დასთანი - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 10:00, 19 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-19T10:00:35Z

Tkenchoshvili 19:43, 8 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-08T19:43:03Z

Tkenchoshvili 19:35, 8 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-08T19:35:13Z

Tkenchoshvili 21:07, 27 სექტემბერი 2023-ზე

2023-09-27T21:07:29Z

Tkenchoshvili 21:07, 27 სექტემბერი 2023-ზე

2023-09-27T21:07:14Z

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-09-27T21:04:50Z

‎წყარო

Masatiani 12:38, 21 სექტემბერი 2023-ზე

2023-09-21T12:38:20Z

Masatiani 12:37, 21 სექტემბერი 2023-ზე

2023-09-21T12:37:05Z

Masatiani: ახალი გვერდი: '''დასთანი''' — სპარსული ლიტერატურული ტერმინი, აღნიშნავს მოთხ...

2023-09-21T12:36:17Z

ახალი გვერდი: '''დასთანი''' — სპარსული ლიტერატურული ტერმინი, აღნიშნავს მოთხ...

ახალი გვერდი

'''დასთანი''' — სპარსული ლიტერატურული ტერმინი, აღნიშნავს მოთხრობას, რომანს, პოეტურ თუ პროზაულ ვრცელ ნაწარმოებს ან ერთი ჩარჩოთი შემოფარგლულ კრებულს. ხალხური დასთანი გულისხმობს პოეტურ ძეგლთა პროზაულ გადამუშავებას დასთანებს, ამ მარტივი სტილის ნაწარმოებებს, მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა საგანგებოდ მომზადებულ მთქმელთა რეპერტუარში. ზამთრის გრძელ ღამეებში ყავახანებსა თუ შუა ბაზარში თავყრილობისას საათობით ისმენდა მდაბიო ხალხი ამ ფანტასტიკურ თხზულებებს, რომელთა გმირები გააფთრებით ებრძოდნენ ბოროტ ძალებს სიყვარულისა და სიკეთის გასამარჯვებლად. უკვე XII-XIII ს-ში ჩნდება ვრცელი ხალხური დასთანები რომანტიკულ–სათავგადასავლო და საგმირო-ისტორიული ხასიათისა („სამაქე აიარ“, „ისქანდერ-ნამე“, „დარაბ ნამე“, „ყაჰრამან-ნამე“). განსაკუთრებით ინტენსიურ ლიტერატურულ ფაქტად იქცა დასთანები XVI-XVII სს-ში („თუთი-ნამე“, „ნუშაფარინი“, „ბაჰრამ ო გოლანდამი“, „მეჰრ ო მაჰი“), იქმნებოდა დასთანების ანთოლოგიები. სპარსული ხალხური დასთანები ფართოდ გავრცელდა აღმოსავლურ ქვეყნებში ([[თურქეთი|თურქეთში]], [[აზერბაიჯანი|აზერბაიჯანში]], შუა აზიაში). საქართველოშიც იცნობდნენ და თარგმნიდნენ დასთანებს („ყარამანიანი“, „მირიანი“, „ბარამგულანდამიანი“). ზოგი მათგანი დღეს მხოლოდ ქართული ვერსიებითაა ცნობილი („სეილანიანი“, „ვარშაყიანი“).

==ლიტერატურა==
[https://catalog.nplg.gov.ge/search*geo/?searchtype=t&SORT=D&searcharg=სპარსული+ხალხური+პროზის+ისტორიიდან&searchscope=1 ა. გვახარია], სპარსული ხალხური პროზის ისტორიიდან, თბ., 1973.

