https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?action=history&feed=atom&title=%E1%83%98%E1%83%9B%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%97%E1%83%98 2026-04-26T03:38:51Z ამ გვერდის შესწორებათა ისტორია ვიკიში MediaWiki 1.19.24 https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%98%E1%83%9B%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%97%E1%83%98&diff=258017&oldid=prev 2025-12-30T09:18:31Z

<p>‎<span dir="auto"><span class="autocomment">წყარო</span></span></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">09:18, 30 დეკემბერი 2025-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 71:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 71:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები]]</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები]]</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:საქართველოს <del class="diffchange diffchange-inline">გეოგარაფია</del>]]</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:საქართველოს <ins class="diffchange diffchange-inline">გეოგრაფია</ins>]]</div></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%98%E1%83%9B%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%97%E1%83%98&diff=258016&oldid=prev 2025-12-30T09:18:14Z

<p>‎<span dir="auto"><span class="autocomment">ჭიაკოკონობა</span></span></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">09:18, 30 დეკემბერი 2025-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 65:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 65:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>===== ჭიაკოკონობა =====</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>===== ჭიაკოკონობა =====</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>საქართველოში საყოველთაოდ იყო გავრცელებული ჭიაკოკონობა და, ბუნებრივია, ამ მხრივ არც იმერეთი იყო გამონაკლისი. ის აღდგომის დიდ ხუთშაბათს იცოდნენ. ჭიაკოკონაზე გადამხტარი თან შესძახებდა: „ევერული კუდიანებსა”. მიიჩნევდნენ, რომ ამ ქმედებით ტანში შემჯდარი მავნებელი კუდიანები ცეცხლში ჩაცვივდებოდნენ; ცეცხლზე გადამხტარ პატარებს კი ეშმაკი არ შეუჯდებოდათ. იმერეთში იცოდნენ ჭიშკარზე „პაპაჯვარის” დაჭედება – ეს იყო ტირიფისაგან გაკეთებული ჯვარი. ეს კი ავი თვალის საწინაღმდეგოდ კეთდებოდა. რიტუალური ქმედებები სხვაც ბევრი შეიძლება მოვიყვანოთ, მაგრამ მხოლოდ ერთ მათგანზე შევჩერდებით. ახალი წლის წინა დღეს ქვემო იმერეთში ჭურების თავზე მამალს თავს წააწყვეტდნენ და ლოცვას იტყოდნენ: “ღმერთო, ჩვენს მამულს კარგი მოსხმა მიეციო”. სახლის უფროსი მამაკაცი, რომელსაც თავზე ძველი და დახეული სამოსი ჰქონდა წამოსხმული, თავწაწყვეტილ მამალს ვენახში (რომელიც კარმიდამოში ჰქონდა) შეიტანდა და მის სისხლს ვაზებს მოასხურებდა და უკან მობრუნებისას ძველმანს ვენახში ტოვებდა. ამ წესის შემსრულებლებს ღრმად სჯეროდათ, რომ ვენახი ბარაქიან მოსავლს მისცემდა <del class="diffchange diffchange-inline">34</del></div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>საქართველოში საყოველთაოდ იყო გავრცელებული ჭიაკოკონობა და, ბუნებრივია, ამ მხრივ არც იმერეთი იყო გამონაკლისი. ის აღდგომის დიდ ხუთშაბათს იცოდნენ. ჭიაკოკონაზე გადამხტარი თან შესძახებდა: „ევერული კუდიანებსა”. მიიჩნევდნენ, რომ ამ ქმედებით ტანში შემჯდარი მავნებელი კუდიანები ცეცხლში ჩაცვივდებოდნენ; ცეცხლზე გადამხტარ პატარებს კი ეშმაკი არ შეუჯდებოდათ. იმერეთში იცოდნენ ჭიშკარზე „პაპაჯვარის” დაჭედება – ეს იყო ტირიფისაგან გაკეთებული ჯვარი. ეს კი ავი თვალის საწინაღმდეგოდ კეთდებოდა. რიტუალური ქმედებები სხვაც ბევრი შეიძლება მოვიყვანოთ, მაგრამ მხოლოდ ერთ მათგანზე შევჩერდებით. ახალი წლის წინა დღეს ქვემო იმერეთში ჭურების თავზე მამალს თავს წააწყვეტდნენ და ლოცვას იტყოდნენ: “ღმერთო, ჩვენს მამულს კარგი მოსხმა მიეციო”. სახლის უფროსი მამაკაცი, რომელსაც თავზე ძველი და დახეული სამოსი ჰქონდა წამოსხმული, თავწაწყვეტილ მამალს ვენახში (რომელიც კარმიდამოში ჰქონდა) შეიტანდა და მის სისხლს ვაზებს მოასხურებდა და უკან მობრუნებისას ძველმანს ვენახში ტოვებდა. ამ წესის შემსრულებლებს ღრმად სჯეროდათ, რომ ვენახი ბარაქიან მოსავლს მისცემდა<ins class="diffchange diffchange-inline">.</ins></div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>==წყარო==</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>==წყარო==</div></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%98%E1%83%9B%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%97%E1%83%98&diff=258015&oldid=prev 2025-12-30T09:16:59Z

<p>‎<span dir="auto"><span class="autocomment">წყარო</span></span></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">09:16, 30 დეკემბერი 2025-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 71:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 71:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები]]</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები]]</div></td></tr> <tr><td colspan="2">&#160;</td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div><ins style="color: red; font-weight: bold; text-decoration: none;">[[კატეგორია:საქართველოს გეოგარაფია]]</ins></div></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%98%E1%83%9B%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%97%E1%83%98&diff=223332&oldid=prev 2024-04-17T15:09:29Z

