გოდორი - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2020-02-18T06:35:01Z

‎წყარო

Tkenchoshvili 08:36, 12 თებერვალი 2020-ზე

2020-02-12T08:36:38Z

Tkenchoshvili 11:31, 24 იანვარი 2020-ზე

2020-01-24T11:31:43Z

Tkenchoshvili: ახალი გვერდი: გოდორი '''გოდორი''' − სხვადასხვა სახისა და დან...

2020-01-24T10:25:23Z

ახალი გვერდი: გოდორი '''გოდორი''' − სხვადასხვა სახისა და დან...

ახალი გვერდი

[[ფაილი:Godori.JPG|thumb|300pq|გოდორი]]

'''გოდორი''' − სხვადასხვა სახისა და დანიშნულების მოწნული სამეურნეო ინვენტარი, რომელიც ძირითადად, ტვირთის საზიდის ფუნქციას ასრულებდა.

[[აჭარა|აჭარაში]] გავრცელებული იყო ბრტყელძირიანი გოდორი და ფეხიანი − კონუსისებური გოდორი. სატვირთე გოდრის ნაირსახეობა იყო „ცხენის გოდორი” („კეხის გოდორი”) − ერთმანეთზე თოკით გადაბმული ორი გოდორი, რომლებსაც ცხენზე გარდი–გარდმო გადაკიდებდნენ და ტვირთი გადაჰქონდათ, ასევე, „საფქვილე გოდორი”, რომელიც [[სურო]]ს ტკეჩით მჭიდროდ იქსოვებოდა. იგი მთელ [[საქართველო]]ში ფართოდ იყო გავრცელებული და როგორც მარცვლეულის შესანახად, ისე სხვადასხვა სამეურნეო პროდუქტის გადასაზიდად გამოიყენებოდა. აჭარაში სიტყვა „გოდორისაგან” ნაწარმოები ტერმინი გოდორაჲ − [[სიმინდი]]ს ერთ-ერთი სახეობის აღმნიშვნელიც იყო.

აღმოსავლეთ საქართველოში მთიელები ჭირნახულს გოდრებში ინახავდნენ. აქ გოდორი ნაკელისა და ნაცრის ნაზავით იყო ამოლესილი. სქელი ძირი ჰქონდა, ზოგჯერ ფეხებზე იდგა, რომ არ დანესტიანებულიყო. ასეთი გოდრების სიმაღლე ორ მეტრამდე აღწევდა და ორმოც-ოთხმოც ფუთ მარცვლეულს იტევდა. შეძლებულ ოჯახს შვიდი-რვა გოდორი მაინც ედგა. დასავლეთ საქართველოში მარცვლეულის შესანახად თიხით შელესილი გოდრები იყო წარმოდგენილი. ზოგადად შესაძლებელია ითქვას, რომ ფიცრის ფსკერიანი შელესილი გოდორი, როგორც მარცვლეულის შესანახი სათავსი, მთელ საქართველოში ფართოდ იყო წარმოდგენილი. ასევე ითქმის სხვადასხვა სიდიდის შეულესავი გოდრების შესახებაც, რომლებიც სხვადასხვა სამეურნეო საქმიანობისთვის იყო განკუთვნილი.

გოდრის სახეები იყო: ყურძნის შესანახი '''გოდორა''' − აჭარასა და გურიაში, თევზის საჭერი − '''გოდორი''' და '''გორიცა''' − გურიაში, '''გუჯინა''' − [[ხევი|ხევში]], '''გოგროხა''' − [[ქართლი|ქართლში]], დიდი გოდორი: '''გოდრულა''' − ქსანსა და ქართლში, პატარა გოდორი: ზურგზე მოსაკიდი გოდრულა − [[კახეთი|კახეთში]].

