ბესიკი - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 13:26, 29 ივლისი 2025-ზე

2025-07-29T13:26:20Z

Tkenchoshvili 19:01, 30 იანვარი 2024-ზე

2024-01-30T19:01:34Z

Tkenchoshvili 21:38, 18 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-18T21:38:17Z

Masatiani 15:01, 18 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-18T15:01:59Z

ცვლილებების ჩვენება

Tkenchoshvili 10:21, 23 თებერვალი 2022-ზე

2022-02-23T10:21:55Z

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გაბაშვილი ბესარიონ“ გადაიტანა გვერდზე „ბესიკი“ გადამისამართ...

2022-02-22T12:13:58Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გაბაშვილი ბესარიონ“ გადაიტანა გვერდზე „ბესიკი“ გადამისამართ...

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ბესიკი“ გადაიტანა გვერდზე „გაბაშვილი ბესარიონ“

2022-02-22T12:13:50Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ბესიკი“ გადაიტანა გვერდზე „გაბაშვილი ბესარიონ“

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ბესარიონ გაბაშვილი“ გადაიტანა გვერდზე „ბესიკი“ გადამისამართ...

2022-02-22T12:13:29Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ბესარიონ გაბაშვილი“ გადაიტანა გვერდზე „ბესიკი“ გადამისამართ...

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ბესიკი“ გადაიტანა გვერდზე „ბესარიონ გაბაშვილი“

2022-02-22T12:13:21Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ბესიკი“ გადაიტანა გვერდზე „ბესარიონ გაბაშვილი“

