![]() |
ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |

![]() |
1 მიძღვნა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ეძღვნება ქართული ეთნოლოგიური სკოლის ფუძემდებლის აკადემიკოს გიორგი ჩიტაიას ხსოვნას
„მადლობა ჩემს ხალხს ასეთი მემკვიდრეობისათვის, მადლობა ყველა უსახელო ხუროსა და ოსტატს, რომელთა მარჯვენამ განადიდა საქართველო, შექმნა მსოფლიო მნიშვნელობის უნიკალური კულტურის საგანძური“.
გიორგი ჩიტაია
![]() |
2 ანოტაცია - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
„ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონის“ პირველი გამოცემის ტირაჟი იყო მხოლოდ 200 ეგზემპლარი. ბუნებრივია, ასეთი ტიპის ნაშრომისათვის, რომელიც ქართული სკოლის ყველა ბავშვისათვის უნდა იყოს ხელმისაწვდომი, ეს ძალიან ცოტაა. ჩემი ღრმა რწმენით, ასეთი დამოკიდებულება იყო უმთავრესი, რამაც გადააწყვეტინა (ჩემი თხოვნის გარეშე) ვაჟა უსანეთაშვილს ლექსიკონის განმეორებით გამოცემის დაფინანსება, იგი ჩემი მეგობარია, მაგრამ გადამწყვეტი აქ მეგობრობა კი არაა, არამედ მისი მყარი რწმენა ქართული ეთნოკულტურის სიდიდისა და მნიშვნელობისა. მადლობა მას ამისათვის.
„ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონის“ პროექტმა გაიმარჯვა სესფ-ის მიერ გამოცხადებულ კონკურსში და ეროვნული მუზეუმის თანამშრომლების ძალისხმევით ეს რთული საქმე წარმატებით დაგვირგვინდა. ყველაფერი ის რაც ამ ლექსიკონშია მოცემული და განმარტებული საუკუნეთა განმავლობაში იქმნებოდა ქართველი ხალხის საყოფაცხოვრებო და სამეურნეო ურთიერთობის სფეროში. ლექსიკონში შესული თითოეული ტერმინი ნათლადაა განმარტებული. შესაძლოა ითქვას, რომ ეს მასალები შენივთებულია აქამდე არსებული სხვა დარგობრივი ლექსიკონების, ისტორიული წყაროებისა და ეთნოგრაფიული მასალების საფუძველზე, საერთო შედეგით მიღებულია თითოეული ნივთის განმარტება, ისეთი აუცილებელი პირობების გათვალისწინებით, როგორიცაა ნივთის ფუნქცია, მასალა, უტილიტარული დანიშნულება და მასთან დაკავშირებული რწმენაწარმოდგენათა ასპექტები.
ცალკე აღნიშვნას იმსახურებს ლექსიკონის ვიზუალური მხარე, რომელიც თვალწინ წარმოგვიდგენს იმ უაღრესად მაღალ სამეურნეო და საყოფაცხოვრებო კულტურას, რომელიც საუკუნეთა განმავლობაში შეუქმნია ქართველ ხალხს, ეს კულტურა უეჭველად იმსახურებს უმაღლეს შეფასებას. დარწმუნებული ვარ, რომ ქართული ეთნოკულტურის გათვითცნობიერების დარგში დიდია ლექსიკონის დანიშნულება. ესაა არა მხოლოდ საინტერესო, არამედ ფრიად საჭირო ნაშრომი განსაკუთრებით ახალგაზრდა თაობის თვითშემეცნების გაღრმავებისათვის.
დავით ლორთქიფანიძე
![]() |
3 წინათქმა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
წინათქმა
ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი, წარმოადგენს ხანგრძლივი შრომის შედეგს, რომლის მსგავსი ქართველოლოგიის სფეროში აქამდე არ განხორციელებულა.
საქართველოს ისტორიის სისავსეს მნიშვნელოვნად განაპირობებს სოციალური ყოფის გამოწვლილვით შესწავლა, დიდმნიშვნელოვანი პოლიტიკური მოვლენების გვერდით ადამიანთა ყოფა-ცხოვრების არააშკარა მოდელების წარმოჩენა. სწორედ ეს მისია აკისრია ნაშრომს. ასეთი იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის დამოკიდებულება ამ პრობლემისადმი, როდესაც ვიზა მისცა ს.ჯანაშიას მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილების თანამშრომლებს მასზე მუშაობისათვის ჯერ კიდევ გასული საუკუნის 90-იან წლებში.
მატერიალური კულტურის სფეროს გამომზეურებას, არსებული სპეციფიკის გათვალისწინებით, სათანადო ადგილი დაეთმო ქართულ ენციკლოპედიაში, მაგრამ მისგან განსხვავებით, ლექსიკონი გვთავაზობს არჩეული თემების უფრო სპეციფიკურ, ფართე და მრავალმხრივ გაშუქებას უხვი საილუსტრაციო მასალით, რაც ნაშრომის ვიზუალურსა და შემეცნებით დონეს განსაკუთრებულად ზრდის. ყველაფერი ის, რაც ამ ლექსიკონშია მოცემული ქართველი ხალხის საყოფაცხოვრებო და სამეურნეო ყოფის ვრცელი სპექტრი ფაქტობრივი განმსაზღვრელია ქართველი ერის ეთნოკულტურული მიღწევებისა, ამ სფეროში მისი წარმატების თუ წარუმატებლობისა, ნაშრომში თავმოყრილი მასალის გაცნობა და გაანალიზება უეჭველს ხდის, რომ ეს კულტურა არის ძალიან მრავალმხრივი, საყურადღებო და მნიშვნელოვანი. ასეთი მთლიანობით აქამდე ეს კულტურა არ ყოფილა წარმოდგენილი.
ლექსიკონის დანიშნულება ბევრად სცილდება წმინდა მეცნიერულ მიზნებს, განსაკუთრებით ფასეულია მისი ზოგადსაგანმანათლებლო მნიშვნელობა, ძალზე დიდია ასეთ ნაშრომებზე საზოგადოების მოთხოვნილებაც. ვისურვებდი ამ ლექსიკონის უცხოენოვანი ვარიანტების გამოცემას, რაც დიდად წაადგებოდა ქართული ეთნოკულტურის პოპულარობას საერთაშორისო მასშტაბით.
როინ მეტრეველი
Preface
Ethnographic dictionary of the Georgian material culture represents
Completeness of the Georgian history is signifi cantly stipulated by thorough study of social life, showing of non-evident models of humans' way of life along with great political events.
Just this mission is vested in the work. Such was the attitude of the Georgian Academy of Sciences to this problem when they gave visa to the employees of Ethnographic Department of S.Janashia Museum for working on it even back in the 90s of the last century.
Exposition of the sphere of material culture with consideration of real specifi cs was duly covered by the Georgian encyclopedia, though in contrast to it the dictionary off ers more specifi c, wider and comprehensive exposition of selected topics with rich illustrated materials, which especially increase both visual and informative levels of the work.
Everything which is given in this dictionary - wide range of the way of life and household life of the Georgian people - is the actual determiner of the Georgian nation's ethno-cultural achievements, their successes or failures in this sphere, studyand analysis of materials collected in the work makes it doubtless that this culture is rather versatile, attracting and signifi cant. Th is culture has never been presented in such wholeness so far.
Purpose of the dictionary much exceeds just scientifi c goals, especially valuable is its comprehensive signifi cance, and society's demands for such kind of works are rather high.
Academician Roin Metreveli
Vorwort
Das ethnographische Lexikon der georgischen materiellen Kultur ist Ergebnis der jahrelangen Forschung, derengleich im Gebiet der Kartwelologie (Georgienkunde) noch nicht stattfand.
Die vollkommene Forschung der Geschichte von Geogien ist ohne die detaillierte Forschung des sozialen Daseins in Georgien un vorstellbar und es ist wichtig neben der politischen Ereignisse auch das alltдgliche Dasein des Volkes darzustellen. Genaudiese Aufgabe beinhaltet das vorliegende Werk.
Zwar wurde der Darstellung der materiellen Kultur von Georgien in „Der Georgischen Enzyklopedie“ ihr bestimmtes Kapitel gewidmet, aber im Unterschied zur Enzyklopedie bietet das zahlreich illustrierte ethnographische Lexikon die erweiterte, eingehende und vielfдltige Darstellung des Problems. Also, im Lexikon ist das breite Spektrum des wirtschaftlichen und alltдglichen sozialen Lebens des georgischen Volkes darstellt. Die Bekanntnahme und Analyse dieses ethnographischen Materials beweist, dass die georgische ethnographische Kultur sich als vielfдltige und wertvolle Kultur versteht. Bis heute wurde diese Kultur noch nicht mit solcher Vielfaltist und Fьlle dargestellt, wie es in diesem Lexikon vorgegeben ist.
Das Lexikon hat nicht nur das wissenschaftliche Bedeutung und ist nicht nur für Fachleute bestimmt, sondern besonders wichtig ist auch sein allgemeinbildender Wert - das Lexikon ist auch fьr den breiten Kreis der Leser geeignet. Akademiker Roin Metreweli
Préface
Le dictionnaire ethnologique de culture matérielle ci présenté est le résultat des longues recherches scientifi que dont le pareil n'était jamais produit jusqu'а alors dans le domaine kartvelologique.
Il est indispensable d'étudier des moeurs, des habitudes et des comportements des peuples pour mieux présenté l'histoire de Géorgie, d'а coté des mouvements importants politique il faut absolument dégager des modèles de la vie quotidienne des gens.
Cet oeuvre porte exactement cette mission. L'Académie Scientifi que de Géorgie a donné cette charge а la section ethnologique du Musée National de Géorgie de S. Djanachia dans les années 90 du siècle passée.
Dans l'Encyclopédie Géorgienne il y a assez des articles dédier а la culture matérielle mais ce dictionnaire nous propose l'étude plus ciblé, spécifi que et ample des thèmes choisis enrichis par des illustrations qui augmente son niveau cognitif et visuel.
