აკროსტიქი - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 07:11, 8 აპრილი 2024-ზე

2024-04-08T07:11:13Z

Tkenchoshvili 07:10, 8 აპრილი 2024-ზე

2024-04-08T07:10:30Z

Tkenchoshvili 08:07, 28 მარტი 2024-ზე

2024-03-28T08:07:44Z

Tkenchoshvili 20:26, 15 ნოემბერი 2023-ზე

2023-11-15T20:26:41Z

Tkenchoshvili 20:23, 18 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-18T20:23:41Z

Tkenchoshvili 19:49, 18 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-18T19:49:59Z

Masatiani 06:20, 6 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-06T06:20:50Z

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-10-05T20:05:36Z

‎წყარო

Tkenchoshvili 20:05, 5 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-05T20:05:12Z

Masatiani 06:23, 5 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-05T06:23:15Z

←წინა ვერსია		07:11, 8 აპრილი 2024-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''აკროსტიქი (კიდურწერილობა)''' – ლექსი, რომლის სტრიქონთა დასაწყისი ასოები შეადგენს რაიმე სიტყვას ან ფრაზას, ზოგჯერ ტექსტსაც. ლექსის ეს სახეობა ბერძნული პოეზიიდან გადმოინერგა და დიდად პოპულარული იყო ქართველ ჰიმნოგრაფთა შორის ([[იოანე-ზოსიმე]], [[მიქაელ მოდრეკილი\|მიქელ მოდრეკილი]], ეზრა, კურდანაჲ, ფილიპე, [[სტეფანე სასანოისძე]], [[გიორგი მთაწმიდელი\|გიორგი ათონელი]], [[ეფრემ მცირე]], [[არსენ იყალთოელი]], [[იოანე პეტრიწი]], [[იეზეკიელი]], [[იოანე ანჩელი]], [[იოანე შავთელი]], [[არსენ IV ბულმაისიმისძე]], [[საბა სვინგელოზი]]). მათს ლექსებში აკროსტიქად გამოყენებულია საკუთრივ ლექსის ავტორის ან [[საგალობელი\|საგალობლის]] შემკვეთის სახელი, საგალობლის ხასიათი და სახელწოდება, ამა თუ იმ [[დღესასწაული]]ს სახელწოდება, ან კიდევ ფრაზები და მოზრდილი ტექსტებიც კი (~~[[არსენ ბულმაისიმისძე\|~~არსენ ბულმაისიმისძის]] თხზულების - „გალობაჲ წმიდისა მოციქულისა ნინოჲსი“ აკროსტიქი იძლევა წაკითხვას: „ქებით უგალობ სასოსა ჩემსა ნინოს არსენი“; იოანე შავთელის „გალობანი ვარძიისა ღმრთისმშობლისანის“ სტრიქონთა პირველი ასოებით იქმნება ამგვარი ტექსტი: „ზესთა დიდებისა აღმატებულო და ანგელოზთა და კაცთა დიდებად შენდა, ვითარ შობისა და ქალწულებისა შემაერთებელო, ყოლად წმიდაო ღმრთისმშობელო, ვარძიისა მოსახელესა ტაძარსა შენსა შინა მგალობელი ვინმე შენი მაცხოვნე და მიხსენ მე სულიერისა ტყუეობისაგან“).	+	'''აკროსტიქი (კიდურწერილობა)''' – ლექსი, რომლის სტრიქონთა დასაწყისი ასოები შეადგენს რაიმე სიტყვას ან ფრაზას, ზოგჯერ ტექსტსაც. ლექსის ეს სახეობა ბერძნული პოეზიიდან გადმოინერგა და დიდად პოპულარული იყო ქართველ ჰიმნოგრაფთა შორის ([[იოანე-ზოსიმე]], [[მიქაელ მოდრეკილი\|მიქელ მოდრეკილი]], ეზრა, კურდანაჲ, ფილიპე, [[სტეფანე სასანოისძე]], [[გიორგი მთაწმიდელი\|გიორგი ათონელი]], [[ეფრემ მცირე]], [[არსენ იყალთოელი]], [[იოანე პეტრიწი]], [[იეზეკიელი]], [[იოანე ანჩელი]], [[იოანე შავთელი]], [[არსენ IV ბულმაისიმისძე]], [[საბა სვინგელოზი]]). მათს ლექსებში აკროსტიქად გამოყენებულია საკუთრივ ლექსის ავტორის ან [[საგალობელი\|საგალობლის]] შემკვეთის სახელი, საგალობლის ხასიათი და სახელწოდება, ამა თუ იმ [[დღესასწაული]]ს სახელწოდება, ან კიდევ ფრაზები და მოზრდილი ტექსტებიც კი (არსენ ბულმაისიმისძის თხზულების - „გალობაჲ წმიდისა მოციქულისა ნინოჲსი“ აკროსტიქი იძლევა წაკითხვას: „ქებით უგალობ სასოსა ჩემსა ნინოს არსენი“; იოანე შავთელის „გალობანი ვარძიისა ღმრთისმშობლისანის“ სტრიქონთა პირველი ასოებით იქმნება ამგვარი ტექსტი: „ზესთა დიდებისა აღმატებულო და ანგელოზთა და კაცთა დიდებად შენდა, ვითარ შობისა და ქალწულებისა შემაერთებელო, ყოლად წმიდაო ღმრთისმშობელო, ვარძიისა მოსახელესა ტაძარსა შენსა შინა მგალობელი ვინმე შენი მაცხოვნე და მიხსენ მე სულიერისა ტყუეობისაგან“).