==წყარო==
[[ქართული მწერლობა: ლექსიკონი-ცნობარი]]

[[კატეგორია: ლიტერატურული ტერმინოლოგია]]
[[კატეგორია: ირანულ-ქართული ლიტერატურული ურთიერთობები]]
[[კატეგორია: თარგმანები]]

←წინა ვერსია		10:00, 19 ოქტომბერი 2023-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''დასთანი''' — სპარსული ლიტერატურული ტერმინი, აღნიშნავს მოთხრობას, რომანს, პოეტურ თუ პროზაულ ვრცელ ნაწარმოებს ან ერთი ჩარჩოთი შემოფარგლულ კრებულს. ხალხური დასთანი გულისხმობს პოეტურ ძეგლთა პროზაულ გადამუშავებას დასთანებს, ამ მარტივი სტილის ნაწარმოებებს, მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა საგანგებოდ მომზადებულ [[მთქმელი\|მთქმელთა]] [[რეპერტუარი\|რეპერტუარში]]. ზამთრის გრძელ ღამეებში ყავახანებსა თუ შუა [[ბაზარი\|ბაზარში]] თავყრილობისას საათობით ისმენდა მდაბიო ხალხი ამ ფანტასტიკურ თხზულებებს, რომელთა გმირები გააფთრებით ებრძოდნენ ბოროტ ძალებს სიყვარულისა და სიკეთის გასამარჯვებლად. უკვე XII-XIII ს-ში ჩნდება ვრცელი ხალხური დასთანები რომანტიკულ–სათავგადასავლო და საგმირო-ისტორიული ხასიათისა („სამაქე აიარ“, „ისქანდერ-ნამე“, „დარაბ ნამე“, „ყაჰრამან-ნამე“). განსაკუთრებით ინტენსიურ ლიტერატურულ ფაქტად იქცა დასთანები XVI-XVII სს-ში („თუთი-ნამე“, „ნუშაფარინი“, „ბაჰრამ ო გოლანდამი“, „მეჰრ ო მაჰი“), იქმნებოდა დასთანების ანთოლოგიები. სპარსული ხალხური დასთანები ფართოდ გავრცელდა აღმოსავლურ ქვეყნებში ([[თურქეთი\|თურქეთში]], [[აზერბაიჯანი\|აზერბაიჯანში]], შუა [[აზია]]ში). [[საქართველო]]შიც იცნობდნენ და თარგმნიდნენ დასთანებს („[[ყარამანიანი]]“, „[[მირიანი (თხზულება)\|მირიანი]]“, „[[ბარამგულანდამიანი]]“). ზოგი მათგანი დღეს მხოლოდ ქართული ვერსიებითაა ცნობილი („სეილანიანი“, „ვარშაყიანი“).	