Tout ce qui est présenté dans ce dictionnaire - le large spectre de genre de vie et d'économie du peuple géorgien - est le fait déterminant des succès ethnoculturel de la nation géorgienne. Les données présentées dans le dictionnaire, leurs analyses nous montrent évidement que cette culture est trиs intéressantes et importantes. Cette culture n'était jamais si pleinement présentée jusqu'а alors.
Le dictionnaire n'est pas envisagé seulement pour le milieu scientifi que mais aussi il a la fonction éducative et populaire. Académicien Roin Metreveli.
Предисловие
Этнографический словарь грузинской материальной культуры является результатом долголетнего труда. В сфере картвелологии подобного рода труд осуществляется впервые.
Полное представление истории Грузии во многом зависит не только от изучения значительных политическах явлений, но и от выявления не вполне явно выраженных моделей бытовых взаимоотношений людей. Именно такую цель преследует указанный труд. Подобное отношение к данной проблеме было выражено Академией наук Грузии еще в 90-ые годы прошлого столетия. Тогда же была дана виза сотрудникам этнографического отдела Музея Грузее им. С. Джанашиа заняться работой над этой проблемой.
Освещение сферы материальной культуры,с учетом существующей специфики, подобающее место заняло в Грузинской энциклопедии. Но в отличние от нее, данный словарь предлагает нам более специфическое, широкое и многостороннее освещение подобранных тем, снабженных обильным иллюстративным материалом, что способствует особенному росту визуального и познавательного уровня этого труда.
Все то, что представлено в словаре, т.е широкий спектр бытовой и хозайственной жизни грузинского народа, является фактическим доказительством его этнокультурных достижений, успехов или безуспешности в этой сфере. Ознакомление с собранным в труде материалом убеждает в том, что эта культура является многосторонней, значительной и заслуживающей особого внимания. Она до настоящего времени не била представленна столь полно и объемисто. Значение данного словаря во многом превосходит чисто научные интересы.
Особенно значительно его общеобразовательное значение. К трудам подобного рода интерес общества высок. акад. Роин Метревели.
![]() |
4 შესავალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
შესავალი
ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი ძირითადად ეყრდნობა ეროვნული ეთნოლოგიური სკოლის მიერ წლების განმავლობაში მიღწეულ შედეგს.
ლექსიკონის მოსამზადებელი სამუშაოები თავდაპირველად დაგეგმილ და შესრულებულ იქნა ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილებაში, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმის თანხმობით. პირველი ეტეპი მოიცავდა: მასალის შერჩევას, ტერმინების ნომენკლატურის განსაზღვრას, ვიზუალური მასალის მომზადებასა და ფორმატის ზოგადი ტიპის ჩამოყალიბებას, რაც წარმატებით იქნა განხორციელებული. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიისა და განათლების სამინისტროს რეორგანიზაციის შემდგომ, საქართველოს ეროვნული მუზეუმის ეთნოგრაფიისა და ისტორიის დეპარტამენტში, უკვე არსებული მასალების საფუძველზე, 2006 წ. მომზადდა პროექტი და შეტანილ იქნა ახლად დაარსებული „საქართველოს სამეცნიერო ფონდის“ მიერ გამოცხადებულ კონკურსში. პროექტმა გაიმარჯვა და მასზე 2006 წ. 2 ოქტომბრიდან 2008 წ. 30 სექტემბრამდე ჯერ სამეცნიერო ფონდის (6 კვარტალი), ხოლო გაყოფის შემდგომ „რუსთაველის ფონდის“ (ორი კვარტალი) მეურვეობით მიმდინარეობდა მუშაობა.
ლექსიკონის შექმნა მოტივირებული იყო რეალურად არსებული ცვლილებებით, რასაც ადგილი აქვს ქართულ მატერიალურ კულტურაში. როგორც ცნობილია, მსოფლიო გლობალიზაციისა და ინტეგრაციის პროცესი დღის წესრიგში აყენებს ეთნოკულტურულ მემკვიდრეობის მიმართ პრობლემატურ დამოკიდებულებას. ქართული ეთნოკულტურა - ესაა უზარმაზარი შემოქმედებითი პროცესი, რომელიც იქმნებოდა საუკუნეთა განმავლობაში. ხალხის ფენაში შექმნილი ეს კულტურა არის განმსაზღვრელი საქართველოს როლისა და ადგილისა მსოფლიოს ხალხთა ცივილიზაციაში. თუ ქვეყანას აქვს პრეტენზია ითვლებოდეს დიდი კულტურული მემკვიდრეობის შემოქმედად ეს, უპირველეს ყოვლისა, უნდა დაადასტუროს ამ ქვეყნის მოსახლეობის სამეურნეო ცხოვრების განვლილმა გზამ, რომელიც უნდა აისახებოდეს მიწათმოქმედებაში ზოგადად და კერძოდ, ხორბლეულისა და ვაზის კულტურების სელექცია-შეჯვარებაში, ხელოსნურ წარმოებაში, საცხოვრისში, ტანსაცმელში, მუსიკალურსა და კვების კულტურაში, ხალხურ მედიცინაში და საერთოდ, საყოფაცხოვრებო ურთიერთობის თუნდაც არააშკარა მოდელების შემუშავებაში.
კვლევის თანამედროვე დონეზე, რომელსაც მიაღწია ქართულმა ეთნოლოგიურმა სკოლამ, დამაჯერებლადაა წარმოდგენილი ქართველი ხალხის ეთნოკულტურული მიღწევები, მაგრამ სავსებით ცხადად ჩანს, რომ სამყაროს განვითარების პროცესი, საფრთხეს უქმნის ტრადიციული დარგების განვითარებას. უფრო მეტიც, დღეისათვის ამ დარგთა უმეტესობამ ფუნქციონირება შეწყვიტა და მასთან დაკავშირებული საწარმოო ჩვევები და ტერმინოლოგიური ლექსიკა უფუნქციობის გამო გაღარიბდა. დარგობრივი ლექსიკა დღეს უკვე აღარ შეესაბამება თანამედროვე ეკონომიკური და კულტურული განვითარების დონეს. მიმდინარეობს ტერმინთა უნიფიკაციის პროცესი.
ერთადერთი, რასაც შეუძლია ამ უარყოფითი მოვლენების გარკვეული კომპენსაცია მოახდინოს და ისტორიული ქმნადობის დოკუმენტირება შეძლოს, ესაა ვრცელი ტერმინოლოგიური საცნობარო ლექსიკონი. ასეთი მოტივაცია და ორიენტირი იყო უმთავრესი, რომელიც წითელ ზოლად გასდევდა ლექსიკონის მუშაობის პროცესს. ლექსიკონში თავი მოიყარა მატერიალური კულტურის წრეში შემავალ ტერმინთა უდიდესმა უმრავლესობამ: დანიშნულების, მასალის, დამზადების წესის, გავრცელების არეალის, უტილიტალური დონისა და ნივთთან დაკავშირებული რწმენა-წარმოდგენების ასპექტების განხილვით (თუკი ასეთ არსებობს). ლექსიკონში უხვად იქნა გამოყენებული ქართული ლექსიკოგრაფიული დარგის მიღწევები, ს.ს ორბელინის „სიტყვის კონიდან“ დაწყებული ცალკეული კუთხის კილო-თქმათა ლექსიკონებამდე დამთავრებული. ასევე უნიკალური ნივთიერი და საილუსტრაციო მასალა, რომელმაც მუზეუმის ფონდებში შემოსვლა დაიწყო XIX საუკუნის უკანასკნელი მეოთხედიდან და მისი აქტიურობა არ შეწყვეტილა ვიდრე XX საუკუნის ოთხმოციან წლებამდე. ესაა როგორც ექსპონატები, ასევე მხატვრულ-დოკუმენტური ჩანახატები, შესრულებული გერმანელი, ფრანგი, ებრაელი, რუსი და ქართველი მხატვრების მიერ.
წინამდებარე ნაშრომი არ წარმოადგენს მკაცრად განსაზღვრული კლასიკური ტიპის ლექსიკონს. ჩემი, როგორც რედაქტორის მიზანი იყო, მასში შეგვეტანა ისეთი ტერმინებიც, რომლებიც შესაძლოა ცნება „მატერიალურს“ არ შეესაბამებოდეს, მაგრამ ისინი ეხმარებიან ამ ცნებასთან დაკავშირებული მოვლენებისა და საგნების უკეთ დახასიათებას. ლექსიკონში შევიტანეთ ზოგიერთი ისეთი უცხოური წარმოშობის ტერმინი და საგანი, რომელიც დროთა განმავლობაში შეითვისა ქართულმა ეთნოკულტურამ და თავის ნაწილად აქცია.
დიდი სურვილი მქონდა, ლექსიკონს დართვოდა ინგლისურ-ფრანგულ-რუსული შემოკლებული თარგმანი, მაგრამ სხვადასხვა მიზეზების გამო ეს ვერ მოხერხდა, თუმცა იმედს არ ვკარგავ, რომ მომავლისათვის ეს პრობლემაც დადებითად გადაწყდება, რასაც უდიდესი მნიშვნელობა ექნება ქართული ეთნოკულტურის პოპულარიზაციისათვის. ლექსიკონის მომზადებაზე მუშაობდა ს.ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილების 18 თანამშრომელი და ერთი მოწვეული ეთნოლოგი. მასში შესულია 2086 ტერმინი.
„ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი“ წარმოადგენს ამ ტიპის ნაშრომის შექმნის პირველ ცდას, ეს ვითარება არამცირედია საიმისოდ, რომ მას გარკვეული ნაკლი ჰქონდეს. ავტორები დიდი გულისხმიერებით მიიღებენ ყოველ არგუმენტირებულ შენიშვნას და გაითვალისწინებენ შემდგომი მუშაობისას.
