გორულა - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-06-19T12:48:52Z

‎წყარო

Tkenchoshvili: /* მოსავლიანობა */

2022-10-26T10:34:53Z

‎მოსავლიანობა

Tkenchoshvili: /* მოსავლიანობა */

2022-10-26T10:34:14Z

‎მოსავლიანობა

Tkenchoshvili 19:01, 4 ნოემბერი 2021-ზე

2021-11-04T19:01:34Z

Tkenchoshvili 10:30, 31 აგვისტო 2020-ზე

2020-08-31T10:30:31Z

Tkenchoshvili 10:13, 15 ივნისი 2020-ზე

2020-06-15T10:13:28Z

Tkenchoshvili 10:40, 20 დეკემბერი 2018-ზე

2018-12-20T10:40:33Z

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2018-12-20T10:36:42Z

‎წყარო

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2018-12-20T10:34:09Z

‎წყარო

Tkenchoshvili 12:28, 26 ნოემბერი 2018-ზე

2018-11-26T12:28:19Z

@@ ხაზი 165: / ხაზი 165: @@
 == წყარო ==
+[[საქართველოს ამპელოგრაფია]]
-[http://www.nplg.gov.ge/ec/ka/cart/search.html?cmd=search&sf=simple&qs%5B0%5D%5Bf%5D=700&qs%5B0%5D%5Bq%5D=&qs%5B1%5D%5Bf%5D=200&qs%5B1%5D%5Bq%5D=%E1%83%A1%E1%83%90%E1%83%A5%E1%83%90%E1%83%A0%E1%83%97%E1%83%95%E1%83%94%E1%83%9A%E1%83%9D%E1%83%A1+%E1%83%90%E1%83%9B%E1%83%9E%E1%83%94%E1%83%9A%E1%83%9D%E1%83%92%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%A4%E1%83%98%E1%83%90&qs%5B2%5D%5Bf%5D=212&qs%5B2%5D%5Bq%5D=&qs%5B3%5D%5Bf%5D=213&qs%5B3%5D%5Bq%5D=&qs%5B4%5D%5Bf%5D=606&qs%5B4%5D%5Bq%5D=&pft=biblio&rnum=10&kbd=en&submit_btn=%E1%83%AB%E1%83%98%E1%83%94%E1%83%91%E1%83%90 საქართველოს ამპელოგრაფია] / [[ნიკოლოზ კეცხოველი|ნ. კეცხოველი]], [[მაქსიმე რამიშვილი|მ. რამიშვილი]], [[დიმიტრი ტაბიძე|დ. ტაბიძე]]; რედ.: დავით მაღრაძე, ლარისა ვაშაკიძე, თეიმურაზ ღლონტი; მხატვ. გიორგი მაღლაკელიძე. - მე-2 გამოც.. - თბილისი, 2012 (შპს Exclusive Print+). - 552 გვ. : ილ., ცხრ.; 32 სმ.. - იბეჭდება 1960 წლის გამოცემის მიხედვით. - გარეკანზე ავტ. აღნიშნულნი არ არიან. - განმარტებები: გვ. 548-549

@@ ხაზი 95: / ხაზი 95: @@
 ! აღრიცხვის <br />ჩატარების <br />ადგილი !! აღრიცხვის <br />წელი !! ვაზის <br />ფორმირება !! განვითარებული <br />ყლორტები <br />%-ით !! მოსავლიანი <br />ყლორტები <br />%-ით !! მოსავლიანობის <br />კოეფიციენტი !! მტევნის საშუალო <br />წონე გ-ით !! ერთი ვაზის <br />საშუალო მოსავალი <br />კგ-ით !! მარცვლის წინააღმდეგობა <br />გაჭყლეტის <br />მიმართ გ-ით !! მარცვლის წინააღმდეგობა <br />მოწყვეტის <br />მიმართ გ-ით
 |-
-| დიღმის სასწავლო <br />მეურნეობა <br />(თბილისის გარეუბანი) || 1951<br />1952<br />1953 || ორმხრივი <br />[[შპალერი]] || 81,5<br />70,3<br />80,0 || 74,5<br />84<br />78,5 || 0,75<br />1,10<br />0,95 || 226<br />204<br />215 || 2,50<br />2,80<br />3,25 || 1210<br />1090<br />1310 || 270
+| დიღმის სასწავლო <br />მეურნეობა <br />(თბილისის გარეუბანი) || 1951<br />1952<br />1953 || ორმხრივი <br /> [[შპალერი (მცენარის)|შპალერი]] || 81,5<br />70,3<br />80,0 || 74,5<br />84<br />78,5 || 0,75<br />1,10<br />0,95 || 226<br />204<br />215 || 2,50<br />2,80<br />3,25 || 1210<br />1090<br />1310 || 270
 <br />265<br />285
 |-

