გაცი და გაიმი - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 10:45, 11 აპრილი 2024-ზე

2024-04-11T10:45:42Z

Tkenchoshvili 08:20, 27 მარტი 2024-ზე

2024-03-27T08:20:51Z

Tkenchoshvili 19:22, 26 დეკემბერი 2023-ზე

2023-12-26T19:22:25Z

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-01-22T21:25:02Z

‎წყარო

Tkenchoshvili 21:24, 22 იანვარი 2023-ზე

2023-01-22T21:24:45Z

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გაცი და გა“ გადაიტანა გვერდზე „გაცი და გაიმი“ გადამისამართება...

2023-01-22T21:24:25Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გაცი და გა“ გადაიტანა გვერდზე „გაცი და გაიმი“ გადამისამართება...

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გაცი და გაიმი“ გადაიტანა გვერდზე „გაცი და გა“

2023-01-22T21:24:15Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გაცი და გაიმი“ გადაიტანა გვერდზე „გაცი და გა“

Tkenchoshvili: ახალი გვერდი: '''გაცი და გაიმი''' – არიან ქართლის მეფის, აზოს მიერ მცხეთას ...

2023-01-22T21:23:51Z

ახალი გვერდი: '''გაცი და გაიმი''' – არიან ქართლის მეფის, აზოს მიერ მცხეთას ...

ახალი გვერდი

'''გაცი და გაიმი''' – [[არიან ქართლი]]ს მეფის, აზოს მიერ [[მცხეთა]]ს მოტანილი და აღმართული კერპები („[[ქართლის ცხოვრება]]“).

მატიანეების მიხედვით, [[ალექსანდრე მაკედონელი]]ს დროს, აზოს მეთაურობით გადმოსახლებულ „არიან ქართველებს“ – „თან ჰყვანდათ კერპნი ღმერთად გაცი და გაიმ“ („მოქცევაი ქართლისა“). შემდგომ ეს კერპები ქართველთა პირველმა მეფემ [[ფარნავაზ მეფე|ფარნავაზმა]] [[ქართველები|ქართველთა]] მთავარი კერპის – [[არმაზი]]ს გვერდით აღმართა; „და კვალად იყო მარჯვენით მისსა კაცი [[ოქრო]]სი და სახელი მისი გაცი და მარცხენით მისსა უდგა კაცი [[ვერცხლი]]სა, და სახელი მისი გაიმ, რომელნი იგი ღმერთად უჩნდეს ერსა მას ქართლისასა“ (ლ. მროველი). სწორედ ეს კერპები დაილეწა და შეიმუსრა [[წმინდა ნინო|წმ. ნინო]]ს [[ლოცვა|ლოცვით]], „ძალითა ზეგარდამოითა“. გაცისა და გას ეტიმოლოგია საინტერესოა ქართველთა ეთნოგენეზის თვალსაზრისით, რამდენადაც ძველი მატიანენი გაცსა და გაიმს არიან ქართლელი „მამების“ წინაპრების ღმერთებს უწოდებდნენ, ქართველობას კი – ამ არიან ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლებს; „ჩვენ, ქართველები ამ არიან-ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლები ვართ“ („მოქცევაი“). [[მირიან მეფე|მეფე მირიანი]], მიმართავს რა წმ. ნინოს, გაცისა და გას ეძახის ჩვენი მამების ძველ ღმერთებს. აზოს არიან ქართლიდან გადმოუსახლებია ათასი სახლი მდაბიო და ათი სახლი – მთავართა, ანუ თანამედროვე მიდგომით, დაახლოებით ასი ათასი კაცი და განასახლა ისინი მთელ [[საქართველო]]ში, ჰერეთიდან შავ ზღვამდე. სწორედ მათ ჩამომავლებად მიიჩნევდნენ თავს მერმინდელი ქართველები. მიღებული აზრით ([[ივანე ჯავახიშვილი|ივ. ჯავახიშვილი]], [[ბერძენიშვილი ნიკო|ნ. ბერძენიშვილი]], ს. ჯანაშია, გ. მელიქიშვილი), „არიან ქართლს“ პონტო-კაპადოკიასთან აიგივებენ; პონტოს სამეფოს ძველ დედაქალაქს გაციურა ერქვა და სწორედ გაციურადან სატახტო ქალაქიდან მოიტანა აზომ და მცხეთაში აღმართა გაცი და გა, არიან ქართლელი „მამების“ (წინაპრების) „ღმერთები“. პონტოს ფარგლებში მდებარეობდა [[ხეთები]]ს ძველი სამეფოც და მისი დედაქალაქი ხათუსა. ხეთურ ლურსმნულ წარწერებში მოხსენებული „ღვთაება ხაცის“ აღწერილობა კი გაცის იდენტურია. ქართული არმაზის კულტიც მცირეაზიული (ხეთური) არმადან (მთვარე) მომდინარედ მოიაზრება.

