ბაზალტი - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-02-12T20:10:01Z

‎წყარო

Tkenchoshvili 19:24, 12 თებერვალი 2023-ზე

2023-02-12T19:24:09Z

Tkenchoshvili 12:36, 25 ოქტომბერი 2022-ზე

2022-10-25T12:36:33Z

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2022-07-27T08:32:21Z

‎წყარო

Tkenchoshvili 09:45, 13 მაისი 2022-ზე

2022-05-13T09:45:32Z

Tkenchoshvili 09:44, 13 მაისი 2022-ზე

2022-05-13T09:44:57Z

Tkenchoshvili: ახალი გვერდი: '''ბაზალტი''' − (ლათ. basaltes, basanites < ბერძ. basanos სასინჯი ქვა, რკინისშემცვე...

2022-05-13T09:43:21Z

ახალი გვერდი: '''ბაზალტი''' − (ლათ. basaltes, basanites < ბერძ. basanos სასინჯი ქვა, რკინისშემცვე...

ახალი გვერდი

'''ბაზალტი''' − (ლათ. basaltes, basanites < ბერძ. basanos სასინჯი ქვა, რკინისშემცველი ქვა) – ფართოდ გავრცელებული კაინოტიპური (საღი) შავი ფერის ფუძევულკანური ქანი.

ძირითადი კომპონენტია სილიციუმის დიოქსიდი – SiO2. 
დნობის ტემპერატურა – 1150-1350°C;
სიმკვრივე 2,6-3,1 გ/სმ3; 
ფორიანობა – 0,5-1,5%; 
წყალშთანთქმა – 0,2-0,4% წონის მიხედვით, 0,5-1,1 მოცულობის მიხედვით; 
სიმტკიცე კუმშვაზე – 264-320 მპა (მშრალი ბაზალტის), 250 მპა (სველი ბაზალტის), 180-270 მპა მდნარი ბაზალტის; 
დროებითი წინაღობა გაგლეჯაზე მდნარი ბაზალტის – 45-52 მპა. 

მედეგია მჟავების და ტუტეების მიმართ. ჩვეულებრივ ბაზალტი ამა თუ იმ რაოდენობით გვხვდება ვულკანური მინა. ბაზალტი მინით მდიდარ სახესხვაობას ჰიალობაზალტი ეწოდება, ხოლო სრულკრისტალურს და რამდენადმე მსხვილმარცვლოვანს – დოლერიტი. ბაზალტი ადვილად ლღვება. ლღობილ ბაზალტს იყენებენ მჟავაგამძლე ქიმიური აპარატურის, მილების, ძლიერი დენის ელექტროიზოლატორების დამზადებისათვის და სხვ. ნორმალური რიგის ბაზალტში ორ ტიპს გამოყოფენ: ოლივიანიანს და უოლივინოს, ანუ ტოლეიტურს.

ბაზალტი კარგი საშენი მასალაა. იყენებენ ღორღისა და საცალო (ბორდიურის) ქვის დასამზადებლად, ასევე ნაგეგობათა მოსაპირკეთებლად; მკვრივია, კარგად იხეხება, რის გამო მას ძველი დროიდან ([[ეგვიპტე]], [[ასურეთი]], გვიანდელი რომი, [[ბიზანტია]]) იყენებდნენ [[ქანდაკება|ქანდაკებებისათვის]]. [[საქართველო]]ში საშენ ქვად ბაზალტს ძველთაგანვე ხმარობდნენ (ბრინჯაოს ხანის მეგალითური ნაგებობანი). შუა საუკუნეების [[ქართლი|ქართლში]], მესხეთ-ჯავახეთში ძირითადი საშენი ქვა ბაზალტი იყო. ბაზალტითაა აგებული სამშვილდისა და დმანისის ციხესიმაგრეები, მანგლისის ტაძარი, რუისის, წუნდის, [[აბელიის ეკლესია|აბელიის ეკლესიები]], თირის მონასტერი, ნადარბაზევის კომპლექსი და სხვ. ბაზალტით ამზადებდნენ ეკლესიათა და სხვა ნაგებობათა სახურავის ფილებს. საქართველოში გავრცელებული შედარებით ძველი (იურული, ცარცული, პალეოგენური) ბაზალტი (ბაზალტური პორფირიტები) ცნობილია მთიან აფხაზეთში, [[სამეგრელო|სამეგრელოში]], [[ლეჩხუმი|ლეჩხუმ]]-[[იმერეთი|იმერეთსა]] და [[აჭარა]]-[[გურია]]ში; ახალგაზრდა ბაზალტი(ზედამესამეულ-მეოთხეული) გვხვდება სამხრეთ საქართველოში ასპინძა-ახალქალაქის, ნინოწმინდა-წალკისა და დმანის-თეთრი წყაროს რაიონებში. ბაზალტისაგან მიიღება საწარმოო ტექნოლოგიური საქსოვი ბოჭკო, უნიკალური ძაფი, რომელიც კარგი მდგრადობით გამოირჩევა. მისგან შეიძლება დამზადდეს კოროზიამედეგი არმატურა, ნებისმიერი სახის მილი, შიფერი, [[კრამიტი]], მატარებლის ხუნდები, შვერილები და სხვ.