<p>‎<span dir="auto"><span class="autocomment">გეოგრაფიული მედებარეობა</span></span></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">15:09, 17 აპრილი 2024-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 7:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 7:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>ეთნოგრაფიულ იმერეთს აღმოსავლეთიდან ლიხის მთა [[ქართლი|ქართლისაგან]] გამოჰყოფდა. სამხრეთით იმერეთს [[სამცხე]] ესაზღვრება, ჩრდილოეთით – [[რაჭა]] და [[ლეჩხუმი]], დასავლეთით – [[სამეგრელო]], ხოლო სამხრეთ-დასავლეთით – [[გურია]]. &#160;</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>ეთნოგრაფიულ იმერეთს აღმოსავლეთიდან ლიხის მთა [[ქართლი|ქართლისაგან]] გამოჰყოფდა. სამხრეთით იმერეთს [[სამცხე]] ესაზღვრება, ჩრდილოეთით – [[რაჭა]] და [[ლეჩხუმი]], დასავლეთით – [[სამეგრელო]], ხოლო სამხრეთ-დასავლეთით – [[გურია]]. &#160;</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთი ორ ნაწილად – ზემო იმერეთად და ქვემო იმერეთად იყოფა. ზემო იმერეთი ქართლ-იმერეთის ქედიდან იწყება და აღწევს იმ ადგილამდე, სადაც მდინარეები ყვირილა და ხანისწყალი მდ. რიონს ერთვის. ქვემო იმერეთი მოიცავს ტერიტორიას მდ. ყვირილას შესართავიდან ცხენისწყლამდე. ქვემო იმერეთი კოლხეთის დაბლობზეა გაშლილი. ის მეტ-ნაკლებად პლატოა, ვაკეა, ხოლო ზემო იმერეთი მთაგორიანი მხარეა. გარდა ზემო და ქვემო იმერეთისა, იმერეთში გამოიყოფა აგრეთვე ოკრიბა, რომელიც ძირითადად დღევანდელი ტყიბულის რაიონია. დღევანდელი ადმინისტრაციული დაყოფით იმერეთი მოიცავს აგრეთვე წყალტუბოს, ხონის, სამტრედიის, ვანის, [[ბაღდათი]]ს, თერჯოლის, ზესტაფონის, <del class="diffchange diffchange-inline">ხარაგაულის</del>, საჩხერისა და ჭიათურის რაიონებს. ოთხი უკანასკნელი რაიონი ზემო იმერეთში შედის. იმერეთის ცენტრია ქალაქი ქუთაისი. XVIII-XIX სს. მიჯნაზე იმერეთში 120 ათასი მცხოვრები იყო.</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთი ორ ნაწილად – ზემო იმერეთად და ქვემო იმერეთად იყოფა. ზემო იმერეთი ქართლ-იმერეთის ქედიდან იწყება და აღწევს იმ ადგილამდე, სადაც მდინარეები ყვირილა და ხანისწყალი მდ. რიონს ერთვის. ქვემო იმერეთი მოიცავს ტერიტორიას მდ. ყვირილას შესართავიდან ცხენისწყლამდე. ქვემო იმერეთი კოლხეთის დაბლობზეა გაშლილი. ის მეტ-ნაკლებად პლატოა, ვაკეა, ხოლო ზემო იმერეთი მთაგორიანი მხარეა. გარდა ზემო და ქვემო იმერეთისა, იმერეთში გამოიყოფა აგრეთვე ოკრიბა, რომელიც ძირითადად დღევანდელი ტყიბულის რაიონია. დღევანდელი ადმინისტრაციული დაყოფით იმერეთი მოიცავს აგრეთვე წყალტუბოს, ხონის, სამტრედიის, ვანის, [[ბაღდათი]]ს, <ins class="diffchange diffchange-inline">[[თერჯოლა|</ins>თერჯოლის<ins class="diffchange diffchange-inline">]]</ins>, ზესტაფონის, <ins class="diffchange diffchange-inline">[[ხარაგაული]]ს</ins>, საჩხერისა და <ins class="diffchange diffchange-inline">[[ჭიათურა|</ins>ჭიათურის<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>რაიონებს. ოთხი უკანასკნელი რაიონი ზემო იმერეთში შედის. იმერეთის ცენტრია ქალაქი ქუთაისი. XVIII-XIX სს. მიჯნაზე იმერეთში 120 ათასი მცხოვრები იყო.</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>====ზემო იმერეთი====</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>====ზემო იმერეთი====</div></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%98%E1%83%9B%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%97%E1%83%98&diff=222517&oldid=prev 2024-04-08T20:10:29Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">20:10, 8 აპრილი 2024-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>'''იმერეთი''' - დასავლეთ <del class="diffchange diffchange-inline">[[საქართველო]]ს </del>ყველაზე დიდი ისტორიულ-ეთნოგრაფიული ერთეული. იმერეთი საქართველოს ისტორიაში დიდი პოლიტიკური და გეოგრაფიული ერთეულიც იყო (მისი ფართობი 6.442 კვ. კმ.-ს აჭარბებს). აღმოსავლეთ საქართველო თუ ქართულ წყაროებში ამერეთად (ლიხის ქედის ამიერ მხარედ) გაიაზრებოდა და იწოდებოდა, დასავლეთ საქართველოს (ლიხის ქედის იმიერ მხარეს) იმერეთს უწოდებდნენ, რომელშიც საკუთრივ იმერეთის ეთნოგრაფიული რეგიონის გარდა დასავლეთ საქართველოს სხვა ეთნოგრაფიული რეგიონებიც იგულისხმება. ახლაც „იმერელი” აღმოსავლეთ საქართველოში მცხოვრებთათვის დასავლეთ საქართველოს ყველა მკვიდრია. ამავე დროს, ერთიანი საქართველოს დაშლის შემდეგ, დასავლეთ საქართველო იმერეთის სამეფოში შევიდა, რომელიც, თავის მხრივ, რამდენიმე ცალკეული სამთავროსაგან შედგებოდა.</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>'''იმერეთი''' - დასავლეთ <ins class="diffchange diffchange-inline">საქართველოს </ins>ყველაზე დიდი ისტორიულ-ეთნოგრაფიული ერთეული. იმერეთი საქართველოს ისტორიაში დიდი პოლიტიკური და გეოგრაფიული ერთეულიც იყო (მისი ფართობი 6.442 კვ. კმ.-ს აჭარბებს). აღმოსავლეთ საქართველო თუ ქართულ წყაროებში ამერეთად (ლიხის ქედის ამიერ მხარედ) გაიაზრებოდა და იწოდებოდა, დასავლეთ საქართველოს (ლიხის ქედის იმიერ მხარეს) იმერეთს უწოდებდნენ, რომელშიც საკუთრივ იმერეთის ეთნოგრაფიული რეგიონის გარდა დასავლეთ საქართველოს სხვა ეთნოგრაფიული რეგიონებიც იგულისხმება. ახლაც „იმერელი” აღმოსავლეთ საქართველოში მცხოვრებთათვის დასავლეთ საქართველოს ყველა მკვიდრია. ამავე დროს, ერთიანი საქართველოს დაშლის შემდეგ, დასავლეთ საქართველო იმერეთის სამეფოში შევიდა, რომელიც, თავის მხრივ, რამდენიმე ცალკეული სამთავროსაგან შედგებოდა.</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>====სახელწოდება====</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>====სახელწოდება====</div></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%98%E1%83%9B%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%97%E1%83%98&diff=222516&oldid=prev 2024-04-08T20:09:55Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">20:09, 8 აპრილი 2024-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>'''იმერეთი''' - დასავლეთ <del class="diffchange diffchange-inline">საქართველოს </del>ყველაზე დიდი ისტორიულ-ეთნოგრაფიული ერთეული. იმერეთი საქართველოს ისტორიაში დიდი პოლიტიკური და გეოგრაფიული ერთეულიც იყო (მისი ფართობი 6.442 კვ. კმ.