სიკვდილმა ჭეშმარიტად კიდევ ერთი დიდი მეოცესაუკუნელი წააქცია, მაგრამ ეს ისეთი არცთუ ხშირი შემთხვევაა, როცა თავისი მორიგი მსხვერპლის დამარცხებით სიკვდილს გამარჯვება სულაც არ უზეიმია, რადგან განსვენებული არა მარტო ქართული, არამედ საერთაშორისო ისტორიის სამუდამო ბინადარია, რომლის დამსახურებისა და, ამ დამსახურებიდან გამომდინარე, ხსოვნის წინაშე დროისმიერი სიკვდილი გამორიცხულია. დროში სიცოცხლე კი მხოლოდ გამორჩეულ ადამიანთა ხვედრია.
დიახაც, ასეთ გამორჩეულ ადამიანთა რიცხვს ეკუთვნის ედუარდ შევარდნაძე. ამ უდავოდ რთული ისტორიული პიროვნების უდავოდ რთული ცხოვრება ასევე უდავოდ ურთულეს საუკუნეში, რასაკვირველია, ერთმნიშვნელოვნად ვერ შეფასდება, მაგრამ თუ ისტორიული პიროვნება იმ ავისა და კარგის მიხედვით უნდა შეფასდეს, რა ავი და კარგიც მან ამქვეყნად დატოვა, მაშინ, ალბათ, ერთმნიშვნელოვნად უნდა ითქვას, რომ ისტორიის სასწორზე ედუარდ შევარდნაძის ღვაწლის შეფასებისას ავს უთუოდ კარგი გადასწონის. ამ საკვდილმაც, ბუნებრივია, უფრო მეტ ადამიანს ატკინა გული, ვიდრე ისინი არიან, ვისაც ვაითუ შურისგების გრძნობა გაეღვიძა.
გაზეთ "საქართველოს რესპუბლიკის" რედაქცია გულწრფელად უჭირმძიმებს განსვენებულის დიდ ოჯახს, ასევე მთელ ჩვენს საზოგადოებრიობას.