==წყარო==
[[სამშენებლო ენციკლოპედიური ლექსიკონი]]
[[კატეგორია:ქანები]]
[[კატეგორია:სამშენებლო მასალები]]
[[კატეგორია:მოსაპირკეთებელი მასალები]]

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 [[ფაილი:Bazalti.JPG|thumb|ბაზალტი]]
-'''ბაზალტი''' − (ლათ. basaltes, basanites < ბერძ. basanos სასინჯი ქვა, რკინისშემცველი ქვა) – ფართოდ გავრცელებული კაინოტიპური (საღი) შავი ფერის ფუძევულკანური ქანი.
+'''ბაზალტი''' − (ლათ. basaltes, basanites < ბერძ. basanos სასინჯი ქვა, რკინისშემცველი ქვა) – ფართოდ გავრცელებული კაინოტიპური (საღი) შავი (მონაცისფრო, მომწვანო) ფერის ფუძევულკანური ქანი.
 '''ძირითადი კომპონენტია სილიციუმის დიოქსიდი''' – SiO<sub>2</sub>. <br />
@@ ხაზი 12: / ხაზი 12: @@
 მედეგია მჟავების და ტუტეების მიმართ. ჩვეულებრივ ბაზალტი ამა თუ იმ რაოდენობით გვხვდება ვულკანური მინა. ბაზალტი მინით მდიდარ სახესხვაობას ჰიალობაზალტი ეწოდება, ხოლო სრულკრისტალურს და რამდენადმე მსხვილმარცვლოვანს – დოლერიტი. ბაზალტი ადვილად ლღვება. ლღობილ ბაზალტს იყენებენ მჟავაგამძლე ქიმიური აპარატურის, მილების, ძლიერი დენის ელექტროიზოლატორების დამზადებისათვის და სხვ. ნორმალური რიგის ბაზალტში ორ ტიპს გამოყოფენ: ოლივიანიანს და უოლივინოს, ანუ ტოლეიტურს.
-ბაზალტი კარგი საშენი მასალაა. იყენებენ ღორღისა და საცალო (ბორდიურის) ქვის დასამზადებლად, ასევე ნაგეგობათა მოსაპირკეთებლად; მკვრივია, კარგად იხეხება, რის გამო მას ძველი დროიდან ([[ეგვიპტე]], [[ასურეთი]], გვიანდელი რომი, [[ბიზანტია]]) იყენებდნენ [[ქანდაკება|ქანდაკებებისათვის]]. [[საქართველო]]ში საშენ ქვად ბაზალტს ძველთაგანვე ხმარობდნენ (ბრინჯაოს ხანის მეგალითური ნაგებობანი). შუა საუკუნეების [[ქართლი|ქართლში]], მესხეთ-ჯავახეთში ძირითადი საშენი ქვა ბაზალტი იყო. ბაზალტითაა აგებული სამშვილდისა და დმანისის ციხესიმაგრეები, მანგლისის ტაძარი, რუისის, წუნდის, [[აბელიის ეკლესია|აბელიის ეკლესიები]], თირის მონასტერი, ნადარბაზევის კომპლექსი და სხვ. ბაზალტით ამზადებდნენ ეკლესიათა და სხვა ნაგებობათა სახურავის ფილებს. საქართველოში გავრცელებული შედარებით ძველი (იურული, ცარცული, პალეოგენური) ბაზალტი (ბაზალტური პორფირიტები) ცნობილია მთიან აფხაზეთში, [[სამეგრელო|სამეგრელოში]], [[ლეჩხუმი|ლეჩხუმ]]-[[იმერეთი|იმერეთსა]] და [[აჭარა]]-[[გურია]]ში; ახალგაზრდა ბაზალტი(ზედამესამეულ-მეოთხეული) გვხვდება სამხრეთ საქართველოში ასპინძა-ახალქალაქის, ნინოწმინდა-წალკისა და დმანის-თეთრი წყაროს რაიონებში. ბაზალტისაგან მიიღება საწარმოო ტექნოლოგიური საქსოვი ბოჭკო, უნიკალური ძაფი, რომელიც კარგი მდგრადობით გამოირჩევა. მისგან შეიძლება დამზადდეს კოროზიამედეგი არმატურა, ნებისმიერი სახის მილი, [[შიფერი]], [[კრამიტი]], მატარებლის ხუნდები, შვერილები და სხვ.
+ბაზალტი კარგი საშენი მასალაა. იყენებენ [[ღორღი]]სა და საცალო ([[ბორდიური]]ს) ქვის დასამზადებლად, [[იატაკი]]ს ფილებად, საავტომობილო გზების საფარად, [[რკინიგზა|რკინიგზების]] [[ბალასტი (ხრეში)|ბალასტად]], სადრენაჟო სამუშაოებში, ასევე [[ნაგებობა|ნაგებობათა]] მოსაპირკეთებლად და მონუმენტების გამოსათლელად; მკვრივია, კარგად იხეხება, რის გამო მას ძველი დროიდან ([[ეგვიპტე]], [[ასურეთი]], გვიანდელი [[რომი]], [[ბიზანტია]]) იყენებდნენ [[ქანდაკება|ქანდაკებებისთვის]].

