული ფაფა, რომელშიც ჩარეულია პურის ან მჭადის ფქვილი, ზოგჯერ შერეულიც. ფელამუში მზადდება ჩურჩხელების (იხ.) ამოსავლებად და საზეიმო სუფრაზე მისატანადაც. საჩურჩხელე ფელამუშს ამაზდებენ მხოლოდ და მხოლოდ პურის ფქვილისაგან.
ე. ნ..
![]() |
6.24 ფელუკა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ლაზური ნავი. აღჭურვილი იყო ნიჩბებითაც და აფრებითაც. ყველაზე გავრცელებული საზღვაო ტრანსპორტი იყო საქართველოში. ხომალდის დიდი დატვირთვის მიზნით გვერდებს ზრდიდნენ საგანგებო ხის ჩარჩოებით, რაც, ტაციტუსის ცნობით, კოლხი მენავეების უძველესი ხერხი ყოფილა ოდითგანვე. ფელუკას წინა და უკანა ნაწილი მკვეთრად ამოზიდულია წყლიდან, ხოლო გვერდები დაბალია.
![]() |
6.25 ფერსო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ურმის თვლის წრიულად შეკრული რკალი, რომელიც სოლებით მორგვთანაა მიერთებული.
![]() |
6.26 ფესი თეფელუღი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ქალის თავსაბურავი. ირგვლივ მონეტებით შემკული და შალის ძაფისაგან წინდის ჩხირებით ნაქსოვი. სიმაღლის მისაცემად პატარა ბალიშის ფორმის ბამბის ან მატყლის ფენადადებული. ხმარობდნენ მაუდის ფესსაც, რომელსაც მონეტებით მორთავდნენ. ასეთი ფესები მზა სახით შემოდიოდა აჭარაში. ფესი საგანგებო თმის ვარცხნილობას მოითხოვდა, კერძოდ, ნაწნავები (2 4 6) და კულულების თავისებურ წყობას. ნახევარსფეროს მსგავს ამ ქუდს გვერდებზე მიამაგრებდნენ საყბეურად სახელდებულ შავი მძიმების ასხმულას, რომელიც ქალს ყბაზე ჰქონდა შემოხვეული.
ლიტ.: ი. სამსონია, ხალხური ტანსაცმელი აჭარაში, ბათუმი, 2005.
ც.ბ.
![]() |
6.27 ფეშნაქაში - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
რქის ან თითბრის მეშველი წუღის კალაპოტში ჩასადებად, ასევე ფეხსაცმლის ფეხზე ჩაცმის გაასადვილებლად.
ლიტ.: ს. მენთეშაშვილი, ქიზიყური ლექსიკონი, 1943.
ნ. ჯ..
![]() |
6.28 ფეშტემალი//სასწრაფო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
აჭარელი ქალის წინსაფარი. მასალად იყენებდნენ როგორც შინნამზად, ასევე ფაბრიკულ ქსოვილსაც (შავი სატინა) იყენებდნენ. წელს ქვემოთ დაშვებულ ერთ კალთას, წელთან სამაგრად სარტყელი - „ბაღი“ ჰქონდა მოკერებული. წინსაფარს მუდამ ატარებდნენ, მის გარეშე გარეთ გასვლაც კი სირცხვილი იყო. ფეშტემალი საქართველოს სხვადასხვა კუთხეშიც იყო გავრცელებული, მაგრამ აჭარული სიგრძითა და სიფართით განსხვავდებოდა. იგი კაბის ქვედა ნაწილს მთლიანად ფარავდა. აჭარელთა ყოფაში დასტურდება როგორც საპატარძლო, ასევე სამუშაო ფეშტემალებიც. საპატარძლო ფეშტემალი სილამაზითა და მრავალფეროვნებით გამოირჩეოდა, სამუშაო კი შედარებით დაბალი ხარისხის ქსოვილისაგან მზადდებოდა და წვრილმანი საგნების გადასატანად იყენებდნენ. იგი ხშირად პირსახოცისა და ხელსახოცის ფუნქციასაც ასრულებდა. ფეშტემალს თურქეთში მცხოვრები მკვიდრი და მუჯაჰირი ქართველი მოსახლეობაც მოიხმარდა.
ლიტ.: ი. სამსონია, ხალხური ტანსაცმელი აჭარაში, ბათუმი, 2005.

ც.ბ..
