ბოჭორიძე გიორგი - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili: /* ბიოგრაფია */

2025-07-03T09:57:13Z

‎ბიოგრაფია

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-09-24T20:17:41Z

‎წყარო

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-01-27T09:48:32Z

‎წყარო

Tkenchoshvili 11:19, 8 ივლისი 2021-ზე

2021-07-08T11:19:17Z

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2021-04-11T20:33:07Z

‎წყარო

Tkenchoshvili 11:37, 6 აპრილი 2021-ზე

2021-04-06T11:37:08Z

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გიორგი ბოჭორიძე“ გადაიტანა გვერდზე „ბოჭორიძე გიორგი“ გადამის...

2021-04-06T11:33:21Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გიორგი ბოჭორიძე“ გადაიტანა გვერდზე „ბოჭორიძე გიორგი“ გადამის...

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ბოჭორიძე გიორგი“ გადაიტანა გვერდზე „გიორგი ბოჭორიძე“

2021-04-06T11:33:06Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ბოჭორიძე გიორგი“ გადაიტანა გვერდზე „გიორგი ბოჭორიძე“

Tkenchoshvili: ახალი გვერდი: '''ბოჭორიძე გიორგი''' − (20.08. 1884, თბილისის გუბერნია, თიანეთის მაზრა...

2021-04-06T11:32:48Z

ახალი გვერდი: '''ბოჭორიძე გიორგი''' − (20.08. 1884, თბილისის გუბერნია, თიანეთის მაზრა...

ახალი გვერდი

'''ბოჭორიძე გიორგი''' − (20.08. 1884, თბილისის გუბერნია, თიანეთის მაზრა, სოფ. ნაციხვარი, – 1939, სადგ. გუდერმესთან, ჩრდილოეთ კავკასია), ისტორიკოსი, ეპიგრაფიკოსი, საარქივო საქმის ორგანიზატორი, ყოფილი [[მღვდელი]].

დაიბადა მღვდელ თადეოზ ბოჭორიძისა და თამარ ქააძის ოჯახში (მამა წარმოშობით რაჭის სოფ. ჯვარისას მკვიდრი იყო, გვარად ბოჭორიშვილი, მღვდლად გამწესებული [[თუშეთი|თუშეთში]]).ბოჭორიძე სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში (1901-1905) და [[თსუ]]-ის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტტზე, ისტორიის განხრით (1918-1922).

სემინარიაში სწავლის დროს ბოჭორიძე გაწევრიანდა [[სოციალისტ-ფედერალისტთა პარტია]]ში და ჩაება რევოლუციურ მოძრაობაში, რის გამოც სემინარიიდან გარიცხეს. ამან ვერ შეაჩერა ახალგაზრდა, თავისუფლებას მოწყურებული სტუდენტი. [[კახეთი|კახეთში]] სოფელ-სოფელ დადიოდა და არალეგალურ ლიტერატურას ავრცელებდა, ფარულ კრებებს, მიტინგებს აწყობდა. 1906-1907 წწ. მეფის [[არმია]]ში მსახურობდა. 1907 წ. 15 სექტემბერს თუშეთში ალვანის სამრევლო-საეკლესიო სკოლის მასწავლებლად დაინიშნა. 1907 წ. 1 ოქტომბერს მატანის სკოლაში გადაიყვანეს. 1908 წ. 1 ოქტომბერს ბაქოს საოლქო სასამართლოში კანცელარიის მეორე განყოფილების თანამშრომლად დაინიშნა. 1909 წ. 4 თებერვალს თბილისის სასწავლებლის საოლქო კომიტეტმა საგარეჯოს სახალხო სკოლაში მასწავლებლად გაამწესა. 1909 წ. 14 სექტემბერს საგარეჯოს ორკლასიან სახალხო სკოლაში გადაიყვანეს, 1910 წ. 1 ოქტომბერს ყანდაურის სკოლაში დაინიშნა. ამ პერიოდში დაქორწინდა სოფ. ჩაილურის მკვიდრზე, ანა ევგენის ასულ ქევხიშვილზე. 1911 წ. 8 მაისს ალავერდელმა [[მიტროპოლიტი დავითი (კაჭახიძე)|ეპისკოპოსმა დავითმა (კაჭახიძე)]] დიაკვნად აკურთხა. 1911 წ. 11 მაისს ბაქოს [[ეპისკოპოსი]]ს პიმენის (პეგოვი), ხელდასხმით მღვდლად ეკურთხა და ჯავის წმ. გიორგის ეკლესიის წინამძღვრად დაინიშნა. 1911 წ. 13 ივლისს სოფ. ჭვარების ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესიაში გადაიყვანეს. 1911 წ. 26 აგვისტოს კაჭრეთის წმ. გიორგის ეკლესიაში დაადგინეს. 1914 წ. 6 აპრილს დაჯილდოვდა [[საგვერდული]]თ. 1916 წ. 23 დეკემბერს უბოძეს [[სკუფია]]. 1917 წ. კაკაბეთის ოლქის მთავარხუცესად აირჩიეს.