-ს აჭარბებს). აღმოსავლეთ საქართველო თუ ქართულ წყაროებში ამერეთად (ლიხის ქედის ამიერ მხარედ) გაიაზრებოდა და იწოდებოდა, დასავლეთ საქართველოს (ლიხის ქედის იმიერ მხარეს) იმერეთს უწოდებდნენ, რომელშიც საკუთრივ იმერეთის ეთნოგრაფიული რეგიონის გარდა დასავლეთ საქართველოს სხვა ეთნოგრაფიული რეგიონებიც იგულისხმება. ახლაც „იმერელი” აღმოსავლეთ საქართველოში მცხოვრებთათვის დასავლეთ საქართველოს ყველა მკვიდრია. ამავე დროს, ერთიანი საქართველოს დაშლის შემდეგ, დასავლეთ საქართველო იმერეთის სამეფოში შევიდა, რომელიც, თავის მხრივ, რამდენიმე ცალკეული სამთავროსაგან შედგებოდა.</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>'''იმერეთი''' - დასავლეთ <ins class="diffchange diffchange-inline">[[საქართველო]]ს </ins>ყველაზე დიდი ისტორიულ-ეთნოგრაფიული ერთეული. იმერეთი საქართველოს ისტორიაში დიდი პოლიტიკური და გეოგრაფიული ერთეულიც იყო (მისი ფართობი 6.442 კვ. კმ.-ს აჭარბებს). აღმოსავლეთ საქართველო თუ ქართულ წყაროებში ამერეთად (ლიხის ქედის ამიერ მხარედ) გაიაზრებოდა და იწოდებოდა, დასავლეთ საქართველოს (ლიხის ქედის იმიერ მხარეს) იმერეთს უწოდებდნენ, რომელშიც საკუთრივ იმერეთის ეთნოგრაფიული რეგიონის გარდა დასავლეთ საქართველოს სხვა ეთნოგრაფიული რეგიონებიც იგულისხმება. ახლაც „იმერელი” აღმოსავლეთ საქართველოში მცხოვრებთათვის დასავლეთ საქართველოს ყველა მკვიდრია. ამავე დროს, ერთიანი საქართველოს დაშლის შემდეგ, დასავლეთ საქართველო იმერეთის სამეფოში შევიდა, რომელიც, თავის მხრივ, რამდენიმე ცალკეული სამთავროსაგან შედგებოდა.</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>====სახელწოდება====</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>====სახელწოდება====</div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 36:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 36:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთის ოკრიბის მიკრორაიონში უძველესი დროიდან მისდევდნენ რკინის მოპოვებასა და დამუშავებას. მოიპოვებდნენ და ამუშავებდნენ აგრეთვე ისეთ ძვირფას მინერალს როგორიცაა, [[გიშერი]]. ოკრიბელებს გიშრის ხელობა მამა-პაპით მოსდგამდათ. მეცნიერებს აქ დადასტურებული აქვთ გიშრის ციბრუტით დამუშავების ტექნიკა ([[სოფელი კურსები]]). გიშრის წარმოებისათვის დამახასიათებელი იყო სახლიკაცთა გაერთიანება, ამხანაგობა. ოკრიბული გიშერი საქართველოს გარეთაც გადიოდა. გიშრის მიმართ ყოველთვის დიდ ინტერსს იჩენდნენ ქართველი ქალები; მას ავი თვალისაგან დაცვის თვისებასაც მიაწერდნენ. ოკრიბაში უხვად მოიპოვებოდა ქვა, რომლისაგანაც [[საცეხველი|საცეხველს]] ამზადებდნენ. საცხეველში ძირითადად მარცვლეულს (უფრო ღომს) ცეხვავდნენ. დადასტურებულია აგრეთვე ქვის საცეხველში სელის ცეხვა, მარილის, საჭმლის შესაზავებელი სუნელების, არყის გამოსახდელი საჭირო ხილის დაფშვნა და გაჭყლეტა. ოკრიბელი [[მეფეხური]] (მეკვლე) ახალ წელს საცეხველთანაც დაილოცებოდა ხოლმე.</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთის ოკრიბის მიკრორაიონში უძველესი დროიდან მისდევდნენ რკინის მოპოვებასა და დამუშავებას. მოიპოვებდნენ და ამუშავებდნენ აგრეთვე ისეთ ძვირფას მინერალს როგორიცაა, [[გიშერი]]. ოკრიბელებს გიშრის ხელობა მამა-პაპით მოსდგამდათ. მეცნიერებს აქ დადასტურებული აქვთ გიშრის ციბრუტით დამუშავების ტექნიკა ([[სოფელი კურსები]]). გიშრის წარმოებისათვის დამახასიათებელი იყო სახლიკაცთა გაერთიანება, ამხანაგობა. ოკრიბული გიშერი საქართველოს გარეთაც გადიოდა. გიშრის მიმართ ყოველთვის დიდ ინტერსს იჩენდნენ ქართველი ქალები; მას ავი თვალისაგან დაცვის თვისებასაც მიაწერდნენ. ოკრიბაში უხვად მოიპოვებოდა ქვა, რომლისაგანაც [[საცეხველი|საცეხველს]] ამზადებდნენ. საცხეველში ძირითადად მარცვლეულს (უფრო ღომს) ცეხვავდნენ. დადასტურებულია აგრეთვე ქვის საცეხველში სელის ცეხვა, მარილის, საჭმლის შესაზავებელი სუნელების, არყის გამოსახდელი საჭირო ხილის დაფშვნა და გაჭყლეტა. ოკრიბელი [[მეფეხური]] (მეკვლე) ახალ წელს საცეხველთანაც დაილოცებოდა ხოლმე.</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთში მექვევრეობის რამდენიმე მნიშვნელოვანი კერა არსებობდა. ასეთებია: შროშა, ბოსლევი, დიდწიფელა, ჩხიროული, ნავარძეთი... შროშა დღესაც ხალხური კერამიკული წარმოების უმნიშვნელოვანესი კერაა საქართველოში. შროშის მოსახლეობის ერთ-ერთ უმთავარეს საქმიანობას მეთუნეობა წარმოადგენდა და წარმოადგენს. ჭურჭელს გლეხები მიწათმოქმედებისაგან მოუწყვეტლივ მთელი წლის განმავლობაში აწარმოებდნენ, მაგრამ ეს დარგი პროფესიულ დონემდე ჰქონდათ აყვანილი და შემოსავლის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წყაროც იყო. ამ სოფელში ყველანაირი თიხის ჭურჭელი მზადდებოდა, როგორც საკუთარი მოთხოვნილებისათვის, ისე გასაყიდად. კერამიკული წარმოება შროშაში ძირითადად მეჭურჭლეობით და მეჭურეობით არის წარმოდგენილი. ამზადებენ წითელ და მოჭიქულ ჭურჭელს. მოხმარება-დანიშნულების მიხედვით შროშაში მზადდება საღვინე, სანადიმო, საწყლო, სარძევე, სამზარეულო-სახაბაზო, [[საწყაო]], არყის გამოსახდელი [[ქვაბი]]ს თავები – ზარფუშები და სხვადასხვა დანიშნულების თიხის ჭურჭელი. აკეთებდნენ აგრეთვე „ჟინჟღილებს” (მაშხალა). მოჭიქული ჭურჭლის კეთებას მხოლოდ ერთი გვარი – მოდებაძე მისდევდა. შროშული ჭურჭელი მორგვზე კეთდებოდა. იგივე ითქმის ქვევრზე, ოღონდ მორგვზე მხოლოდ მისი ქვედა ნაწილი ე. წ. „კუნჭული” ამოჰყავდათ. შემდეგ ქვევრის კუნჭულს უძრავად ამაგრებდნენ და ხელით „აშენებდნენ”. მზადდებოდა ოცფუთიანიდან სამასფუთიანამდე ჭურები. შროშულ თიხის ჭურჭელს ახასიათებს ფორმების დახვეწილობა, მოხატვა-მოჭრელების მაღალი გემოვნება, მოჭიქვის დროს ფერთა კარგი შეხამება, ფორმისა და ფუნქციის შერწყმა, პრაქტიკულობა... იმერეთის გარდა შროშული ჭურჭელი, ქვევრები და თონეები გადიოდა ქართლში, რაჭასა და სხვა მხარეებში. Gგარდა ამისა, დადასტურებულია იმერელი მეჭურის სეზონურ სამუშაოზე წასვლა ქართლისა და კახეთის სოფლებში. ასეთი ფაქტები დადასტურებული აქვს გიორგი ჩიტაიას სოფელ ბიწმენდში და გიორგი ჯალაბაძეს სოფელ ლამისყანაში.