ევროპარლამენტი - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili: /* ევროპარლამენტის კონტროლი ევროკავშირის სხვა ინსტიტუტებზე */

2023-02-22T16:14:22Z

‎ევროპარლამენტის კონტროლი ევროკავშირის სხვა ინსტიტუტებზე

Tkenchoshvili 15:35, 21 თებერვალი 2023-ზე

2023-02-21T15:35:18Z

ცვლილებების ჩვენება

Tkenchoshvili 21:50, 11 თებერვალი 2023-ზე

2023-02-11T21:50:10Z

ცვლილებების ჩვენება

Tkenchoshvili: /* პოლიტიკური ჯგუფები */

2023-02-11T21:39:30Z

‎პოლიტიკური ჯგუფები

Tkenchoshvili: /* ევროპარლამენტის არჩევნები */

2023-02-11T21:34:55Z

‎ევროპარლამენტის არჩევნები

Tkenchoshvili: ახალი გვერდი: '''ევროპარლამენტი''' – ევროკავშირის ერთადერთი პირდაპირ არჩე...

2023-02-11T21:31:09Z

ახალი გვერდი: '''ევროპარლამენტი''' – ევროკავშირის ერთადერთი პირდაპირ არჩე...

ცვლილებების ჩვენება

@@ ხაზი 166: / ხაზი 166: @@
 მეხუთე, ევროკავშირის ფუნქციონირების ხელშეკრულების 286-ე და 287-ე მუხლების საფუძველზე, აუდიტორთა ევროპული სასამართლოს წევრებს ევროკავშირის საბჭო ევროპარლამენტთან კონსულტაციით ნიშნავს.
-მეექვსე, ევროკავშირის ფუნქციონირების ხელშეკრულების 228-ე მუხლის საფუძველზე, ევროპული ომბუდსმენის შერჩევა მთლიანად ევროპარლამენტის მიერ ხორციელდება. ამ პროცესში საბჭოს არანაირი როლი არ გააჩნია. გარკვეული თვალსაზრისით, შეიძლება ითქვას, რომ ევროპული ომბუდსმენი კვაზი-საპარლამენტო პოსტია.
+მეექვსე, ევროკავშირის ფუნქციონირების ხელშეკრულების 228-ე მუხლის საფუძველზე, [[ევროპული ომბუდსმენი]]ს შერჩევა მთლიანად ევროპარლამენტის მიერ ხორციელდება. ამ პროცესში საბჭოს არანაირი როლი არ გააჩნია. გარკვეული თვალსაზრისით, შეიძლება ითქვას, რომ ევროპული ომბუდსმენი კვაზი-საპარლამენტო პოსტია.
 ევროპარლამენტის ძალაუფლების შეფასება რთულია, რადგან მისი გავლენა ძირითადად არაფორმალურია. ევროკომისიისა და საბჭოს წარმომადგენლებთან არაფორმალური კონტაქტების გამო, ასევე შეუძლებელია ევროპარლამენტის მხრიდან დარწმუნებისა და ლობირების პროცესების მონიტორინგი. მიუხედავად დღეისათვის მზარდი უფლებებისა, ევროპარლამენტს მაინც ბევრი სუსტი მხარე აქვს. ევროპარლამენტის სისუსტეზე მეტყველებს შემდეგი (Nugent, 2010, pp. 183-184):