ელდარ ნადირაძე
The project author and scientifi c director Einleitung
Das ethnographische Lexikon der georgischen materiellen Kultur? beruht sich auf den jahrelang gesammelten Forschungsergebnissen der georgischen ethnologischen Schule. Im Lexikon werden auf dem modernen Forchungsniveau die ethnokulturellen Leistungen des georgischen Volkes dargestellt.
Die Vorbereitungsarbeit fьr das Lexikon wurde an der ethnographischen Abteilung des Staatlichen Dschanaschia-Museums geplant und vollbracht. Auf der ersten Phase wurde das ganze Material gesammelt und sortiert, die terminologische Nomenklatur bestimmt und das visuelle Material vorbereitet. Ausserdem wurde die erste Fassung der Lexikonausstattung entworfen. ?
Zwischen den Jahren 2006-2008 wurde das Lexikon-Projekt von der Stiftung für Wissenschaftsförderung?von Georgien finanziell unterstützt.
Das Zusammenstellen des Lexikons wurde durch jene globalen Änderungen motiviert, die in der ganzen Welt der Fall sind: Die Prozesse der Globalisierung und globalen Integration. Diese Prozesse bilden Probleme bei der Schutz der ethnokulturellen Erbe. Das georgische Volk hat seine Ethnokultur im Laufe der vielen Jahrhunderte geschaff en. Die im Volk entstandene Ethnokultur verleiht Georgien die besondere Stellung innerhalb der Ethnokulturen und Zivilisation der anderen Völker der ganzen Welt.
Wenn das Volk und das Land den Anspruch darauf hat, sich als Schöpfer und Erbe der grossen Kultur zu fühlen und verstehen, dann soll das vor allem durch den von der Bevölkerung des Landes geschlagenen Weg ins wirtschaftliche Gebiet bewiesen werden. Dieser Weg soll in dem seit den jahrhunderten entwickelten Acker- und Weinstockanbaukultur, in der handwerklichen Herstellungskultur, in der Baukultur, Gewandkultur, Musik- und Kulinariekultur, in der Volksmedizin widergespiegelt werden. Das georgische Ethnokultur besitzt genau die jahrhunderte lange Traditionen des obengenanten. ?
Es ist aber auch klar, dass der Globalisierungsprozess der traditionellen wirtschaftlichen Zweigen mit Aussterben droht. Mehrheit dieser wirtschaftlichen Zweigen wurden schom eingestellt und die mit diesen Zweign verbundenen Herstellungsfähigkeiten und Fachbegriffe sind wegen der Funktionslosigkeit schon verlorengegangen. Es kommt der Prozess der terminologieschen Unifikation vor. Einziges, was diesen Verlust mehr oder weniger kompensieren kann, ist ein umfassendes Terminologie-Lexikon.?Genau dies war die Motivation während der Arbeit am Lexikon.?Im Lexikon wird die Terminologie aus allen wirtschaftlichen, landwirtschaftlichen Zweigen und dem alltäglichen Leben der georgischen ethnographischen Kultur zusammengesammelt.
Im Lexikon wurden auch die Leistungen der georgischen lexikographieschen Schule breit benutzt - das lexikologisches Material wurde sowohl aus dem bekannten „Georgischen Wцrterbuch“ („Sitkwis Kona“) von Sulchan-Saba Orbeliani, als auch aus den Wörterbüchern der georgischen Mundarten entnommen.
Im Lexikon wurde auch das seltsame anschauliche und sachliche Material benutzt, das ins Staatlichen Dschanaschia-Museum von XIX Jh. bis den 80-er Jahren des XX Jh.-s landeten. Das sind sowohl Exponate (40.000 Einheiten), als auch Skizzen und Zeichnungen, entworfen von den georgischen, deutschen, französischen, russischen und judischen Malern.
An der Vorbereitung des Lexikons haben 18 Mitarbeiter der ethnographischen Abteilung des Staatlichen Dschanaschia-Museums und ein eingeladener Ethnologe teilgenommen.
Das ethnographische Lexikon der georgischen materiellen Kultur? ist ein erstes Versuch auf diesem Gebiet und natürlich fern von jeglicher Vollkommenheit. Die Autoren werden jede argumentierte Bemerkung gern entgegennehmen und in den nächsten Lexikon-Aufl agen berücksichtigen
Autor und wissenschaftlicher Leiter des Projekts Eldar Nadiradze
Introduction
Le dictionnaire ethnologique de culture matérielle est basé essentiellement sur les résultats des recherches scientifi ques de l'école ethnologique nationale. ?
Les travaux préparatifs du dictionnaire ont été planifi és et réalisé dans la section ethnologique du musée national de Géorgie par accord du présidium de l'Académie Scientifi que de Géorgie. Première étape contenait: le chois des matériaux, la détermination des termes, la préparation des matériaux visuels et la formation du format général; tous ses travaux ont été réalisés avec succès. Après la réorganisation de l'Académie Scientifi - que de Géorgie et de Ministère d'Education, dans le département d'ethnologie et d'histoire du Musée National de Géorgie sur la base des matériaux déjа existée en 2006 le projet a été préparé et a été présenté au concours du „Fondation Scientifi que de Géorgie“, récemment fondé. Le projet a obtenu le financement et le groupe des chercheurs ont travaillé dès 2 octobre 2006 jusqu'à 30 septembre 2008 (6 trimestres) d'abord sous le patronage du Fond National et après la séparation sous le patronage du Fondation de Roustavéli (2 trimestres).
La création du dictionnaire a été motivée par des changements réels, qui ont lieu dans la culture matérielle de Géorgie. Comme il est connu, le processus de mondialisation et d'intégration actualise les problématiques du patrimoine ethnoculturel. L'ethnoculturel géorgienne c'est un processus créateur qui avait déroulé pendant des siècles. Cette culture, crée dans le milieu des peuples, est déterminante du rôle et du lieu de Géorgie dans la civilisation des peuples du monde. Si le pays a la prétention d'étre créateur du grand hèritage culturel, cela doit étre prouvé par le chemin passé de son peuple dans le domaine d'agriculture général et, en particulière, dans les sèlections et les hybridations des froments et du vigne, dans les entreprises artisanaux, dans les habitations, dans les vétements, dans les cultures musical et alimentaire, dans la médecine populaire et généralement dans l'élaboration des modéles, méme non évidents, des relations de la vie.
Au niveau des recherches modernes atteintes par l'école ethnologique géorgienne les succès ethnoculturaux sont bien présentes. Il est évident que le processus du développement mondial menace du développement du domaine traditionnel. En plus, la majeure partie de ces domaines ne fonctionne plus et des moeurs liées avec eux et la terminologie se sont appauvries sans fonctionnement. Le lexique de ces domaines ne corresponde plus aux niveaux du développement culturel et économique. Le processus d'unifi cation des terminologies a lieu. Une seule chose qui peut compenser cet événement négatif c'est le dictionnaire des terminologies. C'était la motivation majeure qui a accompagné le processus du travail sur ce dictionnaire.
La majeure partie des termes de la culture matérielle est réunie dans le dictionnaire avec l'étude des aspects liés avec des croyances, des objets, des niveaux utilitaires, des règles des préparations, des matériaux, des fonctions et des espaces des diff usions. Les données lexicographiques géorgiennes - dès le dictionnaire de S.S Orbéliani „Sitkvis kona“ jusqu'aux dictionnaires des diff érentes patois géorgiens, comme des objets et des illustrations faits par les peintres Allemands, Français, Juifs, conservés dans les fonds du musées - réunis dès deuxième moitié du XIX siècle jusqu'a des années 80 du XX siècle-sont abondement utilisées dans le dictionnaire.
Cet oeuvre n'est pas un dictionnaire au sens classique. Mon but, comme de rédacteur, était y mettre aussi les termes qui ne correspondent pas, tout а fait, а la notion „matérielle“ mais qui aident caractériser mieux des événements et des objets coïncidés avec cette notion. J'avais grand envie d'y ajouter la courte traduction franco-anglo-russe mais c'était impossible pour le moment donné; j'espère dans l'avenir résoudre ce problème aussi, car cela aura une grande importance pour la popularisation d'ethnoculture géorgienne.
18 personnes de la section ethnologique du Musé National de Géorgie et un ethnologue convié ont travaillé sur le dictionnaire. Dans le dictionnaire il y a 2086 termes.
„Le dictionnaire ethnologique de culture matérielle“ est le premier essais de créer un oeuvre de ce typelа, c'est pourquoi il est possible d'y trouver des défauts. Les auteurs seront reconnaissants de recevoir des remarques argumentés pour qu'ils les prenaient en considérations dans leurs futures travaux.
Auteur de projet et dirigeant scientifi que Eldar Nadiradze
Вступление
Этнографический словарь грузинской материальной культуры в основном опирается на итоги, достигнутые грузинской этнологической школой в течение многих лет.
Подготовительная работа над словарем первоначально была запланирована и выполнена в этнографическом отделе Музея Грузии им. С.Джанашиа, с согласия президиума Академии наук Грузии.
Первый этап работы включал: подбор материалнов, определение номенклатурных терминов, подготовку визуального материала, определение формата общего типа. Всё это успешко было выполнено.
После реорганизации Академии наук Грузии и Министерства просвещения, в Департаменте этнологии и истории Национального музея Грузии, на основе существующего материала, в 2006 году был подготовлен проект и представлен на конкурс, объявленный новооснованным „Грузинским научным фондам“.
Проект победил. Работа над ним протекала со 2 октября 2006 года по 30 сентября 2008г. Вначале (в течение шести кварталов) под патронажем „Научного фонда Грузии“, а после разъединения этой организации (в течение двух кварталов) - под патронажем „Фонда Руставели“.
Создание словаря было мотивировано реально существующими изменениями в грузинской материалньой культуре. Как известно, процесс мировой глобализации и интеграции на повестку дня ставит проблематичное отношение к этнокультурному наследию. Грузинская этнокультура, являясь результатом огромного творческого процесса, создавалась столетиями и является определителем места и роли Грузии в мировой цивилизации.
