ალექსანდროული - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 10:01, 13 ნოემბერი 2025-ზე

2025-11-13T10:01:18Z

Tkenchoshvili 19:29, 18 აპრილი 2024-ზე

2024-04-18T19:29:15Z

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-06-19T12:46:31Z

‎წყარო

Tkenchoshvili: /* მოსავლიანობა */

2022-10-31T11:14:13Z

‎მოსავლიანობა

Tkenchoshvili 12:09, 7 ივლისი 2021-ზე

2021-07-07T12:09:43Z

Tkenchoshvili: /* სავეგეტაციო პერიოდი და მისი ცალკეული ფაზების მსვლელობა */

2020-09-11T14:12:37Z

‎სავეგეტაციო პერიოდი და მისი ცალკეული ფაზების მსვლელობა

Tkenchoshvili 10:37, 31 იანვარი 2020-ზე

2020-01-31T10:37:22Z

Tkenchoshvili 10:33, 17 იანვარი 2020-ზე

2020-01-17T10:33:06Z

Tkenchoshvili 11:45, 16 იანვარი 2020-ზე

2020-01-16T11:45:31Z

Tkenchoshvili 11:01, 15 იანვარი 2020-ზე

2020-01-15T11:01:55Z

@@ ხაზი 27: / ხაზი 27: @@
 | ამბროლაურის || 533,08 || [[იმერეთი]] || 15,66
 |-
-| [[ცაგერი]]ს || 61,96 || [[სამეგრელო]]<br />აფხაზეთი || 1,51<br />9,88
+| [[ცაგერი]]ს || 61,96 || [[სამეგრელო]]<br />[[აფხაზეთი]] || 1,51<br />9,88
 |-
 | ონის || 9,12 || საქართველოს დანარჩენი რაიონები || 6,29

@@ ხაზი 2: / ხაზი 2: @@
 '''ალექსანდროული''' - რაჭის მთავარი საწარმოო ვაზის ჯიშია. ტოლა-ხვანჭკარის მიკრორაიონში იგი იძლევა ბუნებრივად ნახევრად ტკბილ წითელ ღვინოს, რომელიც ფართოდაა ცნობილი „ხვანჭკარას“ სახელწოდებითი, ხოლო დანარჩენ ადგილებში სუფრის ხარისხოვან წითელ ღვინოს.
-ადგილობრივი მევენახეთა შორის (სოფ. ხვანჭკარა) და ლიტერატურულ წყაროებში (7,3), ალექსანდროული ცნობილია აგრეთვე კაბისტონის და კაბისტონას სახელწოდებით.
+ადგილობრივი მევენახეთა შორის (სოფ. [[ხვანჭკარა (ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი)|ხვანჭკარა]]) და ლიტერატურულ წყაროებში (7,3), ალექსანდროული ცნობილია აგრეთვე კაბისტონის და კაბისტონას სახელწოდებით.
 ალექსანდროული ადგილობრივი ვაზის ჯიშია. იგი გავრცელებულია ქვემო რაჭის სოფლებში, სახელდობრ: პირველსა და მეორე ტოლაში, ხვანჭკარაში, ჭრებალოში, სადმელში, ზედა და ქვედა ქვიშარში, ღვიარაში, ძირაგეულში და სხვაგან.
@@ ხაზი 27: / ხაზი 27: @@
 | ამბროლაურის || 533,08 || [[იმერეთი]] || 15,66
 |-
-| ცაგერის || 61,96 || [[სამეგრელო]]<br />აფხაზეთი || 1,51<br />9,88
+| [[ცაგერი]]ს || 61,96 || [[სამეგრელო]]<br />აფხაზეთი || 1,51<br />9,88
 |-
 | ონის || 9,12 || საქართველოს დანარჩენი რაიონები || 6,29