+	'''დასთანი''' – სპარსული ლიტერატურული ტერმინი, აღნიშნავს მოთხრობას, რომანს, პოეტურ თუ პროზაულ ვრცელ ნაწარმოებს ან ერთი ჩარჩოთი შემოფარგლულ კრებულს. ხალხური დასთანი გულისხმობს პოეტურ ძეგლთა პროზაულ გადამუშავებას დასთანებს, ამ მარტივი სტილის ნაწარმოებებს, მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა საგანგებოდ მომზადებულ [[მთქმელი\|მთქმელთა]] [[რეპერტუარი\|რეპერტუარში]]. ზამთრის გრძელ ღამეებში ყავახანებსა თუ შუა [[ბაზარი\|ბაზარში]] თავყრილობისას საათობით ისმენდა მდაბიო ხალხი ამ ფანტასტიკურ თხზულებებს, რომელთა გმირები გააფთრებით ებრძოდნენ ბოროტ ძალებს სიყვარულისა და სიკეთის გასამარჯვებლად. უკვე XII-XIII ს-ში ჩნდება ვრცელი ხალხური დასთანები რომანტიკულ–სათავგადასავლო და საგმირო-ისტორიული ხასიათისა („სამაქე აიარ“, „ისქანდერ-ნამე“, „დარაბ ნამე“, „ყაჰრამან-ნამე“). განსაკუთრებით ინტენსიურ ლიტერატურულ ფაქტად იქცა დასთანები XVI-XVII სს-ში („თუთი-ნამე“, „ნუშაფარინი“, „ბაჰრამ ო გოლანდამი“, „მეჰრ ო მაჰი“), იქმნებოდა დასთანების ანთოლოგიები. სპარსული ხალხური დასთანები ფართოდ გავრცელდა აღმოსავლურ ქვეყნებში ([[თურქეთი\|თურქეთში]], [[აზერბაიჯანი\|აზერბაიჯანში]], შუა [[აზია]]ში). [[საქართველო]]შიც იცნობდნენ და თარგმნიდნენ დასთანებს („[[ყარამანიანი]]“, „[[მირიანი (თხზულება)\|მირიანი]]“, „[[ბარამგულანდამიანი]]“). ზოგი მათგანი დღეს მხოლოდ ქართული ვერსიებითაა ცნობილი („სეილანიანი“, „ვარშაყიანი“).