@@ ხაზი 95: / ხაზი 95: @@
 ! აღრიცხვის <br />ჩატარების <br />ადგილი !! აღრიცხვის <br />წელი !! ვაზის <br />ფორმირება !! განვითარებული <br />ყლორტები <br />%-ით !! მოსავლიანი <br />ყლორტები <br />%-ით !! მოსავლიანობის <br />კოეფიციენტი !! მტევნის საშუალო <br />წონე გ-ით !! ერთი ვაზის <br />საშუალო მოსავალი <br />კგ-ით !! მარცვლის წინააღმდეგობა <br />გაჭყლეტის <br />მიმართ გ-ით !! მარცვლის წინააღმდეგობა <br />მოწყვეტის <br />მიმართ გ-ით
 |-
-| დიღმის სასწავლო <br />მეურნეობა <br />(თბილისის გარეუბანი) || 1951<br />1952<br />1953 || ორმხრივი <br />შპალერი || 81,5<br />70,3<br />80,0 || 74,5<br />84<br />78,5 || 0,75<br />1,10<br />0,95 || 226<br />204<br />215 || 2,50<br />2,80<br />3,25 || 1210<br />1090<br />1310 || 270
+| დიღმის სასწავლო <br />მეურნეობა <br />(თბილისის გარეუბანი) || 1951<br />1952<br />1953 || ორმხრივი <br />[[შპალერი]] || 81,5<br />70,3<br />80,0 || 74,5<br />84<br />78,5 || 0,75<br />1,10<br />0,95 || 226<br />204<br />215 || 2,50<br />2,80<br />3,25 || 1210<br />1090<br />1310 || 270
 <br />265<br />285
 |-

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 [[ფაილი:Gorula.jpg|thumb|250px|'''გორულ''' ქართლის თეთრყურძნიანი ვაზის აბორიგენული ჯიში]]
-'''გორულ''' - ქართლის თეთრყურძნიანი ვაზის აბორიგენული ჯიშია. სამეურნეო თვალსაზრისით მიეკუთვნება ხარისხოვანი სუფრის [[ყურძენი|ყურძნის]] ჯიშთა ჯგუფს, ამის დამადასტურებელია: მტევნის გარეგნული სილამაზე, სიდიდე, მოყვანილობა, მარცვლის ფერი, სიმსხო, ხორციანობა და ფრიად კარგი გემო; აგრეთვე ყურძნის შენახვის დიდი უნარი, ტრანსპორტაბელობა, ვაზის ზრდის სიძლიერე და საკმაოდ უხვი მოსავლიანობა. თავისი თვისებებით დასახელებული ჯიში სამართლიაად იჭერს საპატიო ადგილს [[საქართველო|საქართველოში]] გავრცელებულ აბორიგენულ სუფრის ყურძნის ჯიშთა შორის.
+'''გორულ''' - ქართლის თეთრყურძნიანი ვაზის აბორიგენული ჯიშია. სამეურნეო თვალსაზრისით მიეკუთვნება ხარისხოვანი სუფრის [[ყურძენი|ყურძნის]] ჯიშთა ჯგუფს, ამის დამადასტურებელია: მტევნის გარეგნული სილამაზე, სიდიდე, მოყვანილობა, მარცვლის ფერი, სიმსხო, ხორციანობა და ფრიად კარგი გემო; აგრეთვე ყურძნის შენახვის დიდი [[უნარი]], ტრანსპორტაბელობა, ვაზის ზრდის სიძლიერე და საკმაოდ უხვი მოსავლიანობა. თავისი თვისებებით დასახელებული ჯიში სამართლიაად იჭერს საპატიო ადგილს [[საქართველო|საქართველოში]] გავრცელებულ აბორიგენულ სუფრის ყურძნის ჯიშთა შორის.
 ი. ყანდურალოვს (8), ვ. გეევსკისა და გ. შარერს (7) თავიანთ შრომებში აღნიშნული აქვთ სახელწოდება „გორული“. პროფ. ს. ჩოლოყაშვილს თავის სახელმძღვანელოში (5) ძირითად დასახელებად „გლდანურა“ აქვს მოხსენიებული, ხოლო სინონიმად მითითებული აქვს „გორულა“. დოც. ნ. ჩახნაშვილს კი საკავშირო ამპელოგრაფიაში გამოქვეყნებულ მონოგრაფიაში ძირითად დასახელებად მოხსენიებული აქვს „გორულა“, ხოლო სინონიმად „გლდანურა“.