ახალგაზრდა მღვდელი აქტიურად ჩაება საზოგადოებრივ საქმიანობაში. მისი თაოსნობით ორ სოფელში გაიხსნა დაწყებითი სკოლა, მრევლის ძალა და ენერგია მან სოფლის სასიკეთო საქმეებისთვის წარმართა. მისი ხელმძღვანელობით ახალგაზრდები უვლიდნენ გზებს, აშენებდნენ საზოგადოებრივ შენობებს, ეხმარებოდნენ ქვრივ-ობლებს. ბოჭორიძის ინიციატივით სოფ. კაჭრეთში შეიქმნა სასულიერო-სამეურნეო სავაჭრო კოოპერატივი, ხოლო სოფ. ნანიანში ჩამოყალიბდა საკრედიტო ამხანაგობა, დაწესდა ბაზრობა და სოფლის ბოლოს გაიმართა რკინიგზის ბაქანი.

1917 წ. [[თებერვლის რევოლუცია|თებერვლის რევოლუციის]] დროს ბოჭორიძემ მახლობელი სოფლებიდან 5000-მდე კაცი შეყარა და საბრძოლო ყიჟინა დასცა: „ქრისტიანობის მთავარი პრინციპი სიყვარული და დათმობაა, მაგრამ როცა სამშობლოს ბედი წყდება, ჭეშმარიტ მართლმადიდებელს უფლება არა აქვს, [[ლოცვა|ლოცვის]] ამარა დარჩეს. [[საქართველო]]ს თავისუფლებისთვის ჩვენი მღვდელმთავრები [[ლაშქარი|ლაშქარს]] [[ჯვარი|ჯვრით]], [[ხმალი|ხმლითა]] და [[დროშა|დროშით]] მიუძღოდნენ. დაე, მონობის უღლის დასამხობად დღესაც ასეთი შემართებით გავისარჯოთ“, – უთქვამს მას მიტინგზე. ბოჭორიძე აქტიურად მონაწილეობდა 1917 წ. 8-17 სექტემბერს გამართულ საქართველოს [[საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია|მართლმადიდებელი ეკლესიის]] პირველ საეკლ კრებაზე.

1918 წ. გაიხსნა თბილისის უნივერსიტეტი. ბოჭორიძემ სწავლის გაგრძელების მიზნით მღვდლობას თავი დაანება (მეორე ვერსიით – 1921 წ.) და უნივერსიტეტში ჩაირიცხა. ჯერ კიდევ სტუდენტობის დროიდან (1921) მუშაობდა საქართველოს ცენტრალურ არქივში ინსპექტორად და არქივარიუსად, ხოლო 1927 წლიდან – ძველი საბუთების განყოფილების გამგედ. 1934-1937 წწ. მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ხელნაწერთა განყოფილების უფროს მეცნიერ თანამშრომლად. ბოჭორიძემ არქივსა და მუზეუმში მუშაობის დროს უდიდესი მუშაობა გასწია რევოლუციების დროს და მათ შედეგად აწეწილი საარქივო ფონდების დასალაგებლად, [[რუსეთი]]დან და საქართველოს სხვადასხვა კუთხიდან მიღებული მასალის დასაბინავებლად. XX ს. 20-იან წწ., როდესაც საქართველოს ეროვნულ საგანძურს დაღუპვის რეალური საფრთხე ემუქრებოდა, ბოჭორიძემ მოიარა საქართველოს თითქმის ყველა კუთხე, მათ შორის – საინგილო, შეაგროვა და აღწერა უნიკალური ისტ. მასალა. 1923-1934 წწ. ბ-მ აღწერა 900 არქიტექტ. ძეგლი, გამოავლინა და შეაგროვა 2260 ისტ. ღირებულების ნივთი, 540 ხელნაწერი წიგნი, 200 ძველი დასტამბული წიგნი, 3550 სიგელ-გუჯარი, 3 ნუმიზმატიკური კოლექცია, 28 ეპიგრაფიკული ძეგლი და სხვ. სამეცნიერო ბრუნვაში დღეს არსებული მრავალი მასალა (ძეგლთა აღწერილობა, წარწერები) ბოჭორიძემ დაღუპვისგან იხსნა და დღემდე შემორჩენილია მისი დაუღალავი მოღვაწეობის წყალობით. 1923-1926 წწ. [[ქართლი|ქართლში]], [[კახეთი|კახეთში]], [[იმერეთი|იმერეთში]], სამცხე-ჯავახეთსა და რაჭა-ლეჩხუმში ბოჭორიძის მოგზაურობის შედეგია მისი მონოგრაფიები: „მოგზაურობა სამცხე-ჯავახეთში“ (1992), „თუშეთი“ (1993), „რაჭა-ლეჩხუმის ისტორიული ძეგლები და სიძველეები“ (1994). 1995 გამოიცა ბოჭორიძის „იმერეთის ისტორიული ძეგლები“, რომლის არსებობა ცნობილი არ იყო და რომელიც გამოავლინა ხელოვნებათმცოდნე ც. ჩაჩხუნაშვილმა (ავტოგრაფი დაცული იყო საქართველოს ძეგლთა დაცვის მთავარი სარესტავრაციო სახელოსნოს არქივში). მცირე გამონაკლისის გარდა ბოჭორიძის სამეცნიერო ნაშრომების გამოცემა სიცოცხლეში არ დასცალდა. შრომებში მოცემულია მის მიერ მოვლილი საქართველოს კუთხეების დეტალური აღწერა სოფლების მიხედვით, აღწერილია ეკლესია-მონასტრები და საერო დანიშნულების ნაგებობანი, ეპიგრაფიკული ძეგლები, ისტორიული დოკუმენტები, მინაწერები, საკულტო და საყოფაცხოვრებო ინვენტარი, ნუმიზმატიკური მასალა. მოგზაურობის დროს ბოჭორიძეს შეკრებილი და ფიქსირებული აქვს მოსახლეობაში შემორჩენილი, ისტორიულ ძეგლებთან დაკავშირებული გადმოცემები და თქმულებები. ბოჭორიძემ თავისი მოღვაწეობის დროს მიაკვლია უამრავ მნიშვნელოვან სიძველეს, რომელთა შორის განსაკუთრებით საყურადღებოა სოფ. ჯვარისას (მისი მშობლიური სოფელი რაჭაში) ეპიგრაფიკული ძეგლი და თაბორის ოთხთავი (XI ს.). ბოჭორიძის ნაშრომთა დიდი ნაწილი დღემდე გამოუცემელია. ბოჭორიძე XX ს. 30-იანი წლების რეპრესიების მსხვერპლი გახდა. 1937 წ. დააპატიმრეს, ხოლო 1939 წ. გადაასახლეს, მაგრამ გადასახლების ადგილამდე ვერ მიაღწია. გზად ბოროტმოქმედებმა გაძარცვის მიზნით მატარებლის ვაგონში სიცოცხლეს გამოასალმეს (სავარაუდოდ, 27 სექტემბერს).