![]() |
6.29 ფეშხუმი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
1. დაბალ ფეხებზე გამართული მრგვალი მაგიდა, უმთავრესად სამფიცრიანი. მას სექვზე (გრძელი ტახტი) დგამდნენ, ოჯახის წევრები გარშემო შემოუსხდებოდნენ და სადილობდნენ. ოჯახში იყო სამი, ოთხი, ხუთი ფეშხუმი. მისი რაოდენობა დამოკიდებული იყო ოჯახის წევრთა სიმრავლეზე. ასეთი ტიპის მაგიდა საქართველოში ყველგან იყო გავრცელებული. 2. სადგარიანი პატარა ლანგარი, რომელზედაც ლიტურგიის დროს კვეთენ სეფისკვერებს.

![]() |
6.30 ფეჩე//ჩარი (აჭარ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ქალის პირსაბურავი, ბადისებურად ნაქსოვი. ჩადრთან ერთად იყო სატარებელი და მიზნად ქალის სახის დაფარვას ისახავდა. უცხო ეთნოგრაფიული გარემოდან არის შემოსული და გავრცელებული მაჰმადიანურ რწმენასთან ერთად.
ლიტ.: ი. სამსონია, ხალხური ტანსაცმელი აჭარაში, ბათუმი, 2005.
ც.ბ..
![]() |
6.31 ფეხსაცმელი ნაქსოვი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
საქართველოში მოქსოვილი ფეხსამოსის არაერთი ტიპი დასტურდება. ასეთებია, მაგ., კარაჭინი, ჩორაბი, ფაჩუჩი, ფაჩაჩი, მესი, ჩარუხი, ქალამანი, ჩითა (იხ.), ბორაგი, თათი, ფეხა, ყელმაღალაი, წაბმულაი, ქაჩუჩა, ჩუსტურა, რაც თავისთავად გულისხმობს, რომ ნაქსოვ ფეხსაცმელს მოსახლეობაში ფართო გამოყენება ჰქონდა. ნაქსოვი ფეხსაცმლისათვის იყენებდნენ შალს, ბამბას, ტყავს. ფეხსაცმელი იქსოვებოდა ორი და სამწვერი ბაწრით, განსაკუთრებით მჭიდროდ იყო გამოყვანილი სატერფეები, ხმარებაში რომ გამძლე ყოფილიყო. თუშეთის ეთნოგრაფიულ ყოფაში ბოლო დრომდე შემორჩა ჩითას ქსოვის ტრადიციები. ჩითას იცვამდნენ ქალებიცა და კაცებიც და შესაბამისად ისინი იწოდებოდა სადიაცო და სამამაცო ჩითას სახელით. საქალო ჩითა, განსაკუთრებით ხანში შესული ქალებისა, მაღალყელიანი იყო. კაცის ჩითები სადა, ქალებისა კი გემოვნებით იყო დაჭრელებული. ჩითაც ძირმოქსოვილია სქლად, ხოლო ყელი მასთან შედარებით თხლად და დახვეწილად. თუ ძირი გაცვდებოდა, მის ყელს ახალ ძირს გამოუქსოვდნენ. ჩითა იყო შინ სახმარი და გარეთ გასასვლელიც, რაც აისახებოდა მის მოჭრელებაშიც. ნაქსოვი ფეხსაცმლის ნაშთები აღმოჩენილია ყაზბეგის განათხარ მასალებში და დათარიღებულია ძვ.წ. IV-III საუკუნეებით, რაც მიუთითებს ნაქსოვი ფეხსაცმელების უძველესი დროიდან გამოყენებაზე საქართველოში.
ლიტ.: ც. ყარაულაშვილი, ნაქსოვი ფეხსაცმელი, მასალები თუშეთის ეთნოგრაფიული შესწავლისათვის. 1967.

ე. ნ..