	აკროსტიქის უფრო მარტივი სახეობაა „ანბანისანი“, რომელშიც აკროსტიქად წარმოდგენილია [[ანბანი]] ანიდან ჰოემდე. კიდევ უფრო მარტივი აკროსტიქის შემთხვევაში ცალკეული [[სტროფი\|სტროფები]] ან სტროფების რიგი იწყება ერთი რომელიმე ასოთი. საგულისხმოა, რომ ზოგიერთი ჰიმნოგრაფი ახერხებდა თარგმნილ ნაწარმოებშიც კი დაეცვა აკროსტიქი და ორიგინალის (ბერძნულის) წინადადებები ქართულადაც აკროსტიქულად გაეწყო.		აკროსტიქის უფრო მარტივი სახეობაა „ანბანისანი“, რომელშიც აკროსტიქად წარმოდგენილია [[ანბანი]] ანიდან ჰოემდე. კიდევ უფრო მარტივი აკროსტიქის შემთხვევაში ცალკეული [[სტროფი\|სტროფები]] ან სტროფების რიგი იწყება ერთი რომელიმე ასოთი. საგულისხმოა, რომ ზოგიერთი ჰიმნოგრაფი ახერხებდა თარგმნილ ნაწარმოებშიც კი დაეცვა აკროსტიქი და ორიგინალის (ბერძნულის) წინადადებები ქართულადაც აკროსტიქულად გაეწყო.