''ლ. ფრუიძე'' <br />
''გ. მაჩურიშვილი''

==თხზულებები==
* ორი ფიქალწერილი, „საისტორიო მოამბე“, 1925, წ.1;
* ფურცელაანთეული ქრონიკა, იქვე, ძველი ქართული საბუთები და ხელნაწერი წიგნები, საქართველოს არქივი, 1926, წგ. 1;
* ჯვარისას ძეგლი, საქართველოს არქივი, 1927, წგ. 3;
* მოგზაურობა სამცხე-ჯავახეთში, თბ., 1992;
* თუშეთი: ეთნოგრაფიულ-ფოლკლორული მასალები, თბ, 1993;
* რაჭა-ლეჩხუმის ისტორიული ძეგლები და სიძველეები, თბ., 1994;
* იმერეთის ისტორიული ძეგლები, თბ., 1995.

==წყაროები==
* სცსა, ფონდი 489, აღწერა 1, საქმე №57627;
* საქართველოს საეგზარქოსოს უწყებანი 1910-1917 წწ. (რუს. ენაზე).

==წყარო==
[[საქართველოს მათლმადიდებელი ეკლესია:ენციკლოპედია]]
[[კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები]]
[[კატეგორია:სასულიერო პირები]]
[[კატეგორია:საბჭოთა რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში]]

←წინა ვერსია		20:17, 24 სექტემბერი 2023-ის ვერსია
ხაზი 40:		ხაზი 40:
	[[კატეგორია:საბჭოთა რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში]]		[[კატეგორია:საბჭოთა რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში]]
	[[კატეგორია:მღვდლები]]		[[კატეგორია:მღვდლები]]
		+	[[კატეგორია:ბოჭორიძეები]]

←წინა ვერსია		09:48, 27 იანვარი 2023-ის ვერსია
ხაზი 39:		ხაზი 39:
	[[კატეგორია:სასულიერო პირები]]		[[კატეგორია:სასულიერო პირები]]
	[[კატეგორია:საბჭოთა რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში]]		[[კატეგორია:საბჭოთა რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში]]
		+	[[კატეგორია:მღვდლები]]