←წინა ვერსია		19:43, 8 ოქტომბერი 2023-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''დასთანი''' — სპარსული ლიტერატურული ტერმინი, აღნიშნავს მოთხრობას, რომანს, პოეტურ თუ პროზაულ ვრცელ ნაწარმოებს ან ერთი ჩარჩოთი შემოფარგლულ კრებულს. ხალხური დასთანი გულისხმობს პოეტურ ძეგლთა პროზაულ გადამუშავებას დასთანებს, ამ მარტივი სტილის ნაწარმოებებს, მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა საგანგებოდ მომზადებულ [[მთქმელი\|მთქმელთა]] [[რეპერტუარი\|რეპერტუარში]]. ზამთრის გრძელ ღამეებში ყავახანებსა თუ შუა [[ბაზარი\|ბაზარში]] თავყრილობისას საათობით ისმენდა მდაბიო ხალხი ამ ფანტასტიკურ თხზულებებს, რომელთა გმირები გააფთრებით ებრძოდნენ ბოროტ ძალებს სიყვარულისა და სიკეთის გასამარჯვებლად. უკვე XII-XIII ს-ში ჩნდება ვრცელი ხალხური დასთანები რომანტიკულ–სათავგადასავლო და საგმირო-ისტორიული ხასიათისა („სამაქე აიარ“, „ისქანდერ-ნამე“, „დარაბ ნამე“, „ყაჰრამან-ნამე“). განსაკუთრებით ინტენსიურ ლიტერატურულ ფაქტად იქცა დასთანები XVI-XVII სს-ში („თუთი-ნამე“, „ნუშაფარინი“, „ბაჰრამ ო გოლანდამი“, „მეჰრ ო მაჰი“), იქმნებოდა დასთანების ანთოლოგიები. სპარსული ხალხური დასთანები ფართოდ გავრცელდა აღმოსავლურ ქვეყნებში ([[თურქეთი\|თურქეთში]], [[აზერბაიჯანი\|აზერბაიჯანში]], შუა [[აზია]]ში). [[საქართველო]]შიც იცნობდნენ და თარგმნიდნენ დასთანებს („[[ყარამანიანი]]“, „[[მირიანი]]“, „[[ბარამგულანდამიანი]]“). ზოგი მათგანი დღეს მხოლოდ ქართული ვერსიებითაა ცნობილი („სეილანიანი“, „ვარშაყიანი“).	+	'''დასთანი''' — სპარსული ლიტერატურული ტერმინი, აღნიშნავს მოთხრობას, რომანს, პოეტურ თუ პროზაულ ვრცელ ნაწარმოებს ან ერთი ჩარჩოთი შემოფარგლულ კრებულს. ხალხური დასთანი გულისხმობს პოეტურ ძეგლთა პროზაულ გადამუშავებას დასთანებს, ამ მარტივი სტილის ნაწარმოებებს, მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა საგანგებოდ მომზადებულ [[მთქმელი\|მთქმელთა]] [[რეპერტუარი\|რეპერტუარში]]. ზამთრის გრძელ ღამეებში ყავახანებსა თუ შუა [[ბაზარი\|ბაზარში]] თავყრილობისას საათობით ისმენდა მდაბიო ხალხი ამ ფანტასტიკურ თხზულებებს, რომელთა გმირები გააფთრებით ებრძოდნენ ბოროტ ძალებს სიყვარულისა და სიკეთის გასამარჯვებლად. უკვე XII-XIII ს-ში ჩნდება ვრცელი ხალხური დასთანები რომანტიკულ–სათავგადასავლო და საგმირო-ისტორიული ხასიათისა („სამაქე აიარ“, „ისქანდერ-ნამე“, „დარაბ ნამე“, „ყაჰრამან-ნამე“). განსაკუთრებით ინტენსიურ ლიტერატურულ ფაქტად იქცა დასთანები XVI-XVII სს-ში („თუთი-ნამე“, „ნუშაფარინი“, „ბაჰრამ ო გოლანდამი“, „მეჰრ ო მაჰი“), იქმნებოდა დასთანების ანთოლოგიები. სპარსული ხალხური დასთანები ფართოდ გავრცელდა აღმოსავლურ ქვეყნებში ([[თურქეთი\|თურქეთში]], [[აზერბაიჯანი\|აზერბაიჯანში]], შუა [[აზია]]ში). [[საქართველო]]შიც იცნობდნენ და თარგმნიდნენ დასთანებს („[[ყარამანიანი]]“, „[[მირიანი (თხზულება)\|მირიანი]]“, „[[ბარამგულანდამიანი]]“). ზოგი მათგანი დღეს მხოლოდ ქართული ვერსიებითაა ცნობილი („სეილანიანი“, „ვარშაყიანი“).