Tkenchoshvili 12:12, 22 თებერვალი 2022-ზე

2022-02-22T12:12:32Z

@@ ხაზი 4: / ხაზი 4: @@
 აღზრდა-განათლება სამეფო კარზე მიიღო. პოეტის მამა [[ანტონ პირველი (1720-1788)|ანტონ პირველთან]] საეკლესიო-დოგმატურ საკითხებში მძაფრი კონფლიქტის გამო 1767 წ. [[ქართლი|ქართლ]]-[[კახეთი|კახეთიდან]] გააძევეს სასულიერო ღირსებებაყრილი. ბესიკი მეფის კარზე დარჩა. მას მფარველობდნენ თეიმურაზ მეორის ქვრივი, დედოფალი ანა-ხანუმი, [[ერეკლე მეორე|ერეკლეს ძე]] — [[ლევან ბატონიშვილი]] და ერეკლეს სიძე, [[სარდალი]] [[დავით ორბელიანი]] (ბესიკის უახლოესი მეგობარი). შემდგომში ერეკლეს საწინააღმდეგო ინტრიგებმა, რომლებშიც პოეტის მამა მონაწილეობდა, სერიოზული ხასიათი მიიღო, რის გამოც ბესიკი ქართლიდან გაუძევებიათ (1777). იგი იმერეთის მეფეს ეახლა. [[სოლომონ პირველი|სოლომონ პირველმა]] ბესიკს მამულები და მდივანთუხუცესობა უბოძა, შემდეგ კი თავადობა მიანიჭა. 1778 წ. დიპლომატიური მისიით წარგზავნა სპარსეთს, 1788-91 წლებში კი — კრემენჩუგში, სადაც მოლაპარაკებას აწარმოებდა მთავარსარდალ პოტიომკინთან, რათა, ქართლ-კახეთის მსგავსად, [[იმერეთი|იმერეთსაც]] მიეღო [[რუსეთი]]ს მფარველობა. შემდგომში იგი წარგზავნეს კიშინიოვსა და იასიში, სადაც რუსეთ-თურქეთის საზავო მოლაპარაკება მიმდინარეობდა. პოეტი გარდაიცვალა იასიში, იქვე დაკრძალეს. მისი საფლავი დაკარგულია.
-ბესიკის ლიტერატურული მემკვიდრეობიდან უმთავრესია სატრფიალო ლირიკა. მიჩნეულია, რომ ერეკლე მეფის დისწულის (მამუკა ორბელიანის ქვრივის) მაია ერისთავის პიროვნებით შთაგონებული ეს ლექსები განწყობილებისა და განცდის ხასიათით ერთიანდება ციკლში, რომელსაც პირობითად „სევდის ბაღი“ ეწოდება („სევდის ბაღს შეველ“, „ბულბული მოდის მწუხარებით“, „მე შენზე ფიქრმა მიმარინდა“, „ტანო ტატანო“, „ვარდო სასურო, მაისურო“, „შავნი შაშვნი“, „მე შენი მგონე“ და სხვა). ბესიკს წარმოსახვით „სევდის ბაღში“ შეჰყავს გამიჯნურებული ჭაბუკი, აქვე ჩნდებიან საოცნებო ქალისა და მისი მეგობრების სახე-სიმბოლოები: ვარდი, ია, ნარგიზი. გმირი თანაგრძნობასა და შველას სთხოვს ყვავილებს, ეს ღაღადისი წრფელია, სიყვარულის ვნება — თავგანწირული. ამ პოეტურ [[ბაღი|ბაღში]] ნაზი სევდა ასხივოსნებს ყველაფერს. ლტოლვის საგნის გამძაფრებული ჭვრეტის ჟამს ზოგჯერ ზედმეტი ხდება მეტაფორული საბურველი და პირობითობა, მიწიერი მშვენიერება ანტიკური ქანდაკების სისავსით ფეთქავს („ტანო ტატანო, გულწამტანო, უცხოდ მარებო, ზილფო კავებო, მომკლავებო, ვერსაკარებო, წარბ-წამწამ-თვალნო, მისათვალნო, შემაზარებო, ძოწლალ-ბაგეო, დამდაგეო, სულთწამარებო, პირო მთვარეო, მომიგონე, მზისა დარებო“)."
+ბესიკის ლიტერატურული მემკვიდრეობიდან უმთავრესია სატრფიალო ლირიკა. მიჩნეულია, რომ ერეკლე მეფის დისწულის (მამუკა ორბელიანის ქვრივის) მაია ერისთავის პიროვნებით შთაგონებული ეს [[ლექსი|ლექსები]] განწყობილებისა და განცდის ხასიათით ერთიანდება ციკლში, რომელსაც პირობითად „სევდის ბაღი“ ეწოდება („სევდის ბაღს შეველ“, „ბულბული მოდის მწუხარებით“, „მე შენზე ფიქრმა მიმარინდა“, „ტანო ტატანო“, „ვარდო სასურო, მაისურო“, „შავნი შაშვნი“, „მე