გოცი კარლო - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 16:43, 16 ივლისი 2023-ზე

2023-07-16T16:43:38Z

Tkenchoshvili 16:35, 16 ივლისი 2023-ზე

2023-07-16T16:35:10Z

Tkenchoshvili 16:29, 16 ივლისი 2023-ზე

2023-07-16T16:29:40Z

Tkenchoshvili 16:21, 16 ივლისი 2023-ზე

2023-07-16T16:21:01Z

Tkenchoshvili 15:19, 16 ივლისი 2023-ზე

2023-07-16T15:19:21Z

Tkenchoshvili 15:18, 16 ივლისი 2023-ზე

2023-07-16T15:18:09Z

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „კარლო გოცი“ გადაიტანა გვერდზე „გოცი კარლო“ გადამისამართებაზე

2023-05-29T08:41:03Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „კარლო გოცი“ გადაიტანა გვერდზე „გოცი კარლო“ გადამისამართებაზე

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გოცი კარლო“ გადაიტანა გვერდზე „კარლო გოცი“

2023-05-29T08:40:55Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გოცი კარლო“ გადაიტანა გვერდზე „კარლო გოცი“

Tkenchoshvili: ახალი გვერდი: კარლო გოცი '''კარლო გოცი''' – (1713-1786) – იტალიელი...

2023-05-29T08:40:41Z

ახალი გვერდი: კარლო გოცი '''კარლო გოცი''' – (1713-1786) – იტალიელი...

ახალი გვერდი

[[ფაილი:Karlo goci.JPG|thumb|150პქ|კარლო გოცი]]
'''კარლო გოცი''' – (1713-1786) – იტალიელი პოეტი, ლიტერატურის და თეატრის კრიტიკოსი, დრამატურგი.

სიყრმის წლებიდან შეიყვარა პოეზია და [[თეატრი]], ზღაპრები, [[კომედია დელ’არტე]], რომელსაც მიიჩნევდა „იტალიის სიამაყედ“. 1747 წ. თანამოაზრეთა ჯგუფთან ერთად შექმნა სახუმარო აკადემია „გრანელესკი“. მათ თავდასხმის მთავარ სამიზნედ აქციეს [[გოლდონი კარლო|კ. გოლდონი]]ს და პ. კიარის შემოქმედება, როგორც ნატურალისტური და ფსევდორომანტიკული, გათვლილი მდაბიორთა გემოვნებაზე. ბრალდებად უყენებდნენ იმასაც, რომ მათ უღალატეს ხალხისთვის საყვარელ ნიღბებს და იმპროვიზაციას.

იგი არის ახალი ჟანრის ფიაბის (ზღაპრების თეატრი) შემქმნელი. მისი პირველი ფიაბა – „სამი ფორთოხლის სიყვარული“ დაიწერა მე-17 ს. ნეაპოლიტანელი მწერლის, ბაზილეს ნაწარმოებზე („პენტამერონი“) დაყრდნობით. ამ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესის]] მიხედვით დადგმულ [[სპექტაკლი|სპექტაკლს]] ჰქონდა უდიდესი წარმატება. მაყურებელმა ზურგი აქცია გოლდონის და კიარის ნაწარმოებებს და მხურვალედ მხარი დაუჭირა ახალ წამოწყებას. ხუთი წლის განმავლობაში მან დაწერა კიდევ ცხრა ფიაბი: „ყვავი“, „მეფე-ირემი“, „ტურანდოტი“, „ქალი-გველი“, ფეერიული [[ტრაგედია]] „ზობეიდა“, „ბედნიერი ღატაკები“, „ლურჯი ურჩხული“, „მწვანე ჩიტი“, „ძეიმი, ჯინების მეფე, ანუ ერთგული მონა“. ამის შემდეგ მას ფიაბა აღარ დაუწერია. მისი მომდევნო მოღვაწეობა დაეთმო რომანტიკული [[ტრაგიკომედია|ტრაგიკომედიის]] [[ჟანრი|ჟანრს]]. მათ უწოდეს გოცის „მეორე მანერის“ პიესები. მან შექმნა 23 ასეთი პიესა. მათ შორის: „კავალერი-მეგობარი ანუ მეგობრობის ზეიმი“, „ჭეშმარიტად შეყვარებული ქალი“, „პრინცესა ფილოსოფოსი“, „სიყვარულის ბანგი“, „ჩიმენე-ლეოპარდი“ ბლო 20 წელი იგი ჩამოშორდა თეატრს და დარჩენილი დრო გაატარა მარტოობაში. მისი ბოლო ნაწარმოებია „უსარგებლო მემუარები“, რომელიც შეიცავს საინტერესო მასალას მე-18 საუკუნის ვენეციანური თეატრის ყოფის შესახებ.