![]() |
6.32 ფეხსაცმელი ჭვინტიანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
საქართველოში ფეხსაცმლის ასეთი ტიპი როგორც უყელო, ასევე ყელიანი, გავრცელებული იყო მაღალი წოდების წარმომადგენელი მოქალაქისა და ხელოსნთა ჩაცმულობაში. განსაკუთრებით XIX-XX საუკუნის მიჯნაზე. ცნობები ჭვინტიანი ფეხსაცმლის შესახებ უკვე XVII საუკუნიდან გვხვდება. თუმცა უეჭველია, რომ ფეხსაცმლის ასეთი ტიპი უძველესი დროიდან მომდინარეობს. ქართული ჭვინტიანი ფეხსაცმლის დამზადების ტრადიციები ბოლო დრომდე შემოინახა ქართველ მთიელთა ეთნოგრაფიულ ყოფაში. საქართველოს მუზეუმში დაცულია კავკასიური ჭვინტიანი ფეხსაცმელი - საქორწინო კარაჭინი//ჩითა//ფეხა, რომელიც დედოფლისთვის იყო განკუთვნილი და საბოლოოდ იგი მოხუცებულობის ჟამს საფლავში ჩასატანებლად იყო გამიზნული. ზოგიერთი ასეთი ჭვინტიანი ფეხსაცმელი რიტუალური დანიშნულების იყო და მას საქორწინო რიტუალი საპოთროპული დანიშნულება გააჩნდა. საგულისხმოა, რომ კავკასიურ-ქართულ ჭვინტიან ფეხსაცმელს პარალელები ძველი აღმოსავლეთის ეთნიკურ არეში მოეპოვება, რაც ამ ორი რეგიონის კულტურულ-გენეტიკურ ნათესაობას ათვალსაჩინოებს.
ლიტ.: გ. ჩიტაია, ქართული ჭვიტიანი ფეხსაცმელი, შრომები, ტ. II, 2000.

ე.ნ..
![]() |
6.33 ფთილა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
გაჩეჩილი, დასართავად მომზადებული მატყლის ნაწილი.
![]() |
6.34 ფიალა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ღვინის სასმისი. სხვადასხვა ზომისა. აქვს მრგვალი ძირი, პირი ოდნავ გადაშლილი და ფრიალა. ფიალა და თასი ერთი ფუნქციის მატარებელი სასმისებია. თითბრის ფიალები შემკულია მდიდრულად. ამოკაწრულ-ამოღარულია ნადიმის სცენები და მრავალსიუჟეტიანი ორნამენტები. ფიალა მზადდება ოქროს, ვერცხლის, თიხისა და ხისაგან.
ც.კ..

![]() |
6.35 ფითი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
აღმოსავლური საჭმელი. პატარა ყურიან კოჭობში ჩაყრიან მუხუდოს, ჩააჭრიან ხახვს, ჩადებენ ცხვრის მსუქან ნაჭერს, ზედ პომიდორს ან ტყემალს დაატანენ და მოხარშავენ ნელ ცეცხლზე. იხარშება თავისივე წვენში, უფრო თათრების საჭმელია. ფითი ძროხის კუდებითაც მზადდება.
ლიტ.: ი. გრიშაშვილი, ქალაქური ლექსიკონი, 1997.
![]() |
6.36 ფილაკავანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ლოდების სატყორცნი მანქანა ფეოდალური ხანის საქართველოში, რომლის დანიშნულება ციხის კედელთა დაზიანებას წარმოადგენდა.
ე. ნ..
![]() |
6.37 ფილთაქვა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
სანაყი, როდინი (იხ.)
![]() |
6.38 ფილი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
თიხისა და ხის ჭურჭელი. გამოიყენებოდა რძის, ხაჭოსა და ერბოს მოსაკავებლად. გავრცელებული იყო რაჭაში. ჯამის მოყვანილობისაა, მისი თავდაპირველი სახელწოდება „ჯამფილა“ ყოფილა. ფილს ძირითადად ქალები ამზადებდნენ რაჭის სოფლებში - ლაჩთასა და შეუბანში.
ლიტ.: ლ. ბოჭორიშვილი, კახური კერამიკა, 1947. მ. ზ.