←წინა ვერსია		07:10, 8 აპრილი 2024-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''აკროსტიქი (კიდურწერილობა)''' – ლექსი, რომლის სტრიქონთა დასაწყისი ასოები შეადგენს რაიმე სიტყვას ან ფრაზას, ზოგჯერ ტექსტსაც. ლექსის ეს სახეობა ბერძნული პოეზიიდან გადმოინერგა და დიდად პოპულარული იყო ქართველ ჰიმნოგრაფთა შორის ([[იოანე-ზოსიმე]], [[მიქაელ მოდრეკილი\|მიქელ მოდრეკილი]], ეზრა, კურდანაჲ, ფილიპე, [[სტეფანე სასანოისძე]], [[გიორგი მთაწმიდელი\|გიორგი ათონელი]], [[ეფრემ მცირე]], [[არსენ იყალთოელი]], [[იოანე პეტრიწი]], [[იეზეკიელი]], [[იოანე ანჩელი]], [[იოანე შავთელი]], [[არსენ IV ~~ბულმაისიმისძე\|არსენ~~ ბულმაისიმისძე]], [[საბა სვინგელოზი]]). მათს ლექსებში აკროსტიქად გამოყენებულია საკუთრივ ლექსის ავტორის ან [[საგალობელი\|საგალობლის]] შემკვეთის სახელი, საგალობლის ხასიათი და სახელწოდება, ამა თუ იმ [[დღესასწაული]]ს სახელწოდება, ან კიდევ ფრაზები და მოზრდილი ტექსტებიც კი ([[არსენ ბულმაისიმისძე\|არსენ ბულმაისიმისძის]] თხზულების - „გალობაჲ წმიდისა მოციქულისა ნინოჲსი“ აკროსტიქი იძლევა წაკითხვას: „ქებით უგალობ სასოსა ჩემსა ნინოს არსენი“; იოანე შავთელის „გალობანი ვარძიისა ღმრთისმშობლისანის“ სტრიქონთა პირველი ასოებით იქმნება ამგვარი ტექსტი: „ზესთა დიდებისა აღმატებულო და ანგელოზთა და კაცთა დიდებად შენდა, ვითარ შობისა და ქალწულებისა შემაერთებელო, ყოლად წმიდაო ღმრთისმშობელო, ვარძიისა მოსახელესა ტაძარსა შენსა შინა მგალობელი ვინმე შენი მაცხოვნე და მიხსენ მე სულიერისა ტყუეობისაგან“).	+	'''აკროსტიქი (კიდურწერილობა)''' – ლექსი, რომლის სტრიქონთა დასაწყისი ასოები შეადგენს რაიმე სიტყვას ან ფრაზას, ზოგჯერ ტექსტსაც. ლექსის ეს სახეობა ბერძნული პოეზიიდან გადმოინერგა და დიდად პოპულარული იყო ქართველ ჰიმნოგრაფთა შორის ([[იოანე-ზოსიმე]], [[მიქაელ მოდრეკილი\|მიქელ მოდრეკილი]], ეზრა, კურდანაჲ, ფილიპე, [[სტეფანე სასანოისძე]], [[გიორგი მთაწმიდელი\|გიორგი ათონელი]], [[ეფრემ მცირე]], [[არსენ იყალთოელი]], [[იოანე პეტრიწი]], [[იეზეკიელი]], [[იოანე ანჩელი]], [[იოანე შავთელი]], [[არსენ IV ბულმაისიმისძე]], [[საბა სვინგელოზი]]). მათს ლექსებში აკროსტიქად გამოყენებულია საკუთრივ ლექსის ავტორის ან [[საგალობელი\|საგალობლის]] შემკვეთის სახელი, საგალობლის ხასიათი და სახელწოდება, ამა თუ იმ [[დღესასწაული]]ს სახელწოდება, ან კიდევ ფრაზები და მოზრდილი ტექსტებიც კი ([[არსენ ბულმაისიმისძე\|არსენ ბულმაისიმისძის]] თხზულების - „გალობაჲ წმიდისა მოციქულისა ნინოჲსი“ აკროსტიქი იძლევა წაკითხვას: „ქებით უგალობ სასოსა ჩემსა ნინოს არსენი“; იოანე შავთელის „გალობანი ვარძიისა ღმრთისმშობლისანის“ სტრიქონთა პირველი ასოებით იქმნება ამგვარი ტექსტი: „ზესთა დიდებისა აღმატებულო და ანგელოზთა და კაცთა დიდებად შენდა, ვითარ შობისა და ქალწულებისა შემაერთებელო, ყოლად წმიდაო ღმრთისმშობელო, ვარძიისა მოსახელესა ტაძარსა შენსა შინა მგალობელი ვინმე შენი მაცხოვნე და მიხსენ მე სულიერისა ტყუეობისაგან“).

	აკროსტიქის უფრო მარტივი სახეობაა „ანბანისანი“, რომელშიც აკროსტიქად წარმოდგენილია [[ანბანი]] ანიდან ჰოემდე. კიდევ უფრო მარტივი აკროსტიქის შემთხვევაში ცალკეული [[სტროფი\|სტროფები]] ან სტროფების რიგი იწყება ერთი რომელიმე ასოთი. საგულისხმოა, რომ ზოგიერთი ჰიმნოგრაფი ახერხებდა თარგმნილ ნაწარმოებშიც კი დაეცვა აკროსტიქი და ორიგინალის (ბერძნულის) წინადადებები ქართულადაც აკროსტიქულად გაეწყო.		აკროსტიქის უფრო მარტივი სახეობაა „ანბანისანი“, რომელშიც აკროსტიქად წარმოდგენილია [[ანბანი]] ანიდან ჰოემდე. კიდევ უფრო მარტივი აკროსტიქის შემთხვევაში ცალკეული [[სტროფი\|სტროფები]] ან სტროფების რიგი იწყება ერთი რომელიმე ასოთი. საგულისხმოა, რომ ზოგიერთი ჰიმნოგრაფი ახერხებდა თარგმნილ ნაწარმოებშიც კი დაეცვა აკროსტიქი და ორიგინალის (ბერძნულის) წინადადებები ქართულადაც აკროსტიქულად გაეწყო.

