აშოტ I დიდი - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2024-06-18T14:36:21Z

‎წყარო

Tkenchoshvili 11:25, 18 ივნისი 2024-ზე

2024-06-18T11:25:49Z

Tkenchoshvili 11:25, 18 ივნისი 2024-ზე

2024-06-18T11:25:29Z

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „აშოტ I დიდი კურაპალატი“ გადაიტანა გვერდზე „აშოტ I დიდი“ გადამის...

2024-06-18T10:44:58Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „აშოტ I დიდი კურაპალატი“ გადაიტანა გვერდზე „აშოტ I დიდი“ გადამის...

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „აშოტ I დიდი“ გადაიტანა გვერდზე „აშოტ I დიდი კურაპალატი“

2024-06-18T10:44:47Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „აშოტ I დიდი“ გადაიტანა გვერდზე „აშოტ I დიდი კურაპალატი“

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „აშოტ კურაპალატი“ გადაიტანა გვერდზე „აშოტ I დიდი“ გადამისამართ...

2024-06-10T19:58:30Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „აშოტ კურაპალატი“ გადაიტანა გვერდზე „აშოტ I დიდი“ გადამისამართ...

Tkenchoshvili 20:33, 30 იანვარი 2023-ზე

2023-01-30T20:33:17Z

Tkenchoshvili 12:02, 4 მაისი 2022-ზე

2022-05-04T12:02:08Z

Echelidze 12:04, 25 ოქტომბერი 2021-ზე

2021-10-25T12:04:43Z

Tkenchoshvili 11:06, 9 ივლისი 2021-ზე

2021-07-09T11:06:54Z

@@ ხაზი 26: / ხაზი 26: @@
 [[კატეგორია:ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონები]]
 [[კატეგორია:ქართლის ერისმთავრები]]
 [[კატეგორია:ტაო-კლარჯეთის მეფეები]]

@@ ხაზი 19: / ხაზი 19: @@
 |}
 == წყარო ==
-* [[საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია:ენციკლოპედია]]
+* [[საქართველოს მეფეები]]
 [[კატეგორია:ქართველი წმინდანები]]