შენი მგონე“ და სხვა). ბესიკს წარმოსახვით „სევდის ბაღში“ შეჰყავს გამიჯნურებული ჭაბუკი, აქვე ჩნდებიან საოცნებო ქალისა და მისი მეგობრების სახე-სიმბოლოები: ვარდი, ია, ნარგიზი. გმირი თანაგრძნობასა და შველას სთხოვს ყვავილებს, ეს ღაღადისი წრფელია, სიყვარულის ვნება — თავგანწირული. ამ პოეტურ [[ბაღი|ბაღში]] ნაზი სევდა ასხივოსნებს ყველაფერს. ლტოლვის საგნის გამძაფრებული ჭვრეტის ჟამს ზოგჯერ ზედმეტი ხდება მეტაფორული საბურველი და პირობითობა, მიწიერი მშვენიერება ანტიკური ქანდაკების სისავსით ფეთქავს („ტანო ტატანო, გულწამტანო, უცხოდ მარებო, ზილფო კავებო, მომკლავებო, ვერსაკარებო, წარბ-წამწამ-თვალნო, მისათვალნო, შემაზარებო, ძოწლალ-ბაგეო, დამდაგეო, სულთწამარებო, პირო მთვარეო, მომიგონე, მზისა დარებო“)."
 ბესიკის პოეტურ სამყაროში აღტაცება-სიხარული ყველგან შემღვრეულია ტკივილითა და ნაღველით, ეს არის ტანჯვა იდეალთან ვერმიახლოებისა, მარადი წყურვილისა, მარადი ფიქრის. თუმცა ბესიკი მაღლდება ტანჯვასა და დაუკმაყოფილებლობაზე, თავისი პოეტური ცხოვრების ნაწილად, თვითგამოხატვის რომანტიკულ ფორმად აქცევს მათ: „ბესიკი სიკვდილს არ ვემალები, თავი მაქვს მისთვის შენაწონები“.
-პატრიოტულ მოტივებს შეიცავს ბესიკის ორი მცირე მოცულობის პოემა — „ასპინძისათვის“ და „რუხის ომი“. პირველი ეხება 1770 წ. [[ასპინძის ბრძოლა 1770|ასპინძის მიდამოებში ბრძოლა]]ს, როცა ერეკლემ დაამარცხა ოსმალები და ლეკები. ნაწარმოებში შესხმულია სარდალი დავით ორბელიანი. პოემაში [[ომი]]ს პერიპეტიების აღწერას ხშირად ენაცვლება ლირიკული პასაჟები. „რუხის ომი“ მოგვითხრობს 1780 წ. ამბავს, როცა [[აფხაზები|აფხაზთა]], [[ჯიქეთი|ჯიქთა]] და ალანთა [[ჯარი]] თავს დაესხა [[სამეგრელო|სამეგრელოს]] სამთავროს. კაცია დადიანს მიეშველა იმერთა მეფე [[სოლომონ პირველი]] და მათ სასტიკად დაამარცხეს მომხდურნი. ამ ნაწარმოებებში ლექსის ფორმას ენაცვლება პროზაული თხრობა.
+პატრიოტულ მოტივებს შეიცავს ბესიკის ორი მცირე მოცულობის [[პოემა]] — „ასპინძისათვის“ და „რუხის ომი“. პირველი ეხება 1770 წ. [[ასპინძის ბრძოლა 1770|ასპინძის მიდამოებში ბრძოლა]]ს, როცა ერეკლემ დაამარცხა ოსმალები და ლეკები. ნაწარმოებში შესხმულია სარდალი დავით ორბელიანი. პოემაში [[ომი]]ს პერიპეტიების აღწერას ხშირად ენაცვლება ლირიკული პასაჟები. „რუხის ომი“ მოგვითხრობს 1780 წ. ამბავს, როცა [[აფხაზები|აფხაზთა]], [[ჯიქეთი|ჯიქთა]] და ალანთა [[ჯარი]] თავს დაესხა [[სამეგრელო|სამეგრელოს]] სამთავროს. კაცია დადიანს მიეშველა იმერთა მეფე [[სოლომონ პირველი]] და მათ სასტიკად დაამარცხეს მომხდურნი. ამ ნაწარმოებებში ლექსის ფორმას ენაცვლება პროზაული თხრობა.
 ბესიკს ეკუთვნის დავით ორბელიანისადმი და [[ლევან ბატონიშვილი]]სადმი მიძღვნილი სახოტბო ნაწარმოებები, აგრეთვე სამგლოვიარო [[ოდა]] „სამძიმარი“, რომელშიც დატირებულია ერეკლეს უდროოდ გარდაცვლილი ძე ლევანი. სატირული პოემის „რძალ-დედამთილიანის“ თემა, [[ლექსიკა]], ფრაზეოლოგია ხალხური ყოფიდანაა აღებული გესლიანი [[სატირა|სატირული]] ლექსები უძღვნა ბესიკმა ერეკლეს სამეფო კარის მდივან-ბეგს [[მზეჭაბუკ ორბელიანი|მზეჭაბუკ ორბელიანს]].