←წინა ვერსია		08:07, 28 მარტი 2024-ის ვერსია
ხაზი 5:		ხაზი 5:
	უფრო გართულებული სახეობის აკროსტიქებში ცალკეულ სიტყვებს თუ ფრაზებს შეადგენს არა მხოლოდ სტრიქონთა დასაწყისი ასოები, არამედ ბოლო ასოებიც. იოანე-ზოსიმეს ცნობილ ლექსში „გუნდნი იგი ზეცისანი“ (რომელიც ჰიმნოგრაფიულ პოეზიაში რვამარცვლიანი საზომის გამოყენებითაც იქცევს ყურადღებას) ყოველი სტროფის პირველი სტრიქონის პირველი ასოების ჯამი იძლევა წაკითხვას „გეორგი“ და ეგევე „გეორგი“ იკითხება ყოველი სტროფის უკანასკნელი სტრიქონის უკანასკნელ ასოთა შეჯამებით. აკროსტიქის კიდევ უფრო გართულებულ სახეობებში ტექსტი ზემოდან ქვემოთაც იკითხება და ქვემოდან ზემოთაც. არის იმგვარი აკროსტიქული [[იამბიკო]]ები, რომელთა თავკიდური ასოების გარდა აკროსტიქს ქმნის იამბიკოს პირველი ხუთმარცვლედის ბოლო, ცეზურისწინა ასოები, მომდევნო შვიდმარცვლედის ცეზურის შემდგომი პირველი ასოები და, დასასრულ, სტრიქონთა უკანასკნელი ასოები; ამასთან, ტექსტი ზევით-ქვევითაც იკითხება და თავისთავად შეადგენს მთელი ხუთსტრიქონიანი იამბიკოს უკანასკნელი სტრიქონის ტექსტს (იხ. „ძველი ქართული ლიტერატურის ქრესტომათია“, I, 1946, გვ. 379-380).		უფრო გართულებული სახეობის აკროსტიქებში ცალკეულ სიტყვებს თუ ფრაზებს შეადგენს არა მხოლოდ სტრიქონთა დასაწყისი ასოები, არამედ ბოლო ასოებიც. იოანე-ზოსიმეს ცნობილ ლექსში „გუნდნი იგი ზეცისანი“ (რომელიც ჰიმნოგრაფიულ პოეზიაში რვამარცვლიანი საზომის გამოყენებითაც იქცევს ყურადღებას) ყოველი სტროფის პირველი სტრიქონის პირველი ასოების ჯამი იძლევა წაკითხვას „გეორგი“ და ეგევე „გეორგი“ იკითხება ყოველი სტროფის უკანასკნელი სტრიქონის უკანასკნელ ასოთა შეჯამებით. აკროსტიქის კიდევ უფრო გართულებულ სახეობებში ტექსტი ზემოდან ქვემოთაც იკითხება და ქვემოდან ზემოთაც. არის იმგვარი აკროსტიქული [[იამბიკო]]ები, რომელთა თავკიდური ასოების გარდა აკროსტიქს ქმნის იამბიკოს პირველი ხუთმარცვლედის ბოლო, ცეზურისწინა ასოები, მომდევნო შვიდმარცვლედის ცეზურის შემდგომი პირველი ასოები და, დასასრულ, სტრიქონთა უკანასკნელი ასოები; ამასთან, ტექსტი ზევით-ქვევითაც იკითხება და თავისთავად შეადგენს მთელი ხუთსტრიქონიანი იამბიკოს უკანასკნელი სტრიქონის ტექსტს (იხ. „ძველი ქართული ლიტერატურის ქრესტომათია“, I, 1946, გვ. 379-380).

−	აკროსტიქული ლექსი XVII-XVIII საუკუნეთა პოეზიაშიც საკმაოდ პოპულარული იყო. ამგვარი ლექსები აქვთ [[არჩილ II\|არჩილ]]ს, [[ვახტანგ მეექვსე\|ვახტანგ მეექვსეს]], [[თეიმურაზ ~~ბაგრატიონი (მწერალი)~~\|თეიმურაზ]] ~~მეორეს~~ და თვით [[გურამიშვილი დავით\|დავით გურამიშვილ]]საც. მომდევნო ხანაში და ჩვენს დროში აკროსტიქული ლექსი ოდენ საალბომო პოეზიის კუთვნილებად იქცა.	+	აკროსტიქული ლექსი XVII-XVIII საუკუნეთა პოეზიაშიც საკმაოდ პოპულარული იყო. ამგვარი ლექსები აქვთ [[არჩილ II\|არჩილ]]ს, [[ვახტანგ მეექვსე\|ვახტანგ მეექვსეს]], [[თეიმურაზ II\|თეიმურაზ მეორეს]] და თვით [[გურამიშვილი დავით\|დავით გურამიშვილ]]საც. მომდევნო ხანაში და ჩვენს დროში აკროსტიქული ლექსი ოდენ საალბომო პოეზიის კუთვნილებად იქცა.