==წყარო==
[[მსოფლიო თეატრის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]]
[[კატეგორია:იტალიელი პოეტები]]
[[კატეგორია:დრამატურგები]]
[[კატეგორია:იტალიელი დრამატურგები]]
[[კატეგორია:იტალიელი თეატრის კრიტიკოსები]]

←წინა ვერსია		16:43, 16 ივლისი 2023-ის ვერსია
ხაზი 2:		ხაზი 2:
	'''კარლო გოცი''' –(Carlo Gozzi, 1713-1786) – იტალიელი პოეტი, ლიტერატურის და თეატრის კრიტიკოსი, დრამატურგი. [[გოლდონი კარლო\|გოლდონი]]ს იდეური მოწინააღმდეგე ვენეციურ სცენაზე, ახალი ლიტერატურული ჟანრის – [[ფიაბა]]ს, ანუ თეატრალური ზღაპრის შემქმნელი.		'''კარლო გოცი''' –(Carlo Gozzi, 1713-1786) – იტალიელი პოეტი, ლიტერატურის და თეატრის კრიტიკოსი, დრამატურგი. [[გოლდონი კარლო\|გოლდონი]]ს იდეური მოწინააღმდეგე ვენეციურ სცენაზე, ახალი ლიტერატურული ჟანრის – [[ფიაბა]]ს, ანუ თეატრალური ზღაპრის შემქმნელი.

−	იგი არის ახალი ჟანრის [[ფიაბა\|ფიაბის]] (ზღაპრების თეატრი) შემქმნელი. მისი პირველი ფიაბა – „სამი ფორთოხლის სიყვარული“ დაიწერა მე-17 ს. ნეაპოლიტანელი მწერლის, ბაზილეს ნაწარმოებზე („პენტამერონი“) დაყრდნობით. ამ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)\|პიესის]] მიხედვით დადგმულ [[სპექტაკლი\|სპექტაკლს]] ჰქონდა უდიდესი წარმატება. მაყურებელმა ზურგი აქცია გოლდონის და კიარის ნაწარმოებებს და მხურვალედ მხარი დაუჭირა ახალ წამოწყებას. ხუთი წლის განმავლობაში მან დაწერა კიდევ ცხრა ფიაბი: „[[ყორანი (გოცი)\|ყორანი]]“, „[[მეფე-ირემი (გიცი)\|მეფე-ირემი]]“, „[[ტურანდოტი (გოცი)\|ტურანდოტი]]“, „[[ქალი-გველი (გოცი)\|ქალი-გველი]]“, ფეერიული [[ტრაგედია]] „ზობეიდა“, „ბედნიერი ღატაკები“, „ლურჯი ურჩხული“, ~~„მწვანე ჩიტი“~~, „ძეიმი, ჯინების მეფე, ანუ ერთგული მონა“. ამის შემდეგ მას ფიაბა აღარ დაუწერია. მისი მომდევნო მოღვაწეობა დაეთმო რომანტიკული [[ტრაგიკომედია\|ტრაგიკომედიის]] [[ჟანრი\|ჟანრს]]. მათ უწოდეს გოცის „მეორე მანერის“ პიესები. მან შექმნა 23 ასეთი პიესა. მათ შორის: „კავალერი-მეგობარი ანუ მეგობრობის ზეიმი“, „ჭეშმარიტად შეყვარებული ქალი“, „პრინცესა ფილოსოფოსი“, „სიყვარულის ბანგი“, „ჩიმენე-ლეოპარდი“ ბლო 20 წელი იგი ჩამოშორდა თეატრს და დარჩენილი დრო გაატარა მარტოობაში. მისი ბოლო ნაწარმოებია „უსარგებლო მემუარები“, რომელიც შეიცავს საინტერესო მასალას მე-18 საუკუნის ვენეციანური თეატრის ყოფის შესახებ.	+	იგი არის ახალი ჟანრის [[ფიაბა\|ფიაბის]] (ზღაპრების თეატრი) შემქმნელი. მისი პირველი ფიაბა – „სამი ფორთოხლის სიყვარული“ დაიწერა მე-17 ს. ნეაპოლიტანელი მწერლის, ბაზილეს ნაწარმოებზე („პენტამერონი“) დაყრდნობით. ამ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)\|პიესის]] მიხედვით დადგმულ [[სპექტაკლი\|სპექტაკლს]] ჰქონდა უდიდესი წარმატება. მაყურებელმა ზურგი აქცია გოლდონის და კიარის ნაწარმოებებს და მხურვალედ მხარი დაუჭირა ახალ წამოწყებას. ხუთი წლის განმავლობაში მან დაწერა კიდევ ცხრა ფიაბი: „[[ყორანი (გოცი)\|ყორანი]]“, „[[მეფე-ირემი (გიცი)\|მეფე-ირემი]]“, „[[ტურანდოტი (გოცი)\|ტურანდოტი]]“, „[[ქალი-გველი (გოცი)\|ქალი-გველი]]“, ფეერიული [[ტრაგედია]] „ზობეიდა“, „ბედნიერი ღატაკები“, „ლურჯი ურჩხული“, „[[მწვანე ჩიტი (გოცი)\|მწვანე ჩიტი]]“, „ძეიმი, ჯინების მეფე, ანუ ერთგული მონა“. ამის შემდეგ მას ფიაბა აღარ დაუწერია. მისი მომდევნო მოღვაწეობა დაეთმო რომანტიკული [[ტრაგიკომედია\|ტრაგიკომედიის]] [[ჟანრი\|ჟანრს]]. მათ უწოდეს გოცის „მეორე მანერის“ პიესები. მან შექმნა 23 ასეთი პიესა. მათ შორის: „კავალერი-მეგობარი ანუ მეგობრობის ზეიმი“, „ჭეშმარიტად შეყვარებული ქალი“, „პრინცესა ფილოსოფოსი“, „სიყვარულის ბანგი“, „ჩიმენე-ლეოპარდი“ ბლო 20 წელი იგი ჩამოშორდა თეატრს და დარჩენილი დრო გაატარა მარტოობაში. მისი ბოლო ნაწარმოებია „უსარგებლო მემუარები“, რომელიც შეიცავს საინტერესო მასალას მე-18 საუკუნის ვენეციანური თეატრის ყოფის შესახებ.