@@ ხაზი 8: / ხაზი 8: @@
 წერილობითი ცნობები საქართველოს ტერიტორიაზე გორულას წარმოშობის შესახებ არ მოგვეპოვება. ჯიშის სახელწოდება „გორულა“, აგრეთვე ვაზის დამახასიათებელი ბოტანიკურ-აგრობიოლოგიური ნიშან-თვისებები მიგვითითებენ იმაზე, რომ იგი ტიპიური ქართული წარმოშობისაა და ამ ნიშნებით ქართლის ენდუმურ ვაზის ჯიშთა ჯგუფს მიეკუთვნება. ამის დამადასტურებელია მისი მორფოლოგიურ-ბიოლოგიური ნიშნების სახელდობრ – ვაზის ზრდის სიძლიერე. ახოხების საკმაოდ დიდი უნარი (ქართლის რაიონებში ძირითადად ხეივნადაა გამოყენებული) და ყურძნის დაგვიანებით დამწიფება (მწიფდება ოქტომბრის პირველ ნახევარში), რაც დამახასიათებელია [[ქართლი|ქართლში]] გავრცელებულ აბორიგენულ ჯიშებისათვის, ვეგეტატიური ნაწილების სივრცეში განლაგება, ფოთლების მოყვანილობა, დანაკვთულობა, ყვავილის ტიპი, ბუტკოს მოყვანილობა, მტვრიანების რიცხვი ყვავილში (5 და მეტი), აგრეთვე მარცვლის კონსისტენცია და წიპწის აღნაგობა (ფერი, მოყვანილობა). ჩვენი ღრმა რწმენით, ეს ჯიში ბუნებრივი შერჩევის გზით არის წარმოშობილი, რომელსაც მრავალ საუკუნეთა მანძილზე განუცდია ევოლუცია, შემუშავებულა მასში თვისებები ქართლის ეკოლოგიური პირობების შესაბამისად, ხოლო შემდგომ პერიოდში [[ადამიანი|ადამიანის]] უშუალო ჩარევით მის ნარგაობაში გამორჩეულა უკეთესი მოდგმა სუფრის ყურძნის ჯიშისათვის დამახასიათებელი ნიშნებით და მომრავლდა იგი ქართლის ტერიტორიაზე დამოუკიდებელი ჯიშის სახით. გორულას ჯიშის აბორიგენობაზე სახელწოდების ენობრივი ანალიზის საფუძველზე მიგვითითებს აგრეთვე [[მხცოვანი]] მეცნიერი აკად. ივ. ჯავახიშვილი, საქართველოს ეკონომიურ ისტორიაში (6), რომელიც ამ ჯიშის აბორიგენობის ერთ-ერთ მთავარ პირობად ასახელებს სადაურობის მაუწყებელ სახელს და ამ მოსაზრებით, „გორულას“ თავისი წარმოშობით აკუთვნებს ქართლის ვაზის ჯიშთა ჯგუფს (გორი და აქედან „გორული“).
-სოკოვან ავადმყოფობათა და ფილოქსერის შემოჭრამდე გორულა გავრცელებული ყოფილა ძირითადად შიდა ქართლის ტერიტორიაზე, სახელდობრ: ქარელის, გორის, კასპის, [[მცხეთა|მცხეთის]], დუშეთის, ზნაურისა და [[თბილისი|თბილისის]] გარეუბნის რაიონებში. ვაზები ფორმირებული ყოფილა, როგორც დაბლარად სარზე დაყრდნობით, ისე დაბალი ხეივნების სახით. ხეივნებად უმთავრესად გავრცელებული იყო იგი საკარმიდამო ნაკვეთებზე ეზოების გასალამაზებლად და დასაჩრდილებლად, აგრეთვე ქ. თბილისის ბაღებსა და მის საგარეუბნო ზონაში (ორთაჭალა, დიდუბე, ვერის ბაღები, დიღომი, ავჭალა, გლდანი). გლდანის მევენახეობის ზონაში ამჟამადაც გვხვდება ხეივნად გაშენებული 100 წლოვანი და მეტი ხნის გორულას ვაზები, რომელთა ზრდა-განვითარება და მოსავალიც მიუხედავად ხნოვანებისა სავსებით დამაკმაყოფილებელია.
+სოკოვან ავადმყოფობათა და ფილოქსერის შემოჭრამდე გორულა გავრცელებული ყოფილა ძირითადად [[შიდა ქართლი]]ს ტერიტორიაზე, სახელდობრ: ქარელის, [[გორი]]ს, [[კასპი]]ს, [[მცხეთა|მცხეთის]], დუშეთის, ზნაურისა და [[თბილისი|თბილისის]] გარეუბნის რაიონებში. ვაზები ფორმირებული ყოფილა, როგორც დაბლარად სარზე დაყრდნობით, ისე დაბალი ხეივნების სახით. ხეივნებად უმთავრესად გავრცელებული იყო იგი საკარმიდამო ნაკვეთებზე ეზოების გასალამაზებლად და დასაჩრდილებლად, აგრეთვე ქ. თბილისის ბაღებსა და მის საგარეუბნო ზონაში (ორთაჭალა, დიდუბე, ვერის ბაღები, დიღომი, ავჭალა, გლდანი). გლდანის მევენახეობის ზონაში ამჟამადაც გვხვდება ხეივნად გაშენებული 100 წლოვანი და მეტი ხნის გორულას ვაზები, რომელთა ზრდა-განვითარება და მოსავალიც მიუხედავად ხნოვანებისა სავსებით დამაკმაყოფილებელია.
 სოკოვან ავადმყოფობათა და ფილოქსერის გავრცელების შემდეგ მისი ნარგაობა მნიშვნელოვნად შეიზღუდა. ძველი ნარგაობიდან გორულა ძირითადად შერჩენილია თბილისის ბაღებსა და მის გარეუბანში (დიღომი, ავჭალა), ხოლო დაბლარად, მინარევის სახით, გავრცელებულია ისევ გორის, კასპისა და მცხეთის რაიონებში.