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 '''აკროსტიქი (კიდურწერილობა)''' – ლექსი, რომლის სტრიქონთა დასაწყისი ასოები შეადგენს რაიმე სიტყვას ან ფრაზას, ზოგჯერ ტექსტსაც. ლექსის ეს სახეობა ბერძნული პოეზიიდან გადმოინერგა და დიდად პოპულარული იყო ქართველ ჰიმნოგრაფთა შორის ([[იოანე-ზოსიმე]], [[მიქაელ მოდრეკილი|მიქელ მოდრეკილი]], ეზრა, კურდანაჲ, ფილიპე, [[სტეფანე სასანოისძე]], [[გიორგი მთაწმიდელი|გიორგი ათონელი]], [[ეფრემ მცირე]], [[არსენ იყალთოელი]], [[იოანე პეტრიწი]], [[იეზეკიელი]], [[იოანე ანჩელი]], [[იოანე შავთელი]], [[არსენ IV ბულმაისიმისძე|არსენ ბულმაისიმისძე]], [[საბა სვინგელოზი]]). მათს ლექსებში აკროსტიქად გამოყენებულია საკუთრივ ლექსის ავტორის ან [[საგალობელი|საგალობლის]] შემკვეთის სახელი, საგალობლის ხასიათი და სახელწოდება, ამა თუ იმ [[დღესასწაული]]ს სახელწოდება, ან კიდევ ფრაზები და მოზრდილი ტექსტებიც კი ([[არსენ ბულმაისიმისძე|არსენ ბულმაისიმისძის]] თხზულების - „გალობაჲ წმიდისა მოციქულისა ნინოჲსი“ აკროსტიქი იძლევა წაკითხვას: „ქებით უგალობ სასოსა ჩემსა ნინოს არსენი“; იოანე შავთელის „გალობანი ვარძიისა ღმრთისმშობლისანის“ სტრიქონთა პირველი ასოებით იქმნება ამგვარი ტექსტი: „ზესთა დიდებისა აღმატებულო და ანგელოზთა და კაცთა დიდებად შენდა, ვითარ შობისა და ქალწულებისა შემაერთებელო, ყოლად წმიდაო ღმრთისმშობელო, ვარძიისა მოსახელესა ტაძარსა შენსა შინა მგალობელი ვინმე შენი მაცხოვნე და მიხსენ მე სულიერისა ტყუეობისაგან“).
-აკროსტიქის უფრო მარტივი სახეობაა „ანბანისანი“, რომელშიც აკროსტიქად წარმოდგენილია ანბანი ანიდან ჰოემდე. კიდევ უფრო მარტივი აკროსტიქის შემთხვევაში ცალკეული [[სტროფი|სტროფები]] ან სტროფების რიგი იწყება ერთი რომელიმე ასოთი. საგულისხმოა, რომ ზოგიერთი ჰიმნოგრაფი ახერხებდა თარგმნილ ნაწარმოებშიც კი დაეცვა აკროსტიქი და ორიგინალის (ბერძნულის) წინადადებები ქართულადაც აკროსტიქულად გაეწყო.
+აკროსტიქის უფრო მარტივი სახეობაა „ანბანისანი“, რომელშიც აკროსტიქად წარმოდგენილია [[ანბანი]] ანიდან ჰოემდე. კიდევ უფრო მარტივი აკროსტიქის შემთხვევაში ცალკეული [[სტროფი|სტროფები]] ან სტროფების რიგი იწყება ერთი რომელიმე ასოთი. საგულისხმოა, რომ ზოგიერთი ჰიმნოგრაფი ახერხებდა თარგმნილ ნაწარმოებშიც კი დაეცვა აკროსტიქი და ორიგინალის (ბერძნულის) წინადადებები ქართულადაც აკროსტიქულად გაეწყო.
 უფრო გართულებული სახეობის აკროსტიქებში ცალკეულ სიტყვებს თუ ფრაზებს შეადგენს არა მხოლოდ სტრიქონთა დასაწყისი ასოები, არამედ ბოლო ასოებიც. იოანე-ზოსიმეს ცნობილ ლექსში „გუნდნი იგი ზეცისანი“ (რომელიც ჰიმნოგრაფიულ პოეზიაში რვამარცვლიანი საზომის გამოყენებითაც იქცევს ყურადღებას) ყოველი სტროფის პირველი სტრიქონის პირველი ასოების ჯამი იძლევა წაკითხვას „გეორგი“ და ეგევე „გეორგი“ იკითხება ყოველი სტროფის უკანასკნელი სტრიქონის უკანასკნელ ასოთა შეჯამებით. აკროსტიქის კიდევ უფრო გართულებულ სახეობებში ტექსტი ზემოდან ქვემოთაც იკითხება და ქვემოდან ზემოთაც. არის იმგვარი აკროსტიქული [[იამბიკო]]ები, რომელთა თავკიდური ასოების გარდა აკროსტიქს ქმნის იამბიკოს პირველი ხუთმარცვლედის ბოლო, ცეზურისწინა ასოები, მომდევნო შვიდმარცვლედის ცეზურის შემდგომი პირველი ასოები და, დასასრულ, სტრიქონთა უკანასკნელი ასოები; ამასთან, ტექსტი ზევით-ქვევითაც იკითხება და თავისთავად შეადგენს მთელი ხუთსტრიქონიანი იამბიკოს უკანასკნელი სტრიქონის ტექსტს (იხ. „ძველი ქართული ლიტერატურის ქრესტომათია“, I, 1946, გვ. 379-380).

