გელოვანი მირზა - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 08:10, 11 აგვისტო 2025-ზე

2025-08-11T08:10:06Z

Tkenchoshvili 11:03, 8 აგვისტო 2025-ზე

2025-08-08T11:03:07Z

Tkenchoshvili 13:33, 29 ივლისი 2025-ზე

2025-07-29T13:33:38Z

Tkenchoshvili 19:58, 28 მარტი 2024-ზე

2024-03-28T19:58:07Z

Tkenchoshvili 20:17, 25 თებერვალი 2022-ზე

2022-02-25T20:17:18Z

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „მირზა გელოვანი“ გადაიტანა გვერდზე „გელოვანი მირზა“ გადამისამ...

2022-02-25T20:16:37Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „მირზა გელოვანი“ გადაიტანა გვერდზე „გელოვანი მირზა“ გადამისამ...

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გელოვანი მირზა“ გადაიტანა გვერდზე „მირზა გელოვანი“

2022-02-25T20:16:28Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გელოვანი მირზა“ გადაიტანა გვერდზე „მირზა გელოვანი“

Tkenchoshvili 20:16, 25 თებერვალი 2022-ზე

2022-02-25T20:16:17Z

Tkenchoshvili: ახალი გვერდი: '''გელოვანი მირზა''' – (1917 – 1944), ნამდვილი სახელი – რეზო. [[ქართველე...

2022-02-25T20:14:32Z

ახალი გვერდი: '''გელოვანი მირზა''' – (1917 – 1944), ნამდვილი სახელი – რეზო. [[ქართველე...

ახალი გვერდი

'''გელოვანი მირზა''' – (1917 – 1944), ნამდვილი სახელი – რეზო. [[ქართველები|ქართველი]] პოეტი. დაიბადა სოფელ ნაქალაქარში (თიანეთი); 1935 წელს დაამთავრა თიანეთის პედაგოგიური ტექნიკუმი. მცირე ხნით მასწავლებლობდა. მისი ლექსები 1935 წლიდან იბეჭდებოდა „ჩვენს თაობაში” და სხვა ჟურნალ-გაზეთებში. მირზას პირველილექსი „თეთრი მიწა” რაჟდენ გვეტაძემ
დაბეჭდა თავის რომანში „ლაშაური საღამოები” (1935). 1936-1939 წლებში ცხოვრობდა [[თბილისი|თბილისში]], თავისუფალ მსმენელად დადიოდა უნივერსიტეტში. მუშაობდა გამომცემლობა „ფედერაციაში“, „საბჭოთა აფხაზეთის“ რედაქციაში. მისი ლექსები 1935 წლიდან იბეჭდებოდა ჟურნალში „ჩვენი თაობა“ და სხვა ჟურნალ-გაზეთებში. 1939 წელს [[წითელი არმია|წითელ არმიაში]] გაიწვიეს. მირზა გელოვანი იმ ახალგაზრდა პოეტთა თაობას ეკუთვნოდა, რომელმაც თვითმყოფადი, ხალასი და ალალ-მართალი ლექსებით თავისებური ხიბლი შემატეს თბილისის ლიტერატურულ ცხოვრებას. მირზა გელოვანმა შექმნა თავისთავადი პოეტური
სამყარო. მისი ლექსები გამოირჩევა ნათელი სახეებით, ლაკონიზმით, ემოციურობითა და ექსპრესიულობით. აღიარება მოუტანეს ლექსებმა: „თუშის ქალი წყაროზე“, „ცხრაკარა“, „შავლეგო“, „მელოდე“, „მთაწმინდიდან სმოლენსკამდე“, „იჯექი წყნარად“, „მთვარე“, „შემოღამება საბადურზე“, „მახსოვს“, „ხრეშად დაცვივდა სიტყვები“; ასევე აღსანიშნავია ბალადა „აონი“, პოემა „შავნაბადა“ და სხვა.

