დაკოჭვა - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 15:23, 8 მარტი 2021-ზე

2021-03-08T15:23:58Z

Tkenchoshvili 14:41, 16 მაისი 2020-ზე

2020-05-16T14:41:29Z

Tkenchoshvili 13:08, 25 თებერვალი 2020-ზე

2020-02-25T13:08:24Z

Tkenchoshvili 12:47, 24 თებერვალი 2020-ზე

2020-02-24T12:47:36Z

Tkenchoshvili 13:24, 20 იანვარი 2020-ზე

2020-01-20T13:24:53Z

Tkenchoshvili 13:31, 17 იანვარი 2020-ზე

2020-01-17T13:31:29Z

Tkenchoshvili 09:52, 9 იანვარი 2020-ზე

2020-01-09T09:52:09Z

Tkenchoshvili 07:43, 9 იანვარი 2020-ზე

2020-01-09T07:43:03Z

Echelidze: მომხმარებელმა Echelidze გვერდი „დაკოჭვიება“ გადაიტანა გვერდზე „დაკოჭვა“ გადამისამართებაზე

2018-10-22T12:43:07Z

მომხმარებელმა Echelidze გვერდი „დაკოჭვიება“ გადაიტანა გვერდზე „დაკოჭვა“ გადამისამართებაზე

Echelidze: მომხმარებელმა Echelidze გვერდი „დაკოჭვა“ გადაიტანა გვერდზე „დაკოჭვიება“

2018-10-22T12:42:58Z

მომხმარებელმა Echelidze გვერდი „დაკოჭვა“ გადაიტანა გვერდზე „დაკოჭვიება“

←წინა ვერსია		15:23, 8 მარტი 2021-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება [[ხევსურეთი\|ხევსურეთში]]. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს [[მკადრე]] ხელსახოცს – [[სამკადრეო]]ს – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; [[ხუცესი]] კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური პირის საბანი შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, [[ლახტი]]თა მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.	+	'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება [[ხევსურეთი\|ხევსურეთში]]. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს [[მკადრე]] ხელსახოცს – [[სამკადრეო]]ს – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; [[ხუცესი]] კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური [[პირის საბანი]] შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, [[ლახტი]]თა მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.

	ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და [[თუშეთი\|თუშეთში]] გადასული [[კარატის ჯვარი]]ონი იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.		ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და [[თუშეთი\|თუშეთში]] გადასული [[კარატის ჯვარი]]ონი იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.

←წინა ვერსია		14:41, 16 მაისი 2020-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება [[ხევსურეთი\|ხევსურეთში]]. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს [[მკადრე]] ხელსახოცს – [[სამკადრეო]]ს – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; ხუცესი კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური პირის საბანი შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, [[ლახტი]]თა მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.	+	'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება [[ხევსურეთი\|ხევსურეთში]]. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს [[მკადრე]] ხელსახოცს – [[სამკადრეო]]ს – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; [[ხუცესი]] კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური პირის საბანი შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, [[ლახტი]]თა მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.

	ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და [[თუშეთი\|თუშეთში]] გადასული [[კარატის ჯვარი]]ონი იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.		ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და [[თუშეთი\|თუშეთში]] გადასული [[კარატის ჯვარი]]ონი იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.

←წინა ვერსია		13:08, 25 თებერვალი 2020-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება [[ხევსურეთი\|ხევსურეთში]]. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს [[მკადრე]] ხელსახოცს – ~~სამკადრეოს~~ – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; ხუცესი კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური პირის საბანი შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, [[ლახტი]]თა მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.	+	'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება [[ხევსურეთი\|ხევსურეთში]]. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს [[მკადრე]] ხელსახოცს – [[სამკადრეო]]ს – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; ხუცესი კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური პირის საბანი შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, [[ლახტი]]თა მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.

	ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და [[თუშეთი\|თუშეთში]] გადასული [[კარატის ჯვარი]]ონი იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.		ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და [[თუშეთი\|თუშეთში]] გადასული [[კარატის ჯვარი]]ონი იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.

←წინა ვერსია		12:47, 24 თებერვალი 2020-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება [[ხევსურეთი\|ხევსურეთში]]. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს მკადრე ხელსახოცს – სამკადრეოს – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; ხუცესი კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური პირის საბანი შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, [[ლახტი]]თა მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.	+	'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება [[ხევსურეთი\|ხევსურეთში]]. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს [[მკადრე]] ხელსახოცს – სამკადრეოს – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; ხუცესი კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური პირის საბანი შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, [[ლახტი]]თა მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.

	ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და [[თუშეთი\|თუშეთში]] გადასული [[კარატის ჯვარი]]ონი იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.		ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და [[თუშეთი\|თუშეთში]] გადასული [[კარატის ჯვარი]]ონი იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.

←წინა ვერსია		13:24, 20 იანვარი 2020-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება [[ხევსურეთი\|ხევსურეთში]]. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს მკადრე ხელსახოცს – სამკადრეოს – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; ხუცესი კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური პირის საბანი შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, ~~ლახტითა~~ მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.	+	'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება [[ხევსურეთი\|ხევსურეთში]]. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს მკადრე ხელსახოცს – სამკადრეოს – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; ხუცესი კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური პირის საბანი შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, [[ლახტი]]თა მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.

	ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და [[თუშეთი\|თუშეთში]] გადასული [[კარატის ჯვარი]]ონი იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.		ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და [[თუშეთი\|თუშეთში]] გადასული [[კარატის ჯვარი]]ონი იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.

←წინა ვერსია		13:31, 17 იანვარი 2020-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
	'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება [[ხევსურეთი\|ხევსურეთში]]. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს მკადრე ხელსახოცს – სამკადრეოს – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; ხუცესი კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური პირის საბანი შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, ლახტითა მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.		'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება [[ხევსურეთი\|ხევსურეთში]]. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს მკადრე ხელსახოცს – სამკადრეოს – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; ხუცესი კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური პირის საბანი შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, ლახტითა მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.

−	ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და [[თუშეთი\|თუშეთში]] გადასული კარატის ~~ჯვარიონი~~ იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.	+	ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და [[თუშეთი\|თუშეთში]] გადასული [[კარატის ჯვარი]]ონი იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.

←წინა ვერსია		09:52, 9 იანვარი 2020-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
	'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება [[ხევსურეთი\|ხევსურეთში]]. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს მკადრე ხელსახოცს – სამკადრეოს – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; ხუცესი კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური პირის საბანი შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, ლახტითა მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.		'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება [[ხევსურეთი\|ხევსურეთში]]. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს მკადრე ხელსახოცს – სამკადრეოს – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; ხუცესი კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური პირის საბანი შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, ლახტითა მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.

−	ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და თუშეთში გადასული კარატის ჯვარიონი იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.	+	ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და [[თუშეთი\|თუშეთში]] გადასული კარატის ჯვარიონი იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.

←წინა ვერსია		07:43, 9 იანვარი 2020-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება ხევსურეთში. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს მკადრე ხელსახოცს – სამკადრეოს – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; ხუცესი კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური პირის საბანი შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, ლახტითა მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.	+	'''დაკოჭვა \|\| დაკოჭვიება''' – ფსიქიურად დაავადებული, ბნედიანი ან შეშინებული ქალისთვის სათანადო საღვთისმსახურო [[რიტუალი]]ს – ავადმყოფისაგან ავსულის განდევნის წესის – ჩატარება [[ხევსურეთი\|ხევსურეთში]]. მაცილ-ეშმაკთაგან „დაჴელთულ“ ქალს ახალ სამოსში გამოაწყობდნენ, შეიძენდნენ ხელსახოცს, საკლავს და „დასაკოჭად“ ჯვარში წაიყვანდნენ. „დასაკოჭ“ ადგილზე დაჩოქილ ავადმყოფს მკადრე ხელსახოცს – სამკადრეოს – გადააფარებდა თავზე, ზედ [[ჯვარი]]ს [[დროშა]]ს დააღირებდა და დროშაზე შებმულ [[ზარი\|ზარს]] აწკარუნებდა; ხუცესი კი იხუცებდა: „ღმერთმა ადიდას შენი ძალი, შენი სახელ-სამართალი ჯაჭველო ჴმელის გორისაო, შენა სამთავროდ, შენა გასამრჯოდ მაიჴმარი ეს სამსახური პირის საბანი შენის მეხვეწურისად (იტყოდა სახელს – ნ. ა.) საშველოდ, სახოიშნოდ, სამწყალობოდ მაიჴმარი, უშველ, დალოცვილო, შაგიძლავ დევ-კერპებთან ბრძოლაი, მიწრიელ-ქვეცრიელ დაულაგმი, მავნე მააშორი შენის ძალითა დიდებით, ლახტითა მათრაჴით, გეძახს (იტყოდა სახელს – ნ. ა.), გეხვეწების, შაიხვეწი, ნაძახნები გაუგონი, ღმერთი შენს ძალსა დიდებას მაუმატებს. ამინ, დიდება ღმერთსა“. [[კოპალა]]ს შემდეგნაირად მიმართავდნენ: „გმირო კოპალავ, ლაღო ლახტიანო, დახკარ [[ლახტი]], იჴმარე შენი ძალი, უშველე ამ ქალს შემოხვეწილსა, მოაშორე მაცილი და ეშმაკი“. მედროშე ქალის თავზე დროშას სამჯერ შემოატარებდა და დროშის ბოლოს – კოჭს – თავზე დაადებდა („დახკრავდა“). ამის შემდეგ „დაკოჭვიებული“ ავადმყოფი უკან მუხლით წამოვიდოდა იმ ადგილამდე, სადაც დედაკაცები ჯვარის კართან მიდიან.

	ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და თუშეთში გადასული კარატის ჯვარიონი იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.		ამ რიტუალის შესრულებიდან ერთი წლის განმავლობაში „დაკოჭვიებულს“ სიწმინდის დაცვა მართებდა. ხევსურთა რწმენით, თუ მოხიბლული ქალი დროზე არ დააკოჭვინეს, მაცილები მას აუცილებლად შეაცდენენ, თავს მოაკვლევინებენ და მის სულსაც დაეპატრონებიან. ათენგენობის დროს ფშავსა და თუშეთში გადასული კარატის ჯვარიონი იქაურ ავადმყოფ ქალებსაც კოჭავდა.