![]() |
6.39 ფილიგრანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ლითონის ძაფებით გაკეთებული მხატვრული საიუველირო სახე რაიმე ნაკეთობაზე. იგი დამზადებულია გრეხილი ოქროს ან ვერცხლის წვრილი მავთულისაგან. ფილიგრანული ნივთების დასამზადებელი ვერცხლის გრეხილი და მარცვლები მიიღება უმაღლესი ხარისხის ვერცხლისაგან, რომელსაც „თამმაირი“ ეწოდება. როგორც ცნობილია, სუფთა ვერცხლი გაცილებით რბილია და მისგან მიიღება უწვრილესი ძაფი, რისთვისაც ვერცხლს გაადნობენ და გადმოასხამენ რიჯაში (იხ.). მას დაჭრიდნენ ვერცხლის ჩხირებად, გრდემლზე გაკვერვით თანდათან გააწვრილებდნენ იმ ზომამდე, ვიდრე არ გატარდებოდა ადიდის (იხ.) პირველ მსხვილ ნაჩვრეტში, შემდეგ თანდათანობით უფრო წვრილებში და იქმნებოდა ვერცხლის წვრილი მავთული. შემდეგ ეს მავთული ორწვერად დაიგრიხებოდა ე.წ. მბრუნავი ლილვაკიანი ხრახნით. ვალცში გატარების შემდეგ, საბოლოოდ იღებდა ნაწიბურებიან ნაპირებს. ვალცშივე იგლინებოდა ვერცხლის სადა, შედარებით მსხვილი ძაფი, რომლისგანაც თითბრის ყალიბებზე შემოხვევით მზადდებოდა გრეხილის სახეები მანისებური, სპირალური, დაგლინული. გრეხილი მაკრატლით იჭრებოდა სხვადასხვა ზომის ნაწილებად. ვერცხლის მარცვლების მისაღებად, მაღალი ხარისხის სირმას დაჭრიდნენ წვრილად და დანაყილი ნახშირის მტვერში აურევდნენ, მოათავსებდნენ რკინის ჭურჭელში, ცოტა წყალს დაასხავდნენ და ახურებდნენ ქურაზე. ამ დროს ვერცხლი დნებოდა და ნახშირის მტვრის მეშვეობით იღებდა მარცვლის სახეს, გაცივების შემდეგ, ხელოსანი მას მარცვლების სიდიდის მიხედვით ახარისხებდა. ზოგჯერ ამისათვის სხვადასხვა ზომის ნაჩვრეტებიან საცერსაც იყენებდა.
![]() |
6.40 ფინაჩი//მეჯღანე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
გაცვეთილი, ფეხსაცმლის შემკეთებელი. ფინაჩობა პროფესიად იქცა, ისინი მდარე ხელოსნები იყვნენ. მუშაობდნენ ქალაქებში, ზოგიერთს თავისი ფარდულიც კი ჰქონდა. ძირითადად ხარაზის სახელოსნოში კუთხეს გამოუყოფდნენ ხოლმე, ან სახელოსნოს წინ მუშაობდნენ, ან ნებისმიერ ადგილას, სადაც სამუშაო გამოუჩნდებოდათ, იქვე ჯდებოდნენ სამუშაოდ. მათ თან დაჰქონდათ ჩანთით სახელოსნო იარაღები. ფინაჩთა დიდი ნაწილი ახლომახლო სოფლებში გადიოდა. რომელიმე ოჯახში იდებდა დროებით ბინას, სადაც საღამომდე რჩებოდა და ისევ ქალაქში ბრუნდებოდა. გასამრჯელოს ნატურითაც ურიგდებოდა შემკვეთს. დასაკერებელ ტყავს უფრო მეტად სანაგვეზე - მტკრვის პირას აგროვებდნენ.
ლიტ.: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1979.
ნ. ჯ..
![]() |
6.41 ფინჯანი (ქართლ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
აქ: ქვის სათლელი კბილებიანი რკინის იარაღი. კბილიანი საკოდელის ვარიანტი (იხ. საკოდელი).
![]() |
6.42 ფირუზი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ცისფერი ქვა, რომელიც ფართოდ გამოიყენებოდა სხვადასხვა საყოფაცხოვრებო ნივთებისა და სამკაულთა შემკულობაში. ძვ.წ. XIII ს. ხანის სამარხებში გვხვდება ფირუზის მძივები. ფირუზი ამკობს მცხეთაში აღმოჩენილ ნივთებს (მაგ., ზევახისა და ასპარუგის სარტყლებს.). შუა საუკუნეების საქართველოში ფირუზი ფართოდ იყო გამოყენებული ეკლესიის სიწმინდეების მორთულობაში. ხშირადაა მოხსენიებული ფირუზით შემკული ნივთები მზითვის წიგნებში. ფირუზითაა მორთული არაერთი ძველი ხელნაწერის ყდა. მიუხედავად იმისა, რომ ფირუზი იმპორტს წარმოადგენდა მის შემოტანასა და გამოყენებას დიდი ავლა ჰქონდა. ეს ცისფერი ქვა მუდამ იზიდავდა ადამიანს თავისი ფერადოვანი გამითა და რომანტიკულობით.