მირზა გელოვანმა სულ სამიოდე წელი იტრიალა დედაქალაქის ლიტერატურულ წრეებში, ხოლო შემდეგ, [[ომი|ომში]] წასული პოეტი, დროდადრო სამშობლოში აგზავნიდა ნაჩქარევად დაწერილ ლექსებსა და წერილებს, რომლებშიც თბილისის მონატრება
ჩანდა. გამოცემულია მისი ლექსების კრებულები: „ლექსები“ (1954), „შავნაბადა“ (1956), „ცხრაკარა“ (1960), „უბის წიგნაკიდან“ (1964), „თეთრი მიწა“ (1972), „ფრონტული ლექსები“ (1975). დაიღუპა ომის მიწურულს, 1944 წლის ივლისში მდინარე დასავლეთ დვინის სამდინარო დაბრკოლებაზე გადასვლისას. დაკრძალულია [[ბელარუსი|ბელარუსში]], ვიტებსკის ოლქის ბერენკოვიჩის რაიონის სოფელ სანიკის საძმო სასაფლაოზე.

:::: '''ნუ მწერ'''

::ნუ მწერ, რომ ბაღში აყვავდა ნუში,
::რომ მთაწმინდაზე ცა დაწვა თითქოს,
::რომ საქართველო ამ გაზაფხულში,
::როგორც ყოველთვის, წააგავს ხვითოს,
::რომ ორთაჭალამ ჩაიცვა თეთრი,
::რომ შენც ჩაიცვი კაბა ყვავილის,
::რომ მტკვარი ოხრავს, როგორც ყოველთვის,
::როცა მეტეხის ახლოს ჩაივლის.
::...წუხელ ვებრძოდი ცეცხლს და ურაგანს
::და საშინელი ბრძოლების ნისლში
::მე მომეჩვენა, სადღაც, ჩვენს უკან
::აელვებული იდგა თბილისი.
::ორთაჭალაში ყვაოდა ნუში,
::მთაწმინდის მხრებზე მზე იწვა თითქოს,
::და შენც, ძვირფასო, ამ გაზაფხულში,
::როგორც ყოველთვის, მოჰგავდი ხვითოს.
::ნუ მომწერ… ისეც ვიცი, რაგვარი
::ფერებით ყვავის თბილისი ახლა,
::რომ ვიღაც დადის მინდვრებში ღამით
::და დილისათვის ამწვანებს ნახნავს.
::მე ისიც ვიცი, რომ კარგ ამინდებს
::მოაქვთ გულების საამო ფეთქვა
::და თუ ბოლომდის ტყვია დამინდობს,
::თუ გაზაფხულებს შევხვდებით ერთად, -
::გეტყვი, რომ მოვედ ბრძოლანახული
::და სიკვდილამდის შენთან დავრჩები,
::რომ ლამაზია მზე გაზაფხულის,
::ბრძოლების შემდეგ - მზე გამარჯვების.

==წყარო==
[[ქართველი პოეტები (ენციკლოპედია)]]
[[კატეგორია:ქართველი პოეტები]]
[[კატეგორია:გელოვანები]]