←წინა ვერსია		11:19, 8 ივლისი 2021-ის ვერსია
ხაზი 11:		ხაზი 11:
	1917 წ. [[თებერვლის რევოლუცია\|თებერვლის რევოლუციის]] დროს ბოჭორიძემ მახლობელი სოფლებიდან 5000-მდე კაცი შეყარა და საბრძოლო ყიჟინა დასცა: „ქრისტიანობის მთავარი პრინციპი სიყვარული და დათმობაა, მაგრამ როცა სამშობლოს ბედი წყდება, ჭეშმარიტ მართლმადიდებელს უფლება არა აქვს, [[ლოცვა\|ლოცვის]] ამარა დარჩეს. [[საქართველო]]ს თავისუფლებისთვის ჩვენი მღვდელმთავრები [[ლაშქარი\|ლაშქარს]] [[ჯვარი\|ჯვრით]], [[ხმალი\|ხმლითა]] და [[დროშა\|დროშით]] მიუძღოდნენ. დაე, მონობის უღლის დასამხობად დღესაც ასეთი შემართებით გავისარჯოთ“, – უთქვამს მას მიტინგზე. ბოჭორიძე აქტიურად მონაწილეობდა 1917 წ. 8-17 სექტემბერს გამართულ საქართველოს [[საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია\|მართლმადიდებელი ეკლესიის]] პირველ საეკლ კრებაზე.		1917 წ. [[თებერვლის რევოლუცია\|თებერვლის რევოლუციის]] დროს ბოჭორიძემ მახლობელი სოფლებიდან 5000-მდე კაცი შეყარა და საბრძოლო ყიჟინა დასცა: „ქრისტიანობის მთავარი პრინციპი სიყვარული და დათმობაა, მაგრამ როცა სამშობლოს ბედი წყდება, ჭეშმარიტ მართლმადიდებელს უფლება არა აქვს, [[ლოცვა\|ლოცვის]] ამარა დარჩეს. [[საქართველო]]ს თავისუფლებისთვის ჩვენი მღვდელმთავრები [[ლაშქარი\|ლაშქარს]] [[ჯვარი\|ჯვრით]], [[ხმალი\|ხმლითა]] და [[დროშა\|დროშით]] მიუძღოდნენ. დაე, მონობის უღლის დასამხობად დღესაც ასეთი შემართებით გავისარჯოთ“, – უთქვამს მას მიტინგზე. ბოჭორიძე აქტიურად მონაწილეობდა 1917 წ. 8-17 სექტემბერს გამართულ საქართველოს [[საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია\|მართლმადიდებელი ეკლესიის]] პირველ საეკლ კრებაზე.