ლიტ.: ვ. ზუბხაია, ქვის კულტ. საქართველოში, 1965.
ე. ნ..
![]() |
6.43 ფირფიტები - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
აქ: ჩახსაკრავები. (იხ.) საქსოვი საშუალება. საქსოვი ფირფიტები მზადდებოდა საქონლის ტყავის ან ხისგან. ოთხკუთხა ფორმის ფირფიტებს ძაფის გასაყრელად ნაჩვრეტები ჰქონდა გაკეთებული. თითოეული ფირფიტის ნაჩვრეტში გაყრილი ძაფი ორ-ორად იყო განასკვული. შუაში მოქცეულ ფირფიტებზე ასხმული ძაფი, თავსა და ბოლოში ჩამაგრებულ პალოებზე დაიქსელებოდა. ქსოვის პროცესი ფირფიტების ტრიალსა და ძაფში საბეჭი ტყავის//ძვლის დანის გაყრით - ჩაბეჭვით სრულდებოდა. ქსოვას სამი ადამიანი ეწეოდა. შუაში მჯდომს ორივე ხელში განაწილებული ფირფიტები ერთიდან მეორე მხარეს მონაცვლეობით გადაჰქონდა. თავ-ბოლოში მდგომნი მქსოველის მიერ ამოკრეფილ ძაფს ჩაბეჭდავდნენ საბეჭი ტყავით ან ძვლის დანით. ფირფიტებით ქსოვას პარალელი ეძებნება ურარტუს, ბაბილონისა და ეგვიპტის მატერიალური კულტურის ძეგლებში.
ლიტ.: ნ. აბესაძე, ხელოსნური წარმოება და ხელოსანთა ყოფა საქართველოს ქალაქებში, 1980.
ლ.მ..
![]() |
6.44 ფიქალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
1. სუფთად დამუშავებული, გათლილი ქვა. 2. კლდიდან „აყრილი“ ქვა, რომლებიც შრეებადაა ჩაწყობილი მასივში.
![]() |
6.45 ფიჩვი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
პატარა ფარდაგი, ჯეჯიმის ყაიდაზე მოქსოვილი.
![]() |
6.46 ფიწალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
მემინდვრეობის კულტურების ნამჯეულობის ასაღები ხელსაწყო, გააჩნია ტარი და თითები. უფრო ხშირად 3 და 4 თითი. აკეთებდნენ როგორც ხისგან, ასევე რკინისგანაც. ზოგჯერ ფიწალი ბუნებრივი ტოტისაგან გამოითლებოდა, უფრო ხშირად ხის მოხელეები და მჭედლები აკეთებდნენ. ფიწლის თითები ჩარჭობის ხერხით კარგად იღებს ჩალაბულას, თივას, ნალობიერს და ღობისათვის გამზადებულ ფიჩხის კონებს. ფიწლით ხდებოდა კალოზე ძნის ჩაშლა.
ე. ნ..
![]() |
6.47 ფიჩქი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
პატარა, მრგვალი და დაბალი მაგიდა, გამოიყენებოდა ინდივიდუალური ტრაპეზისათვის. საწესო სარიტუალო დღესასწაულეზე, სულების „სტუმრობისას,” ფიჩქზე იდებოდა საკურთხი და ინთებოდა სანთელი. ფიჩქის სარიტუალო დანიშნულებამ განაპირობა მისი შემკულობის ნაიგვარობა. ფიჩქის, როგორც სარიტუალო მაგიდის, ანიშნულება განსაკუთრებით გამოკვეთილია სვანეთში.
ე. ნ..

![]() |
6.48 ფლოსტი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ფეხის წასაყოფი, ფარავდა მხოლოდ ფეხის წინა მხარეს. საძირე გამოკერებული ჰქონდა. უქუსლო ფლოსტს (იხ. ქოში) ფერადი ტყავის პირი ჰქონდა. ქუსლიდან შუამდის ტყავის მეორე პირი ედო, ნაპირებზე კი შემოვლებული ჰქონდა რკინა ან ტყავი. ქსოვილის ფლოსტებს ქალები სახლში ამზდებდნენ, ხოლო ტყავის საპირიან ფლოსტებს მამაკაცი ხარაზები. ტყავის საპირე-ძირიანი ფლოსტები შორ გზაზე წასასვლელადაც გამოიყენებოდა. ფლოსტს ლეკები და თათრებიც ეზიდებოდნენ ნუხიდან და ერზრუმიდან.