@@ ხაზი 10: / ხაზი 10: @@
 პატრიოტულ მოტივებს შეიცავს ბესიკის ორი მცირე მოცულობის პოემა — „ასპინძისათვის“ და „რუხის ომი“. პირველი ეხება 1770 წ. [[ასპინძის ბრძოლა 1770|ასპინძის მიდამოებში ბრძოლა]]ს, როცა ერეკლემ დაამარცხა ოსმალები და ლეკები. ნაწარმოებში შესხმულია სარდალი დავით ორბელიანი. პოემაში [[ომი]]ს პერიპეტიების აღწერას ხშირად ენაცვლება ლირიკული პასაჟები. „რუხის ომი“ მოგვითხრობს 1780 წ. ამბავს, როცა [[აფხაზები|აფხაზთა]], [[ჯიქეთი|ჯიქთა]] და ალანთა [[ჯარი]] თავს დაესხა [[სამეგრელო|სამეგრელოს]] სამთავროს. კაცია დადიანს მიეშველა იმერთა მეფე [[სოლომონ პირველი]] და მათ სასტიკად დაამარცხეს მომხდურნი. ამ ნაწარმოებებში ლექსის ფორმას ენაცვლება პროზაული თხრობა.
-ბესიკს ეკუთვნის დავით ორბელიანისადმი და [[ლევან ბატონიშვილი]]სადმი მიძღვნილი სახოტბო ნაწარმოებები, აგრეთვე სამგლოვიარო [[ოდა]] „სამძიმარი“, რომელშიც დატირებულია ერეკლეს უდროოდ გარდაცვლილი ძე ლევანი. სატირული პოემის „რძალ-დედამთილიანის“ თემა, ლექსიკა, ფრაზეოლოგია ხალხური ყოფიდანაა აღებული გესლიანი [[სატირა|სატირული]] ლექსები უძღვნა ბესიკმა ერეკლეს სამეფო კარის მდივან-ბეგს [[მზეჭაბუკ ორბელიანი|მზეჭაბუკ ორბელიანს]].
+ბესიკს ეკუთვნის დავით ორბელიანისადმი და [[ლევან ბატონიშვილი]]სადმი მიძღვნილი სახოტბო ნაწარმოებები, აგრეთვე სამგლოვიარო [[ოდა]] „სამძიმარი“, რომელშიც დატირებულია ერეკლეს უდროოდ გარდაცვლილი ძე ლევანი. სატირული პოემის „რძალ-დედამთილიანის“ თემა, [[ლექსიკა]], ფრაზეოლოგია ხალხური ყოფიდანაა აღებული გესლიანი [[სატირა|სატირული]] ლექსები უძღვნა ბესიკმა ერეკლეს სამეფო კარის მდივან-ბეგს [[მზეჭაბუკ ორბელიანი|მზეჭაბუკ ორბელიანს]].
 ბესიკის ლექსები გამოირჩევა ფორმის არტისტული დახვეწილობით. ეს უმთავრესად მჟღავნდება ნაწარმოების მუსიკალურ ხმოვანებაში და მიიღწევა [[ალიტერაცია|ალიტერაციითა]] და ბგერწერის სხვა ხერხთა მომარჯვებით. ბესიკმა ქართულ ლექსთწყობაში დაამკვიდრა ახალი საზომი („[[ბესიკური]]“). [[მუხამბაზი|მუხამბაზური]] [[ინტონაცია]], [[სტროფი]] და რითმაც მანვე განამტკიცა ჩვენში. ბესიკის თხზულებათა მხატვრული ღირსებაა აგრეთვე კომპოზიციური დახვეწილობა.
@@ ხაზი 24: / ხაზი 24: @@
 ==წყარო==
 * [[ქართული მწერლობა: ლექსიკონი-ცნობარი]].
 [[კატეგორია:ქართველი პოეტები]]
 [[კატეგორია:გაბაშვილები]]