@@ ხაზი 227: / ხაზი 227: @@
 == წყარო ==
+[[საქართველოს ამპელოგრაფია]]
-[http://www.nplg.gov.ge/ec/ka/cart/search.html?cmd=search&sf=simple&qs%5B0%5D%5Bf%5D=700&qs%5B0%5D%5Bq%5D=&qs%5B1%5D%5Bf%5D=200&qs%5B1%5D%5Bq%5D=%E1%83%A1%E1%83%90%E1%83%A5%E1%83%90%E1%83%A0%E1%83%97%E1%83%95%E1%83%94%E1%83%9A%E1%83%9D%E1%83%A1+%E1%83%90%E1%83%9B%E1%83%9E%E1%83%94%E1%83%9A%E1%83%9D%E1%83%92%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%A4%E1%83%98%E1%83%90&qs%5B2%5D%5Bf%5D=212&qs%5B2%5D%5Bq%5D=&qs%5B3%5D%5Bf%5D=213&qs%5B3%5D%5Bq%5D=&qs%5B4%5D%5Bf%5D=606&qs%5B4%5D%5Bq%5D=&pft=biblio&rnum=10&kbd=en&submit_btn=%E1%83%AB%E1%83%98%E1%83%94%E1%83%91%E1%83%90 საქართველოს ამპელოგრაფია] / [[ნიკოლოზ კეცხოველი|ნ. კეცხოველი]], [[მაქსიმე რამიშვილი|მ. რამიშვილი]], [[დიმიტრი ტაბიძე|დ. ტაბიძე]]; რედ.: დავით მაღრაძე, ლარისა ვაშაკიძე, თეიმურაზ ღლონტი; მხატვ. გიორგი მაღლაკელიძე. - მე-2 გამოც.. - თბილისი, 2012 (შპს Exclusive Print+). - 552 გვ. : ილ., ცხრ.; 32 სმ.. - იბეჭდება 1960 წლის გამოცემის მიხედვით. - გარეკანზე ავტ. აღნიშნულნი არ არიან. - განმარტებები: გვ. 548-549