''გ. ჩინჩალაძე''

==ლიტერატურა==
* ანანია (ჯაფარიძე), ქართველი ერის წარმოშობის შესახებ. თბ; 1995;
* გოილაძე ვ., ვახტანგ გორგასალი და მისი ისტორიკოსი. თბ; 1985;
* კოჭლამაზაშვილი ე., არმაზი და იტრუშანი, ჯვარი ვაზისა. №1, 1990;
* ჯავახიშვილი ივ., ქართველი ერის ისტორია, წ. 1, თბ., 1979 (თხზ. თორმეტ ტომად, ტ. 1).

==წყარო==
[[საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია:ენციკლოპედია]]
[[კატეგორია:წარმართობა საქართველოში]]

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 '''გაცი და გა''' – [[არიან ქართლი]]ს მეფის, აზოს მიერ [[მცხეთა]]ს მოტანილი და აღმართული კერპები („[[ქართლის ცხოვრება]]“).
-მატიანეების მიხედვით, [[ალექსანდრე მაკედონელი]]ს დროს, აზოს მეთაურობით გადმოსახლებულ „არიან ქართველებს“ – „თან ჰყვანდათ კერპნი ღმერთად გაცი და გაიმ“ („მოქცევაი ქართლისა“). შემდგომ ეს კერპები ქართველთა პირველმა მეფემ [[ფარნავაზ მეფე|ფარნავაზმა]] [[ქართველები|ქართველთა]] მთავარი კერპის – [[არმაზი]]ს გვერდით აღმართა; „და კვალად იყო მარჯვენით მისსა კაცი [[ოქრო]]სი და სახელი მისი გაცი და მარცხენით მისსა უდგა კაცი [[ვერცხლი]]სა, და სახელი მისი გაიმ, რომელნი იგი ღმერთად უჩნდეს ერსა მას ქართლისასა“ (ლ. მროველი). სწორედ ეს კერპები დაილეწა და შეიმუსრა [[წმინდა ნინო|წმ. ნინო]]ს [[ლოცვა|ლოცვით]], „ძალითა ზეგარდამოითა“. გაცისა და გას [[ეტიმოლოგია]] საინტერესოა ქართველთა ეთნოგენეზის თვალსაზრისით, რამდენადაც ძველი მატიანენი გაცსა და გაიმს არიან ქართლელი „მამების“ წინაპრების ღმერთებს უწოდებდნენ, ქართველობას კი – ამ არიან ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლებს; „ჩვენ, ქართველები ამ არიან-ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლები ვართ“ („მოქცევაი“). [[მირიან მეფე|მეფე მირიანი]], მიმართავს რა წმ. ნინოს, გაცისა და გას ეძახის ჩვენი მამების ძველ ღმერთებს. აზოს არიან ქართლიდან გადმოუსახლებია ათასი სახლი მდაბიო და ათი სახლი – მთავართა, ანუ თანამედროვე მიდგომით, დაახლოებით ასი ათასი კაცი და განასახლა ისინი მთელ [[საქართველო]]ში, ჰერეთიდან შავ ზღვამდე. სწორედ მათ ჩამომავლებად მიიჩნევდნენ თავს მერმინდელი ქართველები. მიღებული აზრით ([[ივანე ჯავახიშვილი|ივ. ჯავახიშვილი]], [[ბერძენიშვილი ნიკო|ნ. ბერძენიშვილი]], [[ჯანაშია სიმონ|ს. ჯანაშია]], [[მელიქიშვილი გიორგი|გ. მელიქიშვილი]]), „არიან ქართლს“ პონტო-კაპადოკიასთან აიგივებენ; პონტოს სამეფოს ძველ დედაქალაქს გაციურა ერქვა და სწორედ გაციურადან სატახტო ქალაქიდან მოიტანა აზომ და მცხეთაში აღმართა გაცი და გა, არიან ქართლელი „მამების“ (წინაპრების) „ღმერთები“. პონტოს ფარგლებში მდებარეობდა [[ხეთები]]ს ძველი სამეფოც და მისი დედაქალაქი ხათუსა. ხეთურ ლურსმნულ წარწერებში მოხსენებული „ღვთაება ხაცის“ აღწერილობა კი გაცის იდენტურია. ქართული არმაზის კულტიც მცირეაზიული (ხეთური) არმადან (მთვარე) მომდინარედ მოიაზრება.
