ანუი ჟან - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 09:59, 24 ივლისი 2025-ზე

2025-07-24T09:59:02Z

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2025-07-22T11:04:31Z

‎წყარო

Tkenchoshvili 11:04, 22 ივლისი 2025-ზე

2025-07-22T11:04:00Z

Tkenchoshvili: /* ბიოგრაფია */

2025-05-05T18:29:36Z

‎ბიოგრაფია

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-06-20T08:26:55Z

‎წყარო

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-06-20T08:26:14Z

‎წყარო

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-06-20T08:18:23Z

‎წყარო

Tkenchoshvili: /* ბიოგრაფია */

2023-03-08T17:43:11Z

‎ბიოგრაფია

Tkenchoshvili: /* ბიოგრაფია */

2021-11-03T12:08:47Z

‎ბიოგრაფია

Tkenchoshvili 20:31, 26 მაისი 2021-ზე

2021-05-26T20:31:47Z

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 [[ფაილი:Anui jan.jpg|150px|thumb|ჟან ანუი]]
-'''ანუი  ჟან''' - (''ფრ.'' ANOUILH JEAN 1910-1987) დრამატურგი და სცენარისტი, XX საუკუნის ფრანგული ლიტერატურის თვალსაჩინო წარმომადგენელი.
+'''ანუი  ჟან''' - (''ფრ.'' ANOUILH JEAN 1910-1987) დრამატურგი და სცენარისტი, XX საუკუნის ფრანგული [[ლიტერატურა|ლიტერატურის]] თვალსაჩინო წარმომადგენელი.
 ===== ბიოგრაფია =====

@@ ხაზი 38: / ხაზი 38: @@
 == წყარო ==
 * [[XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები და თეატრის თეორეტიკოსები]]
 [[კატეგორია:დრამატურგები]]
 [[კატეგორია:ფრანგი დრამატურგები]]
 [[კატეგორია:ფრანგული თეატრი]]