−	1918 წ. გაიხსნა თბილისის უნივერსიტეტი. ბოჭორიძემ სწავლის გაგრძელების მიზნით მღვდლობას თავი დაანება (მეორე ვერსიით – 1921 წ.) და უნივერსიტეტში ჩაირიცხა. ჯერ კიდევ სტუდენტობის დროიდან (1921) მუშაობდა საქართველოს ცენტრალურ არქივში ინსპექტორად და არქივარიუსად, ხოლო 1927 წლიდან – ძველი საბუთების განყოფილების გამგედ. 1934-1937 წწ. მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ხელნაწერთა განყოფილების უფროს მეცნიერ თანამშრომლად. ბოჭორიძემ არქივსა და მუზეუმში მუშაობის დროს უდიდესი მუშაობა გასწია რევოლუციების დროს და მათ შედეგად აწეწილი საარქივო ფონდების დასალაგებლად, [[რუსეთი]]დან და საქართველოს სხვადასხვა კუთხიდან მიღებული მასალის დასაბინავებლად. XX ს. 20-იან წწ., როდესაც საქართველოს ეროვნულ საგანძურს დაღუპვის რეალური საფრთხე ემუქრებოდა, ბოჭორიძემ მოიარა საქართველოს თითქმის ყველა კუთხე, მათ შორის – საინგილო, შეაგროვა და აღწერა უნიკალური ისტ. მასალა. 1923-1934 წწ. ბ-მ აღწერა 900 არქიტექტ. ძეგლი, გამოავლინა და შეაგროვა 2260 ისტ. ღირებულების ნივთი, 540 ხელნაწერი წიგნი, 200 ძველი დასტამბული წიგნი, 3550 სიგელ-გუჯარი, 3 ნუმიზმატიკური კოლექცია, 28 ეპიგრაფიკული ძეგლი და სხვ. სამეცნიერო ბრუნვაში დღეს არსებული მრავალი მასალა (ძეგლთა აღწერილობა, წარწერები) ბოჭორიძემ დაღუპვისგან იხსნა და დღემდე შემორჩენილია მისი დაუღალავი მოღვაწეობის წყალობით. 1923-1926 წწ. [[ქართლი\|ქართლში]], [[კახეთი\|კახეთში]], [[იმერეთი\|იმერეთში]], სამცხე-ჯავახეთსა და რაჭა-ლეჩხუმში ბოჭორიძის მოგზაურობის შედეგია მისი მონოგრაფიები: „მოგზაურობა სამცხე-ჯავახეთში“ (1992), „თუშეთი“ (1993), „რაჭა-ლეჩხუმის ისტორიული ძეგლები და სიძველეები“ (1994). 1995 გამოიცა ბოჭორიძის „იმერეთის ისტორიული ძეგლები“, რომლის არსებობა ცნობილი არ იყო და რომელიც გამოავლინა ხელოვნებათმცოდნე ც. ჩაჩხუნაშვილმა (ავტოგრაფი დაცული იყო საქართველოს ძეგლთა დაცვის მთავარი სარესტავრაციო სახელოსნოს არქივში). მცირე გამონაკლისის გარდა ბოჭორიძის სამეცნიერო ნაშრომების გამოცემა სიცოცხლეში არ დასცალდა. შრომებში მოცემულია მის მიერ მოვლილი საქართველოს კუთხეების დეტალური აღწერა სოფლების მიხედვით, აღწერილია ეკლესია-მონასტრები და საერო დანიშნულების ნაგებობანი, ეპიგრაფიკული ძეგლები, ისტორიული დოკუმენტები, მინაწერები, საკულტო და საყოფაცხოვრებო ინვენტარი, ნუმიზმატიკური მასალა. მოგზაურობის დროს ბოჭორიძეს შეკრებილი და ფიქსირებული აქვს მოსახლეობაში შემორჩენილი, ისტორიულ ძეგლებთან დაკავშირებული გადმოცემები და თქმულებები. ბოჭორიძემ თავისი მოღვაწეობის დროს მიაკვლია უამრავ მნიშვნელოვან სიძველეს, რომელთა შორის განსაკუთრებით საყურადღებოა სოფ. ჯვარისას (მისი მშობლიური სოფელი რაჭაში) ეპიგრაფიკული ძეგლი და თაბორის ოთხთავი (XI ს.). ბოჭორიძის ნაშრომთა დიდი ნაწილი დღემდე გამოუცემელია. ბოჭორიძე XX ს. 30-იანი წლების რეპრესიების მსხვერპლი გახდა. 1937 წ. დააპატიმრეს, ხოლო 1939 წ. გადაასახლეს, მაგრამ გადასახლების ადგილამდე ვერ მიაღწია. გზად ბოროტმოქმედებმა გაძარცვის მიზნით მატარებლის ვაგონში სიცოცხლეს გამოასალმეს (სავარაუდოდ, 27 სექტემბერს).	+	1918 წ. გაიხსნა თბილისის უნივერსიტეტი. ბოჭორიძემ სწავლის გაგრძელების მიზნით მღვდლობას თავი დაანება (მეორე ვერსიით – 1921 წ.) და უნივერსიტეტში ჩაირიცხა. ჯერ კიდევ სტუდენტობის დროიდან (1921) მუშაობდა საქართველოს ცენტრალურ არქივში ინსპექტორად და არქივარიუსად, ხოლო 1927 წლიდან – ძველი საბუთების განყოფილების გამგედ. 1934-1937 წწ. მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ხელნაწერთა განყოფილების უფროს მეცნიერ თანამშრომლად. ბოჭორიძემ არქივსა და მუზეუმში მუშაობის დროს უდიდესი მუშაობა გასწია რევოლუციების დროს და მათ შედეგად აწეწილი საარქივო ფონდების დასალაგებლად, [[რუსეთი]]დან და საქართველოს სხვადასხვა კუთხიდან მიღებული მასალის დასაბინავებლად. XX ს. 20-იან წწ., როდესაც საქართველოს ეროვნულ საგანძურს დაღუპვის რეალური საფრთხე ემუქრებოდა, ბოჭორიძემ მოიარა საქართველოს თითქმის ყველა კუთხე, მათ შორის – საინგილო, შეაგროვა და აღწერა უნიკალური ისტ. მასალა. 1923-1934 წწ. ბ-მ აღწერა 900 არქიტექტ. ძეგლი, გამოავლინა და შეაგროვა 2260 ისტ. ღირებულების ნივთი, 540 ხელნაწერი წიგნი, 200 ძველი დასტამბული წიგნი, 3550 სიგელ-გუჯარი, 3 ნუმიზმატიკური კოლექცია, 28 ეპიგრაფიკული ძეგლი და სხვ. სამეცნიერო ბრუნვაში დღეს არსებული მრავალი მასალა (ძეგლთა აღწერილობა, წარწერები) ბოჭორიძემ დაღუპვისგან იხსნა და დღემდე შემორჩენილია მისი დაუღალავი მოღვაწეობის წყალობით. 1923-1926 წწ. [[ქართლი\|ქართლში]], [[კახეთი\|კახეთში]], [[იმერეთი\|იმერეთში]], [[სამცხე]]-ჯავახეთსა და რაჭა-ლეჩხუმში ბოჭორიძის მოგზაურობის შედეგია მისი მონოგრაფიები: „მოგზაურობა სამცხე-ჯავახეთში“ (1992), „თუშეთი“ (1993), „რაჭა-ლეჩხუმის ისტორიული ძეგლები და სიძველეები“ (1994). 1995 გამოიცა ბოჭორიძის „იმერეთის ისტორიული ძეგლები“, რომლის არსებობა ცნობილი არ იყო და რომელიც გამოავლინა ხელოვნებათმცოდნე ც. ჩაჩხუნაშვილმა (ავტოგრაფი დაცული იყო საქართველოს ძეგლთა დაცვის მთავარი სარესტავრაციო სახელოსნოს არქივში). მცირე გამონაკლისის გარდა ბოჭორიძის სამეცნიერო ნაშრომების გამოცემა სიცოცხლეში არ დასცალდა. შრომებში მოცემულია მის მიერ მოვლილი საქართველოს კუთხეების დეტალური აღწერა სოფლების მიხედვით, აღწერილია ეკლესია-მონასტრები და საერო დანიშნულების ნაგებობანი, ეპიგრაფიკული ძეგლები, ისტორიული დოკუმენტები, მინაწერები, საკულტო და საყოფაცხოვრებო ინვენტარი, ნუმიზმატიკური მასალა. მოგზაურობის დროს ბოჭორიძეს შეკრებილი და ფიქსირებული აქვს მოსახლეობაში შემორჩენილი, ისტორიულ ძეგლებთან დაკავშირებული გადმოცემები და თქმულებები. ბოჭორიძემ თავისი მოღვაწეობის დროს მიაკვლია უამრავ მნიშვნელოვან სიძველეს, რომელთა შორის განსაკუთრებით საყურადღებოა სოფ. ჯვარისას (მისი მშობლიური სოფელი რაჭაში) ეპიგრაფიკული ძეგლი და თაბორის ოთხთავი (XI ს.). ბოჭორიძის ნაშრომთა დიდი ნაწილი დღემდე გამოუცემელია. ბოჭორიძე XX ს. 30-იანი წლების რეპრესიების მსხვერპლი გახდა. 1937 წ. დააპატიმრეს, ხოლო 1939 წ. გადაასახლეს, მაგრამ გადასახლების ადგილამდე ვერ მიაღწია. გზად ბოროტმოქმედებმა გაძარცვის მიზნით მატარებლის ვაგონში სიცოცხლეს გამოასალმეს (სავარაუდოდ, 27 სექტემბერს).