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 [[ფაილი:Besiki (crop).png|thumb|ბესიკი]]
-'''ბესიკი''' (გაბაშვილი ბესარიონ) (1750-91) — პოეტი. [[თეიმურაზ II|თეიმურაზ მეორის]] კარის მოძღვრის, მწერალ [[ზაქარია გაბაშვილი|ზაქარია გაბაშვილის]] ვაჟი აღზრდა-განათლება სამეფო კარზე მიიღო. პოეტის მამა [[ანტონ პირველი (1720-1788)|ანტონ პირველთან]] საეკლესიო-დოგმატურ საკითხებში მძაფრი კონფლიქტის გამო 1767 წ. [[ქართლი|ქართლ]]-[[კახეთი|კახეთიდან]] გააძევეს სასულიერო ღირსებებაყრილი. ბესიკი მეფის კარზე დარჩა. მას მფარველობდნენ თეიმურაზ მეორის ქვრივი, დედოფალი ანა-ხანუმი, [[ერეკლე მეორე|ერეკლეს ძე]] — [[ლევან ბატონიშვილი]] და ერეკლეს სიძე, სარდალი [[დავით ორბელიანი]] (ბესიკის უახლოესი მეგობარი). შემდგომში ერეკლეს საწინააღმდეგო ინტრიგებმა, რომლებშიც პოეტის მამა მონაწილეობდა, სერიოზული ხასიათი მიიღო, რის გამოც ბესიკი ქართლიდან გაუძევებიათ (1777). იგი იმერეთის მეფეს ეახლა. [[სოლომონ პირველი|სოლომონ პირველმა]] ბესიკს მამულები და მდივანთუხუცესობა უბოძა, შემდეგ კი თავადობა მიანიჭა. 1778 წ. დიპლომატიური მისიით წარგზავნა სპარსეთს, 1788-91 წლებში კი — კრემენჩუგში, სადაც მოლაპარაკებას აწარმოებდა მთავარსარდალ პოტიომკინთან, რათა, ქართლ-კახეთის მსგავსად, იმერეთსაც მიეღო რუსეთის მფარველობა. შემდგომში იგი წარგზავნეს კიშინიოვსა და იასიში, სადაც რუსეთ-თურქეთის საზავო მოლაპარაკება მიმდინარეობდა. პოეტი გარდაიცვალა იასიში, იქვე დაკრძალეს. მისი საფლავი დაკარგულია.
+'''ბესიკი,''' (გაბაშვილი ბესარიონ) – (1750-91), პოეტი. [[თეიმურაზ II|თეიმურაზ მეორის]] კარის მოძღვრის, მწერალ [[ზაქარია გაბაშვილი|ზაქარია გაბაშვილის]] ვაჟი.
-ბესიკის ლიტერატურული მემკვიდრეობიდან უმთავრესია სატრფიალო ლირიკა. მიჩნეულია, რომ ერეკლე მეფის დისწულის (მამუკა ორბელიანის ქვრივის) მაია ერისთავის პიროვნებით შთაგონებული ეს ლექსები განწყობილებისა და განცდის ხასიათით ერთიანდება ციკლში, რომელსაც პირობითად „სევდის ბაღი“ ეწოდება („სევდის ბაღს შეველ“, „ბულბული მოდის მწუხარებით“, „მე შენზე ფიქრმა მიმარინდა“, „ტანო ტატანო“, „ვარდო სასურო, მაისურო“, „შავნი შაშვნი“, „მე შენი მგონე“ და სხვა). ბესიკს წარმოსახვით „სევდის ბაღში“ შეჰყავს გამიჯნურებული ჭაბუკი, აქვე ჩნდებიან საოცნებო ქალისა და მისი მეგობრების სახე-სიმბოლოები: ვარდი, ია, ნარგიზი. გმირი თანაგრძნობასა და შველას სთხოვს ყვავილებს, ეს ღაღადისი წრფელია, სიყვარულის ვნება — თავგანწირული. ამ პოეტურ ბაღში ნაზი სევდა ასხივოსნებს ყველაფერს. ლტოლვის საგნის გამძაფრებული ჭვრეტის ჟამს ზოგჯერ ზედმეტი ხდება მეტაფორული საბურველი და პირობითობა, მიწიერი მშვენიერება ანტიკური ქანდაკების სისავსით ფეთქავს („ტანო ტატანო, გულწამტანო, უცხოდ მარებო, ზილფო კავებო, მომკლავებო, ვერსაკარებო, წარბ-წამწამ-თვალნო, მისათვალნო, შემაზარებო, ძოწლალ-ბაგეო, დამდაგეო, სულთწამარებო, პირო მთვარეო, მომიგონე, მზისა დარებო“)."
+აღზრდა-განათლება სამეფო კარზე მიიღო. პოეტის მამა [[ანტონ პირველი (1720-1788)|ანტონ პირველთან]] საეკლესიო-დოგმატურ საკითხებში მძაფრი კონფლიქტის გამო 1767 წ. [[ქართლი|ქართლ]]-[[კახეთი|კახეთიდან]] გააძევეს სასულიერო ღირსებებაყრილი. ბესიკი მეფის კარზე დარჩა. მას მფარველობდნენ თეიმურაზ მეორის ქვრივი, დედოფალი ანა-ხანუმი, [[ერეკლე მეორე|ერეკლეს ძე]] — [[ლევან ბატონიშვილი]] და ერეკლეს სიძე, [[სარდალი]] [[დავით ორბელიანი]] (ბესიკის უახლოესი მეგობარი). შემდგომში ერეკლეს საწინააღმდეგო ინტრიგებმა, რომლებშიც პოეტის მამა მონაწილეობდა, სერიოზული ხასიათი მიიღო, რის გამოც ბესიკი ქართლიდან გაუძევებიათ (1777). იგი იმერეთის მეფეს ეახლა. [[სოლომონ პირველი|სოლომონ პირველმა]] ბესიკს მამულები და მდივანთუხუცესობა უბოძა, შემდეგ კი თავადობა მიანიჭა. 1778 წ. დიპლომატიური მისიით წარგზავნა სპარსეთს, 1788-91 წლებში კი — კრემენჩუგში, სადაც მოლაპარაკებას აწარმოებდა მთავარსარდალ პოტიომკინთან, რათა, ქართლ-კახეთის მსგავსად, [[იმერეთი|იმერეთსაც]] მიეღო [[რუსეთი]]ს მფარველობა. შემდგომში იგი წარგზავნეს კიშინიოვსა და იასიში, სადაც რუსეთ-თურქეთის საზავო მოლაპარაკება მიმდინარეობდა. პოეტი გარდაიცვალა იასიში, იქვე დაკრძალეს. მისი საფლავი დაკარგულია.