Если страна претендует на то, чтобы считаться саздателем большого культурного наследия, то прежде всего она должна это доказать историей хозяйстьвенного быта её народа. Это земледелие в общем и в частности, селекция зерновых культур и винограда, кустарное производство, жилье, одежда, музыка, культура питания, народная медицина, и вообще разработка не вполне явных моделей бытовых взаимоотношений.
Грузинской этнологической школой, на современном уровне исследования, вполне убедительно доказаны достижения этнокультуры грузинского народа. Однако, вполне ясно, что процесс развития мирового сообщества создает опасность для развития традиционных отраслей хозяйства, большинство которых в настоящее время прекратило функционирование. Вместе с тем утратили свое значение и связанные с ними, оставшиеся без функции, производственные навыки и лексика. Отраслевая лексика уже не соответствует современному уровню экономического и культурного развития. Идет процесс унификации терминов.
Единственное, что может воспрепятствовать этим отрицательным явлениям и внести определенную компенсацию в этом направлении, является обширный справочно- терминологический словарь. Подобная мотивация и ориентировка являются тем главным, что красной нитью проходила в процессе работы над указанным словарем.
В словарь вошла большая часть терминов, входящих в круг материальной культуры. это термины, обозначающие назначение предмета, материал, правила изготовления, ареал их распрстранения, уровень утилитарности, а также верования, предания, связанные с предметом (если таковое имеется). В словаре широко использованы достижения грузинской лексикографии, начиная со словаря С.С орбелиани „Ситквис кона“, кончая словарями диалектав отдельных частей Грузии. Наряду с этим использован уникальный вещественнный и иллюстративный материал, который начал поступать в фонды Музея еще с последней четверти XIX века. Активность в этом отношении не прекращалась до 80-ых годов XX века. В виде экспонатов собрано прибл.40000 единиц. Использованы также художественно-документальные зарисовки, выполненные немецкими, французскими, еврейскими, русскими и грузинскими художниками.
Над подготовкой словаря работало 18 сотрудников этнографического отдела муэея им. С. Джанашиа, а также один приглашенный этнолог. В словарь вошло 2086 терминов.
Этнографический словарь грузинской материальной культуры является первой попыткой подобного рода исследования. Не исключено, что в словаре могут быть определенные недостатки. Авторы с благодарностью примут всякое аргументированное замечание и учтут в дальнейшей работе.
Автор и научный руководитель проекта Ельдар Надирадзе
![]() |
5 შემოკლებანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
შემოკლებანი
მსე - მასალები საქართველოს ეთნოგრაფიისათვის
ქკთსკ - ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა
მსმკი - მასალები საქართველოს მატერიალური კულტურის ისტორიისათვის
სსმმ - საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის „მოამბე“
ქსე - ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია
ენიმკ - ენის ისტორიისა და მატერიალური კულტურის „მოამბე“
მმ - მუზეუმის „მოამბე“
სემმ - საქართველოს ეროვნული მუზეუმის „მოამბე“
სმეელ - საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ენციკლოპედიური ლექსიკონი
მსშხი - მასალები საქართველოს შინამრეწველობისა და ხელოსნობის ისტორიისათვის
ძმ - ძეგლის მეგობარი
იჯელ - ივანე ჯავახიშვილის ენციკლოპედიური ლექსიკონი
მქემკი - მასალები ქართველი ერის მატერიალური კულტურის ისტორიისათვის
დლ - დასურათებული ლექსიკონი
ქელ - ქართული ეთნოლოგიური ლექსიკონი
ქეგლ - ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი
ძქეგლ - ძველი ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი
![]() |
6 ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი - ყ |
▲back to top |
![]() |
6.1 ყაბალახი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
მამაკაცის თავსაბურავის სახეობა, მასალად გამოიყენებოდა ძირითადად შინნაქსოვი შალი, თივთიკი, შალ-აბრეშუმი//დარაია, იშვიათად მაუდი. ქართულ ყოფაში ყაბალახი ბაშლაყის//ბაშლუღის სახელითაც იწოდება. აღნიშნულ ტერმინთაგან ბაშლუღი თურქული სიტყვაა, სადაც „ბაშ“ თავს ნიშნავს, „ლუღი“ ფორმანტია დანიშნულების სახელთა მაწარმოებელი. ყაბალახის სინონიმური ფორმაა „ჩაბალახი“ ნიკორწმინდის XIს. სიგელის მიხედვით საომარი დანიშნულების თავსაბურავია. ამ დანიშნულებითაა მოხსენიებული არაერთ ისტორიულ წყაროში (ჟამთააღმწერელი, ჯუანშერი და სხვ.) სულხან-საბა ორბელიანი ჩაბალახს საომარ დანიშნულებასთან ერთად მის სხვა ფუნქციასაც აღნიშნავს - „გინა წვიმაში ჩამოსაცმელი“. ყაბალახის თარგი ერთგვაროვანია. ყაბალახი იხმარებოდა როგორც დამოუკიდებელი, ისე დამატებით თავსაბურავი. ამ მიზნით მას ბოხოხის ან განიბალდური ქუდის ზევიდან იხურავდნენ. მოხვევის წესებიც სხვადასხვანაირი იყო: მეგრული, გურული, ჩოხური და სხვ. ყაბალახებს ამკობდნენ ყაითნის ზონრებით, ჩაფარიშით, ოქრომკედისა და სირმის ქარგულობით, რომელიც უფრო ხშირად მცენარეული ორნამენტის მოტივითაა წარმოდგენილი. ამას ემატება თავსაბურავის წვერზე გამობმული აბრეშუმის ძაფით, სირმით ან ოქრომკედით ნაკეთები ფოჩი. ეთნოგრაფიულ ყოფაში დამოწმებულია ქალის ყაბალახიც.


ქალის
![]() |
6.2 ყაბალახი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ლიტ.: ნ. გურგენიძე, თურქული ენობრივი ელემენტების შესახებ აჭარულ და გურულ დიალექტებში, „მაცნე“ 4, 1969
ლ.მ..
![]() |
6.3 ყაბაჩა// ყაბარჩა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
(სპ. თურქ.) სპარსულად მოკლე კაბას ნიშნავს. ასეთი ტიპის სამოსი ძალზე გავრცელებული იყო ფეოდალური ხანის საქართველოში. რუსთაველის მიხედვით ყაბაჩა ყოფილა როგორც ქალის, ასევე მამაკაცის საცმელი: მაგ., ფატმანმა ავთანდილს უძღვნა „მრავალი კაბა, ყაბაჩა.., ტურფა პერანგი, წიდნები“ და მეორე: ზღუათა მეფემ ქორწილში ნესტან-დარეჯანს ყაბაჩა უძღვნა შემკული „თვალითა, იაგუნდითა წითლითა, ბადახშითა და ლალითა“. „ხელმწიფის კარის გარიგებაში“ ყაბაჩა დახასიათებულია როგორც ფერადი ქსოვილისაგან შეკერილი სახელოიანი სამოსი, რომელსაც საყელოზე მოვლებული ჰქონია ძვირფას ბეწვიანი ტყავი.
ლიტ.: ივ. ჯავახიშვილი, მასალები ქართველი ერის მატერიალური კულტურის ისტორიიდან, 1962.
ე. ნ..
![]() |
6.4 ყაბახი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
სამიზნედ დადგმული ლითონის თასი. ადგილი, მოედანი, სადაც იმართება შეჯიბრი შუბის სროლაში. ყაბახის შეჯიბრებისას ლითონის თასი დგას მაღალ, გადაჭრილ ბოძზე. შუბით შეიარაღებული მხედარი გამოაჯირითებს ცხენს და თასს შესტყორცნის შუბს, თუ შუბი მიზანს მოხვდება, თასი გადმომგდებლის საკუთრება ხდება.
ე. ნ..
![]() |
6.5 ყავადანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
გვიანფეოდალური ხანის წერილობითი წყაროების მიხედვით „კავის“, ანუ ყავის დაფქვის და მოხმარების კულტურა ძირითადად დადასტურებულია საქართველოს ქალაქებში. ყავადანი როგორც ყავის მოსახარში ჭურჭელი ეთნოგრაფიულ ყოფაში გვხვდება როგორც ევროპიდან შემოტანილი, ასევე ადგილობრივ ხელოსნებთან დამზადებული.

![]() |
6.6 ყავარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ხისგან დამზადებული („გამოხდილი“) ფიცრები, სახლის ან რაიმე ნაგებობის დასახურავი. საყავრედ საუკეთესოა ნაძვი. მშრალ ხეს დამორავდნენ, გაჭრიდნენ ოთხად, ნაოთხალს კიდევ 4-ად გაჭრიდნენ და მიიღებდნენ „ბელეშს“. ბელეშს ფეხზე დააყენებდნენ, ნაჯახით გაუკეთებდნენ პირს, სადაც ჩადებდნენ საყავრე დანას, დაარტყამდნენ ხვედას, თან დანას დააწვებიან, მიყოლებენ ხელს და აყრიან ფურცელს. ყავრის სიგრძე 1.5 არშინია, სიგანე ერთი ციდა, სისქე - ნეკა თითი. ერთი ყავარს „ფთა“ ერქვა. ასი ფთა ყავარი ერთი კონაა.
ლიტ.: გ. გასიტაშვილი, ხის დამუსავების ხალხური წესები, 1962.
![]() |
6.7 ყავარჯენი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ერთგვარი ტიპის ინსიგნია - წარჩინებულობის, ძალაუფლების მანიშნებელი. პიროვნების თანამდებობის ემბლემა. საქართველოს ეთნოგრაფიულ ყოფაში ყავარჯენი ასეთი სახით დადასტურებულია ხევსურეთსა და სვანეთში. ხევსურეთში ყავარჯენი წარმოადგენდა თავხევისბერის ძალაუფლების გამომხატველს. ამ ინსიგნიით დროშასთან ერთად იგი მიუძღოდა მეომრებს სალაშქროდ და მისვე თანხლებით ატარებდა სარიტუალო დღესასწაულს. სვანეთში აღმოჩენილი ყავარჯნები მიჩნეულია ერისთავთა ხელისუფლების ემბლემად. იგი გამოხატავდა მახვშის ძალაუფლების სიმბოლოსაც. ყავარჯენი წარმოადგენს საეკლესიო ხელისუფალის უფლებრივი მდგომარეობის გამომახატველსაც.
