ძალიან ძნელია გამოსათხოვარი სიტყვა უთხრა საყვარელ კაცს, უმცროს მეგობარს, რომელთანაც მთელი სიცოცხლე ურთიერთზრუნვასა და ურთიერთსიყვარულში გაქვს გატარებული.

ზურაბ სარჯველაძემ - ფუტკარივით მშრომელმა, უკეთილშობილესმა კაცმა - წარუშლელი კვალი დატოვა მეცნიერებაშიცა და საზოგადოებაშიც. ზურაბ სარჯველაძის ამ ქვეყნიდან წასვლა ქართული ენათმეცნიერებისათვის ისეთივე მძიმე დარტყმად იქცა, როგორიც თავის დროზე გ.მაჭავარიანის გარდაცვალება იყო.

ზურაბ სარჯველაძე ჩვენი დიდი მასწავლებლების ივანე ჯავახიშვილისა და აკაკი შანიძის ტიპის მკვლევარი იყო, კაცი, რომელიც დღესა და ღამეს მეცნიერულ პრობლემებზე ფიქრში ატარებდა, მუდამ ეჩქარებოდა, მუდამ მოსწრებაზე იყო, არც ერთი უქმად გატარებული წუთი, არც ერთი ცარიელი ადგილი მის შემოქმედებით აღსავსე ცხოვრებაში. სწორედ ამიტომ შექმნა მან, ჯერ კიდევ ახალგაზრდამ, უზარმაზარი მეცნიერული მემკვიდრეობა - 150-ზე მეტი მეცნიერული ნაშრომი, მათ შორის 30-მდე გამოქვეყნებული მონოგრაფია თუ ლექსიკონი. და მაინც, ზურაბ სარჯველაძის შრომების ღირსება განისაზღვრება არა იმდენად მათი სიმრავლით, რამდენადაც პრობლემათა აქტუალურობითა და მაღალი პროფესიონალიზმით. ზურაბ სარჯველაძეს დიდმა ნიჭმა, უშრეტმა ენერგიამ და კვლევა-ძიების თანამედროვე, მოწინავე მეთოდებით აღჭურვილობამ საშუალება მისცა, შეექმნა პირველხარისხოვანი მეცნიერული გამოკვლევები ქართული ენათმეცნიერების სხვადასხვა დარგში, ამიტომვე იქცა მისი არაერთი ნაშრომი სპეციალისტთა სამაგიდო წიგნად.

ფასდაუდებელია ზურაბ სარჯველაძის წვლილი ძველი ქართული ენის სხვადასხვა უმნიშვნელოვანეს პრობლემათა შესწავლის საქმეში: ძველი ქართული ენის გრამატიკის საკითხები იქნება ეს, ლექსიკისა, სალიტერატურო ენის ისტორიისა, პალეოგრაფიისა თუ - სხვა. შეიძლება, გადაუჭარბებლად ითქვას, რომ ჩვენს მეცნიერებაში ძნელად თუ მოიძებნება ავტორი, რომელსაც ძველი ქართული ენის პრობლემათა შესწავლაში იმდენი წვლილი ჰქონდეს შეტანილი, რამდენიც - ზურაბ სარჯველაძეს.

არანაკლებია ზურაბ სარჯველაძის დამსახურება ქართველურ ენათა შედარებითი შესწავლის საქმეში. სხვას რომ ყველაფერს თავი დავანებოთ, მან თავის გერმანელ კოლეგასა და მეგობართან ჰაინ ფენრიხთან ერთად შექმნა უზარმაზარი ნაშრომი "ქართველურ ენათა ეტიმოლოგიური ლექსიკონი", რომელიც ორჯერ გამოქვეყნდა საქართველოში, ქართულ ენაზე, ერთხელ კი - გერმანიაში, გერმანულ ენაზე. ამგვარი ნაშრომი მანამდე არც ქართულ ენაზე არსებობდა და არც გერმანულზე.

შეუდარებელი იყო ზურაბ სარჯველაძე, როგორც გამომცემელი. გარდა იმისა, რომ მან ფასდაუდებელი წვლილი შეიტანა ჩვენი უნივერსიტეტის შრომებისა და ქართული ენის კათედრის შრომების შექმნა-გამოცემაში, სათავე დაუდო საყოველთაოდ აღიარებულ ორ უმნიშვნელოვანეს პერიოდულ გამოცემას: "ქართველოლოგიურ ბიბლიოთეკასა" და "ენათმეცნიერების საკითხებს", რომელთა მნიშვნელობის გადაფასება აბსოლუტურად შეუძლებელია.

ზურაბ სარჯველაძემ თავის მეუღლესა და მეგობართან, ირინე მელიქიშვილთან ერთად შექმნა კიდევ ერთი შეუდარებელი სამყარო, ეს არის მისი ბრწყინვალე ოჯახი - ორი შვილით, მათი მეუღლეებითა და ხუთი შვილიშვილით.

ერთი სიტყვით, ზურაბ სარჯველაძე ამქვეყნად თავდადებული შრომისათვის, მეცნიერების, ერის და ქვეყნის სამსახურისათვის იყო მოვლინებული. ამაზე მეტყველებს მისი უაღრესად პატრიოტული პუბლიცისტიკაც.

და მაინც, ერთ-ერთი ძირითადი დანიშნულება ზურაბ სარჯველაძის ამ ქვეყანაზე არსებობისა იყო მოყვასის სიყვარული, ნათესავებისა და მეგობრებისთვის თავდადება და თავდაუზოგავი ზრუნვა. მან ძალიან კარგად იცოდა, რომ ადამიანი ამ ქვეყანაზე ვერც ვერაფერს გასცემს და ვერც ვერაფერს მიიღებს იმაზე დიდსა და იმაზე ძვირფასს, ვიდრე ადამიანური სითბო და სიყვარულია. და აფრქვევდა ჩვენი ზურიკო თავის ირგვლივ უზომო სითბოსა და სიყვარულს და ამ სითბოსა და სიყვარულს ერთნაირად უნაწილებდა უფროსსაც და უმცროსსაც, დიდ კაცსაც და პატარასაც, ვისშიც კი სიკეთეს ხედავდა.

უდროოდ წავიდა ჩვენგან ნათელი და სპეტაკი კაცი, კეთილი და მიმტევებელი, სიკეთისა და სითბოს დაუმადლებელი მთესველი, სიმართლისათვის მუდამ ხმალშემართული და ბოროტების წინააღმდეგ შეურიგებელი მებრძოლი. წავიდა და დაგვიტოლვა უზარმაზარი სიცარიელე და გულის მოუშუშებელი ტკივილი. მსუბუქი იყოს ქართული მიწა შენს სპეტაკ მკერდზე, ჩემო საყვარელო ზურიკო!