+მატიანეების მიხედვით, [[ალექსანდრე მაკედონელი]]ს დროს, აზოს მეთაურობით გადმოსახლებულ „არიან ქართველებს“ – „თან ჰყვანდათ კერპნი ღმერთად გაცი და გაიმ“ („მოქცევაი ქართლისა“). შემდგომ ეს კერპები ქართველთა პირველმა მეფემ [[ფარნავაზ მეფე|ფარნავაზმა]] [[ქართველები|ქართველთა]] მთავარი კერპის – [[არმაზი]]ს გვერდით აღმართა; „და კვალად იყო მარჯვენით მისსა კაცი [[ოქრო]]სი და სახელი მისი გაცი და მარცხენით მისსა უდგა კაცი [[ვერცხლი]]სა, და სახელი მისი გაიმ, რომელნი იგი ღმერთად უჩნდეს ერსა მას ქართლისასა“ (ლ. მროველი). სწორედ ეს კერპები დაილეწა და შეიმუსრა [[წმინდა ნინო|წმ. ნინო]]ს [[ლოცვა|ლოცვით]], „ძალითა ზეგარდამოითა“. გაცისა და გას [[ეტიმოლოგია]] საინტერესოა ქართველთა ეთნოგენეზის თვალსაზრისით, რამდენადაც ძველი მატიანენი გაცსა და გაიმს არიან ქართლელი „მამების“ წინაპრების ღმერთებს უწოდებდნენ, ქართველობას კი – ამ არიან ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლებს; „ჩვენ, ქართველები ამ არიან-ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლები ვართ“ („მოქცევაი“). მეფე [[მირიან III|მირიანი]], მიმართავს რა წმ. ნინოს, გაცისა და გას ეძახის ჩვენი მამების ძველ ღმერთებს. აზოს არიან ქართლიდან გადმოუსახლებია ათასი სახლი მდაბიო და ათი სახლი – მთავართა, ანუ თანამედროვე მიდგომით, დაახლოებით ასი ათასი კაცი და განასახლა ისინი მთელ [[საქართველო]]ში, ჰერეთიდან შავ ზღვამდე. სწორედ მათ ჩამომავლებად მიიჩნევდნენ თავს მერმინდელი ქართველები. მიღებული აზრით ([[ივანე ჯავახიშვილი|ივ. ჯავახიშვილი]], [[ბერძენიშვილი ნიკო|ნ. ბერძენიშვილი]], [[ჯანაშია სიმონ|ს. ჯანაშია]], [[მელიქიშვილი გიორგი|გ. მელიქიშვილი]]), „არიან ქართლს“ პონტო-კაპადოკიასთან აიგივებენ; პონტოს სამეფოს ძველ დედაქალაქს გაციურა ერქვა და სწორედ გაციურადან სატახტო ქალაქიდან მოიტანა აზომ და მცხეთაში აღმართა გაცი და გა, არიან ქართლელი „მამების“ (წინაპრების) „ღმერთები“. პონტოს ფარგლებში მდებარეობდა [[ხეთები]]ს ძველი სამეფოც და მისი დედაქალაქი ხათუსა. ხეთურ ლურსმნულ წარწერებში მოხსენებული „ღვთაება ხაცის“ აღწერილობა კი გაცის იდენტურია. ქართული არმაზის კულტიც მცირეაზიული (ხეთური) არმადან (მთვარე) მომდინარედ მოიაზრება.
 ''გ. ჩინჩალაძე''