==ლიტერატურა==
მგელაძე, 1966; ქართული მატერიალური კულტურის...
==წყარო==
[[ქართველი ხალხის ეთნოლოგიური ლექსიკონი აჭარა]]

[[კატეგორია:სასოფლო-სამეურნეო ნივთები‏‎]]

←წინა ვერსია		11:31, 24 იანვარი 2020-ის ვერსია
ხაზი 7:		ხაზი 7:
	აღმოსავლეთ საქართველოში მთიელები ჭირნახულს გოდრებში ინახავდნენ. აქ გოდორი ნაკელისა და ნაცრის ნაზავით იყო ამოლესილი. სქელი ძირი ჰქონდა, ზოგჯერ ფეხებზე იდგა, რომ არ დანესტიანებულიყო. ასეთი გოდრების სიმაღლე ორ მეტრამდე აღწევდა და ორმოც-ოთხმოც ფუთ მარცვლეულს იტევდა. შეძლებულ ოჯახს შვიდი-რვა გოდორი მაინც ედგა. დასავლეთ საქართველოში მარცვლეულის შესანახად თიხით შელესილი გოდრები იყო წარმოდგენილი. ზოგადად შესაძლებელია ითქვას, რომ ფიცრის ფსკერიანი შელესილი გოდორი, როგორც მარცვლეულის შესანახი სათავსი, მთელ საქართველოში ფართოდ იყო წარმოდგენილი. ასევე ითქმის სხვადასხვა სიდიდის შეულესავი გოდრების შესახებაც, რომლებიც სხვადასხვა სამეურნეო საქმიანობისთვის იყო განკუთვნილი.		აღმოსავლეთ საქართველოში მთიელები ჭირნახულს გოდრებში ინახავდნენ. აქ გოდორი ნაკელისა და ნაცრის ნაზავით იყო ამოლესილი. სქელი ძირი ჰქონდა, ზოგჯერ ფეხებზე იდგა, რომ არ დანესტიანებულიყო. ასეთი გოდრების სიმაღლე ორ მეტრამდე აღწევდა და ორმოც-ოთხმოც ფუთ მარცვლეულს იტევდა. შეძლებულ ოჯახს შვიდი-რვა გოდორი მაინც ედგა. დასავლეთ საქართველოში მარცვლეულის შესანახად თიხით შელესილი გოდრები იყო წარმოდგენილი. ზოგადად შესაძლებელია ითქვას, რომ ფიცრის ფსკერიანი შელესილი გოდორი, როგორც მარცვლეულის შესანახი სათავსი, მთელ საქართველოში ფართოდ იყო წარმოდგენილი. ასევე ითქმის სხვადასხვა სიდიდის შეულესავი გოდრების შესახებაც, რომლებიც სხვადასხვა სამეურნეო საქმიანობისთვის იყო განკუთვნილი.

−	გოდრის სახეები იყო: ყურძნის შესანახი '''გოდორა''' − აჭარასა და გურიაში, თევზის საჭერი − '''გოდორი''' და '''გორიცა''' − გურიაში, '''გუჯინა''' − [[ხევი\|ხევში]], '''გოგროხა''' − [[ქართლი\|ქართლში]], დიდი გოდორი: '''გოდრულა''' − ქსანსა და ქართლში, პატარა გოდორი: ზურგზე მოსაკიდი გოდრულა − [[კახეთი\|კახეთში]].	+	გოდრის სახეები იყო: ყურძნის შესანახი '''გოდორა''' − აჭარასა და გურიაში, თევზის საჭერი − '''გოდორი''' და '''[[გორიცა]]''' − გურიაში, '''გუჯინა''' − [[ხევი\|ხევში]], '''გოგროხა''' − [[ქართლი\|ქართლში]], დიდი გოდორი: '''გოდრულა''' − ქსანსა და ქართლში, პატარა გოდორი: ზურგზე მოსაკიდი გოდრულა − [[კახეთი\|კახეთში]].