ლიტ.: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში. 1973.

ნ. ჯ..
![]() |
6.49 ფოთინები (ახალც.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ფეხსაცმლის ერთ-ერთი სახე, ქოშების მსგავსი. ახალციხელ ხარაზებს უმზადებიათ ძველად მაღალი წოდების ქალებისათვის. ქუსლზე რკინის ნალები ჰქონდა დაკრული.
ლიტ.: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში. 1973.
ნ. ჯ..
![]() |
6.50 ფორანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
„ბზის საზიდარი ურემი“ (საბა). ერთცხენშებმული ბორბლებიანი ტრანსპორტი. ურემზე გაცილებით მაღალი. დამახასიათებელია საქართველოს ბარული მეურნეობისათვის.

![]() |
6.51 ფორი//ალაო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
აქ: სალუდე ფორი, ქერის დანაღერღებული მასა, რომლისგანაც მოადუღებენ ლუდს. სალუდე მარცვალი, რომელიც ინახება ხატის ბეღელში (იხ. ბეღელი ხატისა), ხევისბერის მითითებით გამოაქვათ სადღესასწაულოდ. ჩაყრიან ხაკის ტომრებში (იხ. ტომარა ხაკის) და 2-3 დღის განმავლობაში ამყოფებენ წყალში. შემდეგ დამბალ მასას წაიღებენ, დაყრიან ჭერხოში ერთი ციდის სიმაღლეზე და ზემოდან მშრალი ჩალით დაათბუნებენ. 3-4 დღის შემდეგ ქერი ბუსუსებს გამოიღებს, დაღვივდება („დაკიაპ დება“// „გამაყივდება“// „დაიფორება“). დაღვივებულ ქერს მზისგულზე გააშრობენ, გაცხრილავენ, წისქვილში მსხვილად დაფქვავენ და შეინახავენ ბნელ ადგილას. „ქვაბების დაყრისას“ ფორის ფქვილს აწყავენ ხჩუტით და მისცემენ წყალს. როცა წყალი და ფორი ერთმანეთში კარგად აირევა, შეუნთებენ ცეცხლს და იწყება სისწვენის მომზადება.
ლიტ.: ა. ლეკიაშვილი, ქართველ მთიელთა მეურნეობის ისტორიიდან. 1953.
ე.ნ..
![]() |
6.52 ფორკა კაბა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
აჭარის ზოგიერთ კუთხეში (ხულო) გავრცელებული ქალის კაბა.
![]() |
6.53 ფორჩა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
სელის ტილო. საქსოვ დაზგაზე დარაიასავით ნაქსოვი, მისგან განსხვავებით უფრო ვიწრო განისა. სელის ტილოს იყენებდნენ მამაკაცის საცვლებად, ლოგინის საფარებლად, ქალის წინსაფრებად, პირსახოცებად, ჭაჭის საწურ ტომრებისათვის, მიცვალებულს შინ ნაქსოვ სელის ტილოში ახვევდნენ. სელის ტილოს ქსოვილების დამზადება ფართოდ იყო გავრცელებული დასავლეთ საქართველოში, კერძოდ, გურიაში. საქართველოში სელის ტილოს ნაშთი არქეოლოგიური მონაპოვარით თარიღდება განვითარებული ბრინჯაოს პერიოდით (XII-XI სს.). მისი ქსოვის მაღალგანვითარებულობაზე კოლხებთან, საკმაოდ დიდი წარმოდგენისაა „ისტორიის მამა“ - ჰეროდოტე.
ლიტ.: გ. ჩაჩაშვილი, ქსოვილების დამზადების ისტორიიდან. სსმმ, XIX--ბ, 1958.
ლ.მ..
![]() |
6.54 ფოტა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ჩაის საყრელი ფუთა.