←წინა ვერსია		16:35, 16 ივლისი 2023-ის ვერსია
ხაზი 2:		ხაზი 2:
	'''კარლო გოცი''' –(Carlo Gozzi, 1713-1786) – იტალიელი პოეტი, ლიტერატურის და თეატრის კრიტიკოსი, დრამატურგი. [[გოლდონი კარლო\|გოლდონი]]ს იდეური მოწინააღმდეგე ვენეციურ სცენაზე, ახალი ლიტერატურული ჟანრის – [[ფიაბა]]ს, ანუ თეატრალური ზღაპრის შემქმნელი.		'''კარლო გოცი''' –(Carlo Gozzi, 1713-1786) – იტალიელი პოეტი, ლიტერატურის და თეატრის კრიტიკოსი, დრამატურგი. [[გოლდონი კარლო\|გოლდონი]]ს იდეური მოწინააღმდეგე ვენეციურ სცენაზე, ახალი ლიტერატურული ჟანრის – [[ფიაბა]]ს, ანუ თეატრალური ზღაპრის შემქმნელი.

−	იგი არის ახალი ჟანრის [[ფიაბა\|ფიაბის]] (ზღაპრების თეატრი) შემქმნელი. მისი პირველი ფიაბა – „სამი ფორთოხლის სიყვარული“ დაიწერა მე-17 ს. ნეაპოლიტანელი მწერლის, ბაზილეს ნაწარმოებზე („პენტამერონი“) დაყრდნობით. ამ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)\|პიესის]] მიხედვით დადგმულ [[სპექტაკლი\|სპექტაკლს]] ჰქონდა უდიდესი წარმატება. მაყურებელმა ზურგი აქცია გოლდონის და კიარის ნაწარმოებებს და მხურვალედ მხარი დაუჭირა ახალ წამოწყებას. ხუთი წლის განმავლობაში მან დაწერა კიდევ ცხრა ფიაბი: „[[ყორანი (გოცი)\|ყორანი]]“, „[[მეფე-ირემი (გიცი)\|მეფე-ირემი]]“, ~~„ტურანდოტი“~~, „[[ქალი-გველი (გოცი)\|ქალი-გველი]]“, ფეერიული [[ტრაგედია]] „ზობეიდა“, „ბედნიერი ღატაკები“, „ლურჯი ურჩხული“, „მწვანე ჩიტი“, „ძეიმი, ჯინების მეფე, ანუ ერთგული მონა“. ამის შემდეგ მას ფიაბა აღარ დაუწერია. მისი მომდევნო მოღვაწეობა დაეთმო რომანტიკული [[ტრაგიკომედია\|ტრაგიკომედიის]] [[ჟანრი\|ჟანრს]]. მათ უწოდეს გოცის „მეორე მანერის“ პიესები. მან შექმნა 23 ასეთი პიესა. მათ შორის: „კავალერი-მეგობარი ანუ მეგობრობის ზეიმი“, „ჭეშმარიტად შეყვარებული ქალი“, „პრინცესა ფილოსოფოსი“, „სიყვარულის ბანგი“, „ჩიმენე-ლეოპარდი“ ბლო 20 წელი იგი ჩამოშორდა თეატრს და დარჩენილი დრო გაატარა მარტოობაში. მისი ბოლო ნაწარმოებია „უსარგებლო მემუარები“, რომელიც შეიცავს საინტერესო მასალას მე-18 საუკუნის ვენეციანური თეატრის ყოფის შესახებ.	+	იგი არის ახალი ჟანრის [[ფიაბა\|ფიაბის]] (ზღაპრების თეატრი) შემქმნელი. მისი პირველი ფიაბა – „სამი ფორთოხლის სიყვარული“ დაიწერა მე-17 ს. ნეაპოლიტანელი მწერლის, ბაზილეს ნაწარმოებზე („პენტამერონი“) დაყრდნობით. ამ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)\|პიესის]] მიხედვით დადგმულ [[სპექტაკლი\|სპექტაკლს]] ჰქონდა უდიდესი წარმატება. მაყურებელმა ზურგი აქცია გოლდონის და კიარის ნაწარმოებებს და მხურვალედ მხარი დაუჭირა ახალ წამოწყებას. ხუთი წლის განმავლობაში მან დაწერა კიდევ ცხრა ფიაბი: „[[ყორანი (გოცი)\|ყორანი]]“, „[[მეფე-ირემი (გიცი)\|მეფე-ირემი]]“, „[[ტურანდოტი (გოცი)\|ტურანდოტი]]“, „[[ქალი-გველი (გოცი)\|ქალი-გველი]]“, ფეერიული [[ტრაგედია]] „ზობეიდა“, „ბედნიერი ღატაკები“, „ლურჯი ურჩხული“, „მწვანე ჩიტი“, „ძეიმი, ჯინების მეფე, ანუ ერთგული მონა“. ამის შემდეგ მას ფიაბა აღარ დაუწერია. მისი მომდევნო მოღვაწეობა დაეთმო რომანტიკული [[ტრაგიკომედია\|ტრაგიკომედიის]] [[ჟანრი\|ჟანრს]]. მათ უწოდეს გოცის „მეორე მანერის“ პიესები. მან შექმნა 23 ასეთი პიესა. მათ შორის: „კავალერი-მეგობარი ანუ მეგობრობის ზეიმი“, „ჭეშმარიტად შეყვარებული ქალი“, „პრინცესა ფილოსოფოსი“, „სიყვარულის ბანგი“, „ჩიმენე-ლეოპარდი“ ბლო 20 წელი იგი ჩამოშორდა თეატრს და დარჩენილი დრო გაატარა მარტოობაში. მისი ბოლო ნაწარმოებია „უსარგებლო მემუარები“, რომელიც შეიცავს საინტერესო მასალას მე-18 საუკუნის ვენეციანური თეატრის ყოფის შესახებ.