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 '''გაცი და გა''' – [[არიან ქართლი]]ს მეფის, აზოს მიერ [[მცხეთა]]ს მოტანილი და აღმართული კერპები („[[ქართლის ცხოვრება]]“).
-მატიანეების მიხედვით, [[ალექსანდრე მაკედონელი]]ს დროს, აზოს მეთაურობით გადმოსახლებულ „არიან ქართველებს“ – „თან ჰყვანდათ კერპნი ღმერთად გაცი და გაიმ“ („მოქცევაი ქართლისა“). შემდგომ ეს კერპები ქართველთა პირველმა მეფემ [[ფარნავაზ მეფე|ფარნავაზმა]] [[ქართველები|ქართველთა]] მთავარი კერპის – [[არმაზი]]ს გვერდით აღმართა; „და კვალად იყო მარჯვენით მისსა კაცი [[ოქრო]]სი და სახელი მისი გაცი და მარცხენით მისსა უდგა კაცი [[ვერცხლი]]სა, და სახელი მისი გაიმ, რომელნი იგი ღმერთად უჩნდეს ერსა მას ქართლისასა“ (ლ. მროველი). სწორედ ეს კერპები დაილეწა და შეიმუსრა [[წმინდა ნინო|წმ. ნინო]]ს [[ლოცვა|ლოცვით]], „ძალითა ზეგარდამოითა“. გაცისა და გას [[ეტიმოლოგია]] საინტერესოა ქართველთა ეთნოგენეზის თვალსაზრისით, რამდენადაც ძველი მატიანენი გაცსა და გაიმს არიან ქართლელი „მამების“ წინაპრების ღმერთებს უწოდებდნენ, ქართველობას კი – ამ არიან ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლებს; „ჩვენ, ქართველები ამ არიან-ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლები ვართ“ („მოქცევაი“). [[მირიან მეფე|მეფე მირიანი]], მიმართავს რა წმ. ნინოს, გაცისა და გას ეძახის ჩვენი მამების ძველ ღმერთებს. აზოს არიან ქართლიდან გადმოუსახლებია ათასი სახლი მდაბიო და ათი სახლი – მთავართა, ანუ თანამედროვე მიდგომით, დაახლოებით ასი ათასი კაცი და განასახლა ისინი მთელ [[საქართველო]]ში, ჰერეთიდან შავ ზღვამდე. სწორედ მათ ჩამომავლებად მიიჩნევდნენ თავს მერმინდელი ქართველები. მიღებული აზრით ([[ივანე ჯავახიშვილი|ივ. ჯავახიშვილი]], [[ბერძენიშვილი ნიკო|ნ. ბერძენიშვილი]], ს. ჯანაშია, გ. მელიქიშვილი), „არიან ქართლს“ პონტო-კაპადოკიასთან აიგივებენ; პონტოს სამეფოს ძველ დედაქალაქს გაციურა ერქვა და სწორედ გაციურადან სატახტო ქალაქიდან მოიტანა აზომ და მცხეთაში აღმართა გაცი და გა, არიან ქართლელი „მამების“ (წინაპრების) „ღმერთები“. პონტოს ფარგლებში მდებარეობდა [[ხეთები]]ს ძველი სამეფოც და მისი დედაქალაქი ხათუსა. ხეთურ ლურსმნულ წარწერებში მოხსენებული „ღვთაება ხაცის“ აღწერილობა კი გაცის იდენტურია. ქართული არმაზის კულტიც მცირეაზიული (ხეთური) არმადან (მთვარე) მომდინარედ მოიაზრება.