←წინა ვერსია		12:36, 25 ოქტომბერი 2022-ის ვერსია
ხაზი 12:		ხაზი 12:
	მედეგია მჟავების და ტუტეების მიმართ. ჩვეულებრივ ბაზალტი ამა თუ იმ რაოდენობით გვხვდება ვულკანური მინა. ბაზალტი მინით მდიდარ სახესხვაობას ჰიალობაზალტი ეწოდება, ხოლო სრულკრისტალურს და რამდენადმე მსხვილმარცვლოვანს – დოლერიტი. ბაზალტი ადვილად ლღვება. ლღობილ ბაზალტს იყენებენ მჟავაგამძლე ქიმიური აპარატურის, მილების, ძლიერი დენის ელექტროიზოლატორების დამზადებისათვის და სხვ. ნორმალური რიგის ბაზალტში ორ ტიპს გამოყოფენ: ოლივიანიანს და უოლივინოს, ანუ ტოლეიტურს.		მედეგია მჟავების და ტუტეების მიმართ. ჩვეულებრივ ბაზალტი ამა თუ იმ რაოდენობით გვხვდება ვულკანური მინა. ბაზალტი მინით მდიდარ სახესხვაობას ჰიალობაზალტი ეწოდება, ხოლო სრულკრისტალურს და რამდენადმე მსხვილმარცვლოვანს – დოლერიტი. ბაზალტი ადვილად ლღვება. ლღობილ ბაზალტს იყენებენ მჟავაგამძლე ქიმიური აპარატურის, მილების, ძლიერი დენის ელექტროიზოლატორების დამზადებისათვის და სხვ. ნორმალური რიგის ბაზალტში ორ ტიპს გამოყოფენ: ოლივიანიანს და უოლივინოს, ანუ ტოლეიტურს.