@@ ხაზი 4: / ხაზი 4: @@
 ი. ყანდურალოვს (8), ვ. გეევსკისა და გ. შარერს (7) თავიანთ შრომებში აღნიშნული აქვთ სახელწოდება „გორული“. პროფ. ს. ჩოლოყაშვილს თავის სახელმძღვანელოში (5) ძირითად დასახელებად „გლდანურა“ აქვს მოხსენიებული, ხოლო სინონიმად მითითებული აქვს „გორულა“. დოც. ნ. ჩახნაშვილს კი საკავშირო ამპელოგრაფიაში გამოქვეყნებულ მონოგრაფიაში ძირითად დასახელებად მოხსენიებული აქვს „გორულა“, ხოლო სინონიმად „გლდანურა“.
-გორის რაიონში გავრცელებულია ორი სახის გორულა: გორულა მწვანე (საღვინე) და გორულა (სასუფრე). ამ ორი ჯიშის ერთმანეთისაგან გარჩევის მიზნით ამ რაიონის მოსახლეობა პირველს „მწვანე ვაზს“ უწოდებს, ხოლო მეორეს „გორულას“. [[თბილისი|თბილისისა]] და მის საგარეუბნო ზონაში იგი ცნობილია „სუფრის გორულას“ სახელწოდებით, ხოლო სოფ. გლდანის მევენახეობის ზონაში – „გლდანურას“ სახელწოდებით.
+[[გორი]]ს რაიონში გავრცელებულია ორი სახის გორულა: გორულა მწვანე (საღვინე) და გორულა (სასუფრე). ამ ორი ჯიშის ერთმანეთისაგან გარჩევის მიზნით ამ რაიონის მოსახლეობა პირველს „მწვანე ვაზს“ უწოდებს, ხოლო მეორეს „გორულას“. [[თბილისი|თბილისისა]] და მის საგარეუბნო ზონაში იგი ცნობილია „სუფრის გორულას“ სახელწოდებით, ხოლო სოფ. გლდანის მევენახეობის ზონაში – „გლდანურას“ სახელწოდებით.
 წერილობითი ცნობები საქართველოს ტერიტორიაზე გორულას წარმოშობის შესახებ არ მოგვეპოვება. ჯიშის სახელწოდება „გორულა“, აგრეთვე ვაზის დამახასიათებელი ბოტანიკურ-აგრობიოლოგიური ნიშან-თვისებები მიგვითითებენ იმაზე, რომ იგი ტიპიური ქართული წარმოშობისაა და ამ ნიშნებით ქართლის ენდუმურ ვაზის ჯიშთა ჯგუფს მიეკუთვნება. ამის დამადასტურებელია მისი მორფოლოგიურ-ბიოლოგიური ნიშნების სახელდობრ – ვაზის ზრდის სიძლიერე. ახოხების საკმაოდ დიდი უნარი (ქართლის რაიონებში ძირითადად ხეივნადაა გამოყენებული) და ყურძნის დაგვიანებით დამწიფება (მწიფდება ოქტომბრის პირველ ნახევარში), რაც დამახასიათებელია [[ქართლი|ქართლში]] გავრცელებულ აბორიგენულ ჯიშებისათვის, ვეგეტატიური ნაწილების სივრცეში განლაგება, ფოთლების მოყვანილობა, დანაკვთულობა, ყვავილის ტიპი, ბუტკოს მოყვანილობა, მტვრიანების რიცხვი ყვავილში (5 და მეტი), აგრეთვე მარცვლის კონსისტენცია და წიპწის აღნაგობა (ფერი, მოყვანილობა). ჩვენი ღრმა რწმენით, ეს ჯიში ბუნებრივი შერჩევის გზით არის წარმოშობილი, რომელსაც მრავალ საუკუნეთა მანძილზე განუცდია ევოლუცია, შემუშავებულა მასში თვისებები ქართლის ეკოლოგიური პირობების შესაბამისად, ხოლო შემდგომ პერიოდში [[ადამიანი|ადამიანის]] უშუალო ჩარევით მის ნარგაობაში გამორჩეულა უკეთესი მოდგმა სუფრის ყურძნის ჯიშისათვის დამახასიათებელი ნიშნებით და მომრავლდა იგი ქართლის ტერიტორიაზე დამოუკიდებელი ჯიშის სახით. გორულას ჯიშის აბორიგენობაზე სახელწოდების ენობრივი ანალიზის საფუძველზე მიგვითითებს აგრეთვე [[მხცოვანი]] მეცნიერი აკად. ივ. ჯავახიშვილი, საქართველოს ეკონომიურ ისტორიაში (6), რომელიც ამ ჯიშის აბორიგენობის ერთ-ერთ მთავარ პირობად ასახელებს სადაურობის მაუწყებელ სახელს და ამ მოსაზრებით, „გორულას“ თავისი წარმოშობით აკუთვნებს ქართლის ვაზის ჯიშთა ჯგუფს (გორი და აქედან „გორული“).