@@ ხაზი 96: / ხაზი 96: @@
 მრავალი ქართული ვაზის ჯიშის მსგავსად, ალექსანდროული შედარებით ადრე იწყებს პირველსა და სრული მოსავალის მოცემას. ადგილებზე წარმოებულ დაკვირვებით ალექსანდროული პირველ ნიშანს იძლევა დარგვიდან მეორე-მესამე წელს, ხოლო სრულ მოსავალს მეოთხე-მეხუთე წლიდან.
-ა. მიროტაძე (3) რაჭაში ჩატარებული მოსავლის აღრიცხვის მონაცემების მიხედვით, ალექსანდროულს საშუალო მოსავლიან ჯიშად თვლის. მისი გაანგარიშებით ალექსანდროულის მოსავლიანობა ჰექტარზე საშუალოდ 40-დან 60 ცენტნერამდე მერყეობს. იმერეთში (საქარის საცდელ სადგურზე) მისი მოსავლიანობა დაახლოებით ისეთივეა, როგორც რაჭაში. კახეთში მევენახეობა-მეღვინეობის ინსტიტუტის საკოლექციო ვენახში, ჯიშისათვის შეუფერებელ დიდ კვების არეზე, მისი მოსავლიანობა საშუალოა და ზოგჯერ საშუალოზე (40-50 ცენტნერი) ნაკლები. შესაფერი კვების არის და დატვირთვის შერჩევით მოსავლიანობა საგრძნობლად შეიძლება გადიდდეს. და მართლაც, უკანასკნელ წლების მანძილზე ვენახების კარგი მოვლა-დამუშავების და სასუქების შეტანის შედეგად ალექსანდროულის მოსავლიანობა საგრძნობლად გაიზარდა. რაჭა-ლეჩხუმის რაიონებში ყურძნის მოსავალმა ჰექტარზე საშუალოდ ყველა ჯიშიდან 40-55 ცენტნერს მიაღწია. კერძოდ, საგრძნობლად გადიდდა ალექსანდროულის მოსავლიანობაც.
+ა. მიროტაძე (3) რაჭაში ჩატარებული მოსავლის აღრიცხვის მონაცემების მიხედვით, ალექსანდროულს საშუალო მოსავლიან ჯიშად თვლის. მისი გაანგარიშებით ალექსანდროულის მოსავლიანობა ჰექტარზე საშუალოდ 40-დან 60 ცენტნერამდე მერყეობს. იმერეთში (საქარის საცდელ სადგურზე) მისი მოსავლიანობა დაახლოებით ისეთივეა, როგორც რაჭაში. კახეთში მევენახეობა-მეღვინეობის ინსტიტუტის საკოლექციო ვენახში, ჯიშისათვის შეუფერებელ დიდ კვების არეზე, მისი მოსავლიანობა საშუალოა და ზოგჯერ საშუალოზე (40-50 [[ცენტნერი]]) ნაკლები. შესაფერი კვების არის და დატვირთვის შერჩევით მოსავლიანობა საგრძნობლად შეიძლება გადიდდეს. და მართლაც, უკანასკნელ წლების მანძილზე ვენახების კარგი მოვლა-დამუშავების და სასუქების შეტანის შედეგად ალექსანდროულის მოსავლიანობა საგრძნობლად გაიზარდა. რაჭა-ლეჩხუმის რაიონებში ყურძნის მოსავალმა ჰექტარზე საშუალოდ ყველა ჯიშიდან 40-55 ცენტნერს მიაღწია. კერძოდ, საგრძნობლად გადიდდა ალექსანდროულის მოსავლიანობაც.
 უნდა აღინიშნოს, რომ ალექსანდროულიდან თავისუფლად შეიძლება მაღალი მოსავლის მიღება. ალექსანდროულის თითოეულ ვაზზე რქების 70% ორი მტევანი ასხია, რქების 25% – ერთი მტევანი, ხოლო სამტევნიანი რქების რაოდენობა ზოგჯერ 4-5% აღწევს. საშუალოდ ერთ რქაზე ალექსანდროული ერთნახევრამდე მტევანს ისხამს. მტევნის საშუალო წონა ვენახის ადგილმდებარეობისა და წლების მიხედვით მერყეობს 56-დან 120 გ-მდე. ამრიგად, ერთი რქის მოსავალი 150 გ შეადგენს, ხოლო ვაზზე საშუალოდ 12 ყლორტის დატოვებით მისი მოსავალი 1500 გ და ჰექტარზე 2,25 (1,5X1,5) მეტრიან კვების არეზე 70 ცენტნერამდე აღწევს. ვენახების კარგი მოვლა-დამუშავების პირობებში თავისუფლად შეიძლება ალექსანდროულიდან აღნიშნულზე მეტი მოსავლის მიღებაც.

@@ ხაზი 27: / ხაზი 27: @@
 | ამბროლაურის || 533,08 || [[იმერეთი]] || 15,66
 |-
-| ცაგერის || 61,96 || სამეგრელო<br />აფხაზეთი || 1,51<br />9,88
+| ცაგერის || 61,96 || [[სამეგრელო]]<br />აფხაზეთი || 1,51<br />9,88
 |-
 | ონის || 9,12 || საქართველოს დანარჩენი რაიონები || 6,29
 |-
-| სულ რაჭა-ლეჩხუმში || 604,16 || სულ სხვადასხვა რაიონებში || 33,34
+| სულ [[რაჭა]]-[[ლეჩხუმი|ლეჩხუმში]] || 604,16 || სულ სხვადასხვა რაიონებში || 33,34
 |-
 | სულ საქართველოში ||      ||                            ||  637,50

