გოლდონი კარლო - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-07-16T14:45:07Z

‎წყარო

Tkenchoshvili 14:44, 16 ივლისი 2023-ზე

2023-07-16T14:44:53Z

Tkenchoshvili 08:43, 29 მაისი 2023-ზე

2023-05-29T08:43:15Z

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „კარლო გოლდონი“ გადაიტანა გვერდზე „გოლდონი კარლო“ გადამისამარ...

2023-05-29T07:12:29Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „კარლო გოლდონი“ გადაიტანა გვერდზე „გოლდონი კარლო“ გადამისამარ...

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გოლდონი კარლო“ გადაიტანა გვერდზე „კარლო გოლდონი“

2023-05-29T07:12:21Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გოლდონი კარლო“ გადაიტანა გვერდზე „კარლო გოლდონი“

Tkenchoshvili: ახალი გვერდი: კარლო გოლდონი '''კარლო გოლდონი''' – (იტალ. Carl...

2023-05-29T07:11:50Z

ახალი გვერდი: კარლო გოლდონი '''კარლო გოლდონი''' – (იტალ. Carl...

ახალი გვერდი

[[ფაილი:Karlo goldoni.JPG|thumb|150პქ|კარლო გოლდონი]]
'''კარლო გოლდონი''' – (იტალ. Carlo Goldoni, 1707-1793), იტალიელი დრამატურგი, იტალიური თეატრის რეფორმატორი. დაწერა 267 პიესა, მათ შორის 155 [[კომედია]], 18 [[ტრაგედია]] და [[ტრაგიკომედია]], 94 საოპერო [[ლიბრეტო]].

მისი შემოქმედება იყოფა ოთხ პერიოდად. მამის დაჟინებული მოთხოვნით, მან დასაწყისში უარი თქვა დრამატურგიულ მოღვაწეობაზე და მუშაობდა ადვოკატად. ამავე პერიოდში ქმნიდა პატარა [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესებს]] და [[ინტერმედია|ინტერმედიებს]], ლიბრეტოებს სერიოზული და კომიკური [[ოპერა|ოპერებისათვის]]. განაახლა, აგრეთვე, ძველი ავტორების ტრაგედიები და ტრაგი-კომედიები. იგი თავის ძალებს ცდიდა სხვადასხვა [[ჟანრი|ჟანრში]], მათ შორის, [[კომედია დელ’არტე]]შიც („ტრუფალდინოს 32 უბედურება“, „კრიტიკული ღამე, ანუ 104 შემთხვევა ერთ ღამეში“). ამავე ხანაში მან ჩაიფიქრა იტალიური სცენის რეფორმა ლიტერატურული კომედიის და ინდივიდუალიზებული ხასიათების შექმნის გზით („მაღალი წრის ადამიანი“, „მფლანგველი“, „ბანკროტი“, „ქალური ქალი“. 1743 წ. იგი ვენეციიდან გადადის პიზაში, სადაც ცნობილ მსახიობ-იმპროვიზატორ საკისაგან მოსდის თხოვნის წერილი დაუწეროს კიდევ ორი სცენარი. ასე შეიქმნა „ორი ბატონის მსახური“ და „არლეკინის დაკარგული და კვლავ შეძენილი შვილი“. რამდენიმე წლის შემდეგ, პირველი სცენარიდან იგი ქმნის ლიტერატურულ კომედიას.