@@ ხაზი 5: / ხაზი 5: @@
 დაკრძალულია ბელორუსიის ვიტებსკის ოლქის ბერენკოვიჩის რაიონის სოფელ სანიკის საძმო სასაფლაოზე… ჩინი — უფროსი ლეიტენანტი.
-აღიზარდა პედაგოგის ოჯახში, 1935 წელს დაამთავრა თიანეთის პედაგოგიური ტექნიკუმი, 1936-1939 წლებში ცხოვრობდა და მსახურობდა [[თბილისი|თბილისში]], გამომცემლობა „ფედერაციასა“ და „საბჭოთა მწერალში“. პირველი [[ლექსი]], „თეთრი მიწა“, დაუბეჭდა ცნობილმა პოეტმა და პროზაიკოსმა რაჟდენ გვეტაძემ თავის „ლაშაურ საღმოებში“; ასეთმა პრესტიჟულმა პუბლიკაციამ სახელი მოუტანა ახალგაზრდა პოეტს.
+აღიზარდა პედაგოგის ოჯახში, 1935 წელს დაამთავრა თიანეთის პედაგოგიური ტექნიკუმი, 1936-1939 წლებში ცხოვრობდა და მსახურობდა [[თბილისი|თბილისში]], გამომცემლობა „ფედერაციასა“ და „საბჭოთა მწერალში“. პირველი [[ლექსი]], „თეთრი მიწა“, დაუბეჭდა ცნობილმა პოეტმა და პროზაიკოსმა რაჟდენ გვეტაძემ თავის „ლაშაურ საღამოებში“; ასეთმა პრესტიჟულმა პუბლიკაციამ სახელი მოუტანა ახალგაზრდა პოეტს.
 -1939 წლებში ცხოვრობდა [[თბილისი|თბილისში]], თავისუფალ მსმენელად დადიოდა უნივერსიტეტში. მუშაობდა გამომცემლობა „ფედერაციაში“, „საბჭოთა აფხაზეთის“ რედაქციაში. მისი ლექსები 1935 წლიდან იბეჭდებოდა ჟურნალში „ჩვენი თაობა“ და სხვა ჟურნალ-გაზეთებში. 1939 წელს [[წითელი არმია|წითელ არმიაში]] გაიწვიეს. მირზა გელოვანი იმ ახალგაზრდა პოეტთა თაობას ეკუთვნოდა, რომელმაც თვითმყოფადი, ხალასი და ალალ-მართალი ლექსებით თავისებური ხიბლი შემატეს თბილისის ლიტერატურულ ცხოვრებას. მირზა გელოვანმა შექმნა თავისთავადი პოეტური სამყარო. მისი ლექსები გამოირჩევა ნათელი სახეებით, [[ლაკონიზმი]]თ, ემოციურობითა და ექსპრესიულობით. აღიარება მოუტანეს ლექსებმა: „თუშის ქალი წყაროზე“, „ცხრაკარა“, „შავლეგო“, „მელოდე“, „მთაწმინდიდან სმოლენსკამდე“, „იჯექი წყნარად“, „მთვარე“, „შემოღამება საბადურზე“, „მახსოვს“, „ხრეშად დაცვივდა სიტყვები“; ასევე აღსანიშნავია ბალადა „აონი“, პოემა „შავნაბადა“ და სხვა.
@@ ხაზი 13: / ხაზი 13: @@
 წელს გელოვანს საქართველოს ლენინური კომკავშირის პრემია მიენიჭა, ხოლო 1975 წლის მაისში, დიდი ომის დამთავრების 30 წლისთავთან დაკავშირებით, ომის წლებში შექმნილი ნაწარმოებებისათვის პოეტს [[შოთა რუსთაველის სახელობის პრემია|შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია]] მიენიჭა.
 ==წყარო==
 * [[რუსთაველის პრემიის ლაურეატები]]
 [[კატეგორია:ქართველი პოეტები]]
 [[კატეგორია:ლენინური კომკავშირის პრემიის ლაურეატები]]
 [[კატეგორია:რუსთაველის პრემიის ლაურეატები]]
 [[კატეგორია:გელოვანები]]

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 [[ფაილი:Mirza gelovani.PNG|thumb|მირზა გელოვანი]]
-'''გელოვანი მირზა''' – (1917 – 1944),  ნამდვილი სახელი – რეზო. [[ქართველები|ქართველი]] პოეტი.  დაიბადა სოფელ ნაქალაქარში (თიანეთი); 1935 წელს დაამთავრა თიანეთის პედაგოგიური ტექნიკუმი. მცირე ხნით მასწავლებლობდა. მისი ლექსები 1935 წლიდან იბეჭდებოდა „ჩვენს თაობაში” და სხვა ჟურნალ-გაზეთებში. მირზას პირველი ლექსი „თეთრი მიწა” რაჟდენ გვეტაძემ
+'''გელოვანი მირზა''' – (1917 – 1944),  ნამდვილი სახელი – რეზო. [[ქართველები|ქართველი]] პოეტი.  დაიბადა სოფელ ნაქალაქარში ([[თიანეთი]]); 1935 წელს დაამთავრა თიანეთის პედაგოგიური ტექნიკუმი. მცირე ხნით მასწავლებლობდა. მისი ლექსები 1935 წლიდან იბეჭდებოდა „ჩვენს თაობაში” და სხვა ჟურნალ-გაზეთებში. მირზას პირველი ლექსი „თეთრი მიწა” რაჟდენ გვეტაძემ
 დაბეჭდა თავის რომანში „ლაშაური საღამოები” (1935). 1936-1939 წლებში ცხოვრობდა [[თბილისი|თბილისში]], თავისუფალ მსმენელად დადიოდა უნივერსიტეტში. მუშაობდა გამომცემლობა „ფედერაციაში“, „საბჭოთა აფხაზეთის“ რედაქციაში. მისი ლექსები 1935 წლიდან იბეჭდებოდა ჟურნალში „ჩვენი თაობა“ და სხვა ჟურნალ-გაზეთებში. 1939 წელს [[წითელი არმია|წითელ არმიაში]] გაიწვიეს. მირზა გელოვანი იმ ახალგაზრდა პოეტთა თაობას ეკუთვნოდა, რომელმაც თვითმყოფადი, ხალასი და ალალ-მართალი ლექსებით თავისებური ხიბლი შემატეს თბილისის ლიტერატურულ ცხოვრებას. მირზა გელოვანმა შექმნა თავისთავადი პოეტური
 სამყარო. მისი ლექსები გამოირჩევა ნათელი სახეებით, ლაკონიზმით, ემოციურობითა და ექსპრესიულობით. აღიარება მოუტანეს ლექსებმა: „თუშის ქალი წყაროზე“, „ცხრაკარა“, „შავლეგო“, „მელოდე“, „მთაწმინდიდან სმოლენსკამდე“, „იჯექი წყნარად“, „მთვარე“, „შემოღამება საბადურზე“, „მახსოვს“, „ხრეშად დაცვივდა სიტყვები“; ასევე აღსანიშნავია ბალადა „აონი“, პოემა „შავნაბადა“ და სხვა.