@@ ხაზი 11: / ხაზი 11: @@
 წ. [[თებერვლის რევოლუცია|თებერვლის რევოლუციის]] დროს ბოჭორიძემ მახლობელი სოფლებიდან 5000-მდე კაცი შეყარა და საბრძოლო ყიჟინა დასცა: „ქრისტიანობის მთავარი პრინციპი სიყვარული და დათმობაა, მაგრამ როცა სამშობლოს ბედი წყდება, ჭეშმარიტ მართლმადიდებელს უფლება არა აქვს, [[ლოცვა|ლოცვის]] ამარა დარჩეს. [[საქართველო]]ს თავისუფლებისთვის ჩვენი მღვდელმთავრები [[ლაშქარი|ლაშქარს]] [[ჯვარი|ჯვრით]], [[ხმალი|ხმლითა]] და [[დროშა|დროშით]] მიუძღოდნენ. დაე, მონობის უღლის დასამხობად დღესაც ასეთი შემართებით გავისარჯოთ“, – უთქვამს მას მიტინგზე. ბოჭორიძე აქტიურად მონაწილეობდა 1917 წ. 8-17 სექტემბერს გამართულ საქართველოს [[საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია|მართლმადიდებელი ეკლესიის]] პირველ საეკლ კრებაზე.
-წ. გაიხსნა თბილისის უნივერსიტეტი. ბოჭორიძემ სწავლის გაგრძელების მიზნით მღვდლობას თავი დაანება (მეორე ვერსიით – 1921 წ.) და უნივერსიტეტში ჩაირიცხა. ჯერ კიდევ სტუდენტობის დროიდან (1921) მუშაობდა საქართველოს ცენტრალურ არქივში ინსპექტორად და არქივარიუსად, ხოლო 1927 წლიდან – ძველი საბუთების განყოფილების გამგედ. 1934-1937 წწ. მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ხელნაწერთა განყოფილების უფროს მეცნიერ თანამშრომლად. ბოჭორიძემ არქივსა და მუზეუმში მუშაობის დროს უდიდესი მუშაობა გასწია რევოლუციების დროს და მათ შედეგად აწეწილი საარქივო ფონდების დასალაგებლად, [[რუსეთი]]დან და საქართველოს სხვადასხვა კუთხიდან მიღებული მასალის დასაბინავებლად. XX ს. 20-იან წწ., როდესაც საქართველოს ეროვნულ საგანძურს დაღუპვის რეალური საფრთხე ემუქრებოდა, ბოჭორიძემ მოიარა საქართველოს თითქმის ყველა კუთხე, მათ შორის – საინგილო, შეაგროვა და აღწერა უნიკალური ისტ. მასალა. 1923-1934 წწ. ბ-მ აღწერა 900 არქიტექტ. ძეგლი, გამოავლინა და შეაგროვა 2260 ისტ. ღირებულების ნივთი, 540 ხელნაწერი წიგნი, 200 ძველი დასტამბული წიგნი, 3550 სიგელ-გუჯარი, 3 ნუმიზმატიკური კოლექცია, 28 ეპიგრაფიკული ძეგლი და სხვ. სამეცნიერო ბრუნვაში დღეს არსებული მრავალი მასალა (ძეგლთა აღწერილობა, წარწერები) ბოჭორიძემ დაღუპვისგან იხსნა და დღემდე შემორჩენილია მისი დაუღალავი მოღვაწეობის წყალობით. 1923-1926 წწ. [[ქართლი|ქართლში]], [[კახეთი|კახეთში]], [[იმერეთი|იმერეთში]], [[სამცხე]]-ჯავახეთსა და რაჭა-ლეჩხუმში ბოჭორიძის მოგზაურობის შედეგია მისი მონოგრაფიები: „მოგზაურობა სამცხე-ჯავახეთში“ (1992), „თუშეთი“ (1993), „რაჭა-ლეჩხუმის ისტორიული ძეგლები და სიძველეები“ (1994). 1995 გამოიცა ბოჭორიძის „იმერეთის ისტორიული ძეგლები“, რომლის არსებობა ცნობილი არ იყო და რომელიც გამოავლინა ხელოვნებათმცოდნე ც. ჩაჩხუნაშვილმა (ავტოგრაფი დაცული იყო საქართველოს ძეგლთა დაცვის მთავარი სარესტავრაციო სახელოსნოს არქივში). მცირე გამონაკლისის გარდა ბოჭორიძის სამეცნიერო ნაშრომების გამოცემა სიცოცხლეში არ დასცალდა. შრომებში მოცემულია მის მიერ მოვლილი საქართველოს კუთხეების დეტალური აღწერა სოფლების მიხედვით, აღწერილია ეკლესია-მონასტრები და საერო დანიშნულების ნაგებობანი, ეპიგრაფიკული ძეგლები, ისტორიული დოკუმენტები, მინაწერები, საკულტო და საყოფაცხოვრებო ინვენტარი, ნუმიზმატიკური მასალა. მოგზაურობის დროს ბოჭორიძეს შეკრებილი და ფიქსირებული აქვს მოსახლეობაში შემორჩენილი, ისტორიულ ძეგლებთან დაკავშირებული გადმოცემები და თქმულებები. ბოჭორიძემ თავისი მოღვაწეობის დროს მიაკვლია უამრავ მნიშვნელოვან სიძველეს, რომელთა შორის განსაკუთრებით საყურადღებოა სოფ. ჯვარისას (მისი მშობლიური სოფელი რაჭაში) ეპიგრაფიკული ძეგლი და თაბორის ოთხთავი (XI ს.). ბოჭორიძის ნაშრომთა დიდი ნაწილი დღემდე გამოუცემელია. ბოჭორიძე XX ს. 30-იანი წლების რეპრესიების მსხვერპლი გახდა. 1937 წ. დააპატიმრეს, ხოლო 1939 წ. გადაასახლეს, მაგრამ გადასახლების ადგილამდე ვერ მიაღწია. გზად ბოროტმოქმედებმა გაძარცვის მიზნით მატარებლის ვაგონში სიცოცხლეს გამოასალმეს (სავარაუდოდ, 27 სექტემბერს).