←წინა ვერსია		20:23, 18 ოქტომბერი 2023-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''აკროსტიქი (კიდურწერილობა)''' – ლექსი, რომლის სტრიქონთა დასაწყისი ასოები შეადგენს რაიმე სიტყვას ან ფრაზას, ზოგჯერ ტექსტსაც. ლექსის ეს სახეობა ბერძნული პოეზიიდან გადმოინერგა და დიდად პოპულარული იყო ქართველ ჰიმნოგრაფთა შორის ([[იოანე-ზოსიმე]], [[მიქაელ მოდრეკილი\|მიქელ მოდრეკილი]], ეზრა, კურდანაჲ, ფილიპე, სტეფანე ~~სანანოისძე~~, [[გიორგი მთაწმიდელი\|გიორგი ათონელი]], [[ეფრემ მცირე]], [[არსენ იყალთოელი]], [[იოანე პეტრიწი]], [[იეზეკიელი]], [[იოანე ანჩელი]], [[იოანე შავთელი]], [[არსენ IV ბულმაისიმისძე\|არსენ ბულმაისიმისძე]], [[საბა სვინგელოზი]]). მათს ლექსებში აკროსტიქად გამოყენებულია საკუთრივ ლექსის ავტორის ან [[საგალობელი\|საგალობლის]] შემკვეთის სახელი, საგალობლის ხასიათი და სახელწოდება, ამა თუ იმ [[დღესასწაული]]ს სახელწოდება, ან კიდევ ფრაზები და მოზრდილი ტექსტებიც კი ([[არსენ ბულმაისიმისძე\|არსენ ბულმაისიმისძის]] თხზულების - „გალობაჲ წმიდისა მოციქულისა ნინოჲსი“ აკროსტიქი იძლევა წაკითხვას: „ქებით უგალობ სასოსა ჩემსა ნინოს არსენი“; იოანე შავთელის „გალობანი ვარძიისა ღმრთისმშობლისანის“ სტრიქონთა პირველი ასოებით იქმნება ამგვარი ტექსტი: „ზესთა დიდებისა აღმატებულო და ანგელოზთა და კაცთა დიდებად შენდა, ვითარ შობისა და ქალწულებისა შემაერთებელო, ყოლად წმიდაო ღმრთისმშობელო, ვარძიისა მოსახელესა ტაძარსა შენსა შინა მგალობელი ვინმე შენი მაცხოვნე და მიხსენ მე სულიერისა ტყუეობისაგან“).	+	'''აკროსტიქი (კიდურწერილობა)''' – ლექსი, რომლის სტრიქონთა დასაწყისი ასოები შეადგენს რაიმე სიტყვას ან ფრაზას, ზოგჯერ ტექსტსაც. ლექსის ეს სახეობა ბერძნული პოეზიიდან გადმოინერგა და დიდად პოპულარული იყო ქართველ ჰიმნოგრაფთა შორის ([[იოანე-ზოსიმე]], [[მიქაელ მოდრეკილი\|მიქელ მოდრეკილი]], ეზრა, კურდანაჲ, ფილიპე, [[სტეფანე სასანოისძე]], [[გიორგი მთაწმიდელი\|გიორგი ათონელი]], [[ეფრემ მცირე]], [[არსენ იყალთოელი]], [[იოანე პეტრიწი]], [[იეზეკიელი]], [[იოანე ანჩელი]], [[იოანე შავთელი]], [[არსენ IV ბულმაისიმისძე\|არსენ ბულმაისიმისძე]], [[საბა სვინგელოზი]]). მათს ლექსებში აკროსტიქად გამოყენებულია საკუთრივ ლექსის ავტორის ან [[საგალობელი\|საგალობლის]] შემკვეთის სახელი, საგალობლის ხასიათი და სახელწოდება, ამა თუ იმ [[დღესასწაული]]ს სახელწოდება, ან კიდევ ფრაზები და მოზრდილი ტექსტებიც კი ([[არსენ ბულმაისიმისძე\|არსენ ბულმაისიმისძის]] თხზულების - „გალობაჲ წმიდისა მოციქულისა ნინოჲსი“ აკროსტიქი იძლევა წაკითხვას: „ქებით უგალობ სასოსა ჩემსა ნინოს არსენი“; იოანე შავთელის „გალობანი ვარძიისა ღმრთისმშობლისანის“ სტრიქონთა პირველი ასოებით იქმნება ამგვარი ტექსტი: „ზესთა დიდებისა აღმატებულო და ანგელოზთა და კაცთა დიდებად შენდა, ვითარ შობისა და ქალწულებისა შემაერთებელო, ყოლად წმიდაო ღმრთისმშობელო, ვარძიისა მოსახელესა ტაძარსა შენსა შინა მგალობელი ვინმე შენი მაცხოვნე და მიხსენ მე სულიერისა ტყუეობისაგან“).