</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთში მექვევრეობის რამდენიმე მნიშვნელოვანი კერა არსებობდა. ასეთებია: შროშა, ბოსლევი, დიდწიფელა, ჩხიროული, <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>ნავარძეთი<ins class="diffchange diffchange-inline">]]</ins>... შროშა დღესაც ხალხური კერამიკული წარმოების უმნიშვნელოვანესი კერაა საქართველოში. შროშის მოსახლეობის ერთ-ერთ უმთავარეს საქმიანობას მეთუნეობა წარმოადგენდა და წარმოადგენს. ჭურჭელს გლეხები მიწათმოქმედებისაგან მოუწყვეტლივ მთელი წლის განმავლობაში აწარმოებდნენ, მაგრამ ეს დარგი პროფესიულ დონემდე ჰქონდათ აყვანილი და შემოსავლის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წყაროც იყო. ამ სოფელში ყველანაირი თიხის ჭურჭელი მზადდებოდა, როგორც საკუთარი მოთხოვნილებისათვის, ისე გასაყიდად. კერამიკული წარმოება შროშაში ძირითადად მეჭურჭლეობით და მეჭურეობით არის წარმოდგენილი. ამზადებენ წითელ და მოჭიქულ ჭურჭელს. მოხმარება-დანიშნულების მიხედვით შროშაში მზადდება საღვინე, სანადიმო, საწყლო, სარძევე, სამზარეულო-სახაბაზო, [[საწყაო]], არყის გამოსახდელი [[ქვაბი]]ს თავები – ზარფუშები და სხვადასხვა დანიშნულების თიხის ჭურჭელი. აკეთებდნენ აგრეთვე „ჟინჟღილებს” (მაშხალა). მოჭიქული ჭურჭლის კეთებას მხოლოდ ერთი გვარი – მოდებაძე მისდევდა. შროშული ჭურჭელი მორგვზე კეთდებოდა. იგივე ითქმის ქვევრზე, ოღონდ მორგვზე მხოლოდ მისი ქვედა ნაწილი ე. წ. „კუნჭული” ამოჰყავდათ. შემდეგ ქვევრის კუნჭულს უძრავად ამაგრებდნენ და ხელით „აშენებდნენ”. მზადდებოდა ოცფუთიანიდან სამასფუთიანამდე ჭურები. შროშულ თიხის ჭურჭელს ახასიათებს ფორმების დახვეწილობა, მოხატვა-მოჭრელების მაღალი გემოვნება, მოჭიქვის დროს ფერთა კარგი შეხამება, ფორმისა და ფუნქციის შერწყმა, პრაქტიკულობა... იმერეთის გარდა შროშული ჭურჭელი, ქვევრები და თონეები გადიოდა ქართლში, რაჭასა და სხვა მხარეებში. Gგარდა ამისა, დადასტურებულია იმერელი მეჭურის სეზონურ სამუშაოზე წასვლა ქართლისა და კახეთის სოფლებში. ასეთი ფაქტები დადასტურებული აქვს გიორგი ჩიტაიას სოფელ ბიწმენდში და გიორგი ჯალაბაძეს სოფელ ლამისყანაში.</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>====ტრანსპორტი====</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>====ტრანსპორტი====</div></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%98%E1%83%9B%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%97%E1%83%98&diff=222132&oldid=prev 2024-04-03T14:24:25Z

<p>‎<span dir="auto"><span class="autocomment">წარმოება</span></span></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">14:24, 3 აპრილი 2024-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 34:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 34:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერლები, რაჭველებთან ერთად, დახელოვნებული ყოფილან სავარცხლების დამზადებით. მოხარშული ცხოველის [[რქა|რქას]] ნაწილებად ჭრიდნენ და შემდეგ [[დანა|დანის]], ჭოპოსნისა და ხერხის საშუალებით სავარცხელს ამზადებდნენ. იმერეთში სავარცხლები მზადდებოდა გასაყიდადაც და გადასაცვლელადაც. იმერლების ამ სფეროში დაოსტატებაზე მიუთითებს ერთი ხალხური ლექსი, რომელიც ეთნოლოგ ჯუანშერ სონღულაშვილს ჩაუწერია: „გეტყობა იმერელი ხარ, // ზურგზე გკიდია [[გიდელი]], // შიგ სავარცხლები გიწყვია, // ქალაქში გასაყიდელი”.</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერლები, რაჭველებთან ერთად, დახელოვნებული ყოფილან სავარცხლების დამზადებით. მოხარშული ცხოველის [[რქა|რქას]] ნაწილებად ჭრიდნენ და შემდეგ [[დანა|დანის]], ჭოპოსნისა და ხერხის საშუალებით სავარცხელს ამზადებდნენ. იმერეთში სავარცხლები მზადდებოდა გასაყიდადაც და გადასაცვლელადაც. იმერლების ამ სფეროში დაოსტატებაზე მიუთითებს ერთი ხალხური ლექსი, რომელიც ეთნოლოგ ჯუანშერ სონღულაშვილს ჩაუწერია: „გეტყობა იმერელი ხარ, // ზურგზე გკიდია [[გიდელი]], // შიგ სავარცხლები გიწყვია, // ქალაქში გასაყიდელი”.</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთის ოკრიბის მიკრორაიონში უძველესი დროიდან მისდევდნენ რკინის მოპოვებასა და დამუშავებას. მოიპოვებდნენ და ამუშავებდნენ აგრეთვე ისეთ ძვირფას მინერალს როგორიცაა, [[გიშერი]]. ოკრიბელებს გიშრის ხელობა მამა-პაპით მოსდგამდათ. მეცნიერებს აქ დადასტურებული აქვთ გიშრის ციბრუტით დამუშავების ტექნიკა (სოფელი კურსები). გიშრის წარმოებისათვის დამახასიათებელი იყო სახლიკაცთა გაერთიანება, ამხანაგობა. ოკრიბული გიშერი საქართველოს გარეთაც გადიოდა. გიშრის მიმართ ყოველთვის დიდ ინტერსს იჩენდნენ ქართველი ქალები; მას ავი თვალისაგან დაცვის თვისებასაც მიაწერდნენ. ოკრიბაში უხვად მოიპოვებოდა ქვა, რომლისაგანაც [[საცეხველი|საცეხველს]] ამზადებდნენ. საცხეველში ძირითადად მარცვლეულს (უფრო ღომს) ცეხვავდნენ. დადასტურებულია აგრეთვე ქვის საცეხველში სელის ცეხვა, მარილის, საჭმლის შესაზავებელი სუნელების, არყის გამოსახდელი საჭირო ხილის დაფშვნა და გაჭყლეტა. ოკრიბელი [[მეფეხური]] (მეკვლე) ახალ წელს საცეხველთანაც დაილოცებოდა ხოლმე.