+წ. გაიხსნა თბილისის უნივერსიტეტი. ბოჭორიძემ სწავლის გაგრძელების მიზნით მღვდლობას თავი დაანება (მეორე ვერსიით – 1921 წ.) და უნივერსიტეტში ჩაირიცხა. ჯერ კიდევ სტუდენტობის დროიდან (1921) მუშაობდა საქართველოს ცენტრალურ არქივში ინსპექტორად და არქივარიუსად, ხოლო 1927 წლიდან – ძველი საბუთების განყოფილების გამგედ. 1934-1937 წწ. მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ხელნაწერთა განყოფილების უფროს მეცნიერ თანამშრომლად. ბოჭორიძემ არქივსა და მუზეუმში მუშაობის დროს უდიდესი მუშაობა გასწია რევოლუციების დროს და მათ შედეგად აწეწილი საარქივო ფონდების დასალაგებლად, [[რუსეთი]]დან და საქართველოს სხვადასხვა კუთხიდან მიღებული მასალის დასაბინავებლად. XX ს. 20-იან წწ., როდესაც საქართველოს ეროვნულ საგანძურს დაღუპვის რეალური საფრთხე ემუქრებოდა, ბოჭორიძემ მოიარა საქართველოს თითქმის ყველა კუთხე, მათ შორის – საინგილო, შეაგროვა და აღწერა უნიკალური ისტ. მასალა. 1923-1934 წწ. ბ-მ აღწერა 900 არქიტექტ. ძეგლი, გამოავლინა და შეაგროვა 2260 ისტ. ღირებულების ნივთი, 540 ხელნაწერი წიგნი, 200 ძველი დასტამბული წიგნი, 3550 სიგელ-გუჯარი, 3 ნუმიზმატიკური კოლექცია, 28 ეპიგრაფიკული ძეგლი და სხვ. სამეცნიერო ბრუნვაში დღეს არსებული მრავალი მასალა (ძეგლთა აღწერილობა, წარწერები) ბოჭორიძემ დაღუპვისგან იხსნა და დღემდე შემორჩენილია მისი დაუღალავი მოღვაწეობის წყალობით. 1923-1926 წწ. [[ქართლი|ქართლში]], [[კახეთი|კახეთში]], [[იმერეთი|იმერეთში]], [[სამცხე]]-ჯავახეთსა და რაჭა-ლეჩხუმში ბოჭორიძის მოგზაურობის შედეგია მისი მონოგრაფიები: „მოგზაურობა სამცხე-ჯავახეთში“ (1992), „თუშეთი“ (1993), „რაჭა-ლეჩხუმის ისტორიული ძეგლები და სიძველეები“ (1994). 1995 გამოიცა ბოჭორიძის „იმერეთის ისტორიული ძეგლები“, რომლის არსებობა ცნობილი არ იყო და რომელიც გამოავლინა ხელოვნებათმცოდნე ც. ჩაჩხუნაშვილმა ([[ავტოგრაფი]] დაცული იყო საქართველოს ძეგლთა დაცვის მთავარი სარესტავრაციო სახელოსნოს არქივში). მცირე გამონაკლისის გარდა ბოჭორიძის სამეცნიერო ნაშრომების გამოცემა სიცოცხლეში არ დასცალდა. შრომებში მოცემულია მის მიერ მოვლილი საქართველოს კუთხეების დეტალური აღწერა სოფლების მიხედვით, აღწერილია ეკლესია-მონასტრები და საერო დანიშნულების ნაგებობანი, ეპიგრაფიკული ძეგლები, ისტორიული დოკუმენტები, მინაწერები, საკულტო და საყოფაცხოვრებო ინვენტარი, ნუმიზმატიკური მასალა. მოგზაურობის დროს ბოჭორიძეს შეკრებილი და ფიქსირებული აქვს მოსახლეობაში შემორჩენილი, ისტორიულ ძეგლებთან დაკავშირებული გადმოცემები და თქმულებები. ბოჭორიძემ თავისი მოღვაწეობის დროს მიაკვლია უამრავ მნიშვნელოვან სიძველეს, რომელთა შორის განსაკუთრებით საყურადღებოა სოფ. ჯვარისას (მისი მშობლიური სოფელი რაჭაში) ეპიგრაფიკული ძეგლი და თაბორის ოთხთავი (XI ს.). ბოჭორიძის ნაშრომთა დიდი ნაწილი დღემდე გამოუცემელია. ბოჭორიძე XX ს. 30-იანი წლების რეპრესიების მსხვერპლი გახდა. 1937 წ. დააპატიმრეს, ხოლო 1939 წ. გადაასახლეს, მაგრამ გადასახლების ადგილამდე ვერ მიაღწია. გზად ბოროტმოქმედებმა გაძარცვის მიზნით მატარებლის ვაგონში სიცოცხლეს გამოასალმეს (სავარაუდოდ, 27 სექტემბერს).
 ''ლ. ფრუიძე'' <br />
 ''გ. მაჩურიშვილი''
 ==თხზულებები==