←წინა ვერსია		20:16, 25 თებერვალი 2022-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
		+	[[ფაილი:Mirza gelovani.PNG\|thumb\|მირზა გელოვანი]]
	'''გელოვანი მირზა''' – (1917 – 1944), ნამდვილი სახელი – რეზო. [[ქართველები\|ქართველი]] პოეტი. დაიბადა სოფელ ნაქალაქარში (თიანეთი); 1935 წელს დაამთავრა თიანეთის პედაგოგიური ტექნიკუმი. მცირე ხნით მასწავლებლობდა. მისი ლექსები 1935 წლიდან იბეჭდებოდა „ჩვენს თაობაში” და სხვა ჟურნალ-გაზეთებში. მირზას პირველილექსი „თეთრი მიწა” რაჟდენ გვეტაძემ		'''გელოვანი მირზა''' – (1917 – 1944), ნამდვილი სახელი – რეზო. [[ქართველები\|ქართველი]] პოეტი. დაიბადა სოფელ ნაქალაქარში (თიანეთი); 1935 წელს დაამთავრა თიანეთის პედაგოგიური ტექნიკუმი. მცირე ხნით მასწავლებლობდა. მისი ლექსები 1935 წლიდან იბეჭდებოდა „ჩვენს თაობაში” და სხვა ჟურნალ-გაზეთებში. მირზას პირველილექსი „თეთრი მიწა” რაჟდენ გვეტაძემ
	დაბეჭდა თავის რომანში „ლაშაური საღამოები” (1935). 1936-1939 წლებში ცხოვრობდა [[თბილისი\|თბილისში]], თავისუფალ მსმენელად დადიოდა უნივერსიტეტში. მუშაობდა გამომცემლობა „ფედერაციაში“, „საბჭოთა აფხაზეთის“ რედაქციაში. მისი ლექსები 1935 წლიდან იბეჭდებოდა ჟურნალში „ჩვენი თაობა“ და სხვა ჟურნალ-გაზეთებში. 1939 წელს [[წითელი არმია\|წითელ არმიაში]] გაიწვიეს. მირზა გელოვანი იმ ახალგაზრდა პოეტთა თაობას ეკუთვნოდა, რომელმაც თვითმყოფადი, ხალასი და ალალ-მართალი ლექსებით თავისებური ხიბლი შემატეს თბილისის ლიტერატურულ ცხოვრებას. მირზა გელოვანმა შექმნა თავისთავადი პოეტური		დაბეჭდა თავის რომანში „ლაშაური საღამოები” (1935). 1936-1939 წლებში ცხოვრობდა [[თბილისი\|თბილისში]], თავისუფალ მსმენელად დადიოდა უნივერსიტეტში. მუშაობდა გამომცემლობა „ფედერაციაში“, „საბჭოთა აფხაზეთის“ რედაქციაში. მისი ლექსები 1935 წლიდან იბეჭდებოდა ჟურნალში „ჩვენი თაობა“ და სხვა ჟურნალ-გაზეთებში. 1939 წელს [[წითელი არმია\|წითელ არმიაში]] გაიწვიეს. მირზა გელოვანი იმ ახალგაზრდა პოეტთა თაობას ეკუთვნოდა, რომელმაც თვითმყოფადი, ხალასი და ალალ-მართალი ლექსებით თავისებური ხიბლი შემატეს თბილისის ლიტერატურულ ცხოვრებას. მირზა გელოვანმა შექმნა თავისთავადი პოეტური