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
-[[ფაილი:Anui jan.jpg|300px|thumb|ჟან ანუი]]
+[[ფაილი:Anui jan.jpg|150px|thumb|ჟან ანუი]]
 '''ანუი  ჟან''' - (''ფრ.'' ANOUILH JEAN 1910-1987) დრამატურგი და სცენარისტი, XX საუკუნის ფრანგული ლიტერატურის თვალსაჩინო წარმომადგენელი.
 ===== ბიოგრაფია =====
-[[საფრანგეთი]]ს ერთ-ერთი უდიდესი დრამატურგი ჟან ანუი დაიბადა 1910 წელს ქალაქ ბორდოში, საშუალო შეძლების ოჯახში. მწერლის მამა მკერავი იყო, დედა - ქალთა [[ორკესტრი]]ს მევიოლინე. ანუი სწავლობდა პარიზის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, იმავდროულად მუშაობდა სარეკლამო აგენტად, მოგვიანებით კი ცნობილი რეჟისორისა და მსახიობის ლუი ჟუვეს მდივნად.
+[[საფრანგეთი]]ს ერთ-ერთი უდიდესი დრამატურგი ჟან ანუი დაიბადა 1910 წელს ქალაქ ბორდოში, საშუალო შეძლების ოჯახში. მწერლის მამა მკერავი იყო, დედა - ქალთა [[ორკესტრი]]ს მევიოლინე. ანუი სწავლობდა პარიზის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, იმავდროულად მუშაობდა სარეკლამო [[აგენტი (წარმომადგენელი)|აგენტად]], მოგვიანებით კი ცნობილი რეჟისორისა და მსახიობის ლუი ჟუვეს მდივნად.
-წელს წერს თავის პირველ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესა]]ს „ყარყუმი“  („Humulus le muet“)  და ხდება პროფესიონალი დრამატურგი. ორმოცდაათი წლის განმავლობაში შექმნა ორმოცზე მეტი სხვადასხვა ჟანრის პიესა: ტრაგედიები, ყოფითი დრამები, სატირული გროტესკები და მსუბუქი [[კომედია|კომედიები]]. მალე იგი თანამედროვე ფრანგული [[თეატრი|თეატრის]] ერთ-ერთ კლასიკოსად იქცა, რომელიც დიდი წარმატებით იყენებდა დრამატული ჟანრის ყველა სახეობას - [[ტრაგედია|ტრაგედიიდან]] ფარსამდე და ვოდევილამდე. ფრანგული თეატრის თითქმის ყველა სეზონში იდგმება ანუის პიესები, რომლებიც ათობით ენაზეა თარგმნილი. ეს პიესები მრავალ ქვეყანაში დაიდგა, მათ შორის [[საქართველო]]შიც. პიესებს გარდა ანუი წერდა სცენარებს და რეჟისორობდა კიდეც.
+წელს წერს თავის პირველ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესა]]ს „ყარყუმი“  („Humulus le muet“)  და ხდება პროფესიონალი დრამატურგი. ორმოცდაათი წლის განმავლობაში შექმნა ორმოცზე მეტი სხვადასხვა ჟანრის [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესა]]: ტრაგედიები, ყოფითი დრამები, სატირული გროტესკები და მსუბუქი [[კომედია|კომედიები]]. მალე იგი თანამედროვე ფრანგული [[თეატრი|თეატრის]] ერთ-ერთ [[კლასიკოსი|კლასიკოსად]] იქცა, რომელიც დიდი წარმატებით იყენებდა დრამატული ჟანრის ყველა სახეობას - [[ტრაგედია|ტრაგედიიდან]] [[ფარსი|ფარსამდე]] და [[ვოდევილი|ვოდევილამდე]]. ფრანგული თეატრის თითქმის ყველა სეზონში იდგმება ანუის პიესები, რომლებიც ათობით ენაზეა თარგმნილი. ეს პიესები მრავალ ქვეყანაში დაიდგა, მათ შორის [[საქართველო]]შიც. პიესებს გარდა ანუი წერდა სცენარებს და რეჟისორობდა კიდეც.
-ანუი სცენის კანონების ბრწყინვალე მცოდნე, დახვეწილი გემოვნების ოსტატია. ინტრიგის ოსტატი მაყურებელს მუდმივი დაძაბულობის ქვეშ ამყოფებს. 20-იან წლებში ლუი ჟუვესთან მუშაობის შემდეგ 30-იან წლებში ჟორჟ პიტოევთან და ანდრე ბარსაკთან თანამშრომლობდა.