←წინა ვერსია		16:29, 16 ივლისი 2023-ის ვერსია
ხაზი 2:		ხაზი 2:
	'''კარლო გოცი''' –(Carlo Gozzi, 1713-1786) – იტალიელი პოეტი, ლიტერატურის და თეატრის კრიტიკოსი, დრამატურგი. [[გოლდონი კარლო\|გოლდონი]]ს იდეური მოწინააღმდეგე ვენეციურ სცენაზე, ახალი ლიტერატურული ჟანრის – [[ფიაბა]]ს, ანუ თეატრალური ზღაპრის შემქმნელი.		'''კარლო გოცი''' –(Carlo Gozzi, 1713-1786) – იტალიელი პოეტი, ლიტერატურის და თეატრის კრიტიკოსი, დრამატურგი. [[გოლდონი კარლო\|გოლდონი]]ს იდეური მოწინააღმდეგე ვენეციურ სცენაზე, ახალი ლიტერატურული ჟანრის – [[ფიაბა]]ს, ანუ თეატრალური ზღაპრის შემქმნელი.

−	იგი არის ახალი ჟანრის [[ფიაბა\|ფიაბის]] (ზღაპრების თეატრი) შემქმნელი. მისი პირველი ფიაბა – „სამი ფორთოხლის სიყვარული“ დაიწერა მე-17 ს. ნეაპოლიტანელი მწერლის, ბაზილეს ნაწარმოებზე („პენტამერონი“) დაყრდნობით. ამ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)\|პიესის]] მიხედვით დადგმულ [[სპექტაკლი\|სპექტაკლს]] ჰქონდა უდიდესი წარმატება. მაყურებელმა ზურგი აქცია გოლდონის და კიარის ნაწარმოებებს და მხურვალედ მხარი დაუჭირა ახალ წამოწყებას. ხუთი წლის განმავლობაში მან დაწერა კიდევ ცხრა ფიაბი: „[[ყორანი (გოცი)\|ყორანი]]“, „[[მეფე-ირემი (გიცი)\|მეფე-ირემი]]“, „ტურანდოტი“, ~~„ქალი~~-~~გველი“~~, ფეერიული [[ტრაგედია]] „ზობეიდა“, „ბედნიერი ღატაკები“, „ლურჯი ურჩხული“, „მწვანე ჩიტი“, „ძეიმი, ჯინების მეფე, ანუ ერთგული მონა“. ამის შემდეგ მას ფიაბა აღარ დაუწერია. მისი მომდევნო მოღვაწეობა დაეთმო რომანტიკული [[ტრაგიკომედია\|ტრაგიკომედიის]] [[ჟანრი\|ჟანრს]]. მათ უწოდეს გოცის „მეორე მანერის“ პიესები. მან შექმნა 23 ასეთი პიესა. მათ შორის: „კავალერი-მეგობარი ანუ მეგობრობის ზეიმი“, „ჭეშმარიტად შეყვარებული ქალი“, „პრინცესა ფილოსოფოსი“, „სიყვარულის ბანგი“, „ჩიმენე-ლეოპარდი“ ბლო 20 წელი იგი ჩამოშორდა თეატრს და დარჩენილი დრო გაატარა მარტოობაში. მისი ბოლო ნაწარმოებია „უსარგებლო მემუარები“, რომელიც შეიცავს საინტერესო მასალას მე-18 საუკუნის ვენეციანური თეატრის ყოფის შესახებ.	