@@ ხაზი 85: / ხაზი 85: @@
 [[ფაილი:Cxrili 2.png|thumb|450px|'''ალექსანდროულის სავეგეტაციო ფაზების მსვლელობა სხვადასხვა ადგილებში''' <br />ცხრილი 2]]
-როგორც მე-2 ცხრილში მოყვანილი მონაცემებიდან ჩანს სავეგეტაციო ფაზების დადგომის ვადები საკმაოდ ცვალებადობენ როგორც ვაზის გაშენების ადგილის, ისე ცალკეული წლების მიხედვით. ასე მაგალითად, რომ შევადაროთ 1940 წელს ამბროლაურის, ცაგერის, ზესტაფონისა და თელავის პუნქტებზე ჩატარებული დაკვირვებანი დიდ განსხვავებას ფაზების დადგომის ვადებში ვერ მივიღებთ. მაგალითად, კვირტის გაშლის დასაწყისი ცვალებადობს 11 დღის, ყვავილობის დასაწყისი 12 დღის, სიმწიფის დასაწყისი 16 დღის და სრული სიმწიფე 5 დღის ფარგლებში. უფრო დიდ სხვაობას იძლევა ცალკეული წლების მეტეოროლოგიური პირობების გავლენა. ამ შემთხვევაში კვირტის გაშლის დასაწყისი მერყეობს 17 დღის, ყვავილობის დასაწყისი 23 დღის, სიმწიფის დასაწყისი 25 დღის, ხოლო სრული სიმწიფისა 20 დღის ფარგლებში. აქედან ცხადია ცალკეული წლების მეტეოროლოგიური პირობების უფრო დიდ გავლენა ვაზის განვითარების ფაზების მსვლელობაზე. ასე მაგალითად, ალექსანდროულს 1945 წელს კვირტის გაშლის დასაწყისიდან [[ყურძენი|ყურძნის]] სრულ სიმწიფემდე თელავის პირობებში დასჭირდა 2612-იანი აქტიური ტემპერატურის ჯამი და დაამთავრა თავისი ვეგეტაცია 127 დღის განმავლობაში, მაშინ როდესაც 1940 წელს ზესტაფონში კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფებამდე მას დასჭირდა 178 დღე და 3738 აქტიური ტემპერატურის ჯამი. ამ შედარებიდან ირკვევა, რომ ალექსანდროული ქართლსა და კახეთში თავისუფლად მოასწრებს როგორც დამწიფებას, ისე გადამწიფებასაც და გამოსადეგი იქნება ბუნებრივად ნახევრად ტკბილი ღვინოების დასამზადებლად.
+როგორც მე-2 ცხრილში მოყვანილი მონაცემებიდან ჩანს სავეგეტაციო ფაზების დადგომის ვადები საკმაოდ ცვალებადობენ როგორც ვაზის გაშენების ადგილის, ისე ცალკეული წლების მიხედვით. ასე მაგალითად, რომ შევადაროთ 1940 წელს ამბროლაურის, ცაგერის, ზესტაფონისა და თელავის პუნქტებზე ჩატარებული დაკვირვებანი დიდ განსხვავებას ფაზების დადგომის ვადებში ვერ მივიღებთ. მაგალითად, კვირტის გაშლის დასაწყისი ცვალებადობს 11 დღის, ყვავილობის დასაწყისი 12 დღის, სიმწიფის დასაწყისი 16 დღის და სრული სიმწიფე 5 დღის ფარგლებში. უფრო დიდ სხვაობას იძლევა ცალკეული წლების მეტეოროლოგიური პირობების გავლენა. ამ შემთხვევაში კვირტის გაშლის დასაწყისი მერყეობს 17 დღის, ყვავილობის დასაწყისი 23 დღის, სიმწიფის დასაწყისი 25 დღის, ხოლო სრული სიმწიფისა 20 დღის ფარგლებში. აქედან ცხადია ცალკეული წლების მეტეოროლოგიური პირობების უფრო დიდ გავლენა ვაზის განვითარების ფაზების მსვლელობაზე. ასე მაგალითად, ალექსანდროულს 1945 წელს კვირტის გაშლის დასაწყისიდან [[ყურძენი|ყურძნის]] სრულ სიმწიფემდე თელავის პირობებში დასჭირდა 2612-იანი აქტიური ტემპერატურის ჯამი და დაამთავრა თავისი ვეგეტაცია 127 დღის განმავლობაში, მაშინ როდესაც 1940 წელს ზესტაფონში კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფებამდე მას დასჭირდა 178 დღე და 3738 აქტიური ტემპერატურის ჯამი. ამ შედარებიდან ირკვევა, რომ ალექსანდროული [[ქართლი|ქართლსა]] და [[კახეთი|კახეთში]] თავისუფლად მოასწრებს როგორც დამწიფებას, ისე გადამწიფებასაც და გამოსადეგი იქნება ბუნებრივად ნახევრად ტკბილი ღვინოების დასამზადებლად.
 === ერთწლიანი რქების მომწიფების ხარისხი ===