+ანუი სცენის კანონების ბრწყინვალე მცოდნე, დახვეწილი გემოვნების ოსტატია. ინტრიგის ოსტატი მაყურებელს მუდმივი დაძაბულობის ქვეშ ამყოფებს. 20-იან წლებში [[ლუი ჟუვე]]სთან მუშაობის შემდეგ 30-იან წლებში ჟორჟ პიტოევთან და ანდრე ბარსაკთან თანამშრომლობდა.
-შემოქმედებითი გზის დასაწყისში მისთვის ახლობელი იყო ეგზისტენციალიზმის ესთეტიკა. შავ და ვარდისფერ პიესებში, როგორც თავის დრამატულ კრებულებს უწოდებდა, წინა პლანზე დგას ადამიანის არსებობა აბსურდულ სამყაროში. რომანტიკული შეყვარებული წყვილი უზნეო, მახინჯი სინამდვილის წინაშე აღმოჩნდება („ქურდების ნადიმი“ - „Le Bal des voleurs“, 1938; „იყო და არა იყო რა“ , 1935; „მგზავრი ბარგის გარეშე“ - „Le Voyageur sans bagage“ , 1938; „ველური ქალი“ - „La Sauvage“, 1938; „ევრიდიკე“ - „Eurydice“, 1942). იმის შიშით, რომ გარშემო მყოფთ არ დაემსგავსონ, გაქცევით შველიან თავს და სიკვდილის ფასად ინარჩუნებენ სიყვარულს. ანუის ყველაზე ცნობილი გმირები [[ანტიგონე]] (პიესა დაიწერა 1942 წელს ფაშისტური ოკუპაციის დროს) და ჟანნა დ’არკი („ტოროლა“ - „L’Alouette“, 1953) წინ აღუდგებიან ტირანიას, მცდარ მცნებებს, [[სახელმწიფო]] ინტერესებს, ისტორიულ წინასწარგანსაზღვრულობას, ბედისწერას და მთელ სამყაროს მარტონი უპირისპირდებიან.
+შემოქმედებითი გზის დასაწყისში მისთვის ახლობელი იყო [[ეგზისტენციალიზმი]]ს ესთეტიკა. შავ და ვარდისფერ პიესებში, როგორც თავის დრამატულ კრებულებს უწოდებდა, წინა პლანზე დგას ადამიანის არსებობა აბსურდულ სამყაროში. რომანტიკული შეყვარებული წყვილი უზნეო, მახინჯი სინამდვილის წინაშე აღმოჩნდება („ქურდების ნადიმი“ - „Le Bal des voleurs“, 1938; „იყო და არა იყო რა“ , 1935; „მგზავრი ბარგის გარეშე“ - „Le Voyageur sans bagage“ , 1938; „ველური ქალი“ - „La Sauvage“, 1938; „ევრიდიკე“ - „Eurydice“, 1942). იმის შიშით, რომ გარშემო მყოფთ არ დაემსგავსონ, გაქცევით შველიან თავს და სიკვდილის ფასად ინარჩუნებენ სიყვარულს. ანუის ყველაზე ცნობილი გმირები „ანტიგონე“ (პიესა დაიწერა 1942 წელს ფაშისტური ოკუპაციის დროს) და ჟანნა დ’არკი („ტოროლა“ - „L’Alouette“, 1953) წინ აღუდგებიან ტირანიას, მცდარ მცნებებს, [[სახელმწიფო]] ინტერესებს, ისტორიულ წინასწარგანსაზღვრულობას, ბედისწერას და მთელ სამყაროს მარტონი უპირისპირდებიან.
-თანდათანობით ანუი გმირი-მეამბოხის იდეალის რწმენას კარგავს. რომანტიკული პერსონაჟები ირონიულ, კომედიურ შეფერილობას იძენენ („ვახშამი სანლისში“  – „Le Rendez-vous de Senlis“, 1941; „მედეა“ – „Médée“, 1953; „თომას ბეკეტი ანუ ღმერთის დიდება“ – „Becket ou l’Honneur de Dieu“, 1959). მთავარი [[გმირი (თეატრი)|გმირი]] ხდება გულკეთილი ცინიკოსი, იღბლიანი ლიტერატორი („ორნიფლი ანუ ორპირი ნიავი“ – „Ornifle ou le Courant d’air“,  1955). პიესებში ანუი იყენებს ხერხს „თეატრი თეატრში“ („ძვირფასი ანტუანი ანუ გაცრუებული სიყვარული“ – „Cher Antoine ou l’Amour raté “, 1969; „არ გააღვიძოთ ქალბატონი“ – „Ne réveillez pas Madame“, 1970; „ოპერის დირექტორი“ – „Le Directeur de l’Opéra“,  1972). პიესებში სულ უფრო მეტად აისახება ავტობიოგრაფიული ხასიათის თემები.