ე. ნ..
![]() |
6.8 ყაზაზი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
აბრეშუმის ხელოსან-ფეიქარი, ძაფის დამამზადებელი. ის იყო ოსტატი და ამავე დროს მაღაზია-დუქანიც ჰქონდა. მის საქმიანობაში შედიოდა ძაფის ამოხვევა, გრეხა, ძახვა. დამატებით ეწეოდა სხვდასხვა საგნების („ჩაფარიში“, „ყაითანი“, „ჩახსაკრავი“, „ბაფთა“, „ბუზმენტ“) დამზადებას. ყაზაზებივე ამზადებდნენ ტყავის ან მაგარი ქაღალდის ფირფიტებსაც - ჩაფრებს - ჩახსაკრავების ქსოვისათვის. „აბრეშუმის ხელობის“ მცოდნე ყაზაზთა შორის გამოიყოფოდა ე.წ. „სრული ხელობის“, ანუ ოქრომკედის ხელობის მცოდნე ოსტატები. ოქრომკედი მზადდებოდა ვერცხლის, სპილენძის ან თითბრის ანათალისაგან ოქროს ვარაყში გატარებით. ოქრომკედი ორი სახისაა: აბრეშუმისა და ბამბის. ძაფის ამოხვევა ხდებოდა სპეციალურ დაზგებზე - „ვილა ლარებზე.“ ჩარხებზე დაგრეხილი და შულოებზე ამოხვეული ძაფის სოდიან წყალში გამოხარშვას რეცხვა და ღებვა მოჰყვებოდა. შულოებად ამოხვეული ან მუყაოზე დახვეული ძაფი იყიდებოდა ყაზაზისავე მაღაზიაში. ყაზაზთა ამქარში გაერთიანებულები იყვნენ აბრეშუმისა და „სრული ხელოსნობის“- ოქრომკედის ხელობის მცოდნენი.
ლიტ. ნ.აბესაძე, ხელოსნური წარმოება და ხელოსანთა ყოფა საქართველოს ქალაქებში, 1986
ე. ნ..
![]() |
6.9 ყაითანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ფერადი ძაფისაგან დაწნული ბრტყელი ზონარი, რომელიც გაკერილებში ედებოდა ტანსაცმელს. იყენებდნენ კაბების ბოლოებისა და გულისპირების მოსავლებად.
![]() |
6.10 ყაისნაღი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
საქსოვი ჩხირი, თავკაუჭიანი. ყაისნაღს აკეთებდნენ ძირითადად ლითონისაგან, მოწმდება ხის ყაისნაყებიც. გამოიყენება ბამბის, აბრეშუმის, მატყლის ძაფის საქსოვად. ყაისნაღით ქსოვენ ქსოვილზე მოსაყოლებელ არშიებს, ქუდებს, კედლის მოსართავებს (აჭარ.), სხვადასხვა ნივთების დასადებ ქსოვილებს, აგრეთვე ტახტისა და ლოგინის გადასაფარებლებს.
გ.კ..
![]() |
6.11 ყაიში (დას.საქ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ტყავის ქამარი, სარტყელი, ღვედი, აგრეთვე დანის პირის ასალესი.
![]() |
6.12 ყალამი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
1. ქვაზე ჩუქურთმის ამოსაყვანი რკინის ხისტარიანი იარაღი, განკუთვნილია ნატიფი სამუშაოს შესასრულებლად, ამიტომაცაა გაიგივებული მხატვრის ყალამთან, აქვს ოდნავ ოვალური პირი, არსებობს ყალმების ნაირსახეობი. შესაფერისი ტიპის ყალამი გამოიყენებოდა ოქრომჭედლობაშიც, რომელიც წარმოადგენს ხისტარიან ფოლადის წვერწამახულ იარაღს და მისი მეშვეობით ვერცხლის ნაკეთობაზე ამოკაწვრის წესით ამოჰყავდათ სხვადასხვა სახეები. 2. ფუნჯი, მხატვრის სახატავი ხელსაწყო.
ე. ნ..

![]() |
6.13 ყალამქარი (თბ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ლამაზი უზორებით დაჩითული აბრეშუმი, საბნის პირებისათვის ხმარობენ.
![]() |
6.14 ყალიონი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
თამბაქოს მოსაწევი. საქართველოში ძირითადად გვხვდება ორი სახის ყალიონი: გრძელიდა მოკლე. ორივე ტიპის ყალიონს აქვს ტარი და ჯამი თამბაქოს ჩასატენად. ისინი ერთმანათს შიგნით დატანებული ნახვრეტით უერთდებიან. არსებობს ორიგინალური სახის ყალიონიც, რომელსაც ერთ ტარზე ორი ჯამი აქვს დამაგრებული. ყალიონი ფართოდ გავრცელებული ნივთი იყო, უმთავრესად ჭარმაგი მამაკაცების წრეში. ყალიონი შეიძლება იყოს ხის, კერამიკის და ლითონის- ზარნიშითა და სევადით
შემკული.

ე. ნ..
![]() |
6.15 ყამა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ხანჯლის ტიპის ცივი იარაღი. საქართველოში დიდი პოპულარობით სარგებლობდა აჭარული ყამა, რომელიც „ბაბასყამას“ სახელწოდებით იყო ცნობილი. ბაბასყამას პირი ფოლადისაგან მზადდებოდა, ცალლესული, ღარიანი. ზომებით მრავალნაირია. ტარი ძირითადად მზადდებოდა რქის, ძვლისა და ხისგანაც. ბაბასყამას ზოგიერთი ნიმუშის ტარის ფორმაზე შეიმჩნევა თურქული იატაგანის (იხ.) გავლენა, რომელიც ორკაპა ფორმით ბოლოვდება. ორკაპთან ვხვდებით ნეკის სათითურს, რომელიც ქარქაშიდან ყამის სწრაფ ამოღებას ემსახურება. ქარქაშები დამზადებულია ხისაგან, რომელზეც ძირითადად შავი ტყავია გადაკრული. ყამის ქარქაშებისთვის დამახასიათებელია ოთხხუთ მწკრივად შემოვლებული სხვადასხვა ფერის (მწვანე, ყავისფერი და სხვ.) ტყავის სალტეები, რომელიც ფრაგმენტულად ჩაწნულია ქარქაშის ტყავში. აჭარულ ბაბასყამას თანამედროვე ქართველი ოსტატები ახლაც ამზადებენ.
![]()
მ.ქ..
![]() |
6.16 ყამირი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ერთგვარი ტიპის სამუხლე, ოთხი ღილით იკვრება. თუ სამუხლეს ცხვარში წასვლისას იცვამდნენ, „ყამირს“ ქორწილსა და დღესასწაულებზე. ნეფეს ყამირი ქორწილის ღამეს უნდა შემოერტყა მუხლზე და სამი დღის შემდეგ მოეხსნა (ნოჯა, დუშეთის რ-ნი).
ლიტ.: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973.
![]() |
6.17 ყამჩა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ნიკაპთან რამდენიმე წყება მარგალიტის ფარღული, კავებქვეშ ამოდებული და თხემზე ლეჩაქქვეშ შეკრული.
![]() |
6.18 ყანაოზი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
აბრეშუმის ფარჩა, თივთისაგან განსხვავებით ჯერ დაართავდნენ და შემდეგ ათეთრებდნენ. ხასიათდება ფერადოვნებით.
ლ.მ..
![]() |
6.19 ყანწი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ღვინის (აგრეთვე არყის) რქის სასმისი. სულხან-საბას განმარტებით დიდ ყანწს „ქარახსას“ უწოდებენ. საქართველოში ყანწებს ძირითადად ჯიხვის, ხარის, ძროხის, კამეჩის, გარეული თხისა და ნიამორის რქისაგან ამზადებდნენ. ყანწები განიყოფება ორ სახეობად: „ჯიხვებად“, ანუ ღვინის სასმისებად და არყის სასმისებად, ანუ პატარა ყანწებად. დამუშავების მხრივ ყანწები შეიძლება კიდევ ორ ჯგუფად დაიყოს ხელოსნური ყანწები და არახელოსნური. არახელოსნური ყანწები მოკლებულია იმ ხელოსნურ ტექნოლოგიებს, რომელსაც ესა თუ ის რქის ხელოსანი ფლობდა საკუთრად. ასეთ უბრალო ყანწებს ყველა გლეხის ოჯახში ადვილად აკეთებდნენ. ყანწის კეთების საწყის სტადიაზე ჯერ რქას გამოხარშავდნენ. რქა იხარშებოდა გულითაც და უგულოდაც. უკეთესი იყო უგულოდ რქის გამოხარშვა. მოხარშულ რქას თბილ-თბილს გათლიდნენ დანით, შემდეგ ჭოპოსანში გამოიყვანდნენ, გაქლიბავდნენ და შუშით გაფხეკდნენ. გაფხეკილ ყანწს ნახშირიანი ტილოთი კარგად გაწმენდდნენ. შემდეგ ხდებოდა სასმისის დაფერვა. გაქონილ ნაბდის ნაჭერს რქას წაუსვამდნენ, რის შემდეგაც ყანწი პრიალებდა და სასურველ ფერს იღებდა.