</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთის ოკრიბის მიკრორაიონში უძველესი დროიდან მისდევდნენ რკინის მოპოვებასა და დამუშავებას. მოიპოვებდნენ და ამუშავებდნენ აგრეთვე ისეთ ძვირფას მინერალს როგორიცაა, [[გიშერი]]. ოკრიბელებს გიშრის ხელობა მამა-პაპით მოსდგამდათ. მეცნიერებს აქ დადასტურებული აქვთ გიშრის ციბრუტით დამუშავების ტექნიკა (<ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>სოფელი კურსები<ins class="diffchange diffchange-inline">]]</ins>). გიშრის წარმოებისათვის დამახასიათებელი იყო სახლიკაცთა გაერთიანება, ამხანაგობა. ოკრიბული გიშერი საქართველოს გარეთაც გადიოდა. გიშრის მიმართ ყოველთვის დიდ ინტერსს იჩენდნენ ქართველი ქალები; მას ავი თვალისაგან დაცვის თვისებასაც მიაწერდნენ. ოკრიბაში უხვად მოიპოვებოდა ქვა, რომლისაგანაც [[საცეხველი|საცეხველს]] ამზადებდნენ. საცხეველში ძირითადად მარცვლეულს (უფრო ღომს) ცეხვავდნენ. დადასტურებულია აგრეთვე ქვის საცეხველში სელის ცეხვა, მარილის, საჭმლის შესაზავებელი სუნელების, არყის გამოსახდელი საჭირო ხილის დაფშვნა და გაჭყლეტა. ოკრიბელი [[მეფეხური]] (მეკვლე) ახალ წელს საცეხველთანაც დაილოცებოდა ხოლმე.</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთში მექვევრეობის რამდენიმე მნიშვნელოვანი კერა არსებობდა. ასეთებია: შროშა, ბოსლევი, დიდწიფელა, ჩხიროული, ნავარძეთი... შროშა დღესაც ხალხური კერამიკული წარმოების უმნიშვნელოვანესი კერაა საქართველოში. შროშის მოსახლეობის ერთ-ერთ უმთავარეს საქმიანობას მეთუნეობა წარმოადგენდა და წარმოადგენს. ჭურჭელს გლეხები მიწათმოქმედებისაგან მოუწყვეტლივ მთელი წლის განმავლობაში აწარმოებდნენ, მაგრამ ეს დარგი პროფესიულ დონემდე ჰქონდათ აყვანილი და შემოსავლის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წყაროც იყო. ამ სოფელში ყველანაირი თიხის ჭურჭელი მზადდებოდა, როგორც საკუთარი მოთხოვნილებისათვის, ისე გასაყიდად. კერამიკული წარმოება შროშაში ძირითადად მეჭურჭლეობით და მეჭურეობით არის წარმოდგენილი. ამზადებენ წითელ და მოჭიქულ ჭურჭელს. მოხმარება-დანიშნულების მიხედვით შროშაში მზადდება საღვინე, სანადიმო, საწყლო, სარძევე, სამზარეულო-სახაბაზო, [[საწყაო]], არყის გამოსახდელი [[ქვაბი]]ს თავები – ზარფუშები და სხვადასხვა დანიშნულების თიხის ჭურჭელი. აკეთებდნენ აგრეთვე „ჟინჟღილებს” (მაშხალა). მოჭიქული ჭურჭლის კეთებას მხოლოდ ერთი გვარი – მოდებაძე მისდევდა. შროშული ჭურჭელი მორგვზე კეთდებოდა. იგივე ითქმის ქვევრზე, ოღონდ მორგვზე მხოლოდ მისი ქვედა ნაწილი ე. წ. „კუნჭული” ამოჰყავდათ. შემდეგ ქვევრის კუნჭულს უძრავად ამაგრებდნენ და ხელით „აშენებდნენ”. მზადდებოდა ოცფუთიანიდან სამასფუთიანამდე ჭურები. შროშულ თიხის ჭურჭელს ახასიათებს ფორმების დახვეწილობა, მოხატვა-მოჭრელების მაღალი გემოვნება, მოჭიქვის დროს ფერთა კარგი შეხამება, ფორმისა და ფუნქციის შერწყმა, პრაქტიკულობა... იმერეთის გარდა შროშული ჭურჭელი, ქვევრები და თონეები გადიოდა ქართლში, რაჭასა და სხვა მხარეებში. Gგარდა ამისა, დადასტურებულია იმერელი მეჭურის სეზონურ სამუშაოზე წასვლა ქართლისა და კახეთის სოფლებში. ასეთი ფაქტები დადასტურებული აქვს გიორგი ჩიტაიას სოფელ ბიწმენდში და გიორგი ჯალაბაძეს სოფელ ლამისყანაში.</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთში მექვევრეობის რამდენიმე მნიშვნელოვანი კერა არსებობდა. ასეთებია: შროშა, ბოსლევი, დიდწიფელა, ჩხიროული, ნავარძეთი... შროშა დღესაც ხალხური კერამიკული წარმოების უმნიშვნელოვანესი კერაა საქართველოში. შროშის მოსახლეობის ერთ-ერთ უმთავარეს საქმიანობას მეთუნეობა წარმოადგენდა და წარმოადგენს. ჭურჭელს გლეხები მიწათმოქმედებისაგან მოუწყვეტლივ მთელი წლის განმავლობაში აწარმოებდნენ, მაგრამ ეს დარგი პროფესიულ დონემდე ჰქონდათ აყვანილი და შემოსავლის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წყაროც იყო. ამ სოფელში ყველანაირი თიხის ჭურჭელი მზადდებოდა, როგორც საკუთარი მოთხოვნილებისათვის, ისე გასაყიდად. კერამიკული წარმოება შროშაში ძირითადად მეჭურჭლეობით და მეჭურეობით არის წარმოდგენილი. ამზადებენ წითელ და მოჭიქულ ჭურჭელს. მოხმარება-დანიშნულების მიხედვით შროშაში მზადდება საღვინე, სანადიმო, საწყლო, სარძევე, სამზარეულო-სახაბაზო, [[საწყაო]], არყის გამოსახდელი [[ქვაბი]]ს თავები – ზარფუშები და სხვადასხვა დანიშნულების თიხის ჭურჭელი. აკეთებდნენ აგრეთვე „ჟინჟღილებს” (მაშხალა). მოჭიქული ჭურჭლის კეთებას მხოლოდ ერთი გვარი – მოდებაძე მისდევდა. შროშული ჭურჭელი მორგვზე კეთდებოდა. იგივე ითქმის ქვევრზე, ოღონდ მორგვზე მხოლოდ მისი ქვედა ნაწილი ე. წ. „კუნჭული” ამოჰყავდათ. შემდეგ ქვევრის კუნჭულს უძრავად ამაგრებდნენ და ხელით „აშენებდნენ”. მზადდებოდა ოცფუთიანიდან სამასფუთიანამდე ჭურები. შროშულ თიხის ჭურჭელს ახასიათებს ფორმების დახვეწილობა, მოხატვა-მოჭრელების მაღალი გემოვნება, მოჭიქვის დროს ფერთა კარგი შეხამება, ფორმისა და ფუნქციის შერწყმა, პრაქტიკულობა... იმერეთის გარდა შროშული ჭურჭელი, ქვევრები და თონეები გადიოდა ქართლში, რაჭასა და სხვა მხარეებში. Gგარდა ამისა, დადასტურებულია იმერელი მეჭურის სეზონურ სამუშაოზე წასვლა ქართლისა და კახეთის სოფლებში. ასეთი ფაქტები დადასტურებული აქვს გიორგი ჩიტაიას სოფელ ბიწმენდში და გიორგი ჯალაბაძეს სოფელ ლამისყანაში.</div></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%98%E1%83%9B%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%97%E1%83%98&diff=220601&oldid=prev 2024-03-12T21:25:09Z

<p>‎<span dir="auto"><span class="autocomment">გეოგრაფიული მედებარეობა</span></span></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">21:25, 12 მარტი 2024-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 7:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 7:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>ეთნოგრაფიულ იმერეთს აღმოსავლეთიდან ლიხის მთა [[ქართლი|ქართლისაგან]] გამოჰყოფდა. სამხრეთით იმერეთს [[სამცხე]] ესაზღვრება, ჩრდილოეთით – [[რაჭა]] და [[ლეჩხუმი]], დასავლეთით – [[სამეგრელო]], ხოლო სამხრეთ-დასავლეთით – [[გურია]]. &#160;</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>ეთნოგრაფიულ იმერეთს აღმოსავლეთიდან ლიხის მთა [[ქართლი|ქართლისაგან]] გამოჰყოფდა. სამხრეთით იმერეთს [[სამცხე]] ესაზღვრება, ჩრდილოეთით – [[რაჭა]] და [[ლეჩხუმი]], დასავლეთით – [[სამეგრელო]], ხოლო სამხრეთ-დასავლეთით – [[გურია]]. &#160;</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთი ორ ნაწილად – ზემო