	აკროსტიქის უფრო მარტივი სახეობაა „ანბანისანი“, რომელშიც აკროსტიქად წარმოდგენილია ანბანი ანიდან ჰოემდე. კიდევ უფრო მარტივი აკროსტიქის შემთხვევაში ცალკეული [[სტროფი\|სტროფები]] ან სტროფების რიგი იწყება ერთი რომელიმე ასოთი. საგულისხმოა, რომ ზოგიერთი ჰიმნოგრაფი ახერხებდა თარგმნილ ნაწარმოებშიც კი დაეცვა აკროსტიქი და ორიგინალის (ბერძნულის) წინადადებები ქართულადაც აკროსტიქულად გაეწყო.		აკროსტიქის უფრო მარტივი სახეობაა „ანბანისანი“, რომელშიც აკროსტიქად წარმოდგენილია ანბანი ანიდან ჰოემდე. კიდევ უფრო მარტივი აკროსტიქის შემთხვევაში ცალკეული [[სტროფი\|სტროფები]] ან სტროფების რიგი იწყება ერთი რომელიმე ასოთი. საგულისხმოა, რომ ზოგიერთი ჰიმნოგრაფი ახერხებდა თარგმნილ ნაწარმოებშიც კი დაეცვა აკროსტიქი და ორიგინალის (ბერძნულის) წინადადებები ქართულადაც აკროსტიქულად გაეწყო.