←წინა ვერსია		19:35, 8 ოქტომბერი 2023-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''დასთანი''' — სპარსული ლიტერატურული ტერმინი, აღნიშნავს მოთხრობას, რომანს, პოეტურ თუ პროზაულ ვრცელ ნაწარმოებს ან ერთი ჩარჩოთი შემოფარგლულ კრებულს. ხალხური დასთანი გულისხმობს პოეტურ ძეგლთა პროზაულ გადამუშავებას დასთანებს, ამ მარტივი სტილის ნაწარმოებებს, მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა საგანგებოდ მომზადებულ [[მთქმელი\|მთქმელთა]] [[რეპერტუარი\|რეპერტუარში]]. ზამთრის გრძელ ღამეებში ყავახანებსა თუ შუა [[ბაზარი\|ბაზარში]] თავყრილობისას საათობით ისმენდა მდაბიო ხალხი ამ ფანტასტიკურ თხზულებებს, რომელთა გმირები გააფთრებით ებრძოდნენ ბოროტ ძალებს სიყვარულისა და სიკეთის გასამარჯვებლად. უკვე XII-XIII ს-ში ჩნდება ვრცელი ხალხური დასთანები რომანტიკულ–სათავგადასავლო და საგმირო-ისტორიული ხასიათისა („სამაქე აიარ“, „ისქანდერ-ნამე“, „დარაბ ნამე“, „ყაჰრამან-ნამე“). განსაკუთრებით ინტენსიურ ლიტერატურულ ფაქტად იქცა დასთანები XVI-XVII სს-ში („თუთი-ნამე“, „ნუშაფარინი“, „ბაჰრამ ო გოლანდამი“, „მეჰრ ო მაჰი“), იქმნებოდა დასთანების ანთოლოგიები. სპარსული ხალხური დასთანები ფართოდ გავრცელდა აღმოსავლურ ქვეყნებში ([[თურქეთი\|თურქეთში]], [[აზერბაიჯანი\|აზერბაიჯანში]], შუა [[აზია]]ში). [[საქართველო]]შიც იცნობდნენ და თარგმნიდნენ დასთანებს (~~„ყარამანიანი“~~, ~~„მირიანი“~~, „[[ბარამგულანდამიანი]]“). ზოგი მათგანი დღეს მხოლოდ ქართული ვერსიებითაა ცნობილი („სეილანიანი“, „ვარშაყიანი“).	+	'''დასთანი''' — სპარსული ლიტერატურული ტერმინი, აღნიშნავს მოთხრობას, რომანს, პოეტურ თუ პროზაულ ვრცელ ნაწარმოებს ან ერთი ჩარჩოთი შემოფარგლულ კრებულს. ხალხური დასთანი გულისხმობს პოეტურ ძეგლთა პროზაულ გადამუშავებას დასთანებს, ამ მარტივი სტილის ნაწარმოებებს, მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა საგანგებოდ მომზადებულ [[მთქმელი\|მთქმელთა]] [[რეპერტუარი\|რეპერტუარში]]. ზამთრის გრძელ ღამეებში ყავახანებსა თუ შუა [[ბაზარი\|ბაზარში]] თავყრილობისას საათობით ისმენდა მდაბიო ხალხი ამ ფანტასტიკურ თხზულებებს, რომელთა გმირები გააფთრებით ებრძოდნენ ბოროტ ძალებს სიყვარულისა და სიკეთის გასამარჯვებლად. უკვე XII-XIII ს-ში ჩნდება ვრცელი ხალხური დასთანები რომანტიკულ–სათავგადასავლო და საგმირო-ისტორიული ხასიათისა („სამაქე აიარ“, „ისქანდერ-ნამე“, „დარაბ ნამე“, „ყაჰრამან-ნამე“). განსაკუთრებით ინტენსიურ ლიტერატურულ ფაქტად იქცა დასთანები XVI-XVII სს-ში („თუთი-ნამე“, „ნუშაფარინი“, „ბაჰრამ ო გოლანდამი“, „მეჰრ ო მაჰი“), იქმნებოდა დასთანების ანთოლოგიები. სპარსული ხალხური დასთანები ფართოდ გავრცელდა აღმოსავლურ ქვეყნებში ([[თურქეთი\|თურქეთში]], [[აზერბაიჯანი\|აზერბაიჯანში]], შუა [[აზია]]ში). [[საქართველო]]შიც იცნობდნენ და თარგმნიდნენ დასთანებს („[[ყარამანიანი]]“, „[[მირიანი]]“, „[[ბარამგულანდამიანი]]“). ზოგი მათგანი დღეს მხოლოდ ქართული ვერსიებითაა ცნობილი („სეილანიანი“, „ვარშაყიანი“).