იმერეთად და ქვემო იმერეთად იყოფა. ზემო იმერეთი ქართლ-იმერეთის ქედიდან იწყება და აღწევს იმ ადგილამდე, სადაც მდინარეები ყვირილა და ხანისწყალი მდ. რიონს ერთვის. ქვემო იმერეთი მოიცავს ტერიტორიას მდ. ყვირილას შესართავიდან ცხენისწყლამდე. ქვემო იმერეთი კოლხეთის დაბლობზეა გაშლილი. ის მეტ-ნაკლებად პლატოა, ვაკეა, ხოლო ზემო იმერეთი მთაგორიანი მხარეა. გარდა ზემო და ქვემო იმერეთისა, იმერეთში გამოიყოფა აგრეთვე ოკრიბა, რომელიც ძირითადად დღევანდელი ტყიბულის რაიონია. დღევანდელი ადმინისტრაციული დაყოფით იმერეთი მოიცავს აგრეთვე წყალტუბოს, ხონის, სამტრედიის, ვანის, <del class="diffchange diffchange-inline">ბაღდათის</del>, თერჯოლის, ზესტაფონის, ხარაგაულის, საჩხერისა და ჭიათურის რაიონებს. ოთხი უკანასკნელი რაიონი ზემო იმერეთში შედის. იმერეთის ცენტრია ქალაქი ქუთაისი. XVIII-XIX სს. მიჯნაზე იმერეთში 120 ათასი მცხოვრები იყო.</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთი ორ ნაწილად – ზემო იმერეთად და ქვემო იმერეთად იყოფა. ზემო იმერეთი ქართლ-იმერეთის ქედიდან იწყება და აღწევს იმ ადგილამდე, სადაც მდინარეები ყვირილა და ხანისწყალი მდ. რიონს ერთვის. ქვემო იმერეთი მოიცავს ტერიტორიას მდ. ყვირილას შესართავიდან ცხენისწყლამდე. ქვემო იმერეთი კოლხეთის დაბლობზეა გაშლილი. ის მეტ-ნაკლებად პლატოა, ვაკეა, ხოლო ზემო იმერეთი მთაგორიანი მხარეა. გარდა ზემო და ქვემო იმერეთისა, იმერეთში გამოიყოფა აგრეთვე ოკრიბა, რომელიც ძირითადად დღევანდელი ტყიბულის რაიონია. დღევანდელი ადმინისტრაციული დაყოფით იმერეთი მოიცავს აგრეთვე წყალტუბოს, ხონის, სამტრედიის, ვანის, <ins class="diffchange diffchange-inline">[[ბაღდათი]]ს</ins>, თერჯოლის, ზესტაფონის, ხარაგაულის, საჩხერისა და ჭიათურის რაიონებს. ოთხი უკანასკნელი რაიონი ზემო იმერეთში შედის. იმერეთის ცენტრია ქალაქი ქუთაისი. XVIII-XIX სს. მიჯნაზე იმერეთში 120 ათასი მცხოვრები იყო.</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>====ზემო იმერეთი====</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>====ზემო იმერეთი====</div></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%98%E1%83%9B%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%97%E1%83%98&diff=203315&oldid=prev 2023-09-18T12:37:51Z

<p>‎<span dir="auto"><span class="autocomment">წარმოება</span></span></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">12:37, 18 სექტემბერი 2023-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 34:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 34:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერლები, რაჭველებთან ერთად, დახელოვნებული ყოფილან სავარცხლების დამზადებით. მოხარშული ცხოველის [[რქა|რქას]] ნაწილებად ჭრიდნენ და შემდეგ [[დანა|დანის]], ჭოპოსნისა და ხერხის საშუალებით სავარცხელს ამზადებდნენ. იმერეთში სავარცხლები მზადდებოდა გასაყიდადაც და გადასაცვლელადაც. იმერლების ამ სფეროში დაოსტატებაზე მიუთითებს ერთი ხალხური ლექსი, რომელიც ეთნოლოგ ჯუანშერ სონღულაშვილს ჩაუწერია: „გეტყობა იმერელი ხარ, // ზურგზე გკიდია [[გიდელი]], // შიგ სავარცხლები გიწყვია, // ქალაქში გასაყიდელი”.</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერლები, რაჭველებთან ერთად, დახელოვნებული ყოფილან სავარცხლების დამზადებით. მოხარშული ცხოველის [[რქა|რქას]] ნაწილებად ჭრიდნენ და შემდეგ [[დანა|დანის]], ჭოპოსნისა და ხერხის საშუალებით სავარცხელს ამზადებდნენ. იმერეთში სავარცხლები მზადდებოდა გასაყიდადაც და გადასაცვლელადაც. იმერლების ამ სფეროში დაოსტატებაზე მიუთითებს ერთი ხალხური ლექსი, რომელიც ეთნოლოგ ჯუანშერ სონღულაშვილს ჩაუწერია: „გეტყობა იმერელი ხარ, // ზურგზე გკიდია [[გიდელი]], // შიგ სავარცხლები გიწყვია, // ქალაქში გასაყიდელი”.</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთის ოკრიბის მიკრორაიონში უძველესი დროიდან მისდევდნენ რკინის მოპოვებასა და დამუშავებას. მოიპოვებდნენ და ამუშავებდნენ აგრეთვე ისეთ ძვირფას მინერალს როგორიცაა, [[გიშერი]]. ოკრიბელებს გიშრის ხელობა მამა-პაპით მოსდგამდათ. მეცნიერებს აქ დადასტურებული აქვთ გიშრის ციბრუტით დამუშავების ტექნიკა (სოფელი კურსები). გიშრის წარმოებისათვის დამახასიათებელი იყო სახლიკაცთა გაერთიანება, ამხანაგობა. ოკრიბული გიშერი საქართველოს გარეთაც გადიოდა. გიშრის მიმართ ყოველთვის დიდ ინტერსს იჩენდნენ ქართველი ქალები; მას ავი თვალისაგან დაცვის თვისებასაც მიაწერდნენ. ოკრიბაში უხვად მოიპოვებოდა ქვა, რომლისაგანაც [[საცეხველი|საცეხველს]] ამზადებდნენ. საცხეველში ძირითადად მარცვლეულს (უფრო ღომს) ცეხვავდნენ. დადასტურებულია აგრეთვე ქვის საცეხველში სელის ცეხვა, მარილის, საჭმლის შესაზავებელი სუნელების, არყის გამოსახდელი საჭირო ხილის დაფშვნა და გაჭყლეტა. ოკრიბელი მეფეხური (მეკვლე) ახალ წელს საცეხველთანაც დაილოცებოდა ხოლმე.</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთის ოკრიბის მიკრორაიონში უძველესი დროიდან მისდევდნენ რკინის მოპოვებასა და დამუშავებას. მოიპოვებდნენ და ამუშავებდნენ აგრეთვე ისეთ ძვირფას მინერალს როგორიცაა, [[გიშერი]]. ოკრიბელებს გიშრის ხელობა მამა-პაპით მოსდგამდათ. მეცნიერებს აქ დადასტურებული აქვთ გიშრის ციბრუტით დამუშავების ტექნიკა (სოფელი კურსები). გიშრის წარმოებისათვის დამახასიათებელი იყო სახლიკაცთა გაერთიანება, ამხანაგობა. ოკრიბული გიშერი საქართველოს გარეთაც გადიოდა. გიშრის მიმართ ყოველთვის დიდ ინტერსს იჩენდნენ ქართველი ქალები; მას ავი თვალისაგან დაცვის თვისებასაც მიაწერდნენ. ოკრიბაში უხვად მოიპოვებოდა ქვა, რომლისაგანაც [[საცეხველი|საცეხველს]] ამზადებდნენ. საცხეველში ძირითადად მარცვლეულს (უფრო ღომს) ცეხვავდნენ. დადასტურებულია აგრეთვე ქვის საცეხველში სელის ცეხვა, მარილის, საჭმლის შესაზავებელი სუნელების, არყის გამოსახდელი საჭირო ხილის დაფშვნა და გაჭყლეტა. ოკრიბელი <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>მეფეხური<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>(მეკვლე) ახალ წელს საცეხველთანაც დაილოცებოდა ხოლმე.