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 [[ფაილი:ASHOT KURAPALATI.JPG|thumb|წმ. მოწამე აშოტ I კურაპალატი]]
-'''აშოტ I დიდი''' – (კურაპალატი) (გ. 829), წმ. მოწამე (ხსენების დღე 29.01/11.02). [[ტაო]]-[[კლარჯეთი (ისტორიული მხარე სამხრეთ საქართველოში)|კლარჯეთი]]ს [[ბაგრატიონები|ბაგრატიონთა]] დინასტიის მამამთავარი. IX ს. 20-იან წლებამდე იყო [[ქართლი]]ს ერისმთავარი.
+'''აშოტ I დიდი''' – (კურაპალატი) (გ. 826), წმ. მოწამე (ხსენების დღე 29.01/11.02). [[ტაო]]-[[კლარჯეთი (ისტორიული მხარე სამხრეთ საქართველოში)|კლარჯეთი]]ს [[ბაგრატიონები|ბაგრატიონთა]] დინასტიის მამამთავარი. IX ს. 20-იან წლებამდე იყო [[ქართლი]]ს ერისმთავარი, ბაგრატიონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ბაგრატიონთა შესახებ „[[ქართლის ცხოვრება]]ში“ საგანგებო თხზულებაა შესული [[სუმბატ დავითის ძე|სუმბატ დავითის ძის]] ავტორობით.
-სათავეში ედგა ქართლის [[ბრძოლა]]ს არაბთა წინააღმდეგ. ურთიერთობა ჰქონდა [[ბიზანტია]]სთან და „ბერძენთა მეფემ (ე.ი. ბიზანტიის იმპერატორმა) მიუბოძა კურაპალატობა“. არაბებთან ბრძოლაში თავდაპირველად წარმატებას მიაღწია, მაგრამ შემდეგ დამარცხდა და იძულებული გახდა, გასცლოდა ქართლს. ოჯახის წევრებისა და მცირე ამალის თანხლებით აშოტ I „წარემართა რათა წარვიდეს საბერძნეთად“, მაგრამ გზად ფარავანზე შეჩერებულ აშოტ I-ს და მის ამალას თავს დაეხნენ „[[სარკინოზი|სარკინოზნი]]“. „შეეწია ღმერთი აშოტ კურაპალატსა და კნინსა მას ლაშქარსა მისსა, მოსცა ძლევა მათ ზედა“. აშოტ I ბიზანტიას აღარ წავიდა და დამკვიდრდა შავშეთ-კლარჯეთში, ბაგრატიონთა დომენში, ბიზანტიის ხელდებულ ქვეყანაში, რომელიც დიდად იყო დაზარალებული არაბთა შემოსევების შედეგად. განაახლა და რეზიდენციად გაიხადა [[არტანუჯი (ციხე-ქალაქი)|არტანუჯი]], რომელიც [[ვახტანგ გორგასალი|ვახტანგ გორგასალმა]] ააგო. მნიშვნელოვნად გააფართოვა თავისი სამფლობელოები, „ზოგი იყიდა საფასოთა, ზოგი ოჴერი აღაშენა და განამრავლა სოფლები აშოტ კურაპალატმა ქუეყანათა მათ შინა“. აშოტ I-მა საფუძველი ჩაუყარა ტაო-[[კლარჯეთი (ისტორიული მხარე სამხრეთ საქართველოში)|კლარჯეთის]] სამთავროს, რომლის შემადგენლობაში შედიოდა: [[შავშეთი]], კლარჯეთი, ნიგალი, [[აჭარა]], ტაო, [[სამცხე]], [[ჯავახეთი]], [[არტაანი (მხარე სამხრეთ საქართველოში)|არტაანი]]. ამიერიდან ქართლის პოლიტიკურმა ცენტრმა მთლიანად სამხრეთში გადაინაცვლა. იგი ბრძოლას აგრძელებდა [[შიდა ქართლი]]სათვის და აფართოებდა სამთავროს საზღვარს „კლარჯეთითგან ვიდრე ქსნამდე“, რის გამოც ქართლის ისტორიაში ამ ხანას პირობითად, ტაო-კლარჯეთის ან „ქართველთა სამეფოს“ პერიოდიც ეწოდება. არაბთა წინააღმდეგ ბრძოლის სამზადისში, როდესაც იგი ელოდა [[ლაშქარი|ლაშქრის]] შევსებას, „დაესხნეს მას სარკინოზნი უცნაურად და აოტნეს“. აშოტ I დაბანაკდა ნიგალის ხევს და ელოდა დამხმარე ძალის მოსვლას, მაგრამ შინაგამცემლებმა ეკლესიას შეფარებული აშოტ I „მოწყლეს... მახჳლითა საკურთხეველსა ზედა და შეისუარა საკურთხეველი იგი სისხლითა მისითა... და სისხლი იგი დათხეული დღესაცა საჩინოდ სახილველ არს“. აშოტ I დაკრძალეს [[არტანუჯის ციხე|არტანუჯის ციხეში]], მის მიერ შექმნილ საძვალეში.
+როგორც მემატიანე გვიამბობს, აშოტმა [[კლარჯეთი]]ს თემში განაახლა [[არტანუჯის ციხე]]-სიმაგრე, აქ ააშენა ქალაქი, კარის ეკლესია (გაიჩინა სასაფლაო) და იგი რეზიდენციად გახადა. დაიწყო გაპარტახებული ქვეყნის აღდგენა, საღვრების გაფართოება. მის დროს სამთავროს ფარგლებში შედიოდა შაშვეთი, კლარჯეთი, ნიგალი, [[აჭარა]], [[ტაო]], სპერი, [[სამცხე-ჯავახეთი]], არტაანი. „მატიანე ქართლისაჲ“-ს ცნობით მან გაილაშქრა [[კახეთი]]ს მთავრის, [[გრიგოლი (კახეთის ქორეპისკოპოსი)|გრიგოლი]]ს წინააღმდეგ. აშოტს ეხმარებოდა აფხაზეთის მეფე [[თეოდოს III|თეოდოსი]], ხოლო გრიგოლს წინარები და [[თბილისი]]ს [[ამირა]]. აშოტმა დაიპყრო ქართლი და გააფართოვა თავისი ქვეყანა „კლარჯეთიდგან ვიდრე ქსანამდე“. სუმბატ დავითის ძე კი მის მიერ დაპყრობილ ქვეყანათა საზღვარ ბარდავამდე ავრცობს.
@@ ხაზი 17: / ხაზი 24: @@
 [[კატეგორია:წმინდანები]]
 [[კატეგორია:ბაგრატიონები]]
 [[კატეგორია:ქართლის ერისმთავრები]]
 [[კატეგორია:საქართველოს მეფეები]]
 [[კატეგორია:საქართველოს ისტორია]]
 [[კატეგორია:ტაო-კლარჯეთის მეფეები]]