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
-'''დასთანი''' — სპარსული ლიტერატურული ტერმინი, აღნიშნავს მოთხრობას, რომანს, პოეტურ თუ პროზაულ ვრცელ ნაწარმოებს ან ერთი ჩარჩოთი შემოფარგლულ კრებულს. ხალხური დასთანი გულისხმობს პოეტურ ძეგლთა პროზაულ გადამუშავებას დასთანებს, ამ მარტივი სტილის ნაწარმოებებს, მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა საგანგებოდ მომზადებულ მთქმელთა რეპერტუარში. ზამთრის გრძელ ღამეებში ყავახანებსა თუ შუა ბაზარში თავყრილობისას საათობით ისმენდა მდაბიო ხალხი ამ ფანტასტიკურ თხზულებებს, რომელთა გმირები გააფთრებით ებრძოდნენ ბოროტ ძალებს სიყვარულისა და სიკეთის გასამარჯვებლად. უკვე XII-XIII ს-ში ჩნდება ვრცელი ხალხური დასთანები რომანტიკულ–სათავგადასავლო და საგმირო-ისტორიული ხასიათისა („სამაქე აიარ“, „ისქანდერ-ნამე“, „დარაბ ნამე“, „ყაჰრამან-ნამე“). განსაკუთრებით ინტენსიურ ლიტერატურულ ფაქტად იქცა დასთანები XVI-XVII სს-ში („თუთი-ნამე“, „ნუშაფარინი“, „ბაჰრამ ო გოლანდამი“, „მეჰრ ო მაჰი“), იქმნებოდა დასთანების ანთოლოგიები. სპარსული ხალხური დასთანები ფართოდ გავრცელდა აღმოსავლურ ქვეყნებში ([[თურქეთი|თურქეთში]], [[აზერბაიჯანი|აზერბაიჯანში]], შუა აზიაში). საქართველოშიც იცნობდნენ და თარგმნიდნენ დასთანებს („ყარამანიანი“, „მირიანი“, „[[ბარამგულანდამიანი]]“). ზოგი მათგანი დღეს მხოლოდ ქართული ვერსიებითაა ცნობილი („სეილანიანი“, „ვარშაყიანი“).
+'''დასთანი''' — სპარსული ლიტერატურული ტერმინი, აღნიშნავს მოთხრობას, რომანს, პოეტურ თუ პროზაულ ვრცელ ნაწარმოებს ან ერთი ჩარჩოთი შემოფარგლულ კრებულს. ხალხური დასთანი გულისხმობს პოეტურ ძეგლთა პროზაულ გადამუშავებას დასთანებს, ამ მარტივი სტილის ნაწარმოებებს, მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა საგანგებოდ მომზადებულ [[მთქმელი|მთქმელთა]] [[რეპერტუარი|რეპერტუარში]]. ზამთრის გრძელ ღამეებში ყავახანებსა თუ შუა [[ბაზარი|ბაზარში]] თავყრილობისას საათობით ისმენდა მდაბიო ხალხი ამ ფანტასტიკურ თხზულებებს, რომელთა გმირები გააფთრებით ებრძოდნენ ბოროტ ძალებს სიყვარულისა და სიკეთის გასამარჯვებლად. უკვე XII-XIII ს-ში ჩნდება ვრცელი ხალხური დასთანები რომანტიკულ–სათავგადასავლო და საგმირო-ისტორიული ხასიათისა („სამაქე აიარ“, „ისქანდერ-ნამე“, „დარაბ ნამე“, „ყაჰრამან-ნამე“). განსაკუთრებით ინტენსიურ ლიტერატურულ ფაქტად იქცა დასთანები XVI-XVII სს-ში („თუთი-ნამე“, „ნუშაფარინი“, „ბაჰრამ ო გოლანდამი“, „მეჰრ ო მაჰი“), იქმნებოდა დასთანების ანთოლოგიები. სპარსული ხალხური დასთანები ფართოდ გავრცელდა აღმოსავლურ ქვეყნებში ([[თურქეთი|თურქეთში]], [[აზერბაიჯანი|აზერბაიჯანში]], შუა [[აზია]]ში). [[საქართველო]]შიც იცნობდნენ და თარგმნიდნენ დასთანებს („ყარამანიანი“, „მირიანი“, „[[ბარამგულანდამიანი]]“). ზოგი მათგანი დღეს მხოლოდ ქართული ვერსიებითაა ცნობილი („სეილანიანი“, „ვარშაყიანი“).
@@ ხაზი 8: / ხაზი 8: @@
 ==წყარო==
 [[ქართული მწერლობა: ლექსიკონი-ცნობარი]]
 [[კატეგორია: ლიტერატურული ტერმინები]]