ყანწები ძირითადად ქორწილებსა და ნათლობა-დღესასწაულებზე გამოიყენებოდა. პირდაპირი დანიშნულების გარდა, „ჯიხვები“ სასტუმრო ოთახებისა და დარბაზების შესამკობად იხმარებოდა. ზოგიერთ ოჯახში დღესაც ინახება უზარმაზარი რქებით შემკული ჯიხვის თავი. ეს რქები, ამავე დროს, სასმისებსაც ე.წ. „ქარახსებს“ წარმოადგენს. საქართველოში ყანწის მნიშვნელობა განსაკუთრებით გამოკვეთა ღვინის კულტმა და ეს აშკარადაა დადასტურებული არქეოლოგიურ მასალებში. ეთნოგრაფიულ ყოფაში რქის დამუშავების კულტურაში ყანწს განსაკუთრებული ადგილი ეჭირა და თითქმის ყველა ოჯახს გააჩნდა ამ ტიპის გამორჩეული სასმელი, რომელიც ყველა ნადიმისათვის განუყრელ საგანს წარმოადგენდა. მოსახლეობაში მასიურად იყო გავრცელებული სხვადასხვა ზომის რქის შეუმკობელი ყანწები, მაგრამ შეძლებული ოჯახები არჩევდნენ ვერცხლით შეჭედილ ყანწებს. არცთუ იშვიათად სათანადო წარწერებით ყანწი წარმოადგენდა ძალზე მიღებულ სასაჩუქრო - მემორიალურ ნივთს. ქართული ლხინისათვის ყანწი განუყრელ სასმისად ჩამოყალიბდა. დროთა განმავლობაში იგი გადაიქცა მოქეიფე მსმელთათვის ღვინის სმაში ერთგვარი შეჯიბრის საგნად და მისი უტილიტარული დანიშნულება ზედმეტად უტრირებული გახდა. ვანის არქეოლოგიურ მასალებში აღმოჩნდა ძვ.წ. V ს. ადამიანის ბრინჯაოს ფიგურა, რომელიც თამადის პოზაში ზის სკამზე და ხელში უჭირავს ყანწი. ესაა დოკუმენტური სურათი ქართული სუფრის თამადის 2500-წლოვანი ისტორიისა.
ლიტ.: ჯ. სონღულაშვილი, საქართველოს მევენახეობა-მეღვინეობის ისტორიისათვის, 1974. თ. კერესელიძე, ძვლის ნივთების კატალოგი, 1979.
ზედა ნაწილის დამუშავების შემდეგ იწყებოდა გულის გასუფთავება და ამოხვეწა. ამისათვის ყანწში ჩაასხამდნენ ადუღებულ წყალს და ხვეწით ამოასუფთავებდნენ. გულის ამოღების შემდეგ ყანწს გამდნარ სანთელს გამოავლებდნენ. ასე კეთდებოდა უბრალო ყანწები. მდიდრული ყანწი ოქრო-ვერცხლით იჭედებოდა როგორც სევადით, ასევე ზარნიშის ტექნოლოგიით, ზოგჯერ ყელსა და წვერში ვერცხლისავე ძეწკვით გადააბამდნენ. აღსანიშნავია, რომ საქონლის რქებისგან დამზადებული ყანწები სხვადასხვა ზომისა იყო. არყის სასმისად პატარა ზომის ყანწებს აღმ. საქართველოს მთიანეთში იყენებდნენ. არყის ყანწებიც ორნაირია: ხელოსნური და უბრალო. ძირითადად მზადდებოდა ხარის, ცხვრის, თხის ან შველის რქებისაგან. ხევსურეთში ყანწს ხატსაც სწირავდნენ. ასეთ ყანწს „სალოცავს“ უწოდებდნენ. მათ საგანგებოდ რთავდნენ ღილ-მძივებით, ვერცხლის ძეწკვებითა და მონეტებით, წვერი ხშირ შემთხვევაში გველის ან ფრინველის თავის გამოსახულებით იყო დამშვენებული. მთაში არყის ყანწი მიცვალებულისთვის განკუთვნილ სასმისსაც წარმოადგენდა. გარდაცვლილის შესანდობარს პირველად ამ სასმისით სვამდნენ.
ე.ნ.
მ.ხ.
![]() |
6.20 ყარაული - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
აქ. 30-40 სმ სიგრძის, 5-8 სმ სიგანის და 2-3 სმ სისქის ძალზე სწორად გათლილი ფიცარი. იხმარება ქვის დამუშავებისას. „ქვის დაყარაულება“ ნიშნავს მის ზუსტ, საჭირო ზომებში მოყვანას.
ე. ნ..
![]() |
6.21 ყარყარა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ღვინის სასმისი, ყელმოგრეხილი ვერცხლის სურა. ძირითადად გავრცელებული იყო აღმოსავლეთ საქართველოში და განსაკუთრებით თბილისში. საბა ორბელიანის განმარტებით, ყარყარა არის „სარწყული სმაში ხმის მიმცემელი“. მისი სახელწოდება წარმომდგარია სმის დროს წარმოქმნილი „კარ-კარ-კარ“ ბგერათა შეთანაწყობით. სასმისის ასეთ თვისებას განაპირობებდა მისი გრეხილი ყელი, რომელიც მსმელს არა ერთბაშად, არამედ ძუნწად აწვდიდა ღვინოს და „სიმშვენიერით მოსილ სანუკვარ სმას“ ახანგრძლივებდა. ყარყარას აქვს ტანი, ყელი და ძირი, რომლებიც ნაწილ-ნაწილ კეთდება და მერე უერთდებიან ერთმანეთს, ყელში შიგნიდან ჩამაგარებული აქვს სამგან გახვრეტილი ფირფიტა, სადაც ღვინო ჩაისხმება და ასევე სმის დროს გადმოედინება. ყარყარა ძირითადად მზადდებოდა ჭედური წესით ვერცხლის ცალკეული ფირფიტებისაგან. ყარყარა არის ჭურჭელი დიდ ნადიმთა დამამშვენებელი და ძველი ქართული წყაროების მიხედვით იგი ექცევა ჭურჭელთა რიგში, რომლებიც იყვნენ „სამსახურებელნი ტაბლათანი ტურფანი და სანადიმონი“. ყარყარას ტანი, ხშირ შემთხვევაში დამშვენებულია სხვადასხვა ჟანრის ჭედური წესით შესრულებული რელიეფებით, რომლებიც აღებულია როგორც საქართველოს ისტორიიდან (თამარ მეფე, რუსთაველი) ასევე საყოფაცხოვრებო სფეროდან. ყარაყარას საუკეთესო ხელოსნებად ითვლებოდნენ თბილისელი ოქრომჭედლები.

ლიტ: ი. ბალახაშვილი, ძველი თბილისი, 1951.
ე. ნ..
![]() |
6.22 ყაურმა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
წვრილად დაჭრილი ხორცისგან მომზადებული საჭმელი, რომელიც გამიზნულია ხანგრძლივი მოხმარებისათვის. ყაურმის ხორცი, როგორც წესი, მსუქანი უნდა იყოს და შესანახი ყაურმაც წინასწარ დამდნარ ქონში უნდა მოიხარშოს, შემდეგ შენელდება მარილითა და სანელებლებით, ჩაასხამენ ქილებში, ანდა გუდაში და თუ ყველა წესის დაცვითაა გაკეთებული, შეიძლება ერთი წელიც კი გაძლოს. ასეთი საჭმელი განსაკუთრებით მოსახერხებელია სახლიდან გასული ადამიანისათვის (მწყემსებისათვის) და სწორედ ამ მიზეზის გათვალისწინებითაა იგი დამზადებული.
ე. ნ..
![]() |
6.23 ყაფაზა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
მიკიტნის დუქნის წინ, სავაჭრო უხუფო თარო, რომელშიც სანოვაგე ყრია.
![]() |
6.24 ყაფთანი (სამცხ.-ჯავახ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ქალის კაბა. მასალად მოიხმარებოდა ფაბრიკული ქსოვილები. გათხოვილი ქალის კაბა ფართო უნდა ყოფილიყო და მასალად 3-4 მ ქსოვილი სჭირდებოდა. კაბა გულდახშული და საყელოიანი იყო. მეძუძური ქალებისათვის კი გულჩახსნილი და ღილებით შესაკრავი, ქალიშვილებისათვის ზურგზე იყო ჩაჭრილი და ღილებით შესაკვრელი. კაბას ზედატანის წინა მხარე და მხრები ორმაგი ქსოვილისა ჰქონდა. ქვედატანი მრავალნაკეციანი იყო.
ლიტ.: ლ. ბარათაშვილი, მასალები XIX საუკუნის ქართული ხალხური ტანსაცმლის ისტორიისათვის მესხეთ-ჯავახეთიდან. მსმკი, 1966
ც.ბ.
![]() |
6.25 ყაღი (თუშ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
დამარილებული და მზეზე გამომშრალი გამხმარი ხორცი. საყაღე ხორცი იჭრება გრძლად, ისე რომ მზის მისაფიცხებლად მისი ხარიხაზე გადაკიდება შეიძლებოდეს. ასეთნაირად შემზადებული ხორცი დიდხანს ინახება და ჭამენ როგორც უმად, ასევე იყენებენ სხვადასხვა წვნიანი საჭმელების დასამზადებლად. განსაკუთრებით მოსახმარია მწყემსური მომთაბარეობის დროს.
![]() |
6.26 ყაწიმი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
„ხმლის სამხარიღლივე“ ( საბა). ვერცხლის ნაწილებით შემკული მხარიღლივ გადაკიდებული თასმა, რომელზედაც ხმლის ქარქაშია ჩამოკიდებული.
![]() |
6.27 ყაჭი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
აბრეშუმის ამოხვევის დროს მეორეხარისხოვანი, ნარჩენი პარკიდან ამოხვეული ძაფი. ყაჭის ძაფს შემდეგნაირად ამზადებდნენ: დაალბობდნენ თბილ წყალში, მერე გამოხარშავდნენ, ნაჭერში გამოხვეულ პარკს ხვედით ან ფილთაქვით დაბეგვავდნენ. დაწეწილი ყაჭიდან ძაფს თითისტარზე დაართავდნენ, დაძახავდნენ, დახვეწდნენ და გორგლებად ამოახვევდნენ. ყაჭის ძაფი იხმარებოდა ხონჯრების საქსოვად, ჩურჩხელისათვის, ძველმანების დასაკერებლად და სხვა.