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
-<big>'''აკროსტიქი (კიდურწერილობა)'''</big> — ლექსი, რომლის სტრიქონთა დასაწყისი ასოები შეადგენს რაიმე სიტყვას ან ფრაზას, ზოგჯერ ტექსტსაც. ლექსის ეს სახეობა ბერძნული პოეზიიდან გადმოინერგა და დიდად პოპულარული იყო ქართველ ჰიმნოგრაფთა შორის ([[იოანე-ზოსიმე]], [[მიქაელ მოდრეკილი|მიქელ მოდრეკილი]], ეზრა, კურდანაჲ, ფილიპე, სტეფანე სანანოისძე, [[გიორგი მთაწმიდელი|გიორგი ათონელი]], [[ეფრემ მცირე]], [[არსენ იყალთოელი]], [[იოანე პეტრიწი]], [[იეზეკიელი]], [[იოანე ანჩელი]], [[იოანე შავთელი]], [[არსენ IV ბულმაისიმისძე|არსენ ბულმაისიმისძე]], [[საბა სვინგელოზი]]). მათს ლექსებში აკროსტიქად გამოყენებულია საკუთრივ ლექსის ავტორის ან [[საგალობელი|საგალობლის]] შემკვეთის სახელი, საგალობლის ხასიათი და სახელწოდება, ამა თუ იმ [[დღესასწაული]]ს სახელწოდება, ან კიდევ ფრაზები და მოზრდილი ტექსტებიც კი ([[არსენ ბულმაისიმისძე|არსენ ბულმაისიმისძის]] თხზულების - „გალობაჲ წმიდისა მოციქულისა ნინოჲსი“ აკროსტიქი იძლევა წაკითხვას: „ქებით უგალობ სასოსა ჩემსა ნინოს არსენი“; იოანე შავთელის „გალობანი ვარძიისა ღმრთისმშობლისანის“ სტრიქონთა პირველი ასოებით იქმნება ამგვარი ტექსტი: „ზესთა დიდებისა აღმატებულო და ანგელოზთა და კაცთა დიდებად შენდა, ვითარ შობისა და ქალწულებისა შემაერთებელო, ყოლად წმიდაო ღმრთისმშობელო, ვარძიისა მოსახელესა ტაძარსა შენსა შინა მგალობელი ვინმე შენი მაცხოვნე და მიხსენ მე სულიერისა ტყუეობისაგან“).
+'''აკროსტიქი (კიდურწერილობა)''' – ლექსი, რომლის სტრიქონთა დასაწყისი ასოები შეადგენს რაიმე სიტყვას ან ფრაზას, ზოგჯერ ტექსტსაც. ლექსის ეს სახეობა ბერძნული პოეზიიდან გადმოინერგა და დიდად პოპულარული იყო ქართველ ჰიმნოგრაფთა შორის ([[იოანე-ზოსიმე]], [[მიქაელ მოდრეკილი|მიქელ მოდრეკილი]], ეზრა, კურდანაჲ, ფილიპე, სტეფანე სანანოისძე, [[გიორგი მთაწმიდელი|გიორგი ათონელი]], [[ეფრემ მცირე]], [[არსენ იყალთოელი]], [[იოანე პეტრიწი]], [[იეზეკიელი]], [[იოანე ანჩელი]], [[იოანე შავთელი]], [[არსენ IV ბულმაისიმისძე|არსენ ბულმაისიმისძე]], [[საბა სვინგელოზი]]). მათს ლექსებში აკროსტიქად გამოყენებულია საკუთრივ ლექსის ავტორის ან [[საგალობელი|საგალობლის]] შემკვეთის სახელი, საგალობლის ხასიათი და სახელწოდება, ამა თუ იმ [[დღესასწაული]]ს სახელწოდება, ან კიდევ ფრაზები და მოზრდილი ტექსტებიც კი ([[არსენ ბულმაისიმისძე|არსენ ბულმაისიმისძის]] თხზულების - „გალობაჲ წმიდისა მოციქულისა ნინოჲსი“ აკროსტიქი იძლევა წაკითხვას: „ქებით უგალობ სასოსა ჩემსა ნინოს არსენი“; იოანე შავთელის „გალობანი ვარძიისა ღმრთისმშობლისანის“ სტრიქონთა პირველი ასოებით იქმნება ამგვარი ტექსტი: „ზესთა დიდებისა აღმატებულო და ანგელოზთა და კაცთა დიდებად შენდა, ვითარ შობისა და ქალწულებისა შემაერთებელო, ყოლად წმიდაო ღმრთისმშობელო, ვარძიისა მოსახელესა ტაძარსა შენსა შინა მგალობელი ვინმე შენი მაცხოვნე და მიხსენ მე სულიერისა ტყუეობისაგან“).
 აკროსტიქის უფრო მარტივი სახეობაა „ანბანისანი“, რომელშიც აკროსტიქად წარმოდგენილია ანბანი ანიდან ჰოემდე. კიდევ უფრო მარტივი აკროსტიქის შემთხვევაში ცალკეული [[სტროფი|სტროფები]] ან სტროფების რიგი იწყება ერთი რომელიმე ასოთი. საგულისხმოა, რომ ზოგიერთი ჰიმნოგრაფი ახერხებდა თარგმნილ ნაწარმოებშიც კი დაეცვა აკროსტიქი და ორიგინალის (ბერძნულის) წინადადებები ქართულადაც აკროსტიქულად გაეწყო.
@@ ხაზი 10: / ხაზი 10: @@
 ==წყარო==
 [[ქართული მწერლობა: ლექსიკონი-ცნობარი]]
 [[კატეგორია: პოეზია]]
-−
-[[კატეგორია: ქართული პოეზია]]
 [[კატეგორია:ლიტერატურული ტერმინები]]

←წინა ვერსია		06:20, 6 ოქტომბერი 2023-ის ვერსია
ხაზი 12:		ხაზი 12:


−	[[კატეგორია: პოეზია]]	+	[[კატეგორია: ქართული პოეზია]]
	[[კატეგორია:ლიტერატურული ტერმინები]]		[[კატეგორია:ლიტერატურული ტერმინები]]

←წინა ვერსია		20:05, 5 ოქტომბერი 2023-ის ვერსია
ხაზი 13:		ხაზი 13:

	[[კატეგორია: პოეზია]]		[[კატეგორია: პოეზია]]
−	~~[[კატეგორია: ჰიმნოგრაფია]]~~
	[[კატეგორია:ლიტერატურული ტერმინები]]		[[კატეგორია:ლიტერატურული ტერმინები]]