@@ ხაზი 10: / ხაზი 10: @@
-[[კატეგორია: ლიტერატურული ტერმინოლოგია]]
+[[კატეგორია: ლიტერატურული ტერმინები]]
-[[კატეგორია: ირანულ-ქართული ისტორიული ურთიერთობები]]
 [[კატეგორია: თარგმანები]]

←წინა ვერსია		12:38, 21 სექტემბერი 2023-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''დასთანი''' — სპარსული ლიტერატურული ტერმინი, აღნიშნავს მოთხრობას, რომანს, პოეტურ თუ პროზაულ ვრცელ ნაწარმოებს ან ერთი ჩარჩოთი შემოფარგლულ კრებულს. ხალხური დასთანი გულისხმობს პოეტურ ძეგლთა პროზაულ გადამუშავებას დასთანებს, ამ მარტივი სტილის ნაწარმოებებს, მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა საგანგებოდ მომზადებულ მთქმელთა რეპერტუარში. ზამთრის გრძელ ღამეებში ყავახანებსა თუ შუა ბაზარში თავყრილობისას საათობით ისმენდა მდაბიო ხალხი ამ ფანტასტიკურ თხზულებებს, რომელთა გმირები გააფთრებით ებრძოდნენ ბოროტ ძალებს სიყვარულისა და სიკეთის გასამარჯვებლად. უკვე XII-XIII ს-ში ჩნდება ვრცელი ხალხური დასთანები რომანტიკულ–სათავგადასავლო და საგმირო-ისტორიული ხასიათისა („სამაქე აიარ“, „ისქანდერ-ნამე“, „დარაბ ნამე“, „ყაჰრამან-ნამე“). განსაკუთრებით ინტენსიურ ლიტერატურულ ფაქტად იქცა დასთანები XVI-XVII სს-ში („თუთი-ნამე“, „ნუშაფარინი“, „ბაჰრამ ო გოლანდამი“, „მეჰრ ო მაჰი“), იქმნებოდა დასთანების ანთოლოგიები. სპარსული ხალხური დასთანები ფართოდ გავრცელდა აღმოსავლურ ქვეყნებში ([[თურქეთი\|თურქეთში]], [[აზერბაიჯანი\|აზერბაიჯანში]], შუა აზიაში). საქართველოშიც იცნობდნენ და თარგმნიდნენ დასთანებს („ყარამანიანი“, „მირიანი“, ~~„ბარამგულანდამიანი“~~). ზოგი მათგანი დღეს მხოლოდ ქართული ვერსიებითაა ცნობილი („სეილანიანი“, „ვარშაყიანი“).	+	'''დასთანი''' — სპარსული ლიტერატურული ტერმინი, აღნიშნავს მოთხრობას, რომანს, პოეტურ თუ პროზაულ ვრცელ ნაწარმოებს ან ერთი ჩარჩოთი შემოფარგლულ კრებულს. ხალხური დასთანი გულისხმობს პოეტურ ძეგლთა პროზაულ გადამუშავებას დასთანებს, ამ მარტივი სტილის ნაწარმოებებს, მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა საგანგებოდ მომზადებულ მთქმელთა რეპერტუარში. ზამთრის გრძელ ღამეებში ყავახანებსა თუ შუა ბაზარში თავყრილობისას საათობით ისმენდა მდაბიო ხალხი ამ ფანტასტიკურ თხზულებებს, რომელთა გმირები გააფთრებით ებრძოდნენ ბოროტ ძალებს სიყვარულისა და სიკეთის გასამარჯვებლად. უკვე XII-XIII ს-ში ჩნდება ვრცელი ხალხური დასთანები რომანტიკულ–სათავგადასავლო და საგმირო-ისტორიული ხასიათისა („სამაქე აიარ“, „ისქანდერ-ნამე“, „დარაბ ნამე“, „ყაჰრამან-ნამე“). განსაკუთრებით ინტენსიურ ლიტერატურულ ფაქტად იქცა დასთანები XVI-XVII სს-ში („თუთი-ნამე“, „ნუშაფარინი“, „ბაჰრამ ო გოლანდამი“, „მეჰრ ო მაჰი“), იქმნებოდა დასთანების ანთოლოგიები. სპარსული ხალხური დასთანები ფართოდ გავრცელდა აღმოსავლურ ქვეყნებში ([[თურქეთი\|თურქეთში]], [[აზერბაიჯანი\|აზერბაიჯანში]], შუა აზიაში). საქართველოშიც იცნობდნენ და თარგმნიდნენ დასთანებს („ყარამანიანი“, „მირიანი“, „[[ბარამგულანდამიანი]]“). ზოგი მათგანი დღეს მხოლოდ ქართული ვერსიებითაა ცნობილი („სეილანიანი“, „ვარშაყიანი“).