@@ ხაზი 4: / ხაზი 4: @@
 ი. ყანდურალოვს (8), ვ. გეევსკისა და გ. შარერს (7) თავიანთ შრომებში აღნიშნული აქვთ სახელწოდება „გორული“. პროფ. ს. ჩოლოყაშვილს თავის სახელმძღვანელოში (5) ძირითად დასახელებად „გლდანურა“ აქვს მოხსენიებული, ხოლო სინონიმად მითითებული აქვს „გორულა“. დოც. ნ. ჩახნაშვილს კი საკავშირო ამპელოგრაფიაში გამოქვეყნებულ მონოგრაფიაში ძირითად დასახელებად მოხსენიებული აქვს „გორულა“, ხოლო სინონიმად „გლდანურა“.
-გორის რაიონში გავრცელებულია ორი სახის გორულა: გორულა მწვანე (საღვინე) და გორულა (სასუფრე). ამ ორი ჯიშის ერთმანეთისაგან გარჩევის მიზნით ამ რაიონის მოსახლეობა პირველს „მწვანე ვაზს“ უწოდებს, ხოლო მეორეს „გორულას“. თბილისისა და მის საგარეუბნო ზონაში იგი ცნობილია „სუფრის გორულას“ სახელწოდებით, ხოლო სოფ. გლდანის მევენახეობის ზონაში – „გლდანურას“ სახელწოდებით.
+გორის რაიონში გავრცელებულია ორი სახის გორულა: გორულა მწვანე (საღვინე) და გორულა (სასუფრე). ამ ორი ჯიშის ერთმანეთისაგან გარჩევის მიზნით ამ რაიონის მოსახლეობა პირველს „მწვანე ვაზს“ უწოდებს, ხოლო მეორეს „გორულას“. [[თბილისი|თბილისისა]] და მის საგარეუბნო ზონაში იგი ცნობილია „სუფრის გორულას“ სახელწოდებით, ხოლო სოფ. გლდანის მევენახეობის ზონაში – „გლდანურას“ სახელწოდებით.
-წერილობითი ცნობები საქართველოს ტერიტორიაზე გორულას წარმოშობის შესახებ არ მოგვეპოვება. ჯიშის სახელწოდება „გორულა“, აგრეთვე ვაზის დამახასიათებელი ბოტანიკურაგრობიოლოგიური ნიშან-თვისებები მიგვითითებენ იმაზე, რომ იგი ტიპიური ქართული წარმოშობისაა და ამ ნიშნებით ქართლის ენდუმურ ვაზის ჯიშთა ჯგუფს მიეკუთვნება. ამის დამადასტურებელია მისი მორფოლოგიურ-ბიოლოგიური ნიშნების სახელდობრ – ვაზის ზრდის სიძლიერე. ახოხების საკმაოდ დიდი უნარი (ქართლის რაიონებში ძირითადად ხეივნადაა გამოყენებული) და ყურძნის დაგვიანებით დამწიფება (მწიფდება ოქტომბრის პირველ ნახევარში), რაც დამახასიათებელია ქართლში გავრცელებულ აბორიგენულ ჯიშებისათვის, ვეგეტატიური ნაწილების სივრცეში განლაგება, ფოთლების მოყვანილობა, დანაკვთულობა, ყვავილის ტიპი, ბუტკოს მოყვანილობა, მტვრიანების რიცხვი ყვავილში (5 და მეტი), აგრეთვე მარცვლის კონსისტენცია და წიპწის აღნაგობა (ფერი, მოყვანილობა). ჩვენი ღრმა რწმენით, ეს ჯიში ბუნებრივი შერჩევის გზით არის წარმოშობილი, რომელსაც მრავალ საუკუნეთა მანძილზე განუცდია ევოლუცია, შემუშავებულა მასში თვისებები ქართლის ეკოლოგიური პირობების შესაბამისად, ხოლო შემდგომ პერიოდში ადამიანის უშუალო ჩარევით მის ნარგაობაში გამორჩეულა უკეთესი მოდგმა სუფრის ყურძნის ჯიშისათვის დამახასიათებელი ნიშნებით და მომრავლდა იგი ქართლის ტერიტორიაზე დამოუკიდებელი