+	იგი არის ახალი ჟანრის [[ფიაბა\|ფიაბის]] (ზღაპრების თეატრი) შემქმნელი. მისი პირველი ფიაბა – „სამი ფორთოხლის სიყვარული“ დაიწერა მე-17 ს. ნეაპოლიტანელი მწერლის, ბაზილეს ნაწარმოებზე („პენტამერონი“) დაყრდნობით. ამ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)\|პიესის]] მიხედვით დადგმულ [[სპექტაკლი\|სპექტაკლს]] ჰქონდა უდიდესი წარმატება. მაყურებელმა ზურგი აქცია გოლდონის და კიარის ნაწარმოებებს და მხურვალედ მხარი დაუჭირა ახალ წამოწყებას. ხუთი წლის განმავლობაში მან დაწერა კიდევ ცხრა ფიაბი: „[[ყორანი (გოცი)\|ყორანი]]“, „[[მეფე-ირემი (გიცი)\|მეფე-ირემი]]“, „ტურანდოტი“, „[[ქალი-გველი (გოცი)\|ქალი-გველი]]“, ფეერიული [[ტრაგედია]] „ზობეიდა“, „ბედნიერი ღატაკები“, „ლურჯი ურჩხული“, „მწვანე ჩიტი“, „ძეიმი, ჯინების მეფე, ანუ ერთგული მონა“. ამის შემდეგ მას ფიაბა აღარ დაუწერია. მისი მომდევნო მოღვაწეობა დაეთმო რომანტიკული [[ტრაგიკომედია\|ტრაგიკომედიის]] [[ჟანრი\|ჟანრს]]. მათ უწოდეს გოცის „მეორე მანერის“ პიესები. მან შექმნა 23 ასეთი პიესა. მათ შორის: „კავალერი-მეგობარი ანუ მეგობრობის ზეიმი“, „ჭეშმარიტად შეყვარებული ქალი“, „პრინცესა ფილოსოფოსი“, „სიყვარულის ბანგი“, „ჩიმენე-ლეოპარდი“ ბლო 20 წელი იგი ჩამოშორდა თეატრს და დარჩენილი დრო გაატარა მარტოობაში. მისი ბოლო ნაწარმოებია „უსარგებლო მემუარები“, რომელიც შეიცავს საინტერესო მასალას მე-18 საუკუნის ვენეციანური თეატრის ყოფის შესახებ.

←წინა ვერსია		16:21, 16 ივლისი 2023-ის ვერსია
ხაზი 2:		ხაზი 2:
	'''კარლო გოცი''' –(Carlo Gozzi, 1713-1786) – იტალიელი პოეტი, ლიტერატურის და თეატრის კრიტიკოსი, დრამატურგი. [[გოლდონი კარლო\|გოლდონი]]ს იდეური მოწინააღმდეგე ვენეციურ სცენაზე, ახალი ლიტერატურული ჟანრის – [[ფიაბა]]ს, ანუ თეატრალური ზღაპრის შემქმნელი.		'''კარლო გოცი''' –(Carlo Gozzi, 1713-1786) – იტალიელი პოეტი, ლიტერატურის და თეატრის კრიტიკოსი, დრამატურგი. [[გოლდონი კარლო\|გოლდონი]]ს იდეური მოწინააღმდეგე ვენეციურ სცენაზე, ახალი ლიტერატურული ჟანრის – [[ფიაბა]]ს, ანუ თეატრალური ზღაპრის შემქმნელი.