ლიტ.: ნ. აბესაძე, მეაბრეშუმეობა საქართველოში, 1957.
ლ.მ..
![]() |
6.28 ყაჯარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ცხენის აღკაზმულობის დასამშვენებელი. ყაჯარი მოქარგული მაუდი ან ნოხ-ფარდაგია. იგი ფარავს ცხენის ზურგს, აღმოსავლური, განსაკუთრებით თურქულ სპარსული ყაჯარები გამოირჩევადიდი ესთეტიკური მშვენიერებით.
ნ. ჯ..

![]() |
6.29 ყდა (ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
შალის, ტოლის საქსოვი. ვერტიკალური საქსოვი დაზგის ტიპი. ყდის ნაწილებია: ორი ყდა (სვეტი), ორი ლვილვა, ორი წკეპლა (სათხორე და საშევარი), ორი გარა, სოლები, ორი ქიჩი, ბეჭი (სავარცხელი), ფხინი (გარას წამყვანი), წიწუ, ცხემლა (მაქო) და თხორნი. ყდის სვეტების თავთან ამოღებულ თვალში გაყრილია ზედა ლილვი, ქვედა ნაწილში ამოჭრილ საქიჩრეებში ჩასმულ ქიჩებზე ჩამოკიდებულია საშევრის გარა, ყდის ძირზე გადგმულია ქვედა ლილვი. საქსოვ ყდაზე დაჭიმული იყო ქსელი, საშევრის გახსნილ პირში - ქირცში ძაფდახვეული ცხემლა იყო გადებული. ზევით ქსელის გამყოფი გარა. ქსელის დაქსელვის შემდეგ იწყებოდა ქსოვა: ფხინის საშუალებით გარას მოძრაობის შედეგად ქსლის გახსნილ პირში ცხემლი ძაფის გატარებას ბეჭით ჩაბეჭვა მოჰყვებოდა. საშევრის მეშვეობით ძაფების ზევით და ქვევით აწევ-დაწევა, ძაფდახვეული ცხემლის მარცხნივ და მარჯვნივ მოძრაობა და ჩაბეჭვა თანმიმდევრული მონაცვლეობით ხდებოდა. ყდაზე დღეში საშუალოდ 60-80 სმ. ტოლი იქსოვებოდა. ასეთივე ტიპის საქსოვი იყო თუშური „აკაზმები“, ფშავში არსებული „ყდა“ ხევსურულისგან განსხვავდებოდა. ამ საქსოვებზე შალთან ერთად ხალიჩა-ფარდაგებსაც ქსოვდნენ.
ლიტ: გ. ჩაჩაშვილი, ქართული ხალხური საქსოვი დაზგები, სსმმ, XVIII-B, 1954.
ლ. მ..
![]() |
6.30 ყევარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ორი უღელი ხარ-კამეჩი.
![]() |
6.31 ყელსაბამი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ყელის სამკაული. სულხან-საბას მიხედვით მას „ფარღული“ ეწოდება. ყელსაბამი არის ოქროსი, ვერცხლის, თითბრის, სპილენძის (მოოქრული ან მოვერცხლილი). საქართველოს ტერიტორიაზე უძველესი ყელსაბამი აღმოჩენილია თრიალეთში, რომელიც ძვ.წ. XIX ს-ით თარიღდება.
ლიტ.: ლ. სოსელია, ოქრომჭედლობის შესწავლისათვის მესხეთში, კრებ.: მესხეთ-ჯავახეთი, 1972

საყოველთაოდაა ცნობილი ვანის, ახალგორის, მცხეთის, ქარელის, დუშეთის და საქართველოს სხვა რეგიონებში არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აღმოჩენილი ყელსაბამები: ფრინველთა გამოსახულებით, კუს გამოსახულებით, ლომებიანი, გომბეშოებიანი, გრეხილით, გვარსით და ინკრუსტაციით შემკულნი. საქართველოში ძალზე ტრადიციული იყო ვერცხლის ყელსაბამებიც. ცნობილია სვანური ყელსაბამი- „კებზარი“, მას XX საუკუნეებშიც ამზადებდნენ. კებზარის დამზადების ტექნიკა ტრადიციული და ძველისძველია. ახალციხეში ყელსაბამს „ჯიღ-ჯიღასა“ და „ბობღანდს“ უწოდებდნენ. ჯიღ-ჯიღა არის ყელსაბამის ქართული სახელი, რომელიც მესხეთ-ჯავახეთში შემოინახა.
მ.ბ..
![]() |
6.32 ყემჭა//ყემჭაი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
თუში ქალის ფარაგის ქვეშ ჩასაფენი სამკუთხა ფორმის, პატარა ყელთან მისაფენი, შვინდისფერი მაუდის ნაჭერი, რომელიც ღილით ან ზორტებით ზურგზე მაგრდებოდა. ამ ნაჭრის საგულდაგულოდ მორთვაც იცოდნენ: გრეხილ-ყაჭებითა და სხვადასხვა სამკაულით. ხშირად იგი ვერცხლის ჯვრითაც იყო შემკული.
ლიტ: გ. ბოჭორიძე, თუშეთი, 1993
ც. ბ..
![]() |
6.33 ყველი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
რძისაგან დამზადებული საკვები პროდუქტი, რომლის კეთების დიდი ტრადიციები არსებობს საქართველოში. ყველი წარმოადგენს საკვები რაციონის უდიდეს კულტურულ მონაპოვარს. საგულისხმოა, რომ ყველის დამზადების ხელოვნებას არ ფლობდენ მომთაბარე მეურნეობით დაწინაურებულ ხალხთა დიდი ნაწილი, თვით რუსეთში, რომელსაც მესაქონლეობის უდიდესი ბაზა გააჩნდა, ყველის დამზადების კულტურასაც არ იცნობდნენ. საქართველოს ფლორა თავისი მრავალფეროვნების წყალობით ხელს უწყობდა სხვადასხვა ტიპისა და ხარისხის ყველის გამოყვანას. საუკუნეების განმავლობაში, ცალკეულ კუთხეებში, ჩამოყალიბდა ადგილობრივი ყველის სახეობათა ფორმები, რომლებიც თითოეული მათგანისათვის სამეურნეოდ ცხოვრების მახასიათებლად იქცა ასეთებია: თუშური გუდის ყველი, მეგრული და სვანური სულგუნი, ჯავახური - ჩეჩილი, იმერული - ხელური, აჭარული - ჩლეჩილი//ხელური და სხვა. საქართველოში ყველისაგან აკეთებდნენ ხაჭაპურს, აჩმას, გებჟალიას, ელარჯს, თაშმუჯაბს, ყაიმაღს, სინორს, ბორანოს. მიღებული იყო ყველის გახმობა, რისგანაც შემდეგ ამზადებდნენ ჩახარშოებულ ყველს ბრინჯთან და კვერცხთან ერთად.
ე. ნ..
![]() |
6.34 ყველი გამხმარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ერთგვარი ხერხით კონსერვირებული ყველი, რომელიც ზამთრის მარაგად გამოიყენება: წათხში გამაგრებულ ყველს ცხრილზე გააშრობენ, შუაგულში გახვრეტენ, ერთ თოკზე მრგვალად ააცვამენ და შუა-შუა ხის პატარა ნაჭრებს დაუტანებენ ერთმანეთს რომ არ მიედონ. შემდეგ შეიტანენ ისეთ სამეურნეო ნაგებობაში (მაგ., სასიმინდეში), სადაც უფრო მეტი ჰაერაციაა. ყველი უნდა გამოხმეს უმზეოდ, რადგან მზის დაცემა ყველის გამწარებას იწვევს. გამხმარი ყველი საუკეთესოდ ინახება.
საჭიროების დროს ასეთ ყველს მსხვილ ნაჭრებად დაჭრიან, ჩაყრიან ქვაბში, მოადუღებენ ბრინჯთან და კვერცხთან ერთად, ჩაახლიან კვერცხებს და შეანელებენ პიტნით.
ე. ნ..
![]() |
6.35 ყველი იმერული - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
იმერულ ყველთან დაკავშირებული ტექნოლოგიური პროცესები ხანგრძლივი ტრადიციული ემპირიული დაკვირვება-გამოცდილებითაა გაჯერებული. იმერული ყველი მოუხარშავ ყველთა ჯგუფს განეკუთვნება და რადგან იგი ხელით ამოჰყავთ ხელურ, ხელეურ (აჭარ.) ყველს უწოდებენ (მეგრელები და სვანები კი „კაზლა“ ყველს). ცნობილია, რომ ყველის წარმოებაში მთავარ მოქმედებას რძის დაკვეთა//შედედება წარმოადგენს, რისთვისაც იხმარება საკიდელი//დვრიტა//სადედი. კარგად იკვეთება ახალმოწველილი თბილი რძე, იმ სითბოთი როგორიც გამოიწველება და ეს სითბო უნდა შეუნარჩუნდეს საკიდელის მოქმედების მთელ პერიოდში. გამოცდილი მეყველე ადვილად საზღვრავს დაკვეთის პროცესს. როცა რძის მასა სათანადოდ შედედდება, ხელს ჩაყოფს, აურევს, მერე იწყებს შეგუნდავებას, ამოყვანას და ორივე ხელით ნელ-ნელა წურვას, რათა გაათავისუფლოს ზედმეტი შრატისგან, მაგრამ ისე რომ შერჩეს საკმაო სისველე, რაც ყველის დამწიფების ერთ-ერთი მთავარი პირობაა. გაწურულ, მომრგვალებულ ფორმის ყველს ხის ან თიხის ჯამზე დადებენ, სადაც ის აფუვდება. დილით ამოყვანილ ყველს საღამომდე ჯამში ამყოფებენ და მერე მოაყრიან ქვამარილს, რომელიც ბევრად სჯობს ზღვის მარილს. კენჭი ან ხვირიში მარილით ყველის შენელება ქართველი მეურნის დიდ წარმატებად უნდა ჩაითვალოს, რადგან ასეთი ფრაქციის მარილი ყველში ნელ-ნელა, ზომიერად შედის, რაც ყველის დამწიფებასა და თვლების განვითარებას უწყობს ხელს. თიხის ჯამზე შემაგრებული და დამარილებული ყველი ამის შემდეგ გადადის დიდ სათავსოში ხალამში//დერგში//ჯურუკაში და ინახება საგანგებოდ გაკეთებულ წაქეში//წათხში. ყველიან დერგებში არომატიან ყველის მიღების მიზნით ტარხუნის ან პიტნის კონებს ჩადებდნენ. გურიაში ყველის აფუების მიზნით, ზამთრობით დერგში დოლბანდში გამოკრულ ხორბალს დებდნენ. ყველიან დერგებს ინახავდნენ სამეურნეო სათავსში, ბნელ ადგილას, ანდა მიწაში ჩაყრილ ჭურუკებში//ქოცოებში (საერთოდ, სიბნელე და თავდახურულობა ყველის შენახვის ერთ-ერთი გარანტიაა), სადაც ერთ წლამდე გემოშეუცვლელად ინახებოდა. საზამთროდ შესანახ ყველს აგვისტო-სექტემბერში აგროვებდნენ და ყველიერში გაიხმარდნენ.