@@ ხაზი 176: / ხაზი 176: @@
 ღვინის დადებით თვისებებთან ერთად უნდა აღინიშნოს მისი უარყოფითი მხარეც, რაც შემდეგში მდგომარეობს: ძველი ტექნოლოგიით დაყენებული „ხვანჭკრას” ღვინო სტაბილური არ არის, იგი გაზაფხულზე იწყებს განმეორებით დუღილს, იმღვრევა და თავის სასაქონლო თვისებებს კარგავს.
-აღნიშნულის თავიდან ასაცილებლად პროფ. კ. მოდებაძემ (4) ამ სასიამოვნო ღვინის სასაქონლო თვისებების გასაუმჯობესებლად მოგვცა ტექნოლოგიის ახალი სქემა. ამ სქემის მიხედვით საჭიროა ალექსანდროულის ყურძენი გვიან დაიკრიფოს, როცა მისი შაქრიანობა 28-30% მიაღწევს. დუღილი უნდა წარმოებდეს დახურულ შენობაში 20-25º ტემპერატურის დროს ახდილ 100-200 დეკალიტრიან ჩანებში. მადუღარ ტკბილს დღე-ღამეში 3-4-ჯერ უნდა დაერიოს. დუღილს ხელოვნურად აჩერებენ ღვინის ჩანიდან კასრებში ჩამოშვებით, მაშინც როცა მისი შაქრიანობა 6-8% იქნება. ღვინოს უკეთებენ სულფიტაციას ანგარიშით – 80-100 მგ ლიტრზე. კასრების მაცივარში დატოვებით ღვინოს 10 დღის განმავლობაში აცივებენ –5-6º ტემპერატურაზე. ღვინოს აცლიან ლექს, ფილტრავენ და ახდენენ მის პასტერირებას 55-60º-ზე და აცივებენ 0º-ზე, რომლის შემდეგ ფილტრ „კომეტაში“ გატარებით ასხამენ ბოთლებში, სადაც იგი უნდა გაცხელდეს 15-20 წუთით 55-60º ტემპერატურამდე. ამ წესით დამზადებული ღვინო შემდეგ არ დუღდება, რადგან დუღილის გამომწვევი სოკოები პასტერირების დროს იღუპებიან და ღვინო სტაბილური ხდება. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ ხვანჭკარას დამზადება შეიძლება მეორე წესითაც ღვინის ეკაფილტრში გატარებით, რომლის დროს მადუღარი სოკოები ფილტრის ფირფიტებზე რჩება და ღვინო მისგან თავისუფლდება. ორივე ეს წესი კარგია, მაგრამ მათგან უფრო საიმედოა პასტერიზირების წესი, მასთან ერთად იგი არ აუარესებს ღვინის ხარისხს, პირიქით მას უფრო სასიამოვნოს ხდის, მაშინ როდესაც ამავე ტიპის „ქინძმარაულის“ ღვინის გემური თვისებები პასტერირების შედეგად საგრძნობლად უარესდება.
+აღნიშნულის თავიდან ასაცილებლად პროფ. კ. მოდებაძემ (4) ამ სასიამოვნო ღვინის სასაქონლო თვისებების გასაუმჯობესებლად მოგვცა ტექნოლოგიის ახალი სქემა. ამ სქემის მიხედვით საჭიროა ალექსანდროულის ყურძენი გვიან დაიკრიფოს, როცა მისი შაქრიანობა 28-30% მიაღწევს. დუღილი უნდა წარმოებდეს დახურულ შენობაში 20-25º ტემპერატურის დროს ახდილ 100-200 დეკალიტრიან ჩანებში. მადუღარ ტკბილს დღე-ღამეში 3-4-ჯერ უნდა დაერიოს. დუღილს ხელოვნურად აჩერებენ ღვინის ჩანიდან [[კასრი (ჭურჭელი)|კასრებში]] ჩამოშვებით, მაშინც როცა მისი შაქრიანობა 