−	იგი არის ახალი ჟანრის [[ფიაბა\|ფიაბის]] (ზღაპრების თეატრი) შემქმნელი. მისი პირველი ფიაბა – „სამი ფორთოხლის სიყვარული“ დაიწერა მე-17 ს. ნეაპოლიტანელი მწერლის, ბაზილეს ნაწარმოებზე („პენტამერონი“) დაყრდნობით. ამ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)\|პიესის]] მიხედვით დადგმულ [[სპექტაკლი\|სპექტაკლს]] ჰქონდა უდიდესი წარმატება. მაყურებელმა ზურგი აქცია გოლდონის და კიარის ნაწარმოებებს და მხურვალედ მხარი დაუჭირა ახალ წამოწყებას. ხუთი წლის განმავლობაში მან დაწერა კიდევ ცხრა ფიაბი: „[[ყორანი (გოცი)\|ყორანი]]“, ~~„მეფე~~-~~ირემი“~~, „ტურანდოტი“, „ქალი-გველი“, ფეერიული [[ტრაგედია]] „ზობეიდა“, „ბედნიერი ღატაკები“, „ლურჯი ურჩხული“, „მწვანე ჩიტი“, „ძეიმი, ჯინების მეფე, ანუ ერთგული მონა“. ამის შემდეგ მას ფიაბა აღარ დაუწერია. მისი მომდევნო მოღვაწეობა დაეთმო რომანტიკული [[ტრაგიკომედია\|ტრაგიკომედიის]] [[ჟანრი\|ჟანრს]]. მათ უწოდეს გოცის „მეორე მანერის“ პიესები. მან შექმნა 23 ასეთი პიესა. მათ შორის: „კავალერი-მეგობარი ანუ მეგობრობის ზეიმი“, „ჭეშმარიტად შეყვარებული ქალი“, „პრინცესა ფილოსოფოსი“, „სიყვარულის ბანგი“, „ჩიმენე-ლეოპარდი“ ბლო 20 წელი იგი ჩამოშორდა თეატრს და დარჩენილი დრო გაატარა მარტოობაში. მისი ბოლო ნაწარმოებია „უსარგებლო მემუარები“, რომელიც შეიცავს საინტერესო მასალას მე-18 საუკუნის ვენეციანური თეატრის ყოფის შესახებ.	+	იგი არის ახალი ჟანრის [[ფიაბა\|ფიაბის]] (ზღაპრების თეატრი) შემქმნელი. მისი პირველი ფიაბა – „სამი ფორთოხლის სიყვარული“ დაიწერა მე-17 ს. ნეაპოლიტანელი მწერლის, ბაზილეს ნაწარმოებზე („პენტამერონი“) დაყრდნობით. ამ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)\|პიესის]] მიხედვით დადგმულ [[სპექტაკლი\|სპექტაკლს]] ჰქონდა უდიდესი წარმატება. მაყურებელმა ზურგი აქცია გოლდონის და კიარის ნაწარმოებებს და მხურვალედ მხარი დაუჭირა ახალ წამოწყებას. ხუთი წლის განმავლობაში მან დაწერა კიდევ ცხრა ფიაბი: „[[ყორანი (გოცი)\|ყორანი]]“, „[[მეფე-ირემი (გიცი)\|მეფე-ირემი]]“, „ტურანდოტი“, „ქალი-გველი“, ფეერიული [[ტრაგედია]] „ზობეიდა“, „ბედნიერი ღატაკები“, „ლურჯი ურჩხული“, „მწვანე ჩიტი“, „ძეიმი, ჯინების მეფე, ანუ ერთგული მონა“. ამის შემდეგ მას ფიაბა აღარ დაუწერია. მისი მომდევნო მოღვაწეობა დაეთმო რომანტიკული [[ტრაგიკომედია\|ტრაგიკომედიის]] [[ჟანრი\|ჟანრს]]. მათ უწოდეს გოცის „მეორე მანერის“ პიესები. მან შექმნა 23 ასეთი პიესა. მათ შორის: „კავალერი-მეგობარი ანუ მეგობრობის ზეიმი“, „ჭეშმარიტად შეყვარებული ქალი“, „პრინცესა ფილოსოფოსი“, „სიყვარულის ბანგი“, „ჩიმენე-ლეოპარდი“ ბლო 20 წელი იგი ჩამოშორდა თეატრს და დარჩენილი დრო გაატარა მარტოობაში. მისი ბოლო ნაწარმოებია „უსარგებლო მემუარები“, რომელიც შეიცავს საინტერესო მასალას მე-18 საუკუნის ვენეციანური თეატრის ყოფის შესახებ.

←წინა ვერსია		15:19, 16 ივლისი 2023-ის ვერსია
ხაზი 2:		ხაზი 2:
	'''კარლო გოცი''' –(Carlo Gozzi, 1713-1786) – იტალიელი პოეტი, ლიტერატურის და თეატრის კრიტიკოსი, დრამატურგი. [[გოლდონი კარლო\|გოლდონი]]ს იდეური მოწინააღმდეგე ვენეციურ სცენაზე, ახალი ლიტერატურული ჟანრის – [[ფიაბა]]ს, ანუ თეატრალური ზღაპრის შემქმნელი.		'''კარლო გოცი''' –(Carlo Gozzi, 1713-1786) – იტალიელი პოეტი, ლიტერატურის და თეატრის კრიტიკოსი, დრამატურგი. [[გოლდონი კარლო\|გოლდონი]]ს იდეური მოწინააღმდეგე ვენეციურ სცენაზე, ახალი ლიტერატურული ჟანრის – [[ფიაბა]]ს, ანუ თეატრალური ზღაპრის შემქმნელი.