ლიტ: ნ. თოფურია, იმერული ყველის დამზადების ხალხური ტექნოლოგია, მსმ, ტ. XIX, 1978;
А. Калантар, Молочное дело на Кавказе, 1901. ვ. პეტრიაშვილი, რძე და მისი სხვადასხვაგვარი გამოყენება, 1898.
ე.ნ..
![]() |
6.36 ყველი შებოლილი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
კონსერვირებული, ბოლში გამოყვანილი ყველი. გურია-სამეგრელოში ყველს გასაშრობ-გასახმობად ჩეჩოში შედებენ - ბოლოგანიერ და ყელვიწრო გოდორში (იხ. ჩეჩო). გამოიყვანენ ზომიერ კვამლში, შემდეგ მოათავსებენ ტკეჩის კალათებში და შეინახავენ სამეურნეო ნაგებობაში.
ე.ნ..
![]() |
6.37 ყვერბი (ლეჩხ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ცეცხლის სანთები ადგილი ბუხარში, იგივე ტაფა.
![]() |
6.38 ყვიბარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ღვინის შესანახი მცირე ზომის ქვევრი ლეჩხუმში. ყვივარისა და ქვევრის ტევეადობას ლეჩხუმში დორას (იხ.) მიხედვით საზღვრავენ. სამ დორიანზე პატარა ჭურს ყვიბარს უწოდებენ, უფრო დიდს - ჭურს. სიმაღლე დაახლოებით 80 სმ-მდეა. ლეჩხუმური ყვიბარი და იმერული ქოცო ერთი და იმავე შინაარსის მატარებელი ტერმინია.
მ.ზ..
![]() |
6.39 ყისინა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
1. თხის უხეში ბალნისაგან მოქსოვილი საბანი საქართველოს მთაში, რომელსაც მწყემსები ხმარობდნენ 2. დიდი ტომარა, ხორბლის გადასატანად.
![]() |
6.40 ყორე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ქვის ღობე. ეთნოგრაფიულ ყოფაში გვხვდება მშრალად ნაგები ყორეები, რომელთა მშენებლობის დიდი გამოცდილება არსებობდა. ყორის ქვა, როგორც წესი უსწორმასწოროა და მოიპოვებენ როგორც ქვის კარიერებში, ასევე ჩვეულებრივ. ყორის მშენებლობა გარკვეულ ცოდნას მოითხოვს, ის როგორც უხსნარო ღობე საჭიროებს ქვების ერთმანეთზე მორგების თავისებურ წესებს. საყორე ქვას აქვს კბილები, ზურგი,მუცელი და თითოეული ქვა ერთმანეთს ისე უნდა მოერგოს, რომ მტკიცედ დადგეს. ყორის წინპირი და უკანა მხარე შენდება დიდრონი ქვებით, შუაში კი შიგადაშიგ იყრება და ლაგდება ხიჭები//როჭკები. თითოეული დიდი ქვა მაგრდება პატარა ქვების მეშვეობით და საბოლოოდ იქმნება ერთიანი მტკიცე კედელი. პრაქტიკული თვალსაზრისით ყორე ძალზე ამართლებს, რადგან დროის პირობებს კარგად უძლებს და დარღვეულის შეკეთება იოლადაა შესაძლებელი. ყორის მშენებლობას საქართველოში ყველგან მისდევდნენ. იმერეთში ყორე საკარმიდამო კომპლექსის შემადგენელ ნაწილად იქცა. ამ თვალსაზრისით უაღრესად მნიშვნელოვანია ჭიათურის რ-ნის სოფ. ჭილოვანში დადასტურებული ყორეები, რომლის შუკებსა და გზების ნაპირებს იმდენად კარგად ნაშენი ყორეები ამშვენებენ, რომ შორიდან ნაქსოვის ფაქტურას იმეორებენ. ასეთი ყორეები განსაკუთრებულ კოლორიტს უქმნიდა სოფელს.

ე.ნ..
ლიტ-რა: ე. ნადირაძე, ხალხური ქვითხუროობა იმერეთში, 2001.
![]() |
6.41 ყოში - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
სახელოთა წაგრძელებული ნაწილი, საბას მიხედვით, „მაჯის გადასაკერებელი“. მასალად გამოიყენებოდა იგივე ქსოვილი, რაც სახელოებზე, მხოლოდ სარჩულად იყენებდნენ კარგი ხარისხის ფერად ქსოვილებს გადაკეცვის შემთხვევაში ეფექტის მოსახდენად.ყოში იყო ხელის მტევნის ზედა ნაწილის დამფარავი. სამკუთხედის მოყვანილობის ეს ნაწილი კერდებოდა როგორც მამაკაცის კაბა-ახალუხებს, ისე დედაკაცის კაბაქათიბებს.
ც. ბ..

![]() |
6.42 ყუთი საწვრილმანო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ასეთი ყუთების ზოგადი სახელი ტაგრუცია (იხ.), მაგრამ უფრო პატარებს საწვრილმანო ყუთებს უწოდებენ. ძირითადად მოიხმარდნენ ქალები სახელსაქმო იარაღებისა და კოსმეტიკურ ნივთების შესანახად (მაგ., ილარუ, ტანტრიაბეჩი და სხვ.).
ე.ნ..
![]() |
6.43 ყუთუღი//ლაიჭვარი//გობე (სვ.)//ღვედიში (სამეგრ.)//ჩარხი (ქიზ) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ტყავის დასამუშავებელი ხელსაწყო. ყუთუღს ფეხში ჩადგმული ჰქონდა გათლილი ბოძი, მისი ზედა ნაწილი წვრილი იყო და ზემოდან ჩამოცმული ჰქონდა ბოლოებმომრგვალებული მორი, შიგნით ერთი ნახვრეტით. ნახვრეტში შეყოფდნენ ღვედის თავს, დანარჩენი ნაწილი სვეტის გარშემო ეხვეოდა. ჩარხის ორივე მხარეზე წამოზიდული ნაწილების - „ხელების“ - მეშვეობით ტყავს ატრიალებდა და არბილებდა.
ლიტ: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973.
ნ. ჯ..
![]() |
6.44 ყულაბა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
სხვადასხვა მასალისაგან დამზადებული წვრილი ფულის შესანახი ჭურჭელი.
![]() |
6.45 ყურთბალიში - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ბუმბულის პატარა ბალიში.
![]() |
6.46 ყურთმაჯი (კახ. თუშ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ყურთმაჯი (კახ. თუშ.)
ც. ბ.
სახელო, ქალის ქართული კაბის ერთ-ერთი დამატებითი ელემენტი. სახელოებს დასამაგრებლად ზონარი ჰქონდათ მობმული. სახელოთა ნაპირები შემკული იყო ფერადი ზონრებით. მართალია, ჩაცმის შემდეგ ყურთმაჯი ფართო სახელოთა ქვეშ ექცეოდა, მაგრამ ხელების მოძრაობისას თვალსაჩინო ხდებოდა.
![]() |
6.47 ყურიანა (ყურივნები) (რაჭ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
ყურიანა (ყურივნები) (რაჭ.) - კერძის დასამზადებლად განკუთვნილი თიხის ჭურჭელი. რაჭაში კერამიკულ ჭურჭელწარმოებასთან დაკავშირებული წეს-ჩვევები მხოლოდ ონის რ-ნის ორ პატარა სოფელში ლაჩთასა და შეუბანში დასტურდება, სადაც ქალთა ერთ-ერთ ძირითად საქმიანობას მეჭურჭლეობა, ანუ „მეყურივნობა“ წარმოადგენდა. რადგან ჭურჭელი თავისი ყურებით გამოირჩევა, მან ასეთი შეფერილობისსახელი მიიღო.
მ. ზ.
![]() |
6.48 ყურუთი (საქ.მთ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
გამხმარი დო, საჭმელი, ატმის ხელად აკორკოშებული.
![]() |
6.49 ყურშაღი-საწელური (სამცხ.-ჯავახ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲back to top |
წელსახვევი ქალისა. მასალად გამოიყენებოდა 1 ან 1,5 მეტრი სიგრძის შინნაქსოვი ფერადი შალის ქსოვილი. ატარებდნენ ახალგაზრდები, განსაკუთრებით ორსულობის პერიოდში. სიცივისაგან დაცვის მიზნით კი მოხუცი და ხანშიშესულო ქალებიც მოიხმარდნენ. თურქული ჩვეულებით დაქორწინებიდან ქალიცა და ვაჟიც იწყებს ყურშაღის მოხმარებას.
ლიტ.: ლ. ბარათაშვილი, მასალები XIX საუკუნის ქართული ხალხური ტანსაცმლის ისტორიისათვის მესხეთ-ჯავახეთიდან. მსმკი, 1966
ც.ბ..