←წინა ვერსია		20:33, 30 იანვარი 2023-ის ვერსია
ხაზი 4:		ხაზი 4:
	სათავეში ედგა ქართლის [[ბრძოლა]]ს არაბთა წინააღმდეგ. ურთიერთობა ჰქონდა [[ბიზანტია]]სთან და „ბერძენთა მეფემ (ე.ი. ბიზანტიის იმპერატორმა) მიუბოძა კურაპალატობა“. არაბებთან ბრძოლაში თავდაპირველად წარმატებას მიაღწია, მაგრამ შემდეგ დამარცხდა და იძულებული გახდა, გასცლოდა ქართლს. ოჯახის წევრებისა და მცირე ამალის თანხლებით აშოტ I „წარემართა რათა წარვიდეს საბერძნეთად“, მაგრამ გზად ფარავანზე შეჩერებულ აშოტ I-ს და მის ამალას თავს დაეხნენ „[[სარკინოზი\|სარკინოზნი]]“. „შეეწია ღმერთი აშოტ კურაპალატსა და კნინსა მას ლაშქარსა მისსა, მოსცა ძლევა მათ ზედა“. აშოტ I ბიზანტიას აღარ წავიდა და დამკვიდრდა შავშეთ-კლარჯეთში, ბაგრატიონთა დომენში, ბიზანტიის ხელდებულ ქვეყანაში, რომელიც დიდად იყო დაზარალებული არაბთა შემოსევების შედეგად. განაახლა და რეზიდენციად გაიხადა [[არტანუჯი (ციხე-ქალაქი)\|არტანუჯი]], რომელიც [[ვახტანგ გორგასალი\|ვახტანგ გორგასალმა]] ააგო. მნიშვნელოვნად გააფართოვა თავისი სამფლობელოები, „ზოგი იყიდა საფასოთა, ზოგი ოჴერი აღაშენა და განამრავლა სოფლები აშოტ კურაპალატმა ქუეყანათა მათ შინა“. აშოტ I-მა საფუძველი ჩაუყარა ტაო-[[კლარჯეთი (ისტორიული მხარე სამხრეთ საქართველოში)\|კლარჯეთის]] სამთავროს, რომლის შემადგენლობაში შედიოდა: [[შავშეთი]], კლარჯეთი, ნიგალი, [[აჭარა]], ტაო, [[სამცხე]], [[ჯავახეთი]], [[არტაანი (მხარე სამხრეთ საქართველოში)\|არტაანი]]. ამიერიდან ქართლის პოლიტიკურმა ცენტრმა მთლიანად სამხრეთში გადაინაცვლა. იგი ბრძოლას აგრძელებდა [[შიდა ქართლი]]სათვის და აფართოებდა სამთავროს საზღვარს „კლარჯეთითგან ვიდრე ქსნამდე“, რის გამოც ქართლის ისტორიაში ამ ხანას პირობითად, ტაო-კლარჯეთის ან „ქართველთა სამეფოს“ პერიოდიც ეწოდება. არაბთა წინააღმდეგ ბრძოლის სამზადისში, როდესაც იგი ელოდა [[ლაშქარი\|ლაშქრის]] შევსებას, „დაესხნეს მას სარკინოზნი უცნაურად და აოტნეს“. აშოტ I დაბანაკდა ნიგალის ხევს და ელოდა დამხმარე ძალის მოსვლას, მაგრამ შინაგამცემლებმა ეკლესიას შეფარებული აშოტ I „მოწყლეს... მახჳლითა საკურთხეველსა ზედა და შეისუარა საკურთხეველი იგი სისხლითა მისითა... და სისხლი იგი დათხეული დღესაცა საჩინოდ სახილველ არს“. აშოტ I დაკრძალეს [[არტანუჯის ციხე\|არტანუჯის ციხეში]], მის მიერ შექმნილ საძვალეში.		