ჯიშის სახით. გორულას ჯიშის აბორიგენობაზე სახელწოდების ენობრივი ანალიზის საფუძველზე მიგვითითებს აგრეთვე [[მხცოვანი]] მეცნიერი აკად. ივ. ჯავახიშვილი, საქართველოს ეკონომიურ ისტორიაში (6), რომელიც ამ ჯიშის აბორიგენობის ერთ-ერთ მთავარ პირობად ასახელებს სადაურობის მაუწყებელ სახელს და ამ მოსაზრებით, „გორულას“ თავისი წარმოშობით აკუთვნებს ქართლის ვაზის ჯიშთა ჯგუფს (გორი და აქედან „გორული“).
+წერილობითი ცნობები საქართველოს ტერიტორიაზე გორულას წარმოშობის შესახებ არ მოგვეპოვება. ჯიშის სახელწოდება „გორულა“, აგრეთვე ვაზის დამახასიათებელი ბოტანიკურ-აგრობიოლოგიური ნიშან-თვისებები მიგვითითებენ იმაზე, რომ იგი ტიპიური ქართული წარმოშობისაა და ამ ნიშნებით ქართლის ენდუმურ ვაზის ჯიშთა ჯგუფს მიეკუთვნება. ამის დამადასტურებელია მისი მორფოლოგიურ-ბიოლოგიური ნიშნების სახელდობრ – ვაზის ზრდის სიძლიერე. ახოხების საკმაოდ დიდი უნარი (ქართლის რაიონებში ძირითადად ხეივნადაა გამოყენებული) და ყურძნის დაგვიანებით დამწიფება (მწიფდება ოქტომბრის პირველ ნახევარში), რაც დამახასიათებელია [[ქართლი|ქართლში]] გავრცელებულ აბორიგენულ ჯიშებისათვის, ვეგეტატიური ნაწილების სივრცეში განლაგება, ფოთლების მოყვანილობა, დანაკვთულობა, ყვავილის ტიპი, ბუტკოს მოყვანილობა, მტვრიანების რიცხვი ყვავილში (5 და მეტი), აგრეთვე მარცვლის კონსისტენცია და წიპწის აღნაგობა (ფერი, მოყვანილობა). ჩვენი ღრმა რწმენით, ეს ჯიში ბუნებრივი შერჩევის გზით არის წარმოშობილი, რომელსაც მრავალ საუკუნეთა მანძილზე განუცდია ევოლუცია, შემუშავებულა მასში თვისებები ქართლის ეკოლოგიური პირობების შესაბამისად, ხოლო შემდგომ პერიოდში [[ადამიანი|ადამიანის]] უშუალო ჩარევით მის ნარგაობაში გამორჩეულა უკეთესი მოდგმა სუფრის ყურძნის ჯიშისათვის დამახასიათებელი ნიშნებით და მომრავლდა იგი ქართლის ტერიტორიაზე დამოუკიდებელი ჯიშის სახით. გორულას ჯიშის აბორიგენობაზე სახელწოდების ენობრივი ანალიზის საფუძველზე მიგვითითებს აგრეთვე [[მხცოვანი]] მეცნიერი აკად. ივ. ჯავახიშვილი, საქართველოს ეკონომიურ ისტორიაში (6), რომელიც ამ ჯიშის აბორიგენობის ერთ-ერთ მთავარ პირობად ასახელებს სადაურობის მაუწყებელ სახელს და ამ მოსაზრებით, „გორულას“ თავისი წარმოშობით აკუთვნებს ქართლის ვაზის ჯიშთა ჯგუფს (გორი და აქედან „გორული“).