@@ ხაზი 71: / ხაზი 71: @@
 წლის არჩევნების შედეგების გათვალისწინებით, ფუნქციონირებდა 7 პოლიტიკური ჯგუფი (European Parliament, 2015a):
-ევროპული სახალხო პარტია (EPP);
+* ევროპული სახალხო პარტია (EPP);
+* სოციალისტებისა და დემოკრატების პროგრესული ალიანსი (S&D);
-სოციალისტებისა და დემოკრატების პროგრესული ალიანსი (S&D);
+* ლიბერალებისა და დემოკრატების ალიანსი ევროპისთვის (ALDE);
+* კონსერვატორებისა და რეფორმისტების ევროპული ჯგუფი (ECR);
-ლიბერალებისა და დემოკრატების ალიანსი ევროპისთვის (ALDE);
+* გაერთიანებული ევროპელი მემარცხენეებისა და ნორდიკული მწვანე მემარცხენეების კონფედერალური ჯგუფი (GUE/NGL);
+* მწვანეების  ევროპული (GREENS/EFA); თავისუფალი ალიანსი
-კონსერვატორებისა და რეფორმისტების ევროპული ჯგუფი (ECR);
+* თავისუფლებისა და პირდაპირი დემოკრატიის ევროპა (EFD).
-−
 გაერთიანებული ევროპელი მემარცხენეებისა და ნორდიკული მწვანე მემარცხენეების კონფედერალური ჯგუფი (GUE/NGL);
-−
 მწვანეების  ევროპული (GREENS/EFA); თავისუფალი ალიანსი
-−
 თავისუფლებისა და პირდაპირი დემოკრატიის ევროპა (EFD).
 წლის არჩევნების საფუძველზე კი, ევროპარლამენტში წარმოდგენილია შემდეგი 7 პოლიტიკური ჯგუფი (European Parliament, 2019):
-„ევროპული სახალხო პარტია (ქრისტიან დემოკრატები)“ (EPP) – მემარჯვენე ცენტრისტები, პრო–ევროპული;
+* „ევროპული სახალხო პარტია (ქრისტიან დემოკრატები)“ (EPP) – მემარჯვენე ცენტრისტები, პრო-ევროპული;
-„ევროპარლამენტში სოციალისტებისა და დემოკრატების პროგრესული ალიანსი“ (S&D) — მემარცხენე ცენტრისტები, პრო-ევროპული;
+* „ევროპარლამენტში სოციალისტებისა და დემოკრატების პროგრესული ალიანსი“ (S&D) — მემარცხენე ცენტრისტები, პრო-ევროპული;
+* „განაახლე ევროპა“ (Renew) – ლიბერალები, ცენტრისტები, პრო-ევროპული;
-„განაახლე ევროპა“ (Renew) – ლიბერალები, ცენტრისტები, პრო-ევროპული;
+* „მწვანეები/ევროპული თავისუფალი ალიანსი“ (Greens-EFA) მწვანეები, რეგიონული პოლიტიკური პარტიები, მემარცხენეები, პრო-ევროპული;
-„მწვანეები/ევროპული თავისუფალი ალიანსი“ (Greens-EFA)
+* „იდენტობა და დემოკრატია“ (ID) — მემარჯვენე პოპულისტური, უკიდურესი მემარჯვენე; ნაციონალისტური, ევროსკეპტიკოსი;
+* „ევროპელი კონსერვატორები და რეფორმატორები“ (ECR) — მემარჯვენე, ეროვნულ კონსერვატიული, ანტი–ფედერალისტური, ევროსკეპტიკოსი;
-მწვანეები, რეგიონული პოლიტიკური პარტიები, მემარცხენეები, პრო-ევროპული;
+* „მემარცხენეები ევროპარლამენტში“ (GUE/NGL) – მემარცხენე პოპულიზმი, უკიდურესი მემარცხენე, სოციალისტური, კომუნისტური, მსუბუქად ევროსკეპტიკოსი.
-−
 „იდენტობა და დემოკრატია“ (ID) — მემარჯვენე პოპულისტური, უკიდურესი მემარჯვენე; ნაციონალისტური, ევროსკეპტიკოსი;
-−
 „ევროპელი კონსერვატორები და რეფორმატორები“ (ECR) — მემარჯვენე, ეროვნულ კონსერვატიული, ანტი–ფედერალისტური, ევროსკეპტიკოსი;
-−
 „მემარცხენეები ევროპარლამენტში“ (GUE/NGL) – მემარცხენე პოპულიზმი, უკიდურესი მემარცხენე, სოციალისტური, კომუნისტური, მსუბუქად ევროსკეპტიკოსი.
 დანარჩენი ევროპარლამენტარები არცერთი ჯგუფის წევრები არ არიან.