6-8% იქნება. ღვინოს უკეთებენ სულფიტაციას ანგარიშით – 80-100 მგ ლიტრზე. კასრების მაცივარში დატოვებით ღვინოს 10 დღის განმავლობაში აცივებენ –5-6º ტემპერატურაზე. ღვინოს აცლიან ლექს, ფილტრავენ და ახდენენ მის პასტერირებას 55-60º-ზე და აცივებენ 0º-ზე, რომლის შემდეგ ფილტრ „კომეტაში“ გატარებით ასხამენ ბოთლებში, სადაც იგი უნდა გაცხელდეს 15-20 წუთით 55-60º ტემპერატურამდე. ამ წესით დამზადებული ღვინო შემდეგ არ დუღდება, რადგან დუღილის გამომწვევი სოკოები პასტერირების დროს იღუპებიან და ღვინო სტაბილური ხდება. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ ხვანჭკარას დამზადება შეიძლება მეორე წესითაც ღვინის ეკაფილტრში გატარებით, რომლის დროს მადუღარი სოკოები ფილტრის ფირფიტებზე რჩება და ღვინო მისგან თავისუფლდება. ორივე ეს წესი კარგია, მაგრამ მათგან უფრო საიმედოა პასტერიზირების წესი, მასთან ერთად იგი არ აუარესებს ღვინის ხარისხს, პირიქით მას უფრო სასიამოვნოს ხდის, მაშინ როდესაც ამავე ტიპის „ქინძმარაულის“ ღვინის გემური თვისებები პასტერირების შედეგად საგრძნობლად უარესდება.
 ალექსანდროულიდან სუფრის წითელ ღვინოებს ძირითადად მდ. რიონის მარცხენა მხარეზე, ბუგეულ-ამბროლაურის მიკრორაიონში აყენებენ. ამ რაიონის ვენახები გაშენებულია ძირითადად ჩრდილო და ჩრდილო-დასავლეთ დაქანების მძიმე, თიხნარ ნიადაგებიან ფერდობებზე. ამ არაშესაფერ ექსპოზიციისა და ნიადაგების გამო ამ დაქანებებზე ალექსანდროული უფრო გვიან მწიფდება და შაქარსაც გაცილებიც უფრო ნაკლები რაოდენობით აგროვებს, რის გამო აქ ალექსანდროულისა და წულუკიძის თეთრადან მხოლოდ ჩვეულებრივ სასუფრე წითელ და თეთრი ღვინოებს ამზადებენ. ჭაჭაზე ნაყენებ წითელი ღვინოების გარდა რაჭაში ალექსანდროულს უჭაჭოდაც, ე.წ. „ჩქეფად“ აყენებდნენ. ჩქეფად დაყენებული ალექსანდროულის ღვინო ოქროსფერი და გემოთი სასიამოვნო დგება. ვლ. ფოფძახის და ს. თომაძის (ივ. ჯავახიშვილი) მიხედვით ჩქეფი ანუ უყენები „უჭაჭოდ ქვევრში ჩასხმულსა და დადუღებულ ღვინოს ეწოდება“, ხოლო „ჭაჭაზე დადუღებულ ღვინოს საყენები ქვიანო“. მათივე დახასიათებით ალექსანდროულის ღვინო დიდხანს ინახება და უმჯობესდება შენახვისას, „ღვინო ძველობს, ე.ი. დიდხანს ინახება და კარგად მგზავრობს, თანაც შემრგოც არისო“. წარმოებაში, განსაკუთრებით ლეჩხუმში, ხშირად ალექსანდროულს მაღალმოსავლიან ოჯალეშთან ან უსახელოურთან ერთად წურავენ ჩვეულებრივი წითელი ღვინის მისაღებად. ასეთი კუპაჟი გამოწვეულია ჯიშების ერთად გაშენებით, ხოლო წმინდა ნარგავებიდან ალექსანდროულს ჩვეულებრივ ცალკე აყენებენ.