1747 წ. [[ანტრეპრენიორი|ანტრეპრენიორ]] მედებაკის მოწვევით, იგი ხდება პროფესიონალი დრამატურგი. ამ წლებში იგი ამთავრებს დაწყებულ რეფორმას. პიესებით „ეშმაკი ქვრივი“ და „პატიოსანი ქალიშვილი“, მან საფუძველი ჩაუყარა ორ ჟანრს ყოფით კომედიას ბურჟუაზიის და ხალხის ცხოვრებიდან. 1750-51 წწ. სეზონში მისი შემოქმედება აღწევს [[აპოგეა]]ს. იგი წერს 16 საუკეთესო ახალ კომედიას, რომელთა შორისაა „ყავის სახლი“, „ანტიკვარის ოჯახი“, „პამელა“, „ჭეშმარიტი მეგობარი“, „პატიოსანი ავანტიურისტი“, „დედაკაცების ჭორები“. მომდევნო წლებში მან დაწერა „მემამულე“, „შეყვარებული მოსამსახურე“, „შინაური უთანხმოებანი“, „სასტუმროს დიასახლისი“, „ცნობისმოყვარე ქალები“. ანტრეპრენიორთან უთანხმოების გამო იგი გადადის [[თეატრი|თეატრში]] „სან-ლუკა“. მისი მესამე პერიოდი ხასიათდება ჟანრული მრავალფეროვნებით. ამ წლებში იგი წერს კომედიებს ხალხის ცხოვრებიდან: „მზარეული ქალი“, „გზაჯვარედინი“, „ახალი ბინა“, „თავნება“, „სინიორი ტოდერო-ბრიუზგა“, „კიოჯინური შეხლა-შემოხლა“. ამ პიესებში იგი ავიდა რეალიზმის ისეთ საფეხურზე, რომლის ბადალი არ იყო მთელს [[ევროპა]]ში. ამას მოჰყვა კ. გოცის თავდასხმები მის ნაწარმოებებზე, რომელმაც აღადგინა კომედია დელ’არტეს ნიღბები თავის პიესა-ზღაპრებში. განაწყენებული ვენეციელ მაყურებელზე, რომლებმაც მხარი დაუჭირეს გოცის, იგი ტოვებს [[იტალია]]ს და თანხმდება მიწვევას პარიზის თეატრში „კომედი იტალიენი“. აქედან იწყება მისი შემოქმედების მე-4 პერიოდი. აქ იგი წერს რამდენიმე პიესას და კომიკურ ოპერას სხვადასხვა თეატრების დაკვეთით, რომელთა შორის განსაკუთრებით პოპულარულია „მარაო“ და „ბუზღუნა კეთილისმყოფელი“ (ორივე ფრანგულ ენაზე). ბოლო წლებში მან შექმნა „მემუარები“, რომელიც იქცა ფასდაუდებელ წყაროდ იტალიური და ფრანგული თეატრის შესწავლის თვალსაზრისით.

==წყარო==
[[მსოფლიო თეატრის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]]
[[კატეგორია: დრამატურგები]]
[[კატეგორია: იტალიელი დრამატურგები]]