@@ ხაზი 34: / ხაზი 34: @@
 ==წყარო==
-[[საქართველოს მათლმადიდებელი ეკლესია:ენციკლოპედია]]
+* [[საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია:ენციკლოპედია]]
 [[კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები]]
 [[კატეგორია:სასულიერო პირები]]
 [[კატეგორია:საბჭოთა რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში]]

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 '''ბოჭორიძე გიორგი''' − (20.08. 1884, თბილისის გუბერნია, თიანეთის მაზრა, სოფ. ნაციხვარი, – 1939, სადგ. გუდერმესთან, ჩრდილოეთ კავკასია), ისტორიკოსი, ეპიგრაფიკოსი, საარქივო საქმის ორგანიზატორი, ყოფილი [[მღვდელი]].
 დაიბადა მღვდელ თადეოზ ბოჭორიძისა და თამარ ქააძის ოჯახში (მამა წარმოშობით რაჭის სოფ. ჯვარისას მკვიდრი იყო, გვარად ბოჭორიშვილი, მღვდლად გამწესებული [[თუშეთი|თუშეთში]]).ბოჭორიძე სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში (1901-1905) და [[თსუ]]-ის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტტზე, ისტორიის განხრით (1918-1922).
@@ ხაზი 24: / ხაზი 26: @@
 * იმერეთის ისტორიული ძეგლები, თბ., 1995.
 ==წყაროები==
 * სცსა, ფონდი 489, აღწერა 1, საქმე №57627;
 * საქართველოს საეგზარქოსოს უწყებანი 1910-1917 წწ. (რუს. ენაზე).
 ==წყარო==