+თანდათანობით ანუი გმირი-მეამბოხის იდეალის რწმენას კარგავს. რომანტიკული [[პერსონაჟი|პერსონაჟები]] [[ირონია (ლიტერატურა)|ირონიულ]], კომედიურ შეფერილობას იძენენ („ვახშამი სანლისში“  – „Le Rendez-vous de Senlis“, 1941; „მედეა“ – „Médée“, 1953; „თომას ბეკეტი ანუ ღმერთის დიდება“ – „Becket ou l’Honneur de Dieu“, 1959). მთავარი [[გმირი (ლიტერატურული)|გმირი]] ხდება გულკეთილი ცინიკოსი, იღბლიანი ლიტერატორი („ორნიფლი ანუ ორპირი ნიავი“ – „Ornifle ou le Courant d’air“,  1955). პიესებში ანუი იყენებს ხერხს „თეატრი თეატრში“ („ძვირფასი ანტუანი ანუ გაცრუებული სიყვარული“ – „Cher Antoine ou l’Amour raté “, 1969; „არ გააღვიძოთ ქალბატონი“ – „Ne réveillez pas Madame“, 1970; „ოპერის დირექტორი“ – „Le Directeur de l’Opéra“,  1972). პიესებში სულ უფრო მეტად აისახება ავტობიოგრაფიული ხასიათის თემები.
 ეკლიან კომედიებში „ახირებული“  - „L’Hurluberlu ou le Réactionnaire amoureux“ (1959), „წაგლეჯა“ – „La Foire d’empoigne“ (1962), „ოქროს თევზები“ – „Les Poissons rouges ou Mon père ce héros“  (1970) და სხვ. დრამატურგი წარმოგვიდგენს დასაბამიდან დღემდე თაობათა შორის არსებულ [[კონფლიქტი|კონფლიქტს]], გვიჩვენებს უაზრო და უპერსპექტივო პოლიტიკურ ბრძოლას, გვიხატავს ისტორიულ პროცესს, როგორც შეცდომათა და დანაშაულთა უსასრულო განმეორებას.
-ანუი ერთ-ერთ ბოლო პიესაში „ჭიპი“ – „Le Nombril“  (1981) გვიხატავს უნიჭო ადამიანებით გარშემორტყმულ შემოქმედს. პიესის გმირი ცნობილი დრამატურგია, „ბულვარული თეატრების“ მეფე, რომელსაც სურს მუშაობა, მას კი ნაწილებად გლეჯენ ნათესავები, ცოლები, საყვარლები, „მეგობრები“. მისგან ყველა მხოლოდ ერთს  მოითხოვს - ფულს! ამ ადამიანებს ის კუბოშიც ვერ ემალება. პიესა სავსეა სასიყვარულო ისტორიებით, კომიკური გაუგებრობებით, მოულოდნელი სიტუაციებით, საქილიკო არეულობით. ანუი ბრწყინვალედ იყენებს საუკუნეთა მანძილზე გამოცდილი ფარსის ხერხთა არსენალს.
+ანუი ერთ-ერთ ბოლო პიესაში „ჭიპი“ – „Le Nombril“  (1981) გვიხატავს უნიჭო ადამიანებით გარშემორტყმულ შემოქმედს. პიესის გმირი ცნობილი დრამატურგია, „[[ბულვარული თეატრი|ბულვარული თეატრების]]“ მეფე, რომელსაც სურს მუშაობა, მას კი ნაწილებად გლეჯენ ნათესავები, ცოლები, საყვარლები, „მეგობრები“. მისგან ყველა მხოლოდ ერთს  მოითხოვს - [[ფული|ფულს]]! ამ ადამიანებს ის კუბოშიც ვერ ემალება. პიესა სავსეა სასიყვარულო ისტორიებით, [[კომიკური]] გაუგებრობებით, მოულოდნელი სიტუაციებით, საქილიკო არეულობით. ანუი ბრწყინვალედ იყენებს საუკუნეთა მანძილზე გამოცდილი ფარსის ხერხთა არსენალს.
-ანუი მთელ რიგ პიესებში, რომლებიც მისი შემოქმედების ეგზისტენციალისტურ დრამებს მიეკუთვნება, მიმართავს მითს, ცდილობს მითოლოგიური სიუჟეტის ფარგლებში შექმნას ცხოვრების ზედროული მოდელი, პარადიგმა. ამ კუთხით, როგორც [[სარტრი ჟან-პოლ|სარტრი]] აღნიშნავდა, ისიც თანამედროვე მითმთხზველთა, „მითის მჭედელთა“ რიცხვშია.
+ანუი მთელ რიგ პიესებში, რომლებიც მისი შემოქმედების ეგზისტენციალისტურ დრამებს მიეკუთვნება, მიმართავს მითს, ცდილობს მითოლოგიური სიუჟეტის ფარგლებში შექმნას ცხოვრების ზედროული მოდელი, [[პარადიგმა (ენათმეცნიერება)|პარადიგმა]]. ამ კუთხით, როგორც [[სარტრი ჟან-პოლ|სარტრი]] აღნიშნავდა, ისიც თანამედროვე მითმთხზველთა, „მითის მჭედელთა“ რიცხვშია.
 ჟან ანუი გარდაიცვალა 1987 წელს.