 ბესიკის პოეტურ სამყაროში აღტაცება-სიხარული ყველგან შემღვრეულია ტკივილითა და ნაღველით, ეს არის ტანჯვა იდეალთან ვერმიახლოებისა, მარადი წყურვილისა, მარადი ფიქრის. თუმცა ბესიკი მაღლდება ტანჯვასა და დაუკმაყოფილებლობაზე, თავისი პოეტური ცხოვრების ნაწილად, თვითგამოხატვის რომანტიკულ ფორმად აქცევს მათ: „ბესიკი სიკვდილს არ ვემალები, თავი მაქვს მისთვის შენაწონები“.
-პატრიოტულ მოტივებს შეიცავს ბესიკის ორი მცირე მოცულობის პოემა — „[[ასპინძის ბრძოლა 1770|ასპინძისათვის]]“ და „რუხის ომი“. პირველი ეხება 1770 წ. ასპინძის მიდამოებში ბრძოლას, როცა ერეკლემ დაამარცხა ოსმალები და [[ლეკიანობა|ლეკები]]. ნაწარმოებში შესხმულია სარდალი დავით ორბელიანი. პოემაში ომის პერიპეტიების აღწერას ხშირად ენაცვლება ლირიკული პასაჟები. „რუხის ომი“ მოგვითხრობს 1780 წ. ამბავს, როცა [[აფხაზები|აფხაზთა]], [[ჯიქეთი|ჯიქთა]] და ალანთა ჯარი თავს დაესხა [[სამეგრელო|სამეგრელოს]] სამთავროს. კაცია დადიანს მიეშველა იმერთა მეფე სოლომონ პირველი და მათ სასტიკად დაამარცხეს მომხდურნი. ამ ნაწარმოებებში ლექსის ფორმას ენაცვლება პროზაული თხრობა.
+პატრიოტულ მოტივებს შეიცავს ბესიკის ორი მცირე მოცულობის პოემა — „ასპინძისათვის“ და „რუხის ომი“. პირველი ეხება 1770 წ. [[ასპინძის ბრძოლა 1770|ასპინძის მიდამოებში ბრძოლა]]ს, როცა ერეკლემ დაამარცხა ოსმალები და ლეკები. ნაწარმოებში შესხმულია სარდალი დავით ორბელიანი. პოემაში [[ომი]]ს პერიპეტიების აღწერას ხშირად ენაცვლება ლირიკული პასაჟები. „რუხის ომი“ მოგვითხრობს 1780 წ. ამბავს, როცა [[აფხაზები|აფხაზთა]], [[ჯიქეთი|ჯიქთა]] და ალანთა [[ჯარი]] თავს დაესხა [[სამეგრელო|სამეგრელოს]] სამთავროს. კაცია დადიანს მიეშველა იმერთა მეფე [[სოლომონ პირველი]] და მათ სასტიკად დაამარცხეს მომხდურნი. ამ ნაწარმოებებში ლექსის ფორმას ენაცვლება პროზაული თხრობა.
-ბესიკს ეკუთვნის დავით ორბელიანისადმი და ლევან ბატონიშვილისადმი მიძღვნილი სახოტბო ნაწარმოებები, აგრეთვე სამგლოვიარო [[ოდა]] „სამძიმარი“, რომელშიც დატირებულია ერეკლეს უდროოდ გარდაცვლილი ძე ლევანი. სატირული პოემის „რძალ-დედამთილიანის“ თემა, ლექსიკა, ფრაზეოლოგია ხალხური ყოფიდანაა აღებული გესლიანი [[სატირა|სატირული]] ლექსები უძღვნა ბესიკმა ერეკლეს სამეფო კარის მდივან-ბეგს [[მზეჭაბუკ ორბელიანი|მზეჭაბუკ ორბელიანს]].
+ბესიკს ეკუთვნის დავით ორბელიანისადმი და [[ლევან ბატონიშვილი]]სადმი მიძღვნილი სახოტბო ნაწარმოებები, აგრეთვე სამგლოვიარო [[ოდა]] „სამძიმარი“, რომელშიც დატირებულია ერეკლეს უდროოდ გარდაცვლილი ძე ლევანი. სატირული პოემის „რძალ-დედამთილიანის“ თემა, ლექსიკა, ფრაზეოლოგია ხალხური ყოფიდანაა აღებული გესლიანი [[სატირა|სატირული]] ლექსები უძღვნა ბესიკმა ერეკლეს სამეფო კარის მდივან-ბეგს [[მზეჭაბუკ ორბელიანი|მზეჭაბუკ ორბელიანს]].
 ბესიკის ლექსები გამოირჩევა ფორმის არტისტული დახვეწილობით. ეს უმთავრესად მჟღავნდება ნაწარმოების მუსიკალურ ხმოვანებაში და მიიღწევა [[ალიტერაცია|ალიტერაციითა]] და ბგერწერის სხვა ხერხთა მომარჯვებით. ბესიკმა ქართულ ლექსთწყობაში დაამკვიდრა ახალი საზომი („[[ბესიკური]]“). [[მუხამბაზი|მუხამბაზური]] [[ინტონაცია]], [[სტროფი]] და რითმაც მანვე განამტკიცა ჩვენში. ბესიკის თხზულებათა მხატვრული ღირსებაა აგრეთვე კომპოზიციური დახვეწილობა.