−	იგი არის ახალი ჟანრის [[ფიაბა\|ფიაბის]] (ზღაპრების თეატრი) შემქმნელი. მისი პირველი ფიაბა – „სამი ფორთოხლის სიყვარული“ დაიწერა მე-17 ს. ნეაპოლიტანელი მწერლის, ბაზილეს ნაწარმოებზე („პენტამერონი“) დაყრდნობით. ამ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)\|პიესის]] მიხედვით დადგმულ [[სპექტაკლი\|სპექტაკლს]] ჰქონდა უდიდესი წარმატება. მაყურებელმა ზურგი აქცია გოლდონის და კიარის ნაწარმოებებს და მხურვალედ მხარი დაუჭირა ახალ წამოწყებას. ხუთი წლის განმავლობაში მან დაწერა კიდევ ცხრა ფიაბი: ~~„ყვავი“~~, „მეფე-ირემი“, „ტურანდოტი“, „ქალი-გველი“, ფეერიული [[ტრაგედია]] „ზობეიდა“, „ბედნიერი ღატაკები“, „ლურჯი ურჩხული“, „მწვანე ჩიტი“, „ძეიმი, ჯინების მეფე, ანუ ერთგული მონა“. ამის შემდეგ მას ფიაბა აღარ დაუწერია. მისი მომდევნო მოღვაწეობა დაეთმო რომანტიკული [[ტრაგიკომედია\|ტრაგიკომედიის]] [[ჟანრი\|ჟანრს]]. მათ უწოდეს გოცის „მეორე მანერის“ პიესები. მან შექმნა 23 ასეთი პიესა. მათ შორის: „კავალერი-მეგობარი ანუ მეგობრობის ზეიმი“, „ჭეშმარიტად შეყვარებული ქალი“, „პრინცესა ფილოსოფოსი“, „სიყვარულის ბანგი“, „ჩიმენე-ლეოპარდი“ ბლო 20 წელი იგი ჩამოშორდა თეატრს და დარჩენილი დრო გაატარა მარტოობაში. მისი ბოლო ნაწარმოებია „უსარგებლო მემუარები“, რომელიც შეიცავს საინტერესო მასალას მე-18 საუკუნის ვენეციანური თეატრის ყოფის შესახებ.	+	იგი არის ახალი ჟანრის [[ფიაბა\|ფიაბის]] (ზღაპრების თეატრი) შემქმნელი. მისი პირველი ფიაბა – „სამი ფორთოხლის სიყვარული“ დაიწერა მე-17 ს. ნეაპოლიტანელი მწერლის, ბაზილეს ნაწარმოებზე („პენტამერონი“) დაყრდნობით. ამ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)\|პიესის]] მიხედვით დადგმულ [[სპექტაკლი\|სპექტაკლს]] ჰქონდა უდიდესი წარმატება. მაყურებელმა ზურგი აქცია გოლდონის და კიარის ნაწარმოებებს და მხურვალედ მხარი დაუჭირა ახალ წამოწყებას. ხუთი წლის განმავლობაში მან დაწერა კიდევ ცხრა ფიაბი: „[[ყორანი (გოცი)\|ყორანი]]“, „მეფე-ირემი“, „ტურანდოტი“, „ქალი-გველი“, ფეერიული [[ტრაგედია]] „ზობეიდა“, „ბედნიერი ღატაკები“, „ლურჯი ურჩხული“, „მწვანე ჩიტი“, „ძეიმი, ჯინების მეფე, ანუ ერთგული მონა“. ამის შემდეგ მას ფიაბა აღარ დაუწერია. მისი მომდევნო მოღვაწეობა დაეთმო რომანტიკული [[ტრაგიკომედია\|ტრაგიკომედიის]] [[ჟანრი\|ჟანრს]]. მათ უწოდეს გოცის „მეორე მანერის“ პიესები. მან შექმნა 23 ასეთი პიესა. მათ შორის: „კავალერი-მეგობარი ანუ მეგობრობის ზეიმი“, „ჭეშმარიტად შეყვარებული ქალი“, „პრინცესა ფილოსოფოსი“, „სიყვარულის ბანგი“, „ჩიმენე-ლეოპარდი“ ბლო 20 წელი იგი ჩამოშორდა თეატრს და დარჩენილი დრო გაატარა მარტოობაში. მისი ბოლო ნაწარმოებია „უსარგებლო მემუარები“, რომელიც შეიცავს საინტერესო მასალას მე-18 საუკუნის ვენეციანური თეატრის ყოფის შესახებ.