←წინა ვერსია		10:33, 17 იანვარი 2020-ის ვერსია
ხაზი 14:		ხაზი 14:
	ჯიშის მორფოლოგიური და სამეურნეო ნიშან-თვისებების სხვა ადგილობრივ ჯიშებთან დაპირისპირება და მათი შედარებითი შესწავლა ადასტურებს ალექსანდროულის კულტურულ ვაზის ჯიშების ადგილობრივი – კოლხეთის კერიდან წარმოქმნას და მის საკმაოდ დიდ ხნიერებას.		ჯიშის მორფოლოგიური და სამეურნეო ნიშან-თვისებების სხვა ადგილობრივ ჯიშებთან დაპირისპირება და მათი შედარებითი შესწავლა ადასტურებს ალექსანდროულის კულტურულ ვაზის ჯიშების ადგილობრივი – კოლხეთის კერიდან წარმოქმნას და მის საკმაოდ დიდ ხნიერებას.

−	ალექსანდროული გავრცელებულია ძირითადად ~~რაჭალეჩხუმის~~ მევენახეობის რაიონებში და იშვიათად ცილდება მის ფარგლებს, იმისდა მიუხედავად, რომ იგი თავისუფლად შეიძლება მომწიფდეს [[საქართველო\|საქართველოს]] მევენახეობის თითქმის ყველა [[რაიონი\|რაიონში]]. ეს აიხსნება ჩვენი ჯიშების თავიანთი წარმოშობის პირვანდელ რაიონებში მოკალათებით, რაც ახალ ვითარებაში არ შეიძლება ჩაითვალოს მიზარშეწონილად, რადგან ბუნებრივად ნახევრად ტკბილ ღვინოებზე მოთხოვნილება დიდია, ხოლო ფართობები მათი წარმოებისათვის მცირეა. ამიტომ ჩვენი უძვირფასესი ვაზის ჯიშები უფრო გაბედულად და ფართოდ უნდა გავავრცელოთ მათთვის შესაფერ ახალ რაიონებში. ვენახების 1953 წლის აღწერის მასალების მიხედვით ალექსანდროულის ვენახებს საქართველოში უჭირავს 637,50 ჰექტარი ფართობი, აქედან რაჭა-ლეჩხუმშია 604,16 ჰექტარი. ალექსანდროულის ცალკეულ რაიონებში გავრცელების დასახასიათებლად 1-ლ ცხრილში მოყვანილია ვენახების 1953 წლის აღწერის მონაცემები.	+	ალექსანდროული გავრცელებულია ძირითადად რაჭა-[[ლეჩხუმი]]ს მევენახეობის რაიონებში და იშვიათად ცილდება მის ფარგლებს, იმისდა მიუხედავად, რომ იგი თავისუფლად შეიძლება მომწიფდეს [[საქართველო\|საქართველოს]] მევენახეობის თითქმის ყველა [[რაიონი\|რაიონში]]. ეს აიხსნება ჩვენი ჯიშების თავიანთი წარმოშობის პირვანდელ რაიონებში მოკალათებით, რაც ახალ ვითარებაში არ შეიძლება ჩაითვალოს მიზარშეწონილად, რადგან ბუნებრივად ნახევრად ტკბილ ღვინოებზე მოთხოვნილება დიდია, ხოლო ფართობები მათი წარმოებისათვის მცირეა. ამიტომ ჩვენი უძვირფასესი ვაზის ჯიშები უფრო გაბედულად და ფართოდ უნდა გავავრცელოთ მათთვის შესაფერ ახალ რაიონებში. ვენახების 1953 წლის აღწერის მასალების მიხედვით ალექსანდროულის ვენახებს საქართველოში უჭირავს 637,50 ჰექტარი ფართობი, აქედან რაჭა-ლეჩხუმშია 604,16 ჰექტარი. ალექსანდროულის ცალკეულ რაიონებში გავრცელების დასახასიათებლად 1-ლ ცხრილში მოყვანილია ვენახების 1953 წლის აღწერის მონაცემები.