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 [[ფაილი:Mirza gelovani.PNG|thumb|150პქ|მირზა გელოვანი]]
-'''გელოვანი მირზა''' – (1917 – 1944),  ნამდვილი სახელი – რეზო. [[ქართველები|ქართველი]] პოეტი.  დაიბადა სოფელ ნაქალაქარში ([[თიანეთი]]); 1935 წელს დაამთავრა [[თიანეთი]]ს პედაგოგიური ტექნიკუმი. მცირე ხნით მასწავლებლობდა. მისი [[ლექსი|ლექსები]] 1935 წლიდან იბეჭდებოდა „ჩვენს თაობაში” და სხვა ჟურნალ-გაზეთებში. მირზას პირველი ლექსი „თეთრი მიწა” [[რაჟდენ გვეტაძე]]მ დაბეჭდა თავის რომანში „ლაშაური საღამოები” (1935). 1936-1939 წლებში ცხოვრობდა [[თბილისი|თბილისში]], თავისუფალ მსმენელად დადიოდა უნივერსიტეტში. მუშაობდა გამომცემლობა „ფედერაციაში“, „საბჭოთა აფხაზეთის“ რედაქციაში. მისი ლექსები 1935 წლიდან იბეჭდებოდა ჟურნალში „ჩვენი თაობა“ და სხვა ჟურნალ-გაზეთებში. 1939 წელს [[წითელი არმია|წითელ არმიაში]] გაიწვიეს. მირზა გელოვანი იმ ახალგაზრდა პოეტთა თაობას ეკუთვნოდა, რომელმაც თვითმყოფადი, ხალასი და ალალ-მართალი ლექსებით თავისებური ხიბლი შემატეს თბილისის ლიტერატურულ ცხოვრებას. მირზა გელოვანმა შექმნა თავისთავადი პოეტური სამყარო. მისი ლექსები გამოირჩევა ნათელი სახეებით, [[ლაკონიზმი]]თ, ემოციურობითა და ექსპრესიულობით. აღიარება მოუტანეს ლექსებმა: „თუშის ქალი წყაროზე“, „ცხრაკარა“, „შავლეგო“, „მელოდე“, „მთაწმინდიდან სმოლენსკამდე“, „იჯექი წყნარად“, „მთვარე“, „შემოღამება საბადურზე“, „მახსოვს“, „ხრეშად დაცვივდა სიტყვები“; ასევე აღსანიშნავია ბალადა „აონი“, პოემა „შავნაბადა“ და სხვა.
+'''გელოვანი მირზა''' – (1917 – 1944),  ნამდვილი სახელი – რეზო. [[ქართველები|ქართველი]]  პოეტი. საქართველოს ლენინური კომკავშირის პრემიის ლაურეატი (მიენიჭა სიკვდილის შემდეგ, 1973 წელს), შოთა რუსთაველის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (მიენიჭა სიკვდილის შემდეგ, 1975 წელს).
 მირზა გელოვანმა სულ სამიოდე წელი იტრიალა დედაქალაქის ლიტერატურულ წრეებში, ხოლო შემდეგ, [[ომი|ომში]] წასული პოეტი, დროდადრო სამშობლოში აგზავნიდა ნაჩქარევად დაწერილ ლექსებსა და წერილებს, რომლებშიც თბილისის მონატრება ჩანდა. გამოცემულია მისი ლექსების კრებულები: „ლექსები“ (1954), „შავნაბადა“ (1956), „ცხრაკარა“ (1960), „უბის წიგნაკიდან“ (1964), „თეთრი მიწა“ (1972), „ფრონტული ლექსები“ (1975). დაიღუპა ომის მიწურულს, 1944 წლის ივლისში მდინარე დასავლეთ დვინის სამდინარო დაბრკოლებაზე გადასვლისას. დაკრძალულია [[ბელარუსი|ბელარუსში]], ვიტებსკის ოლქის ბერენკოვიჩის რაიონის სოფელ სანიკის საძმო სასაფლაოზე.
 :::: '''ნუ მწერ'''
@@ ხაზი 37: / ხაზი 45: @@
 ==წყარო==
-[[ქართველი პოეტები (ენციკლოპედია)]]
+* [[რუსთაველის პრემიის ლაურეატები]]
 [[კატეგორია:ქართველი პოეტები]]
 [[კატეგორია:გელოვანები]]