←წინა ვერსია		08:43, 29 მაისი 2023-ის ვერსია
ხაზი 4:		ხაზი 4:
	მისი შემოქმედება იყოფა ოთხ პერიოდად. მამის დაჟინებული მოთხოვნით, მან დასაწყისში უარი თქვა დრამატურგიულ მოღვაწეობაზე და მუშაობდა ადვოკატად. ამავე პერიოდში ქმნიდა პატარა [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)\|პიესებს]] და [[ინტერმედია\|ინტერმედიებს]], ლიბრეტოებს სერიოზული და კომიკური [[ოპერა\|ოპერებისათვის]]. განაახლა, აგრეთვე, ძველი ავტორების ტრაგედიები და ტრაგი-კომედიები. იგი თავის ძალებს ცდიდა სხვადასხვა [[ჟანრი\|ჟანრში]], მათ შორის, [[კომედია დელ’არტე]]შიც („ტრუფალდინოს 32 უბედურება“, „კრიტიკული ღამე, ანუ 104 შემთხვევა ერთ ღამეში“). ამავე ხანაში მან ჩაიფიქრა იტალიური სცენის რეფორმა ლიტერატურული კომედიის და ინდივიდუალიზებული ხასიათების შექმნის გზით („მაღალი წრის ადამიანი“, „მფლანგველი“, „ბანკროტი“, „ქალური ქალი“. 1743 წ. იგი ვენეციიდან გადადის პიზაში, სადაც ცნობილ მსახიობ-იმპროვიზატორ საკისაგან მოსდის თხოვნის წერილი დაუწეროს კიდევ ორი სცენარი. ასე შეიქმნა „ორი ბატონის მსახური“ და „არლეკინის დაკარგული და კვლავ შეძენილი შვილი“. რამდენიმე წლის შემდეგ, პირველი სცენარიდან იგი ქმნის ლიტერატურულ კომედიას.		მისი შემოქმედება იყოფა ოთხ პერიოდად. მამის დაჟინებული მოთხოვნით, მან დასაწყისში უარი თქვა დრამატურგიულ მოღვაწეობაზე და მუშაობდა ადვოკატად. ამავე პერიოდში ქმნიდა პატარა [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)\|პიესებს]] და [[ინტერმედია\|ინტერმედიებს]], ლიბრეტოებს სერიოზული და კომიკური [[ოპერა\|ოპერებისათვის]]. განაახლა, აგრეთვე, ძველი ავტორების ტრაგედიები და ტრაგი-კომედიები. იგი თავის ძალებს ცდიდა სხვადასხვა [[ჟანრი\|ჟანრში]], მათ შორის, [[კომედია დელ’არტე]]შიც („ტრუფალდინოს 32 უბედურება“, „კრიტიკული ღამე, ანუ 104 შემთხვევა ერთ ღამეში“). ამავე ხანაში მან ჩაიფიქრა იტალიური სცენის რეფორმა ლიტერატურული კომედიის და ინდივიდუალიზებული ხასიათების შექმნის გზით („მაღალი წრის ადამიანი“, „მფლანგველი“, „ბანკროტი“, „ქალური ქალი“. 1743 წ. იგი ვენეციიდან გადადის პიზაში, სადაც ცნობილ მსახიობ-იმპროვიზატორ საკისაგან მოსდის თხოვნის წერილი დაუწეროს კიდევ ორი სცენარი. ასე შეიქმნა „ორი ბატონის მსახური“ და „არლეკინის დაკარგული და კვლავ შეძენილი შვილი“. რამდენიმე წლის შემდეგ, პირველი სცენარიდან იგი ქმნის ლიტერატურულ კომედიას.