-სოკოვან ავადმყოფობათა და ფილოქსერის შემოჭრამდე გორულა გავრცელებული ყოფილა ძირითადად შიდა ქართლის ტერიტორიაზე, სახელდობრ: ქარელის, გორის, კასპის, მცხეთის, დუშეთის, ზნაურისა და თბილისის გარეუბნის რაიონებში. ვაზები ფორმირებული ყოფილა, როგორც დაბლარად სარზე დაყრდნობით, ისე დაბალი ხეივნების სახით. ხეივნებად უმთავრესად გავრცელებული იყო იგი საკარმიდამო ნაკვეთებზე ეზოების გასალამაზებლად და დასაჩრდილებლად, აგრეთვე ქ. თბილისის ბაღებსა და მის საგარეუბნო ზონაში (ორთაჭალა, დიდუბე, ვერის ბაღები, დიღომი, ავჭალა, გლდანი). გლდანის მევენახეობის ზონაში ამჟამადაც გვხვდება ხეივნად გაშენებული 100 წლოვანი და მეტი ხნის გორულას ვაზები, რომელთა ზრდა-განვითარება და მოსავალიც მიუხედავად ხნოვანებისა სავსებით დამაკმაყოფილებელია.
+სოკოვან ავადმყოფობათა და ფილოქსერის შემოჭრამდე გორულა გავრცელებული ყოფილა ძირითადად შიდა ქართლის ტერიტორიაზე, სახელდობრ: ქარელის, გორის, კასპის, [[მცხეთა|მცხეთის]], დუშეთის, ზნაურისა და [[თბილისი|თბილისის]] გარეუბნის რაიონებში. ვაზები ფორმირებული ყოფილა, როგორც დაბლარად სარზე დაყრდნობით, ისე დაბალი ხეივნების სახით. ხეივნებად უმთავრესად გავრცელებული იყო იგი საკარმიდამო ნაკვეთებზე ეზოების გასალამაზებლად და დასაჩრდილებლად, აგრეთვე ქ. თბილისის ბაღებსა და მის საგარეუბნო ზონაში (ორთაჭალა, დიდუბე, ვერის ბაღები, დიღომი, ავჭალა, გლდანი). გლდანის მევენახეობის ზონაში ამჟამადაც გვხვდება ხეივნად გაშენებული 100 წლოვანი და მეტი ხნის გორულას ვაზები, რომელთა ზრდა-განვითარება და მოსავალიც მიუხედავად ხნოვანებისა სავსებით დამაკმაყოფილებელია.
 სოკოვან ავადმყოფობათა და ფილოქსერის გავრცელების შემდეგ მისი ნარგაობა მნიშვნელოვნად შეიზღუდა. ძველი ნარგაობიდან გორულა ძირითადად შერჩენილია თბილისის ბაღებსა და მის გარეუბანში (დიღომი, ავჭალა), ხოლო დაბლარად, მინარევის სახით, გავრცელებულია ისევ გორის, კასპისა და მცხეთის რაიონებში.
@@ ხაზი 14: / ხაზი 14: @@
 ვენახების 1953 წლის აღწერით გორულას გავრცელების არეალი ქართლისა და სამხრეთ ოსეთის ტერიტორიით განისაზღვრება. დასახელებულ მხარეში ამ ჯიშის საერთო ფართობი 1953 წლისათვის 96,09 ჰექტარამდე აღწევდა, რაც შემდეგნაირად არის განაწილებული: გორის რაიონში 80,12 ჰექტ., თბილისის – 14,05 ჰექტ., მარნეულის – 1,78 ჰექტ., დუშეთის – 0,3 ჰექტ. და ლენინგორის რაიონში – 0,11 ჰექტარი.
-ერთეული ძირის სახით – დაბლარად, გორულა გაშენებულია მევენახეობა-მეღვინეობის ინსტიტუტის თელავის საცდელი სადგურის ექსპერიმენტულ ბაზებზე თელავსა და ვაზისუბანში (ურიათუბანი), მუხრანის სასწავლო მეურნეობაში (მცხეთის რ-ნი) და დიღმის სასწავლო მეურნეობის საკოლექციო ნაკვეთზე (თბილისის გარეუბანი).,
+ერთეული ძირის სახით – დაბლარად, გორულა გაშენებულია მევენახეობა-მეღვინეობის ინსტიტუტის თელავის საცდელი სადგურის ექსპერიმენტულ ბაზებზე თელავსა და ვაზისუბანში (ურიათუბანი), მუხრანის სასწავლო მეურნეობაში (მცხეთის რ-ნი) და დიღმის სასწავლო მეურნეობის საკოლექციო ნაკვეთზე (თბილისის გარეუბანი).