−	ბაზალტი კარგი საშენი მასალაა. იყენებენ ღორღისა და საცალო (ბორდიურის) ქვის დასამზადებლად, ასევე ნაგეგობათა მოსაპირკეთებლად; მკვრივია, კარგად იხეხება, რის გამო მას ძველი დროიდან ([[ეგვიპტე]], [[ასურეთი]], გვიანდელი რომი, [[ბიზანტია]]) იყენებდნენ [[ქანდაკება\|ქანდაკებებისათვის]]. [[საქართველო]]ში საშენ ქვად ბაზალტს ძველთაგანვე ხმარობდნენ (ბრინჯაოს ხანის მეგალითური ნაგებობანი). შუა საუკუნეების [[ქართლი\|ქართლში]], მესხეთ-ჯავახეთში ძირითადი საშენი ქვა ბაზალტი იყო. ბაზალტითაა აგებული სამშვილდისა და დმანისის ციხესიმაგრეები, მანგლისის ტაძარი, რუისის, წუნდის, [[აბელიის ეკლესია\|აბელიის ეკლესიები]], თირის მონასტერი, ნადარბაზევის კომპლექსი და სხვ. ბაზალტით ამზადებდნენ ეკლესიათა და სხვა ნაგებობათა სახურავის ფილებს. საქართველოში გავრცელებული შედარებით ძველი (იურული, ცარცული, პალეოგენური) ბაზალტი (ბაზალტური პორფირიტები) ცნობილია მთიან აფხაზეთში, [[სამეგრელო\|სამეგრელოში]], [[ლეჩხუმი\|ლეჩხუმ]]-[[იმერეთი\|იმერეთსა]] და [[აჭარა]]-[[გურია]]ში; ახალგაზრდა ბაზალტი(ზედამესამეულ-მეოთხეული) გვხვდება სამხრეთ საქართველოში ასპინძა-ახალქალაქის, ნინოწმინდა-წალკისა და დმანის-თეთრი წყაროს რაიონებში. ბაზალტისაგან მიიღება საწარმოო ტექნოლოგიური საქსოვი ბოჭკო, უნიკალური ძაფი, რომელიც კარგი მდგრადობით გამოირჩევა. მისგან შეიძლება დამზადდეს კოროზიამედეგი არმატურა, ნებისმიერი სახის მილი, შიფერი, [[კრამიტი]], მატარებლის ხუნდები, შვერილები და სხვ.	+	ბაზალტი კარგი საშენი მასალაა. იყენებენ ღორღისა და საცალო (ბორდიურის) ქვის დასამზადებლად, ასევე ნაგეგობათა მოსაპირკეთებლად; მკვრივია, კარგად იხეხება, რის გამო მას ძველი დროიდან ([[ეგვიპტე]], [[ასურეთი]], გვიანდელი რომი, [[ბიზანტია]]) იყენებდნენ [[ქანდაკება\|ქანდაკებებისათვის]]. [[საქართველო]]ში საშენ ქვად ბაზალტს ძველთაგანვე ხმარობდნენ (ბრინჯაოს ხანის მეგალითური ნაგებობანი). შუა საუკუნეების [[ქართლი\|ქართლში]], მესხეთ-ჯავახეთში ძირითადი საშენი ქვა ბაზალტი იყო. ბაზალტითაა აგებული სამშვილდისა და დმანისის ციხესიმაგრეები, მანგლისის ტაძარი, რუისის, წუნდის, [[აბელიის ეკლესია\|აბელიის ეკლესიები]], თირის მონასტერი, ნადარბაზევის კომპლექსი და სხვ. ბაზალტით ამზადებდნენ ეკლესიათა და სხვა ნაგებობათა სახურავის ფილებს. საქართველოში გავრცელებული შედარებით ძველი (იურული, ცარცული, პალეოგენური) ბაზალტი (ბაზალტური პორფირიტები) ცნობილია მთიან აფხაზეთში, [[სამეგრელო\|სამეგრელოში]], [[ლეჩხუმი\|ლეჩხუმ]]-[[იმერეთი\|იმერეთსა]] და [[აჭარა]]-[[გურია]]ში; ახალგაზრდა ბაზალტი(ზედამესამეულ-მეოთხეული) გვხვდება სამხრეთ საქართველოში ასპინძა-ახალქალაქის, ნინოწმინდა-წალკისა და დმანის-თეთრი წყაროს რაიონებში. ბაზალტისაგან მიიღება საწარმოო ტექნოლოგიური საქსოვი ბოჭკო, უნიკალური ძაფი, რომელიც კარგი მდგრადობით გამოირჩევა. მისგან შეიძლება დამზადდეს კოროზიამედეგი არმატურა, ნებისმიერი სახის მილი, [[შიფერი]], [[კრამიტი]], მატარებლის ხუნდები, შვერილები და სხვ.