სათავეში ედგა ქართლის [[ბრძოლა]]ს არაბთა წინააღმდეგ. ურთიერთობა ჰქონდა [[ბიზანტია]]სთან და „ბერძენთა მეფემ (ე.ი. ბიზანტიის იმპერატორმა) მიუბოძა კურაპალატობა“. არაბებთან ბრძოლაში თავდაპირველად წარმატებას მიაღწია, მაგრამ შემდეგ დამარცხდა და იძულებული გახდა, გასცლოდა ქართლს. ოჯახის წევრებისა და მცირე ამალის თანხლებით აშოტ I „წარემართა რათა წარვიდეს საბერძნეთად“, მაგრამ გზად ფარავანზე შეჩერებულ აშოტ I-ს და მის ამალას თავს დაეხნენ „[[სარკინოზი\|სარკინოზნი]]“. „შეეწია ღმერთი აშოტ კურაპალატსა და კნინსა მას ლაშქარსა მისსა, მოსცა ძლევა მათ ზედა“. აშოტ I ბიზანტიას აღარ წავიდა და დამკვიდრდა შავშეთ-კლარჯეთში, ბაგრატიონთა დომენში, ბიზანტიის ხელდებულ ქვეყანაში, რომელიც დიდად იყო დაზარალებული არაბთა შემოსევების შედეგად. განაახლა და რეზიდენციად გაიხადა [[არტანუჯი (ციხე-ქალაქი)\|არტანუჯი]], რომელიც [[ვახტანგ გორგასალი\|ვახტანგ გორგასალმა]] ააგო. მნიშვნელოვნად გააფართოვა თავისი სამფლობელოები, „ზოგი იყიდა საფასოთა, ზოგი ოჴერი აღაშენა და განამრავლა სოფლები აშოტ კურაპალატმა ქუეყანათა მათ შინა“. აშოტ I-მა საფუძველი ჩაუყარა ტაო-[[კლარჯეთი (ისტორიული მხარე სამხრეთ საქართველოში)\|კლარჯეთის]] სამთავროს, რომლის შემადგენლობაში შედიოდა: [[შავშეთი]], კლარჯეთი, ნიგალი, [[აჭარა]], ტაო, [[სამცხე]], [[ჯავახეთი]], [[არტაანი (მხარე სამხრეთ საქართველოში)\|არტაანი]]. ამიერიდან ქართლის პოლიტიკურმა ცენტრმა მთლიანად სამხრეთში გადაინაცვლა. იგი ბრძოლას აგრძელებდა [[შიდა ქართლი]]სათვის და აფართოებდა სამთავროს საზღვარს „კლარჯეთითგან ვიდრე ქსნამდე“, რის გამოც ქართლის ისტორიაში ამ ხანას პირობითად, ტაო-კლარჯეთის ან „ქართველთა სამეფოს“ პერიოდიც ეწოდება. არაბთა წინააღმდეგ ბრძოლის სამზადისში, როდესაც იგი ელოდა [[ლაშქარი\|ლაშქრის]] შევსებას, „დაესხნეს მას სარკინოზნი უცნაურად და აოტნეს“. აშოტ I დაბანაკდა ნიგალის ხევს და ელოდა დამხმარე ძალის მოსვლას, მაგრამ შინაგამცემლებმა ეკლესიას შეფარებული აშოტ I „მოწყლეს... მახჳლითა საკურთხეველსა ზედა და შეისუარა საკურთხეველი იგი სისხლითა მისითა... და სისხლი იგი დათხეული დღესაცა საჩინოდ სახილველ არს“. აშოტ I დაკრძალეს [[არტანუჯის ციხე\|არტანუჯის ციხეში]], მის მიერ შექმნილ საძვალეში.