@@ ხაზი 3: / ხაზი 3: @@
 ===== ბიოგრაფია =====
-[[საფრანგეთი]]ს ერთ-ერთი უდიდესი დრამატურგი ჟან ანუი დაიბადა 1910 წელს ქალაქ ბორდოში, საშუალო შეძლების ოჯახში. მწერლის მამა მკერავი იყო, დედა - ქალთა ორკესტრის მევიოლინე. ანუი სწავლობდა პარიზის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, იმავდროულად მუშაობდა სარეკლამო აგენტად, მოგვიანებით კი ცნობილი რეჟისორისა და მსახიობის ლუი ჟუვეს მდივნად.
+[[საფრანგეთი]]ს ერთ-ერთი უდიდესი დრამატურგი ჟან ანუი დაიბადა 1910 წელს ქალაქ ბორდოში, საშუალო შეძლების ოჯახში. მწერლის მამა მკერავი იყო, დედა - ქალთა [[ორკესტრი]]ს მევიოლინე. ანუი სწავლობდა პარიზის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, იმავდროულად მუშაობდა სარეკლამო აგენტად, მოგვიანებით კი ცნობილი რეჟისორისა და მსახიობის ლუი ჟუვეს მდივნად.
 წელს წერს თავის პირველ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესა]]ს „ყარყუმი“  („Humulus le muet“)  და ხდება პროფესიონალი დრამატურგი. ორმოცდაათი წლის განმავლობაში შექმნა ორმოცზე მეტი სხვადასხვა ჟანრის პიესა: ტრაგედიები, ყოფითი დრამები, სატირული გროტესკები და მსუბუქი [[კომედია|კომედიები]]. მალე იგი თანამედროვე ფრანგული [[თეატრი|თეატრის]] ერთ-ერთ კლასიკოსად იქცა, რომელიც დიდი წარმატებით იყენებდა დრამატული ჟანრის ყველა სახეობას - [[ტრაგედია|ტრაგედიიდან]] ფარსამდე და ვოდევილამდე. ფრანგული თეატრის თითქმის ყველა სეზონში იდგმება ანუის პიესები, რომლებიც ათობით ენაზეა თარგმნილი. ეს პიესები მრავალ ქვეყანაში დაიდგა, მათ შორის [[საქართველო]]შიც. პიესებს გარდა ანუი წერდა სცენარებს და რეჟისორობდა კიდეც.

@@ ხაზი 37: / ხაზი 37: @@
 == წყარო ==
-* [[[XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები და თეატრის თეორეტიკოსები]]
+* [[XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები და თეატრის თეორეტიკოსები]]
-* [[საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა]]
+* [http://www.nplg.gov.ge საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა]
 [[კატეგორია:დრამატურგები]]
 [[კატეგორია:ფრანგი დრამატურგები]]
 [[კატეგორია:ფრანგული თეატრი]]