+მატიანეების მიხედვით, [[ალექსანდრე მაკედონელი]]ს დროს, აზოს მეთაურობით გადმოსახლებულ „არიან ქართველებს“ – „თან ჰყვანდათ კერპნი ღმერთად გაცი და გაიმ“ („მოქცევაი ქართლისა“). შემდგომ ეს კერპები ქართველთა პირველმა მეფემ [[ფარნავაზ მეფე|ფარნავაზმა]] [[ქართველები|ქართველთა]] მთავარი კერპის – [[არმაზი]]ს გვერდით აღმართა; „და კვალად იყო მარჯვენით მისსა კაცი [[ოქრო]]სი და სახელი მისი გაცი და მარცხენით მისსა უდგა კაცი [[ვერცხლი]]სა, და სახელი მისი გაიმ, რომელნი იგი ღმერთად უჩნდეს ერსა მას ქართლისასა“ (ლ. მროველი). სწორედ ეს კერპები დაილეწა და შეიმუსრა [[წმინდა ნინო|წმ. ნინო]]ს [[ლოცვა|ლოცვით]], „ძალითა ზეგარდამოითა“. გაცისა და გას [[ეტიმოლოგია]] საინტერესოა ქართველთა ეთნოგენეზის თვალსაზრისით, რამდენადაც ძველი მატიანენი გაცსა და გაიმს არიან ქართლელი „მამების“ წინაპრების ღმერთებს უწოდებდნენ, ქართველობას კი – ამ არიან ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლებს; „ჩვენ, ქართველები ამ არიან-ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლები ვართ“ („მოქცევაი“). [[მირიან მეფე|მეფე მირიანი]], მიმართავს რა წმ. ნინოს, გაცისა და გას ეძახის ჩვენი მამების ძველ ღმერთებს. აზოს არიან ქართლიდან გადმოუსახლებია ათასი სახლი მდაბიო და ათი სახლი – მთავართა, ანუ თანამედროვე მიდგომით, დაახლოებით ასი ათასი კაცი და განასახლა ისინი მთელ [[საქართველო]]ში, ჰერეთიდან შავ ზღვამდე. სწორედ მათ ჩამომავლებად მიიჩნევდნენ თავს მერმინდელი ქართველები. მიღებული აზრით ([[ივანე ჯავახიშვილი|ივ. ჯავახიშვილი]], [[ბერძენიშვილი ნიკო|ნ. ბერძენიშვილი]], [[ჯანაშია სიმონ|ს. ჯანაშია]], [[მელიქიშვილი გიორგი|გ. მელიქიშვილი]]), „არიან ქართლს“ პონტო-კაპადოკიასთან აიგივებენ; პონტოს სამეფოს ძველ დედაქალაქს გაციურა ერქვა და სწორედ გაციურადან სატახტო ქალაქიდან მოიტანა აზომ და მცხეთაში აღმართა გაცი და გა, არიან ქართლელი „მამების“ (წინაპრების) „ღმერთები“. პონტოს ფარგლებში მდებარეობდა [[ხეთები]]ს ძველი სამეფოც და მისი დედაქალაქი ხათუსა. ხეთურ ლურსმნულ წარწერებში მოხსენებული „ღვთაება ხაცის“ აღწერილობა კი გაცის იდენტურია. ქართული არმაზის კულტიც მცირეაზიული (ხეთური) არმადან (მთვარე) მომდინარედ მოიაზრება.
 ''გ. ჩინჩალაძე''