−	აშოტ I-ის დროს სამთავროში დიდი საეკლესიო მშენებლობა დაიწყო. მან არტანუჯის ციხეში „აღაშენა ციხესა მას შინა ეკლესია მოციქულთა პეტრესი და პავლესი“. აშოტ I იყო დიდად მორწმუნე და ღვთის მოშიში. გიორგი მერჩულე აღნიშნავს, რომ იგი „ღმრთისმსახური ჴელმწიფეჲ დიდი ბაგრატონიანი აშოტ კურაპალატი, კეთილადმორწმუნეჲ“ იყო. მას შემდეგ, რაც „ღმრთისმსახურსა მეფესა აშოტ კურაპალატსა აუწყა გაბრიელ ერისმთავარმან სანატრელისა მამისა გრიგოლის ღირსებაჲ და უცხოებალ და უქმსა უდაბნოსა მონასტრისა შენებაჲ“, აშოტ I-მა დიდი სიხარულით და პატივით ისტუმრა [[გრიგოლ ხანძთელი]] თავის სასახლეში. აშოტ I-მა წმ. გრიგოლს „შესწირნა ადგილნი კეთილნი და შატბერდისა ადგილი აგარაკად ხანცთისა“.	+	აშოტ I-ის დროს სამთავროში დიდი საეკლესიო მშენებლობა დაიწყო. მან არტანუჯის ციხეში „აღაშენა ციხესა მას შინა ეკლესია მოციქულთა პეტრესი და პავლესი“. აშოტ I იყო დიდად მორწმუნე და ღვთის მოშიში. [[გიორგი მერჩულე]] აღნიშნავს, რომ იგი „ღმრთისმსახური ჴელმწიფეჲ დიდი ბაგრატონიანი აშოტ კურაპალატი, კეთილადმორწმუნეჲ“ იყო. მას შემდეგ, რაც „ღმრთისმსახურსა მეფესა აშოტ კურაპალატსა აუწყა გაბრიელ ერისმთავარმან სანატრელისა მამისა გრიგოლის ღირსებაჲ და უცხოებალ და უქმსა უდაბნოსა მონასტრისა შენებაჲ“, აშოტ I-მა დიდი სიხარულით და პატივით ისტუმრა [[გრიგოლ ხანძთელი]] თავის სასახლეში. აშოტ I-მა წმ. გრიგოლს „შესწირნა ადგილნი კეთილნი და შატბერდისა ადგილი აგარაკად ხანცთისა“.