@@ ხაზი 2: / ხაზი 2: @@
 '''ბესიკი''' – (1750 – 1791),  ნამდვილი სახელი და გვარი – ბესარიონ გაბაშვილი; პოეტი და პოლიტიკური მოღვაწე.
-დაიბადა [[თბილისი|თბილისში]]. იყო [[თეიმურაზ II]]-ის კარის მოძღვრის ზაქარია გაბაშვილის ვაჟი. მას ქართლ-კახეთის სამეფო კარზე კარგი განათლება მიუღია, შემდეგ იგი [[ერეკლე II]]-ის კარზე მოღვაწეობდა, მაგრამ როცა მისი მამის ზაქარია გაბაშვილისა
+დაიბადა [[თბილისი|თბილისში]]. იყო [[თეიმურაზ II]]-ის კარის მოძღვრის [[ზაქარია გაბაშვილი]]ს ვაჟი. მას ქართლ-კახეთის სამეფო კარზე კარგი განათლება მიუღია, შემდეგ იგი [[ერეკლე II]]-ის კარზე მოღვაწეობდა, მაგრამ როცა მისი მამის ზაქარია გაბაშვილისა
 და [[კათალიკოსი|კათალიკოს]] [[ანტონ I]]-ს შორის კონფლიქტი ქართლ-კახეთიდან ზაქარიას განდევნით დამთავრდა, ამან გარკვეული როლი ითამაშა ბესიკის ცხოვრებაშიც და მას ქართლ-კახეთის დატოვება მოუხდა.  XVIII საუკუნის 70-იანი წლებიდან ბესიკი იმერეთის მეფის [[სოლომონ I]]-ის კარზე იმყოფებოდა. 1778 წელს ბესიკი [[ირანი|ირანში]] გაემგზავრა ქერიმ-ხანთან დიპლომატიური მისიით, მაგრამ იგი გარდაცვლილი დახვდა.

←წინა ვერსია		12:12, 22 თებერვალი 2022-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
		+	[[ფაილი:Besiki.JPG\|მარჯვნივ\|150პქ\|წარწერის ტექსტი]]
	'''ბესიკი''' – (1750 – 1791), ნამდვილი სახელი და გვარი – ბესარიონ გაბაშვილი; პოეტი და პოლიტიკური მოღვაწე.		'''ბესიკი''' – (1750 – 1791), ნამდვილი სახელი და გვარი – ბესარიონ გაბაშვილი; პოეტი და პოლიტიკური მოღვაწე.