</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთში მექვევრეობის რამდენიმე მნიშვნელოვანი კერა არსებობდა. ასეთებია: შროშა, ბოსლევი, დიდწიფელა, ჩხიროული, ნავარძეთი... შროშა დღესაც ხალხური კერამიკული წარმოების უმნიშვნელოვანესი კერაა საქართველოში. შროშის მოსახლეობის ერთ-ერთ უმთავარეს საქმიანობას მეთუნეობა წარმოადგენდა და წარმოადგენს. ჭურჭელს გლეხები მიწათმოქმედებისაგან მოუწყვეტლივ მთელი წლის განმავლობაში აწარმოებდნენ, მაგრამ ეს დარგი პროფესიულ დონემდე ჰქონდათ აყვანილი და შემოსავლის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წყაროც იყო. ამ სოფელში ყველანაირი თიხის ჭურჭელი მზადდებოდა, როგორც საკუთარი მოთხოვნილებისათვის, ისე გასაყიდად. კერამიკული წარმოება შროშაში ძირითადად მეჭურჭლეობით და მეჭურეობით არის წარმოდგენილი. ამზადებენ წითელ და მოჭიქულ ჭურჭელს. მოხმარება-დანიშნულების მიხედვით შროშაში მზადდება საღვინე, სანადიმო, საწყლო, სარძევე, სამზარეულო-სახაბაზო, [[საწყაო]], არყის გამოსახდელი [[ქვაბი]]ს თავები – ზარფუშები და სხვადასხვა დანიშნულების თიხის ჭურჭელი. აკეთებდნენ აგრეთვე „ჟინჟღილებს” (მაშხალა). მოჭიქული ჭურჭლის კეთებას მხოლოდ ერთი გვარი – მოდებაძე მისდევდა. შროშული ჭურჭელი მორგვზე კეთდებოდა. იგივე ითქმის ქვევრზე, ოღონდ მორგვზე მხოლოდ მისი ქვედა ნაწილი ე. წ. „კუნჭული” ამოჰყავდათ. შემდეგ ქვევრის კუნჭულს უძრავად ამაგრებდნენ და ხელით „აშენებდნენ”. მზადდებოდა ოცფუთიანიდან სამასფუთიანამდე ჭურები. შროშულ თიხის ჭურჭელს ახასიათებს ფორმების დახვეწილობა, მოხატვა-მოჭრელების მაღალი გემოვნება, მოჭიქვის დროს ფერთა კარგი შეხამება, ფორმისა და ფუნქციის შერწყმა, პრაქტიკულობა... იმერეთის გარდა შროშული ჭურჭელი, ქვევრები და თონეები გადიოდა ქართლში, რაჭასა და სხვა მხარეებში. Gგარდა ამისა, დადასტურებულია იმერელი მეჭურის სეზონურ სამუშაოზე წასვლა ქართლისა და კახეთის სოფლებში. ასეთი ფაქტები დადასტურებული აქვს გიორგი ჩიტაიას სოფელ ბიწმენდში და გიორგი ჯალაბაძეს სოფელ ლამისყანაში.</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთში მექვევრეობის რამდენიმე მნიშვნელოვანი კერა არსებობდა. ასეთებია: შროშა, ბოსლევი, დიდწიფელა, ჩხიროული, ნავარძეთი... შროშა დღესაც ხალხური კერამიკული წარმოების უმნიშვნელოვანესი კერაა საქართველოში. შროშის მოსახლეობის ერთ-ერთ უმთავარეს საქმიანობას მეთუნეობა წარმოადგენდა და წარმოადგენს. ჭურჭელს გლეხები მიწათმოქმედებისაგან მოუწყვეტლივ მთელი წლის განმავლობაში აწარმოებდნენ, მაგრამ ეს დარგი პროფესიულ დონემდე ჰქონდათ აყვანილი და შემოსავლის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წყაროც იყო. ამ სოფელში ყველანაირი თიხის ჭურჭელი მზადდებოდა, როგორც საკუთარი მოთხოვნილებისათვის, ისე გასაყიდად. კერამიკული წარმოება შროშაში ძირითადად მეჭურჭლეობით და მეჭურეობით არის წარმოდგენილი. ამზადებენ წითელ და მოჭიქულ ჭურჭელს. მოხმარება-დანიშნულების მიხედვით შროშაში მზადდება საღვინე, სანადიმო, საწყლო, სარძევე, სამზარეულო-სახაბაზო, [[საწყაო]], არყის გამოსახდელი [[ქვაბი]]ს თავები – ზარფუშები და სხვადასხვა დანიშნულების თიხის ჭურჭელი. აკეთებდნენ აგრეთვე „ჟინჟღილებს” (მაშხალა). მოჭიქული ჭურჭლის კეთებას მხოლოდ ერთი გვარი – მოდებაძე მისდევდა. შროშული ჭურჭელი მორგვზე კეთდებოდა. იგივე ითქმის ქვევრზე, ოღონდ მორგვზე მხოლოდ მისი ქვედა ნაწილი ე. წ. „კუნჭული” ამოჰყავდათ. შემდეგ ქვევრის კუნჭულს უძრავად ამაგრებდნენ და ხელით „აშენებდნენ”. მზადდებოდა ოცფუთიანიდან სამასფუთიანამდე ჭურები. შროშულ თიხის ჭურჭელს ახასიათებს ფორმების დახვეწილობა, მოხატვა-მოჭრელების მაღალი გემოვნება, მოჭიქვის დროს ფერთა კარგი შეხამება, ფორმისა და ფუნქციის შერწყმა, პრაქტიკულობა... იმერეთის გარდა შროშული ჭურჭელი, ქვევრები და თონეები გადიოდა ქართლში, რაჭასა და სხვა მხარეებში. Gგარდა ამისა, დადასტურებულია იმერელი მეჭურის სეზონურ სამუშაოზე წასვლა ქართლისა და კახეთის სოფლებში. ასეთი ფაქტები დადასტურებული აქვს გიორგი ჩიტაიას სოფელ ბიწმენდში და გიორგი ჯალაბაძეს სოფელ ლამისყანაში.</div></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%98%E1%83%9B%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%97%E1%83%98&diff=157324&oldid=prev 2022-05-30T07:06:59Z

<p>‎<span dir="auto"><span class="autocomment">წარმოება</span></span></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">07:06, 30 მაისი 2022-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 34:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 34:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერლები, რაჭველებთან ერთად, დახელოვნებული ყოფილან სავარცხლების დამზადებით. მოხარშული ცხოველის [[რქა|რქას]] ნაწილებად ჭრიდნენ და შემდეგ [[დანა|დანის]], ჭოპოსნისა და ხერხის საშუალებით სავარცხელს ამზადებდნენ. იმერეთში სავარცხლები მზადდებოდა გასაყიდადაც და გადასაცვლელადაც. იმერლების ამ სფეროში დაოსტატებაზე მიუთითებს ერთი ხალხური ლექსი, რომელიც ეთნოლოგ ჯუანშერ სონღულაშვილს ჩაუწერია: „გეტყობა იმერელი ხარ, // ზურგზე გკიდია [[გიდელი]], // შიგ სავარცხლები გიწყვია, // ქალაქში გასაყიდელი”.</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერლები, რაჭველებთან ერთად, დახელოვნებული ყოფილან სავარცხლების დამზადებით. მოხარშული ცხოველის [[რქა|რქას]] ნაწილებად ჭრიდნენ და შემდეგ [[დანა|დანის]], ჭოპოსნისა და ხერხის საშუალებით სავარცხელს ამზადებდნენ. იმერეთში სავარცხლები მზადდებოდა გასაყიდადაც და გადასაცვლელადაც. იმერლების ამ სფეროში დაოსტატებაზე მიუთითებს ერთი ხალხური ლექსი, რომელიც ეთნოლოგ ჯუანშერ სონღულაშვილს ჩაუწერია: „გეტყობა იმერელი ხარ, // ზურგზე გკიდია [[გიდელი]], // შიგ სავარცხლები გიწყვია, // ქალაქში გასაყიდელი”.