@@ ხაზი 2: / ხაზი 2: @@
 '''აშოტ I დიდი''' – (კურაპალატი) (გ. 829), წმ. მოწამე (ხსენების დღე 29.01/11.02). [[ტაო]]-[[კლარჯეთი (ისტორიული მხარე სამხრეთ საქართველოში)|კლარჯეთი]]ს [[ბაგრატიონები|ბაგრატიონთა]] დინასტიის მამამთავარი. IX ს. 20-იან წლებამდე იყო [[ქართლი]]ს ერისმთავარი.
-სათავეში ედგა ქართლის [[ბრძოლა]]ს არაბთა წინააღმდეგ. ურთიერთობა ჰქონდა [[ბიზანტია]]სთან და „ბერძენთა მეფემ (ე.ი. ბიზანტიის იმპერატორმა) მიუბოძა კურაპალატობა“. არაბებთან ბრძოლაში თავდაპირველად წარმატებას მიაღწია, მაგრამ შემდეგ დამარცხდა და იძულებული გახდა, გასცლოდა ქართლს. ოჯახის წევრებისა და მცირე ამალის თანხლებით აშოტ I „წარემართა რათა წარვიდეს საბერძნეთად“, მაგრამ გზად ფარავანზე შეჩერებულ აშოტ I-ს და მის ამალას თავს დაეხნენ „[[სარკინოზი|სარკინოზნი]]“. „შეეწია ღმერთი აშოტ კურაპალატსა და კნინსა მას ლაშქარსა მისსა, მოსცა ძლევა მათ ზედა“. აშოტ I ბიზანტიას აღარ წავიდა და დამკვიდრდა შავშეთ-კლარჯეთში, ბაგრატიონთა დომენში, ბიზანტიის ხელდებულ ქვეყანაში, რომელიც დიდად იყო დაზარალებული არაბთა შემოსევების შედეგად. განაახლა და რეზიდენციად გაიხადა [[არტანუჯი (ციხე-ქალაქი)|არტანუჯი]], რომელიც [[ვახტანგ გორგასალი|ვახტანგ გორგასალმა]] ააგო. მნიშვნელოვნად გააფართოვა თავისი სამფლობელოები, „ზოგი იყიდა საფასოთა, ზოგი ოჴერი აღაშენა და განამრავლა სოფლები აშოტ კურაპალატმა ქუეყანათა მათ შინა“. აშოტ I-მა საფუძველი ჩაუყარა ტაო-[[კლარჯეთი (ისტორიული მხარე სამხრეთ საქართველოში)|კლარჯეთის]] სამთავროს, რომლის შემადგენლობაში შედიოდა: [[შავშეთი]], კლარჯეთი, ნიგალი, [[აჭარა]], ტაო, [[სამცხე]], [[ჯავახეთი]], [[არტაანი (მხარე სამხრეთ საქართველოში)|არტაანი]]. ამიერიდან ქართლის პოლიტიკურმა ცენტრმა მთლიანად სამხრეთში გადაინაცვლა. იგი ბრძოლას აგრძელებდა [[შიდა ქართლი]]სათვის და აფართოებდა სამთავროს საზღვარს „კლარჯეთითგან ვიდრე ქსნამდე“, რის გამოც ქართლის ისტორიაში ამ ხანას პირობითად, ტაო-კლარჯეთის ან „ქართველთა სამეფოს“ პერიოდიც ეწოდება. არაბთა წინააღმდეგ ბრძოლის სამზადისში, როდესაც იგი ელოდა [[ლაშქარი|ლაშქრის]] შევსებას, „დაესხნეს მას სარკინოზნი უცნაურად და აოტნეს“. აშოტ I დაბანაკდა ნიგალის ხევს და ელოდა დამხმარე ძალის მოსვლას, მაგრამ შინაგამცემლებმა ეკლესიას შეფარებული აშოტ I „მოწყლეს... მახჳლითა საკურთხეველსა ზედა და შეისუარა საკურთხეველი იგი სისხლითა მისითა... და სისხლი იგი დათხეული დღესაცა საჩინოდ სახილველ არს“. აშოტ I დაკრძალეს არტანუჯის ციხეში, მის მიერ შექმნილ საძვალეში.