@@ ხაზი 16: / ხაზი 16: @@
 ==წყარო==
 [[ქართველი ხალხის ეთნოლოგიური ლექსიკონი აჭარა]]
+[[კატეგორია:ეთნოგრაფია]]
 [[კატეგორია:სასოფლო-სამეურნეო ნივთები‏‎]]

@@ ხაზი 3: / ხაზი 3: @@
 '''გოდორი''' − სხვადასხვა სახისა და დანიშნულების მოწნული სამეურნეო ინვენტარი, რომელიც ძირითადად, ტვირთის საზიდის ფუნქციას ასრულებდა.
-[[აჭარა|აჭარაში]] გავრცელებული იყო ბრტყელძირიანი გოდორი და ფეხიანი − კონუსისებური გოდორი. სატვირთე გოდრის ნაირსახეობა იყო „ცხენის გოდორი” („კეხის გოდორი”) − ერთმანეთზე თოკით გადაბმული ორი გოდორი, რომლებსაც ცხენზე გარდი–გარდმო გადაკიდებდნენ და ტვირთი გადაჰქონდათ, ასევე, „საფქვილე გოდორი”, რომელიც [[სურო]]ს ტკეჩით მჭიდროდ იქსოვებოდა. იგი მთელ [[საქართველო]]ში ფართოდ იყო გავრცელებული და როგორც მარცვლეულის შესანახად, ისე სხვადასხვა სამეურნეო პროდუქტის გადასაზიდად გამოიყენებოდა. აჭარაში სიტყვა „გოდორისაგან” ნაწარმოები ტერმინი გოდორაჲ − [[სიმინდი]]ს ერთ-ერთი სახეობის აღმნიშვნელიც იყო.
+[[აჭარა|აჭარაში]] გავრცელებული იყო ბრტყელძირიანი გოდორი და ფეხიანი − კონუსისებური გოდორი. სატვირთე გოდრის ნაირსახეობა იყო „ცხენის გოდორი” („კეხის გოდორი”) − ერთმანეთზე თოკით გადაბმული ორი გოდორი, რომლებსაც ცხენზე გარდი–გარდმო გადაკიდებდნენ და ტვირთი გადაჰქონდათ, ასევე, „საფქვილე გოდორი”, რომელიც [[სურო]]ს [[ტკეჩი|ტკეჩით]] მჭიდროდ იქსოვებოდა. იგი მთელ [[საქართველო]]ში ფართოდ იყო გავრცელებული და როგორც მარცვლეულის შესანახად, ისე სხვადასხვა სამეურნეო პროდუქტის გადასაზიდად გამოიყენებოდა. აჭარაში სიტყვა „გოდორისაგან” ნაწარმოები ტერმინი გოდორაჲ − [[სიმინდი]]ს ერთ-ერთი სახეობის აღმნიშვნელიც იყო.
 აღმოსავლეთ საქართველოში მთიელები ჭირნახულს გოდრებში ინახავდნენ. აქ გოდორი ნაკელისა და ნაცრის ნაზავით იყო ამოლესილი. სქელი ძირი ჰქონდა, ზოგჯერ ფეხებზე იდგა, რომ არ დანესტიანებულიყო. ასეთი გოდრების სიმაღლე ორ მეტრამდე აღწევდა და ორმოც-ოთხმოც ფუთ მარცვლეულს იტევდა. შეძლებულ ოჯახს შვიდი-რვა გოდორი მაინც ედგა. დასავლეთ საქართველოში მარცვლეულის შესანახად თიხით შელესილი გოდრები იყო წარმოდგენილი. ზოგადად შესაძლებელია ითქვას, რომ ფიცრის ფსკერიანი შელესილი გოდორი, როგორც მარცვლეულის შესანახი სათავსი, მთელ საქართველოში ფართოდ იყო წარმოდგენილი. ასევე ითქმის სხვადასხვა სიდიდის შეულესავი გოდრების შესახებაც, რომლებიც სხვადასხვა სამეურნეო საქმიანობისთვის იყო განკუთვნილი.