@@ ხაზი 8: / ხაზი 8: @@
 მორფოლოგიური და ბიოლოგიური ნიშან-თვისებებით ალექსანდრული მიეკუთვნება შავი ზღვის აუზის ვაზის ჯიშების ეკოლოგიურ-გეოგრაფიულ ჯგუფს prol. ''pontica'' subpr. ''Georgica'' Negr.
-მოსაზრებანი ჯიშის წარმოშობის შესახებ მოყვანილი აკად. ივ. ჯავახიშვილის (8), პროფ. ს. ჩოლოყაშვილის (7) და სხვათა ნაშრომებში. ალექსანდროულის შორეულ წარსულში მეფე [[ალექსანდრე ბატონიშვილი]]ს მიერ [[საბერძნეთი|საბერძნეთიდან]] შემოტანის შესახებ არ უნდა შეეფერებოდეს სინამდვილეს. უპირველესად ყოვლისა იმის გამო, რომ ძველად ალექსანდროული კაბისტონისა ან კაბისტონას სახელწოდებით იყო ცნობილი, შემდეგ მას ალექსანდროული შეარქვეს სახელად, ალბათ, იმ ალექსანდრეს პატივსაცემად, რომელმაც პირველად ყურადღება მიაქცია მას და ფართოდ გამოიყენა იგი თავისებური ტიპის მოტკბო ღვინის დასამზადებლად. ძველად ასეთი ტიპის ღვინოს ბლომად ამზადებდა მემამულე ყიფიანი და ასაღებდა მას „ყიფიანის ღვინის“  სახელწოდებით. და მართლაც, ალექსანდროული, მისი არაუხვი მოსავლიანობის მიუხედავად, სხვა ჯიშებზე უფრო მეტად არის გავრცელებული რაჭაში, ძირითადად იმიტომ, რომ იგი იძლევა თავისებურ ბუნებრივად ნახევრად ტკბილ „ხვან-კარას“ ტიპის მეტად სასიამოვნო ღვინოს.
+მოსაზრებანი ჯიშის წარმოშობის შესახებ მოყვანილი აკად. ივ. ჯავახიშვილის (8), პროფ. ს. ჩოლოყაშვილის (7) და სხვათა ნაშრომებში. ალექსანდროულის შორეულ წარსულში მეფე [[ალექსანდრე ბატონიშვილი]]ს მიერ [[საბერძნეთი|საბერძნეთიდან]] შემოტანის შესახებ არ უნდა შეეფერებოდეს სინამდვილეს. უპირველესად ყოვლისა იმის გამო, რომ ძველად ალექსანდროული კაბისტონისა ან კაბისტონას სახელწოდებით იყო ცნობილი, შემდეგ მას ალექსანდროული შეარქვეს სახელად, ალბათ, იმ ალექსანდრეს პატივსაცემად, რომელმაც პირველად ყურადღება მიაქცია მას და ფართოდ გამოიყენა იგი თავისებური ტიპის მოტკბო ღვინის დასამზადებლად. ძველად ასეთი ტიპის ღვინოს ბლომად ამზადებდა მემამულე ყიფიანი და ასაღებდა მას „ყიფიანის ღვინის“  სახელწოდებით. და მართლაც, ალექსანდროული, მისი არაუხვი მოსავლიანობის მიუხედავად, სხვა ჯიშებზე უფრო მეტად არის გავრცელებული [[რაჭა]]ში, ძირითადად იმიტომ, რომ იგი იძლევა თავისებურ ბუნებრივად ნახევრად ტკბილ „ხვან-კარას“ ტიპის მეტად სასიამოვნო ღვინოს.
 ცნობები ჯიშის წარმოშობის ადგილისა და დროის შესახებ, ისევე როგორც სხვა უძველეს ვაზის ჯიშების შესახებ, შემონახული არ არის.

@@ ხაზი 25: / ხაზი 25: @@
 ! რაიონების დასახელება !! ფართობი ჰექტრობით !! მევენახეობის მხარის დასახელება !! ფართობი ჰექტრობით
 |-
-| ამბროლაურის || 533,08 || იმერეთი || 15,66
+| ამბროლაურის || 533,08 || [[იმერეთი]] || 15,66
 |-
 | ცაგერის || 61,96 || სამეგრელო<br />აფხაზეთი || 1,51<br />9,88