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 '''გაცი და გა''' – [[არიან ქართლი]]ს მეფის, აზოს მიერ [[მცხეთა]]ს მოტანილი და აღმართული კერპები („[[ქართლის ცხოვრება]]“).
-მატიანეების მიხედვით, [[ალექსანდრე მაკედონელი]]ს დროს, აზოს მეთაურობით გადმოსახლებულ „არიან ქართველებს“ – „თან ჰყვანდათ კერპნი ღმერთად გაცი და გაიმ“ („მოქცევაი ქართლისა“). შემდგომ ეს კერპები ქართველთა პირველმა მეფემ [[ფარნავაზ მეფე|ფარნავაზმა]] [[ქართველები|ქართველთა]] მთავარი კერპის – [[არმაზი]]ს გვერდით აღმართა; „და კვალად იყო მარჯვენით მისსა კაცი [[ოქრო]]სი და სახელი მისი გაცი და მარცხენით მისსა უდგა კაცი [[ვერცხლი]]სა, და სახელი მისი გაიმ, რომელნი იგი ღმერთად უჩნდეს ერსა მას ქართლისასა“ (ლ. მროველი). სწორედ ეს კერპები დაილეწა და შეიმუსრა [[წმინდა ნინო|წმ. ნინო]]ს [[ლოცვა|ლოცვით]], „ძალითა ზეგარდამოითა“. გაცისა და გას ეტიმოლოგია საინტერესოა ქართველთა ეთნოგენეზის თვალსაზრისით, რამდენადაც ძველი მატიანენი გაცსა და გაიმს არიან ქართლელი „მამების“ წინაპრების ღმერთებს უწოდებდნენ, ქართველობას კი – ამ არიან ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლებს; „ჩვენ, ქართველები ამ არიან-ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლები ვართ“ („მოქცევაი“). [[მირიან მეფე|მეფე მირიანი]], მიმართავს რა წმ. ნინოს, გაცისა და გას ეძახის ჩვენი მამების ძველ ღმერთებს. აზოს არიან ქართლიდან გადმოუსახლებია ათასი სახლი მდაბიო და ათი სახლი – მთავართა, ანუ თანამედროვე მიდგომით, დაახლოებით ასი ათასი კაცი და განასახლა ისინი მთელ [[საქართველო]]ში, ჰერეთიდან შავ ზღვამდე. სწორედ მათ ჩამომავლებად მიიჩნევდნენ თავს მერმინდელი ქართველები. მიღებული აზრით ([[ივანე ჯავახიშვილი|ივ. ჯავახიშვილი]], [[ბერძენიშვილი ნიკო|ნ. ბერძენიშვილი]], ს. ჯანაშია, გ. მელიქიშვილი), „არიან ქართლს“ პონტო-კაპადოკიასთან აიგივებენ; პონტოს სამეფოს ძველ დედაქალაქს გაციურა ერქვა და სწორედ გაციურადან სატახტო ქალაქიდან მოიტანა აზომ და მცხეთაში აღმართა გაცი და გა, არიან ქართლელი „მამების“ (წინაპრების) „ღმერთები“. პონტოს ფარგლებში მდებარეობდა [[ხეთები]]ს ძველი სამეფოც და მისი დედაქალაქი ხათუსა. ხეთურ ლურსმნულ წარწერებში მოხსენებული „ღვთაება ხაცის“ აღწერილობა კი გაცის იდენტურია. ქართული არმაზის კულტიც მცირეაზიული (ხეთური) არმადან (მთვარე) მომდინარედ მოიაზრება.
+მატიანეების მიხედვით, [[ალექსანდრე მაკედონელი]]ს დროს, აზოს მეთაურობით გადმოსახლებულ „არიან ქართველებს“ – „თან ჰყვანდათ კერპნი ღმერთად გაცი და გაიმ“ („მოქცევაი ქართლისა“). შემდგომ ეს კერპები ქართველთა პირველმა მეფემ [[ფარნავაზ მეფე|ფარნავაზმა]] [[ქართველები|ქართველთა]] მთავარი კერპის – [[არმაზი]]ს გვერდით აღმართა; „და კვალად იყო მარჯვენით მისსა კაცი [[ოქრო]]სი და სახელი მისი გაცი და მარცხენით მისსა უდგა კაცი [[ვერცხლი]]სა, და სახელი მისი გაიმ, რომელნი იგი ღმერთად უჩნდეს ერსა მას ქართლისასა“ (ლ. მროველი). სწორედ ეს კერპები დაილეწა და შეიმუსრა [[წმინდა ნინო|წმ. ნინო]]ს [[ლოცვა|ლოცვით]], „ძალითა ზეგარდამოითა“. გაცისა და გას [[ეტიმოლოგია]] საინტერესოა ქართველთა ეთნოგენეზის თვალსაზრისით, რამდენადაც ძველი მატიანენი გაცსა და გაიმს არიან ქართლელი „მამების“ წინაპრების ღმერთებს უწოდებდნენ, ქართველობას კი – ამ არიან ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლებს; „ჩვენ, ქართველები ამ არიან-ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლები ვართ“ („მოქცევაი“). [[მირიან მეფე|მეფე მირიანი]], მიმართავს რა წმ. ნინოს, გაცისა და გას ეძახის ჩვენი მამების ძველ ღმერთებს. აზოს არიან ქართლიდან გადმოუსახლებია ათასი სახლი მდაბიო და ათი სახლი – მთავართა, ანუ თანამედროვე მიდგომით, დაახლოებით ასი ათასი კაცი და განასახლა ისინი მთელ [[საქართველო]]ში, ჰერეთიდან შავ ზღვამდე. სწორედ მათ ჩამომავლებად მიიჩნევდნენ თავს მერმინდელი ქართველები. მიღებული აზრით ([[ივანე ჯავახიშვილი|ივ. ჯავახიშვილი]], [[ბერძენიშვილი ნიკო|ნ. ბერძენიშვილი]], ს. ჯანაშია, გ. მელიქიშვილი), „არიან ქართლს“ პონტო-კაპადოკიასთან აიგივებენ; პონტოს სამეფოს ძველ დედაქალაქს გაციურა ერქვა და სწორედ გაციურადან სატახტო ქალაქიდან მოიტანა აზომ და მცხეთაში აღმართა გაცი და გა, არიან ქართლელი „მამების“ (წინაპრების) „ღმერთები“. პონტოს ფარგლებში მდებარეობდა [[ხეთები]]ს ძველი სამეფოც და მისი დედაქალაქი ხათუსა. ხეთურ ლურსმნულ წარწერებში მოხსენებული „ღვთაება ხაცის“ აღწერილობა კი გაცის იდენტურია. ქართული არმაზის კულტიც მცირეაზიული (ხეთური) არმადან (მთვარე) მომდინარედ მოიაზრება.
 ''გ. ჩინჩალაძე''