@@ ხაზი 2: / ხაზი 2: @@
 '''ბაზალტი''' − (ლათ. basaltes, basanites < ბერძ. basanos სასინჯი ქვა, რკინისშემცველი ქვა) – ფართოდ გავრცელებული კაინოტიპური (საღი) შავი ფერის ფუძევულკანური ქანი.
-ძირითადი კომპონენტია სილიციუმის დიოქსიდი – SiO<sub>2</sub>. <br />
+'''ძირითადი კომპონენტია სილიციუმის დიოქსიდი''' – SiO<sub>2</sub>. <br />
-დნობის ტემპერატურა – 1150-1350°C;
+'''დნობის ტემპერატურა''' – 1150-1350°C;
-სიმკვრივე 2,6-3,1 გ/სმ<sup>3</sup>; <br />
+'''სიმკვრივე''' 2,6-3,1 გ/სმ<sup>3</sup>; <br />
-ფორიანობა – 0,5-1,5%; <br />
+'''ფორიანობა''' – 0,5-1,5%; <br />
-წყალშთანთქმა – 0,2-0,4%  წონის მიხედვით, 0,5-1,1 მოცულობის მიხედვით; <br />
+'''წყალშთანთქმა''' – 0,2-0,4%  წონის მიხედვით, 0,5-1,1 მოცულობის მიხედვით; <br />
-სიმტკიცე კუმშვაზე – 264-320 მპა (მშრალი ბაზალტის), 250 მპა (სველი ბაზალტის), 180-270 მპა მდნარი ბაზალტის; <br />
+'''სიმტკიცე კუმშვაზე''' – 264-320 მპა (მშრალი ბაზალტის), 250 მპა (სველი ბაზალტის), 180-270 მპა მდნარი ბაზალტის; <br />
-დროებითი წინაღობა გაგლეჯაზე მდნარი ბაზალტის – 45-52 მპა. <br />
+'''დროებითი წინაღობა გაგლეჯაზე მდნარი ბაზალტის''' – 45-52 მპა. <br />
 მედეგია მჟავების და ტუტეების მიმართ. ჩვეულებრივ ბაზალტი ამა თუ იმ რაოდენობით გვხვდება ვულკანური მინა. ბაზალტი მინით მდიდარ სახესხვაობას ჰიალობაზალტი ეწოდება, ხოლო სრულკრისტალურს და რამდენადმე მსხვილმარცვლოვანს – დოლერიტი. ბაზალტი ადვილად ლღვება. ლღობილ ბაზალტს იყენებენ მჟავაგამძლე ქიმიური აპარატურის, მილების, ძლიერი დენის ელექტროიზოლატორების დამზადებისათვის და სხვ. ნორმალური რიგის ბაზალტში ორ ტიპს გამოყოფენ: ოლივიანიანს და უოლივინოს, ანუ ტოლეიტურს.

←წინა ვერსია		09:44, 13 მაისი 2022-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
		+	[[ფაილი:Bazalti.JPG\|thumb\|ბაზალტი]]
	'''ბაზალტი''' − (ლათ. basaltes, basanites < ბერძ. basanos სასინჯი ქვა, რკინისშემცველი ქვა) – ფართოდ გავრცელებული კაინოტიპური (საღი) შავი ფერის ფუძევულკანური ქანი.		'''ბაზალტი''' − (ლათ. basaltes, basanites < ბერძ. basanos სასინჯი ქვა, რკინისშემცველი ქვა) – ფართოდ გავრცელებული კაინოტიპური (საღი) შავი ფერის ფუძევულკანური ქანი.

@@ ხაზი 54: / ხაზი 54: @@
 ==წყარო==
-[[სამშენებლო ენციკლოპედიური ლექსიკონი]]
+[[კომპოზიტური კონსტრუქციები]]
 [[კატეგორია:ქანები]]
 [[კატეგორია:ვულკანური ქანები]]
 [[კატეგორია:სამშენებლო მასალები]]
 [[კატეგორია:მოსაპირკეთებელი მასალები]]