+სათავეში ედგა ქართლის [[ბრძოლა]]ს არაბთა წინააღმდეგ. ურთიერთობა ჰქონდა [[ბიზანტია]]სთან და „ბერძენთა მეფემ (ე.ი. ბიზანტიის იმპერატორმა) მიუბოძა კურაპალატობა“. არაბებთან ბრძოლაში თავდაპირველად წარმატებას მიაღწია, მაგრამ შემდეგ დამარცხდა და იძულებული გახდა, გასცლოდა ქართლს. ოჯახის წევრებისა და მცირე ამალის თანხლებით აშოტ I „წარემართა რათა წარვიდეს საბერძნეთად“, მაგრამ გზად ფარავანზე შეჩერებულ აშოტ I-ს და მის ამალას თავს დაეხნენ „[[სარკინოზი|სარკინოზნი]]“. „შეეწია ღმერთი აშოტ კურაპალატსა და კნინსა მას ლაშქარსა მისსა, მოსცა ძლევა მათ ზედა“. აშოტ I ბიზანტიას აღარ წავიდა და დამკვიდრდა შავშეთ-კლარჯეთში, ბაგრატიონთა დომენში, ბიზანტიის ხელდებულ ქვეყანაში, რომელიც დიდად იყო დაზარალებული არაბთა შემოსევების შედეგად. განაახლა და რეზიდენციად გაიხადა [[არტანუჯი (ციხე-ქალაქი)|არტანუჯი]], რომელიც [[ვახტანგ გორგასალი|ვახტანგ გორგასალმა]] ააგო. მნიშვნელოვნად გააფართოვა თავისი სამფლობელოები, „ზოგი იყიდა საფასოთა, ზოგი ოჴერი აღაშენა და განამრავლა სოფლები აშოტ კურაპალატმა ქუეყანათა მათ შინა“. აშოტ I-მა საფუძველი ჩაუყარა ტაო-[[კლარჯეთი (ისტორიული მხარე სამხრეთ საქართველოში)|კლარჯეთის]] სამთავროს, რომლის შემადგენლობაში შედიოდა: [[შავშეთი]], კლარჯეთი, ნიგალი, [[აჭარა]], ტაო, [[სამცხე]], [[ჯავახეთი]], [[არტაანი (მხარე სამხრეთ საქართველოში)|არტაანი]]. ამიერიდან ქართლის პოლიტიკურმა ცენტრმა მთლიანად სამხრეთში გადაინაცვლა. იგი ბრძოლას აგრძელებდა [[შიდა ქართლი]]სათვის და აფართოებდა სამთავროს საზღვარს „კლარჯეთითგან ვიდრე ქსნამდე“, რის გამოც ქართლის ისტორიაში ამ ხანას პირობითად, ტაო-კლარჯეთის ან „ქართველთა სამეფოს“ პერიოდიც ეწოდება. არაბთა წინააღმდეგ ბრძოლის სამზადისში, როდესაც იგი ელოდა [[ლაშქარი|ლაშქრის]] შევსებას, „დაესხნეს მას სარკინოზნი უცნაურად და აოტნეს“. აშოტ I დაბანაკდა ნიგალის ხევს და ელოდა დამხმარე ძალის მოსვლას, მაგრამ შინაგამცემლებმა ეკლესიას შეფარებული აშოტ I „მოწყლეს... მახჳლითა საკურთხეველსა ზედა და შეისუარა საკურთხეველი იგი სისხლითა მისითა... და სისხლი იგი დათხეული დღესაცა საჩინოდ სახილველ არს“. აშოტ I დაკრძალეს [[არტანუჯის ციხე|არტანუჯის ციხეში]], მის მიერ შექმნილ საძვალეში.
 აშოტ I-ის დროს სამთავროში დიდი საეკლესიო მშენებლობა დაიწყო. მან არტანუჯის ციხეში „აღაშენა ციხესა მას შინა ეკლესია მოციქულთა პეტრესი და პავლესი“. აშოტ I იყო დიდად მორწმუნე და ღვთის მოშიში. გიორგი მერჩულე აღნიშნავს, რომ იგი „ღმრთისმსახური ჴელმწიფეჲ დიდი ბაგრატონიანი აშოტ კურაპალატი, კეთილადმორწმუნეჲ“ იყო. მას შემდეგ, რაც „ღმრთისმსახურსა მეფესა აშოტ კურაპალატსა აუწყა გაბრიელ ერისმთავარმან სანატრელისა მამისა გრიგოლის ღირსებაჲ და უცხოებალ და უქმსა უდაბნოსა მონასტრისა შენებაჲ“, აშოტ I-მა დიდი სიხარულით და პატივით ისტუმრა [[გრიგოლ ხანძთელი]] თავის სასახლეში. აშოტ I-მა წმ. გრიგოლს „შესწირნა ადგილნი კეთილნი და შატბერდისა ადგილი აგარაკად ხანცთისა“.