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 [[ფაილი:Karlo goci.JPG|thumb|150პქ|კარლო გოცი]]
-'''კარლო გოცი''' – (1713-1786) – იტალიელი პოეტი, ლიტერატურის და თეატრის კრიტიკოსი, დრამატურგი.
+'''კარლო გოცი''' –(Carlo Gozzi, 1713-1786) – იტალიელი პოეტი, ლიტერატურის და თეატრის კრიტიკოსი, დრამატურგი. [[გოლდონი კარლო|გოლდონი]]ს იდეური მოწინააღმდეგე ვენეციურ სცენაზე, ახალი ლიტერატურული ჟანრის – [[ფიაბა]]ს, ანუ თეატრალური ზღაპრის შემქმნელი.
-სიყრმის წლებიდან შეიყვარა პოეზია და [[თეატრი]], ზღაპრები, [[კომედია დელ’არტე]], რომელსაც მიიჩნევდა „იტალიის სიამაყედ“. 1747 წ. თანამოაზრეთა ჯგუფთან ერთად შექმნა სახუმარო აკადემია „გრანელესკი“. მათ თავდასხმის მთავარ სამიზნედ აქციეს [[გოლდონი კარლო|კ. გოლდონი]]ს და პ. კიარის შემოქმედება, როგორც ნატურალისტური და ფსევდორომანტიკული, გათვლილი მდაბიორთა გემოვნებაზე. ბრალდებად უყენებდნენ იმასაც, რომ მათ უღალატეს ხალხისთვის საყვარელ ნიღბებს და იმპროვიზაციას.
+იგი არის ახალი ჟანრის [[ფიაბა|ფიაბის]] (ზღაპრების თეატრი) შემქმნელი. მისი პირველი ფიაბა – „სამი ფორთოხლის სიყვარული“ დაიწერა მე-17 ს. ნეაპოლიტანელი მწერლის, ბაზილეს ნაწარმოებზე („პენტამერონი“) დაყრდნობით. ამ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესის]] მიხედვით დადგმულ [[სპექტაკლი|სპექტაკლს]] ჰქონდა უდიდესი წარმატება. მაყურებელმა ზურგი აქცია გოლდონის და კიარის ნაწარმოებებს და მხურვალედ მხარი დაუჭირა ახალ წამოწყებას. ხუთი წლის განმავლობაში მან დაწერა კიდევ ცხრა ფიაბი: „ყვავი“, „მეფე-ირემი“, „ტურანდოტი“, „ქალი-გველი“, ფეერიული [[ტრაგედია]] „ზობეიდა“, „ბედნიერი ღატაკები“, „ლურჯი ურჩხული“, „მწვანე ჩიტი“, „ძეიმი, ჯინების მეფე, ანუ ერთგული მონა“. ამის შემდეგ მას ფიაბა აღარ დაუწერია. მისი მომდევნო მოღვაწეობა დაეთმო რომანტიკული [[ტრაგიკომედია|ტრაგიკომედიის]] [[ჟანრი|ჟანრს]]. მათ უწოდეს გოცის „მეორე მანერის“ პიესები. მან შექმნა 23 ასეთი პიესა. მათ შორის: „კავალერი-მეგობარი ანუ მეგობრობის ზეიმი“, „ჭეშმარიტად შეყვარებული ქალი“, „პრინცესა ფილოსოფოსი“, „სიყვარულის ბანგი“, „ჩიმენე-ლეოპარდი“ ბლო 20 წელი იგი ჩამოშორდა თეატრს და დარჩენილი დრო გაატარა მარტოობაში. მისი ბოლო ნაწარმოებია „უსარგებლო მემუარები“, რომელიც შეიცავს საინტერესო მასალას მე-18 საუკუნის ვენეციანური თეატრის ყოფის შესახებ.
-−
-იგი არის ახალი ჟანრის ფიაბის (ზღაპრების თეატრი) შემქმნელი. მისი პირველი ფიაბა – „სამი ფორთოხლის სიყვარული“ დაიწერა მე-17 ს. ნეაპოლიტანელი მწერლის, ბაზილეს ნაწარმოებზე („პენტამერონი“) დაყრდნობით. ამ [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესის]] მიხედვით დადგმულ [[სპექტაკლი|სპექტაკლს]] ჰქონდა უდიდესი წარმატება. მაყურებელმა ზურგი აქცია გოლდონის და კიარის ნაწარმოებებს და მხურვალედ მხარი დაუჭირა ახალ წამოწყებას. ხუთი წლის განმავლობაში მან დაწერა კიდევ ცხრა ფიაბი: „ყვავი“, „მეფე-ირემი“, „ტურანდოტი“, „ქალი-გველი“, ფეერიული [[ტრაგედია]] „ზობეიდა“, „ბედნიერი ღატაკები“, „ლურჯი ურჩხული“, „მწვანე ჩიტი“, „ძეიმი, ჯინების მეფე, ანუ ერთგული მონა“. ამის შემდეგ მას ფიაბა აღარ დაუწერია. მისი მომდევნო მოღვაწეობა დაეთმო რომანტიკული [[ტრაგიკომედია|ტრაგიკომედიის]] [[ჟანრი|ჟანრს]]. მათ უწოდეს გოცის „მეორე მანერის“ პიესები. მან შექმნა 23 ასეთი პიესა. მათ შორის: „კავალერი-მეგობარი ანუ მეგობრობის ზეიმი“, „ჭეშმარიტად შეყვარებული ქალი“, „პრინცესა ფილოსოფოსი“, „სიყვარულის ბანგი“, „ჩიმენე-ლეოპარდი“ ბლო 20 წელი იგი ჩამოშორდა თეატრს და დარჩენილი დრო გაატარა მარტოობაში. მისი ბოლო ნაწარმოებია „უსარგებლო მემუარები“, რომელიც შეიცავს საინტერესო მასალას მე-18 საუკუნის ვენეციანური თეატრის ყოფის შესახებ.