![]() |
6.55 ფოში - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ქალის თავსაბურავი-თავშალი. მასალად გამოიყენებოდა ერთი ან ერთნახევარი სიგრძის აბრეშუმის ქსოვილი. ფოშის მომხმარებლები იყვნენ შეძლებული ქალები. ქალიშვილები მას კათხის გარეშეც ატარებდნენ, პატარძლები კი კათხის ზემოდან. ვაჟს ნიშნობაში ფოში, ანუ „ქალაიაღი“ უნდა მიეტანა.ქალაიაღი აზერბაიჯანული ტერმინია. მას ამზადებდნენ თბილისში აზერბაიჯანელი და სომეხი ხელოსნები. ფოში მესხეთ-ჯავახეთში შესულია XIXს. ბოლოსა თბილისიდან.
ც.ბ..
![]() |
6.56 ფოცხი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ძირითადად გათიბული ბალახის მოსაგროვებელი ხელსაწყო. ფოცხებს აკეთებდნენ როგორც რკინისაგან, ასევე ხისაგან. განსაკუთრებით მისი კარგი ნიმუშები მზადდებოდა მთიან რეგიონებში, სადაც ბალახის ინტენსიური დამზადება მიმდინარეობდა. ფოცხს აქვს ტარი, „უღელი“// „ხედი“ და „თითები“// „ფრჩხილები“. ძირითადად აკეთებდნენ მსუბუქი ხისაგან. ფოცხის უღელში ზოგჯერ თითები უძრავადაა ჩაჭდილი, ზოგჯერ კი უღელის ნახვრეტებში მოძრავადაა ჩასმული.
ე.ნ..
![]() |
6.57 ფოხალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
საწყაო, ჰქონდა გავრცელების ფართო არეალი. XVI ს-ის ბოლოს ფოხალი იმერეთში ღომის საწყაო იყო. XVII ს-ის ხვამლის ეკლესიისადმი შეწირულობის წიგნში
იგი ხორბლეულის საწყაოდ მოიხსენიება. მარცვლეულის გარდა ფოხალით წყავდნენ სითხესაც, კერძოდ, ღვინოს. სულხანსაბა ორბელიანი ფოხალს 10-ლიტრიანი კოდის ნახევრად მიიჩნევდა და ქილაკს (იხ.) უიგივებდა. „დასტურლამალის“ ანალიზის საფუძველზე ივ. ჯავახიშვილმა ფოხალი 5 ლიტრით, ე.ი. 15 კგ-თი განსაზღვრა. დასავლეთ საქართველოში საწყაოს უფრო მცირე ტევადობა ჰქონდა, დაახლ. 7,5-8 კგ. XIX ს-ის მასალებით ფოხალი რაჭა-ლეჩხუმში მარცვლეულის საწყაო იყო და ნაოთხალის ნახევარს შეადგენდა. ვინაიდან ნაოთხალი 8-10 კგ-ია, ფოხალი საშუალოდ 4,5 კგ უნდა იყოს. სამეგრელოში ფოხალი ღვინის საწყაო იყო და 6 ლ. ღვინოს იტევდა.
ლიტ.: გ. ჯაფარიძე, ნარკვევები ქართული მეტროლოგიის ისტორიიდან, 1973. ნ. ბრეგაძე, მთის მიწათმოქმედება დასავლეთ საქართველოში. 1969.

მ.ხ..
![]() |
6.58 ფრანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
საბავშვო ფრიალა, ოთხკუთხედ ჩარჩოზე გაჭიმული თხელი ქაღალდი, რომელსაც კუდი აბია, კანაფით გაუშვებენ ჰაერში, აიტაცებს ქარის ჭავლი და დაფრინავს როგორც ფრინველი.
![]() |
6.59 ფრთედი (თბ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
გადმოკიდებული ჩარდახი.
![]() |
6.60 ფრცხილი//ონიქსი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ქალცედონის (იხ.) სახესხვაობა, აქატის მსგავსად სხვადასხვა ფერის ფენებისაგან შედგება. ცნობილია მარმარილოს ონიქსი, რომელსაც დაუყვება ფენები. მოვარდისფრო ტონების ონიქსი ფრჩხილს წააგავს და მისი სახელიც აქედან მოდის („ონიქსი“- ფრჩხილი. ბერძნ.). ქართულ ბიბლიაში ამ ქვას ეწოდება „ანუქიონი“ და „ონიხიტო“. საქართველოს არქეოლოგიაში დადასტურებულია ონიქსის ბეჭდები, მძივები, ამულეტები და სხვ. ონიქსის საბადოები არსებობდა საქართველოში; XVIII საუკუნის საბუთით, ახმედ-ფაშა ხიმშიაშვილს ონიქსის მაღარო ჰქონია გამართული არსიანის მთაში და მის ექსპორტს ეწეოდა.