@@ ხაზი 10: / ხაზი 10: @@
 საარჩევნო სისტემა ყველა სახელმწიფოში განსხვავებულია. თუმცა, არჩევნები 705 ევროპარლამენტარის პოსტისთვის ხუთ წელიწადში ერთხელ პროპორციული წესით ტარდება. აღსანიშნავია, რომ არჩევნები ოთხი დღის მანძილზე, ევროკავშირის წევრ ქვეყნებში სხვადასხვა დროს იმართება. ასევე, საინტერესოა, რომ სხვადასხვა წევრ ქვეყანაში ევროპარლამენტარი განსხვავებული რაოდენობის მოქალაქეს წარმოადგენს. მაგალითად, 2014 წლის არჩევნებზე გერმანიაში ყოველ ერთ ევროპარლამენტარზე მოდიოდა 843,000 მოქალაქე, მალტაში კი – 70,000, საშუალო კი 659,000 იყო. ასეთი პრინციპი იმისთვის არის დანერგილი, რომ პატარა წევრი სახელმწიფოების ხმა და წარმომადგენლობა სათა ნადოდ იყოს წარმოდგენილი ევროპარლამენტსა და მისი გადაწყვეტილების მიღების პროცესში (Nugent, 2010, pp. 190-192; Chalmers, Davies & Monti, 2010, pp. 81-82).
-კიდევ ერთ მნიშვნელოვანი საკითხი, რომელიც არჩევნებს უკავშირდება არის ის, რომ 1979 წლის პირველი პირდაპირი არჩევნებიდან მოყოლებული, ყველა შემდეგ არჩევნებზე (2019 წლის გარდა) მოსახლეობის აქტივობის კლება დაფიქსირდა: 19796. 61,99%, 19846. 58,98%, 19896. 58,41%, 19946. 56,67%, 19996. 49,51%, 20046. 45,47%, 20096. 42,97%, 20146. 42,61%, 2019წ. – 50,62%. მკვლევარების აზრით, 2019 წლამდე კლებადი აქტივობა მინიმუმ შემდეგი მიზეზებით შეიძლება აიხსნას: პირველი, არჩევნები არ იყო მაღალი საზოგადოებრივი ინტერესის საგანი, ვინაიდან მისი შედეგები არ იწვევდა მთავრობის და პოლიტიკის ცვლილებას. მეორე, საარჩევნო კამპანიები მოკლებული იყო კოორდინაციას და თანმიმდევრულობას. მესამე, ცალკეული გამონაკლისების გარდა, ცნობილი და გამოცდილი პოლიტიკური ლიდერები ეროვნულ პოლიტიკაში მოღვაწეობას ამჯობინებდნენ, ეროვნული პარტიები ევროპარლამენტის არჩევნებისთვის რესურსების აქტიურ დახარჯვას ერიდებოდნენ, ზოგიერთი მთავრობა კი შეგნებულად დაბლა სწევდა ამ არჩევნების მნიშვნელობას, ვინაიდან ხშირად მისი შედეგების ასოცირება ხდებოდა მთავრობის ქმედებების შეფასებასთან. შესაბამისად, მედიის ინტერესიც ამ პროცესების მიმართ დაბალი იყო (Staab, 2011, გვ. 72-73; Dinan, 2010, გვ. 244; Bache, George & Bulmer, 2011, გვ. 302-303; Nugent, 2010, გვ. 192).
+კიდევ ერთ მნიშვნელოვანი საკითხი, რომელიც არჩევნებს უკავშირდება არის ის, რომ 1979 წლის პირველი პირდაპირი არჩევნებიდან მოყოლებული, ყველა შემდეგ არჩევნებზე (2019 წლის გარდა) მოსახლეობის აქტივობის კლება დაფიქსირდა: 1979წ.-61,99%, 1984წ.-58,98%, 19896წ.-58,41%, 1994წ.-56,67%, 1999წ.-49,51%, 2004წ.-45,47%, 2009წ.-42,97%, 2014წ.-42,61%, 2019წ. – 50,62%. მკვლევარების აზრით, 2019 წლამდე კლებადი აქტივობა მინიმუმ შემდეგი მიზეზებით შეიძლება აიხსნას: პირველი, არჩევნები არ იყო მაღალი საზოგადოებრივი ინტერესის საგანი, ვინაიდან მისი შედეგები არ იწვევდა მთავრობის და პოლიტიკის ცვლილებას. მეორე, საარჩევნო კამპანიები მოკლებული იყო კოორდინაციას და თანმიმდევრულობას. მესამე, ცალკეული გამონაკლისების გარდა, ცნობილი და გამოცდილი პოლიტიკური ლიდერები ეროვნულ პოლიტიკაში მოღვაწეობას ამჯობინებდნენ, ეროვნული პარტიები ევროპარლამენტის არჩევნებისთვის რესურსების აქტიურ დახარჯვას ერიდებოდნენ, ზოგიერთი მთავრობა კი შეგნებულად დაბლა სწევდა ამ არჩევნების მნიშვნელობას, ვინაიდან ხშირად მისი შედეგების ასოცირება ხდებოდა მთავრობის ქმედებების შეფასებასთან. შესაბამისად, მედიის ინტერესიც ამ პროცესების მიმართ დაბალი იყო (Staab, 2011, გვ. 72-73; Dinan, 2010, გვ. 244; Bache, George & Bulmer, 2011, გვ. 302-303; Nugent, 2010, გვ. 192).
 ამ მხრივ დიდად არც 2019 წლის საარჩევნო პროცესი იყო განსხვავებული. თუმცა, 2019 წლის შედარებით მაღალ შედეგებზე გავლენა მაინც იქონია რამდენიმე მნიშვნელოვანმა მოვლენამ. პიჩველი, ევროკავშირის მასშტაბით გაიზარდა ახალგაზრდების მონაწილეობა 25 წლამდე მოქალაქეებში დაფიქსირდა 14%-იანი ზრდა, 25-39 წლის მოქალაქეებში – 12%იანი მატება.