−	1747 წ. [[ანტრეპრენიორი\|ანტრეპრენიორ]] მედებაკის მოწვევით, იგი ხდება პროფესიონალი დრამატურგი. ამ წლებში იგი ამთავრებს დაწყებულ რეფორმას. პიესებით „ეშმაკი ქვრივი“ და „პატიოსანი ქალიშვილი“, მან საფუძველი ჩაუყარა ორ ჟანრს ყოფით კომედიას ბურჟუაზიის და ხალხის ცხოვრებიდან. 1750-51 წწ. სეზონში მისი შემოქმედება აღწევს [[აპოგეა]]ს. იგი წერს 16 საუკეთესო ახალ კომედიას, რომელთა შორისაა „ყავის სახლი“, „ანტიკვარის ოჯახი“, „პამელა“, „ჭეშმარიტი მეგობარი“, „პატიოსანი ავანტიურისტი“, „დედაკაცების ჭორები“. მომდევნო წლებში მან დაწერა „მემამულე“, „შეყვარებული მოსამსახურე“, „შინაური უთანხმოებანი“, „სასტუმროს დიასახლისი“, „ცნობისმოყვარე ქალები“. ანტრეპრენიორთან უთანხმოების გამო იგი გადადის [[თეატრი\|თეატრში]] „სან-ლუკა“. მისი მესამე პერიოდი ხასიათდება ჟანრული მრავალფეროვნებით. ამ წლებში იგი წერს კომედიებს ხალხის ცხოვრებიდან: „მზარეული ქალი“, „გზაჯვარედინი“, „ახალი ბინა“, „თავნება“, „სინიორი ტოდერო-ბრიუზგა“, „კიოჯინური შეხლა-შემოხლა“. ამ პიესებში იგი ავიდა რეალიზმის ისეთ საფეხურზე, რომლის ბადალი არ იყო მთელს [[ევროპა]]ში. ამას მოჰყვა კ. ~~გოცის~~ თავდასხმები მის ნაწარმოებებზე, რომელმაც აღადგინა კომედია დელ’არტეს ნიღბები თავის პიესა-ზღაპრებში. განაწყენებული ვენეციელ მაყურებელზე, რომლებმაც მხარი დაუჭირეს გოცის, იგი ტოვებს [[იტალია]]ს და თანხმდება მიწვევას პარიზის თეატრში „კომედი იტალიენი“. აქედან იწყება მისი შემოქმედების მე-4 პერიოდი. აქ იგი წერს რამდენიმე პიესას და კომიკურ ოპერას სხვადასხვა თეატრების დაკვეთით, რომელთა შორის განსაკუთრებით პოპულარულია „მარაო“ და „ბუზღუნა კეთილისმყოფელი“ (ორივე ფრანგულ ენაზე). ბოლო წლებში მან შექმნა „მემუარები“, რომელიც იქცა ფასდაუდებელ წყაროდ იტალიური და ფრანგული თეატრის შესწავლის თვალსაზრისით.	+	1747 წ. [[ანტრეპრენიორი\|ანტრეპრენიორ]] მედებაკის მოწვევით, იგი ხდება პროფესიონალი დრამატურგი. ამ წლებში იგი ამთავრებს დაწყებულ რეფორმას. პიესებით „ეშმაკი ქვრივი“ და „პატიოსანი ქალიშვილი“, მან საფუძველი ჩაუყარა ორ ჟანრს ყოფით კომედიას ბურჟუაზიის და ხალხის ცხოვრებიდან. 1750-51 წწ. სეზონში მისი შემოქმედება აღწევს [[აპოგეა]]ს. იგი წერს 16 საუკეთესო ახალ კომედიას, რომელთა შორისაა „ყავის სახლი“, „ანტიკვარის ოჯახი“, „პამელა“, „ჭეშმარიტი მეგობარი“, „პატიოსანი ავანტიურისტი“, „დედაკაცების ჭორები“. მომდევნო წლებში მან დაწერა „მემამულე“, „შეყვარებული მოსამსახურე“, „შინაური უთანხმოებანი“, „სასტუმროს დიასახლისი“, „ცნობისმოყვარე ქალები“. ანტრეპრენიორთან უთანხმოების გამო იგი გადადის [[თეატრი\|თეატრში]] „სან-ლუკა“. მისი მესამე პერიოდი ხასიათდება ჟანრული მრავალფეროვნებით. ამ წლებში იგი წერს კომედიებს ხალხის ცხოვრებიდან: „მზარეული ქალი“, „გზაჯვარედინი“, „ახალი ბინა“, „თავნება“, „სინიორი ტოდერო-ბრიუზგა“, „კიოჯინური შეხლა-შემოხლა“. ამ პიესებში იგი ავიდა რეალიზმის ისეთ საფეხურზე, რომლის ბადალი არ იყო მთელს [[ევროპა]]ში. ამას მოჰყვა [[გოცი კარლო\|კ. გოცი]]ს თავდასხმები მის ნაწარმოებებზე, რომელმაც აღადგინა კომედია დელ’არტეს ნიღბები თავის პიესა-ზღაპრებში. განაწყენებული ვენეციელ მაყურებელზე, რომლებმაც მხარი დაუჭირეს გოცის, იგი ტოვებს [[იტალია]]ს და თანხმდება მიწვევას პარიზის თეატრში „კომედი იტალიენი“. აქედან იწყება მისი შემოქმედების მე-4 პერიოდი. აქ იგი წერს რამდენიმე პიესას და კომიკურ ოპერას სხვადასხვა თეატრების დაკვეთით, რომელთა შორის განსაკუთრებით პოპულარულია „მარაო“ და „ბუზღუნა კეთილისმყოფელი“ (ორივე ფრანგულ ენაზე). ბოლო წლებში მან შექმნა „მემუარები“, რომელიც იქცა ფასდაუდებელ წყაროდ იტალიური და ფრანგული თეატრის შესწავლის თვალსაზრისით.

@@ ხაზი 18: / ხაზი 18: @@
 ==წყარო==
-[[მსოფლიო თეატრის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]]
+* [[მსოფლიო თეატრის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]]
-[[მსოფლიო თეატრის ისტორია წიგნი II]]
+* [[მსოფლიო თეატრის ისტორია წიგნი II]]
 [[კატეგორია: დრამატურგები]]
 [[კატეგორია: იტალიელი დრამატურგები]]