ლიტ.: ვ. ზუხბაია, ქვის კულტ. საქართველოში, 1965.
ე. ნ..
![]() |
6.61 ფსკვნილი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
თოკის ან მტკიცე ძაფისგან მოქსოვილი კრიალოსანი, რომელზეც კვანძების(ფსკვნილების) საშუალებით მლოცველი ლოცვის (უპირატესად იესოს ლოცვის: „უფალო იესო ქრისტე, ძეო ღმრთისაო, შემიწყალე მე ცოდვილი“) რაოდენობას განსაზღვრავს. ფსკვნილს აქვს სხვადასხვა რიცხვის ბურთულები (იმის მიხედვით, თუ სულიერებაში განმტკიცების ხარისხის მიხედვით, როგორ ლოცვით კანონს აღასრულებს სასულიერო თუ საერო პირი და ნაქსოვი ჯვრით ბოლოვდება). ბერ-მონაზვნები, როგორც წესი, ფსკვნილს მუდმივად თან ატარებენ. საერო პირებს ფსკვნილით ლოცვა მხოლოდ სულიერი მოძღვრისგან გამოთხოვილი კურთხევით შეუძლიათ, მაგრამ ტაძარში ან საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილებში სხვათა დასანახად არ უნდა ისარგებლონ. ასევე არ შეიძლება ფსკვნილის ტარება ყელსაბამად ან სამაჯურად.
ლიტ: მართლმადიდებლის მცირე ლექსიკონი, 2002. საქართველოს ეკლესიის კალენდარი, 2005- 2004.
ხ. ც..
![]() |
6.62 ფუთლუხი (მთიულ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
წყალგარეულ რძეში მოხარშული ფაფა, რომელიც შეზავებულია ერბოში მოშუშული ხახვით.
![]() |
6.63 ფუნდუკი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ერთგვარი სასტუმრო, სადაც მექარავნენი ისვენებდნენ და აბინავებდნენ სავაჭრო საქონელსაც. ფუნდუკი საქარავნო მაგისტრალების აუცილებელ ნაგებობას წარმოადგენდა, რომელსაც გააჩნდა სათანადო საშუალებანი მექარავნეთა დაბინავებისა და მათი უსაფრთხოების შექმნისთვის.
თ.ნ..
![]() |
6.64 ფურნე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
პურის გამოსაცხობი ნაგებობა, რომელსაც ხილის გამოსახმობადაც იყენებდნენ (იხ. ღუმელი).

![]() |
6.65 ფურჩი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ოქრომჭედლობაში ოქროთი დაფერვისას ოქროთი დაფერილი საგნის საწმენდი.
![]() |
6.66 ფუსთანი (სამცხ.-ჯავახ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ზედატანი ქალის. მასალად გამოიყენებოდა ორმაგი ქსოვილი, შიგნით უბრალო, გარედან წითელი ხავერდი. ზოგჯერ ზურგიც უბრალო ქსოვილისა ჰქონდა. ხანშიშესულ ქალთა ფუსთანი თალხი იყო, ახალგაზრდებისა - თეთრყვავილიანი, წელსმწვდომი და წინ გახსნილი. ზედატანს უკეთდებოდა გრძელი სახელოები ორმაგი და ვიწრო მაჯით დაბოლოებული. ზედატანის საყელო-გულისპირი და მაჯები. ბამბის ძაფებით ნაქარგი ფუსთანის გულისპირი ხევსური სადიაცოს ფარაგის მსგავსად იყო სხვადასხვა სამკაულით მორთული. ძირითადად გამოყენებულია პატარა ბრჭყვიალა ყვითელი ან თეთრი მრგვალი და შუაში დახვრეტილი ე.წ. „ჯინფულებით“.
ც. ბ.
![]() |
6.67 ფუქსი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
საბერველი გუდა სამჭედლოში.
![]() |
6.68 ფუშრუკი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
საქართველოს მთიანეთში გავრცელებული საჭმელი. პურის ცომისაგან გაკეთებული თხილისოდენა ბურთულები, რომელსაც ხარშავდნენ წყალში ან რძეში, შეანელებენ მარილით.
![]() |
6.69 ფჩა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ვერცხლის ნაკეთობის გასაწმენდი ფოლადის მავთულების კონა.