 პერსპექტიული გეგმით ქ. თბილისის მოსახლეობის სუფრის ყურძნით უზრუნველსაყოფად გათვალისწინებულია გორულას ფართოდ დანერგვა ქ. თბილისისა და გორის რაიონებში, დაბლარად ნამყენების სახით, სათანადო ფილოქსერგამძლე საძირეებზე.
@@ ხაზი 108: / ხაზი 108: @@
 === ჯიშის გამძლეობა სოკოვან ავადმყოფობათა და ფილოქსერის მიმართ ===
-აღმოსავლეთ საქართველოში გორულა სოკოვან ავადმყოფობათ საკმაოდ კარგად უძლებს მაშინაც კი, როდესაც ჭრაქისა და ნაცრის წინააღმდეგ წამლობას შაბიამნითა და გოგირდით სრულებით არ აწარმოებენ (თბილისის საგარეუბნო ზონა). მიუხედავად ამისა ვაზის ვეგეტატიური მასა და მოსავალიც მცირედ ავადდება. დაკვირვება ცხადყოფს, რომ დასავლეთ საქართველოს ტენიან პირობებში, სადაც იგი საკოლექციო ნაკვეთებზეა გაშენებული ნაცრის მიმართ, უფრო მგრძნობიარეა, ხოლო შედარებით უკეთ უძლებს ჭრაქს. მიუხედავად ამისა მისი შეწამვლა ყველა პირობებში სავალდებულო წესად უნდა იქნეს მიჩნეული, ხოლო შეწამვლის რაოდენობა სხვადასხვა პირობების შესაბამისად შეიძლება ცვალებადობდეს.
+აღმოსავლეთ საქართველოში გორულა სოკოვან ავადმყოფობათ საკმაოდ კარგად უძლებს მაშინაც კი, როდესაც [[ჭრაქი (ვაზის დაავადება)|ჭრაქისა]] და [[ნაცარი (ვაზის დაავადება)|ნაცრის]] წინააღმდეგ წამლობას შაბიამნითა და გოგირდით სრულებით არ აწარმოებენ (თბილისის საგარეუბნო ზონა). მიუხედავად ამისა ვაზის ვეგეტატიური მასა და მოსავალიც მცირედ ავადდება. დაკვირვება ცხადყოფს, რომ დასავლეთ საქართველოს ტენიან პირობებში, სადაც იგი საკოლექციო ნაკვეთებზეა გაშენებული ნაცრის მიმართ, უფრო მგრძნობიარეა, ხოლო შედარებით უკეთ უძლებს ჭრაქს. მიუხედავად ამისა მისი შეწამვლა ყველა პირობებში სავალდებულო წესად უნდა იქნეს მიჩნეული, ხოლო შეწამვლის რაოდენობა სხვადასხვა პირობების შესაბამისად შეიძლება ცვალებადობდეს.
 როგორც ზემოთ იყო აღნიშნული, გორულას ძველი ნარგაობა აღმოსავლეთ საქართველოს რაიონებში (თბილისის, მცხეთის, კასპის, გორის) ძირითადად საკუთარ ძირზეა და ხეივნების სახითაა წარმოდგენილი, რომელთა ხნოვანება 60-100 წ. და მეტით განისაზღვრება. მიუხედავად ამისა ვაზები ნორმალური ზრდა-განვითარებით და მოსავლიანობით ხასიათდება.

←წინა ვერსია		10:36, 20 დეკემბერი 2018-ის ვერსია
ხაზი 171:		ხაზი 171:
	[[კატეგორია:საქართველოს ამპელოგრაფია]]		[[კატეგორია:საქართველოს ამპელოგრაფია]]
	[[კატეგორია:სასუფრე ვაზის ჯიშები]]		[[კატეგორია:სასუფრე ვაზის ჯიშები]]
		+	[[კატეგორია:აღმოსავლეთ საქართველოში გავრცელებული ვაზის ჯიშები]]

←წინა ვერსია		10:34, 20 დეკემბერი 2018-ის ვერსია
ხაზი 170:		ხაზი 170:

	[[კატეგორია:საქართველოს ამპელოგრაფია]]		[[კატეგორია:საქართველოს ამპელოგრაფია]]
		+	[[კატეგორია:სასუფრე ვაზის ჯიშები]]