←წინა ვერსია		21:24, 22 იანვარი 2023-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''გაცი და ~~გაიმი~~''' – [[არიან ქართლი]]ს მეფის, აზოს მიერ [[მცხეთა]]ს მოტანილი და აღმართული კერპები („[[ქართლის ცხოვრება]]“).	+	'''გაცი და გა''' – [[არიან ქართლი]]ს მეფის, აზოს მიერ [[მცხეთა]]ს მოტანილი და აღმართული კერპები („[[ქართლის ცხოვრება]]“).

	მატიანეების მიხედვით, [[ალექსანდრე მაკედონელი]]ს დროს, აზოს მეთაურობით გადმოსახლებულ „არიან ქართველებს“ – „თან ჰყვანდათ კერპნი ღმერთად გაცი და გაიმ“ („მოქცევაი ქართლისა“). შემდგომ ეს კერპები ქართველთა პირველმა მეფემ [[ფარნავაზ მეფე\|ფარნავაზმა]] [[ქართველები\|ქართველთა]] მთავარი კერპის – [[არმაზი]]ს გვერდით აღმართა; „და კვალად იყო მარჯვენით მისსა კაცი [[ოქრო]]სი და სახელი მისი გაცი და მარცხენით მისსა უდგა კაცი [[ვერცხლი]]სა, და სახელი მისი გაიმ, რომელნი იგი ღმერთად უჩნდეს ერსა მას ქართლისასა“ (ლ. მროველი). სწორედ ეს კერპები დაილეწა და შეიმუსრა [[წმინდა ნინო\|წმ. ნინო]]ს [[ლოცვა\|ლოცვით]], „ძალითა ზეგარდამოითა“. გაცისა და გას ეტიმოლოგია საინტერესოა ქართველთა ეთნოგენეზის თვალსაზრისით, რამდენადაც ძველი მატიანენი გაცსა და გაიმს არიან ქართლელი „მამების“ წინაპრების ღმერთებს უწოდებდნენ, ქართველობას კი – ამ არიან ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლებს; „ჩვენ, ქართველები ამ არიან-ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლები ვართ“ („მოქცევაი“). [[მირიან მეფე\|მეფე მირიანი]], მიმართავს რა წმ. ნინოს, გაცისა და გას ეძახის ჩვენი მამების ძველ ღმერთებს. აზოს არიან ქართლიდან გადმოუსახლებია ათასი სახლი მდაბიო და ათი სახლი – მთავართა, ანუ თანამედროვე მიდგომით, დაახლოებით ასი ათასი კაცი და განასახლა ისინი მთელ [[საქართველო]]ში, ჰერეთიდან შავ ზღვამდე. სწორედ მათ ჩამომავლებად მიიჩნევდნენ თავს მერმინდელი ქართველები. მიღებული აზრით ([[ივანე ჯავახიშვილი\|ივ. ჯავახიშვილი]], [[ბერძენიშვილი ნიკო\|ნ. ბერძენიშვილი]], ს. ჯანაშია, გ. მელიქიშვილი), „არიან ქართლს“ პონტო-კაპადოკიასთან აიგივებენ; პონტოს სამეფოს ძველ დედაქალაქს გაციურა ერქვა და სწორედ გაციურადან სატახტო ქალაქიდან მოიტანა აზომ და მცხეთაში აღმართა გაცი და გა, არიან ქართლელი „მამების“ (წინაპრების) „ღმერთები“. პონტოს ფარგლებში მდებარეობდა [[ხეთები]]ს ძველი სამეფოც და მისი დედაქალაქი ხათუსა. ხეთურ ლურსმნულ წარწერებში მოხსენებული „ღვთაება ხაცის“ აღწერილობა კი გაცის იდენტურია. ქართული არმაზის კულტიც მცირეაზიული (ხეთური) არმადან (მთვარე) მომდინარედ მოიაზრება.		მატიანეების მიხედვით, [[ალექსანდრე მაკედონელი]]ს დროს, აზოს მეთაურობით გადმოსახლებულ „არიან ქართველებს“ – „თან ჰყვანდათ კერპნი ღმერთად გაცი და გაიმ“ („მოქცევაი ქართლისა“). შემდგომ ეს კერპები ქართველთა პირველმა მეფემ [[ფარნავაზ მეფე\|ფარნავაზმა]] [[ქართველები\|ქართველთა]] მთავარი კერპის – [[არმაზი]]ს გვერდით აღმართა; „და კვალად იყო მარჯვენით მისსა კაცი [[ოქრო]]სი და სახელი მისი გაცი და მარცხენით მისსა უდგა კაცი [[ვერცხლი]]სა, და სახელი მისი გაიმ, რომელნი იგი ღმერთად უჩნდეს ერსა მას ქართლისასა“ (ლ. მროველი). სწორედ ეს კერპები დაილეწა და შეიმუსრა [[წმინდა ნინო\|წმ. ნინო]]ს [[ლოცვა\|ლოცვით]], „ძალითა ზეგარდამოითა“. გაცისა და გას ეტიმოლოგია საინტერესოა ქართველთა ეთნოგენეზის თვალსაზრისით, რამდენადაც ძველი მატიანენი გაცსა და გაიმს არიან ქართლელი „მამების“ წინაპრების ღმერთებს უწოდებდნენ, ქართველობას კი – ამ არიან ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლებს; „ჩვენ, ქართველები ამ არიან-ქართლიდან გადმოსახლებულთა შთამომავლები ვართ“ („მოქცევაი“). [[მირიან მეფე\|მეფე მირიანი]], მიმართავს რა წმ. ნინოს, გაცისა და გას ეძახის ჩვენი მამების ძველ ღმერთებს. აზოს არიან ქართლიდან გადმოუსახლებია ათასი სახლი მდაბიო და ათი სახლი – მთავართა, ანუ თანამედროვე მიდგომით, დაახლოებით ასი ათასი კაცი და განასახლა ისინი მთელ [[საქართველო]]ში, ჰერეთიდან შავ ზღვამდე. სწორედ მათ ჩამომავლებად მიიჩნევდნენ თავს მერმინდელი ქართველები. მიღებული აზრით ([[ივანე ჯავახიშვილი\|ივ. ჯავახიშვილი]], [[ბერძენიშვილი ნიკო\|ნ. ბერძენიშვილი]], ს. ჯანაშია, გ. მელიქიშვილი), „არიან ქართლს“ პონტო-კაპადოკიასთან აიგივებენ; პონტოს სამეფოს ძველ დედაქალაქს გაციურა ერქვა და სწორედ გაციურადან სატახტო ქალაქიდან მოიტანა აზომ და მცხეთაში აღმართა გაცი და გა, არიან ქართლელი „მამების“ (წინაპრების) „ღმერთები“. პონტოს ფარგლებში მდებარეობდა [[ხეთები]]ს ძველი სამეფოც და მისი დედაქალაქი ხათუსა. ხეთურ ლურსმნულ წარწერებში მოხსენებული „ღვთაება ხაცის“ აღწერილობა კი გაცის იდენტურია. ქართული არმაზის კულტიც მცირეაზიული (ხეთური) არმადან (მთვარე) მომდინარედ მოიაზრება.

@@ ხაზი 14: / ხაზი 14: @@
 ==წყარო==
 [[საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია:ენციკლოპედია]]
-[[კატეგორია:წარმართობა საქართველოში]]
+[[კატეგორია:კერპები საქართველოში]]