</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთის ოკრიბის მიკრორაიონში უძველესი დროიდან მისდევდნენ რკინის მოპოვებასა და დამუშავებას. მოიპოვებდნენ და ამუშავებდნენ აგრეთვე ისეთ ძვირფას მინერალს როგორიცაა, გიშერი. ოკრიბელებს გიშრის ხელობა მამა-პაპით მოსდგამდათ. მეცნიერებს აქ დადასტურებული აქვთ გიშრის ციბრუტით დამუშავების ტექნიკა (სოფელი კურსები). გიშრის წარმოებისათვის დამახასიათებელი იყო სახლიკაცთა გაერთიანება, ამხანაგობა. ოკრიბული გიშერი საქართველოს გარეთაც გადიოდა. გიშრის მიმართ ყოველთვის დიდ ინტერსს იჩენდნენ ქართველი ქალები; მას ავი თვალისაგან დაცვის თვისებასაც მიაწერდნენ. ოკრიბაში უხვად მოიპოვებოდა ქვა, რომლისაგანაც [[საცეხველი|საცეხველს]] ამზადებდნენ. საცხეველში ძირითადად მარცვლეულს (უფრო ღომს) ცეხვავდნენ. დადასტურებულია აგრეთვე ქვის საცეხველში სელის ცეხვა, მარილის, საჭმლის შესაზავებელი სუნელების, არყის გამოსახდელი საჭირო ხილის დაფშვნა და გაჭყლეტა. ოკრიბელი მეფეხური (მეკვლე) ახალ წელს საცეხველთანაც დაილოცებოდა ხოლმე.</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთის ოკრიბის მიკრორაიონში უძველესი დროიდან მისდევდნენ რკინის მოპოვებასა და დამუშავებას. მოიპოვებდნენ და ამუშავებდნენ აგრეთვე ისეთ ძვირფას მინერალს როგორიცაა, <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>გიშერი<ins class="diffchange diffchange-inline">]]</ins>. ოკრიბელებს გიშრის ხელობა მამა-პაპით მოსდგამდათ. მეცნიერებს აქ დადასტურებული აქვთ გიშრის ციბრუტით დამუშავების ტექნიკა (სოფელი კურსები). გიშრის წარმოებისათვის დამახასიათებელი იყო სახლიკაცთა გაერთიანება, ამხანაგობა. ოკრიბული გიშერი საქართველოს გარეთაც გადიოდა. გიშრის მიმართ ყოველთვის დიდ ინტერსს იჩენდნენ ქართველი ქალები; მას ავი თვალისაგან დაცვის თვისებასაც მიაწერდნენ. ოკრიბაში უხვად მოიპოვებოდა ქვა, რომლისაგანაც [[საცეხველი|საცეხველს]] ამზადებდნენ. საცხეველში ძირითადად მარცვლეულს (უფრო ღომს) ცეხვავდნენ. დადასტურებულია აგრეთვე ქვის საცეხველში სელის ცეხვა, მარილის, საჭმლის შესაზავებელი სუნელების, არყის გამოსახდელი საჭირო ხილის დაფშვნა და გაჭყლეტა. ოკრიბელი მეფეხური (მეკვლე) ახალ წელს საცეხველთანაც დაილოცებოდა ხოლმე.</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთში მექვევრეობის რამდენიმე მნიშვნელოვანი კერა არსებობდა. ასეთებია: შროშა, ბოსლევი, დიდწიფელა, ჩხიროული, ნავარძეთი... შროშა დღესაც ხალხური კერამიკული წარმოების უმნიშვნელოვანესი კერაა საქართველოში. შროშის მოსახლეობის ერთ-ერთ უმთავარეს საქმიანობას მეთუნეობა წარმოადგენდა და წარმოადგენს. ჭურჭელს გლეხები მიწათმოქმედებისაგან მოუწყვეტლივ მთელი წლის განმავლობაში აწარმოებდნენ, მაგრამ ეს დარგი პროფესიულ დონემდე ჰქონდათ აყვანილი და შემოსავლის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წყაროც იყო. ამ სოფელში ყველანაირი თიხის ჭურჭელი მზადდებოდა, როგორც საკუთარი მოთხოვნილებისათვის, ისე გასაყიდად. კერამიკული წარმოება შროშაში ძირითადად მეჭურჭლეობით და მეჭურეობით არის წარმოდგენილი. ამზადებენ წითელ და მოჭიქულ ჭურჭელს. მოხმარება-დანიშნულების მიხედვით შროშაში მზადდება საღვინე, სანადიმო, საწყლო, სარძევე, სამზარეულო-სახაბაზო, [[საწყაო]], არყის გამოსახდელი [[ქვაბი]]ს თავები – ზარფუშები და სხვადასხვა დანიშნულების თიხის ჭურჭელი. აკეთებდნენ აგრეთვე „ჟინჟღილებს” (მაშხალა). მოჭიქული ჭურჭლის კეთებას მხოლოდ ერთი გვარი – მოდებაძე მისდევდა. შროშული ჭურჭელი მორგვზე კეთდებოდა. იგივე ითქმის ქვევრზე, ოღონდ მორგვზე მხოლოდ მისი ქვედა ნაწილი ე. წ. „კუნჭული” ამოჰყავდათ. შემდეგ ქვევრის კუნჭულს უძრავად ამაგრებდნენ და ხელით „აშენებდნენ”. მზადდებოდა ოცფუთიანიდან სამასფუთიანამდე ჭურები. შროშულ თიხის ჭურჭელს ახასიათებს ფორმების დახვეწილობა, მოხატვა-მოჭრელების მაღალი გემოვნება, მოჭიქვის დროს ფერთა კარგი შეხამება, ფორმისა და ფუნქციის შერწყმა, პრაქტიკულობა... იმერეთის გარდა შროშული ჭურჭელი, ქვევრები და თონეები გადიოდა ქართლში, რაჭასა და სხვა მხარეებში. Gგარდა ამისა, დადასტურებულია იმერელი მეჭურის სეზონურ სამუშაოზე წასვლა ქართლისა და კახეთის სოფლებში. ასეთი ფაქტები დადასტურებული აქვს გიორგი ჩიტაიას სოფელ ბიწმენდში და გიორგი ჯალაბაძეს სოფელ ლამისყანაში.</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>იმერეთში მექვევრეობის რამდენიმე მნიშვნელოვანი კერა არსებობდა. ასეთებია: შროშა, ბოსლევი, დიდწიფელა, ჩხიროული, ნავარძეთი... შროშა დღესაც ხალხური კერამიკული წარმოების უმნიშვნელოვანესი კერაა საქართველოში. შროშის მოსახლეობის ერთ-ერთ უმთავარეს საქმიანობას მეთუნეობა წარმოადგენდა და წარმოადგენს. ჭურჭელს გლეხები მიწათმოქმედებისაგან მოუწყვეტლივ მთელი წლის განმავლობაში აწარმოებდნენ, მაგრამ ეს დარგი პროფესიულ დონემდე ჰქონდათ აყვანილი და შემოსავლის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წყაროც იყო. ამ სოფელში ყველანაირი თიხის ჭურჭელი მზადდებოდა, როგორც საკუთარი მოთხოვნილებისათვის, ისე გასაყიდად. კერამიკული წარმოება შროშაში ძირითადად მეჭურჭლეობით და მეჭურეობით არის წარმოდგენილი. ამზადებენ წითელ და მოჭიქულ ჭურჭელს. მოხმარება-დანიშნულების მიხედვით შროშაში მზადდება საღვინე, სანადიმო, საწყლო, სარძევე, სამზარეულო-სახაბაზო, [[საწყაო]], არყის გამოსახდელი [[ქვაბი]]ს თავები – ზარფუშები და სხვადასხვა დანიშნულების თიხის ჭურჭელი. აკეთებდნენ აგრეთვე „ჟინჟღილებს” (მაშხალა). მოჭიქული ჭურჭლის კეთებას მხოლოდ ერთი გვარი – მოდებაძე მისდევდა. შროშული ჭურჭელი მორგვზე კეთდებოდა. იგივე ითქმის ქვევრზე, ოღონდ მორგვზე მხოლოდ მისი ქვედა ნაწილი ე. წ. „კუნჭული” ამოჰყავდათ. შემდეგ ქვევრის კუნჭულს უძრავად ამაგრებდნენ და ხელით „აშენებდნენ”. მზადდებოდა ოცფუთიანიდან სამასფუთიანამდე ჭურები. შროშულ თიხის ჭურჭელს ახასიათებს ფორმების დახვეწილობა, მოხატვა-მოჭრელების მაღალი გემოვნება, მოჭიქვის დროს ფერთა კარგი შეხამება, ფორმისა და ფუნქციის შერწყმა, პრაქტიკულობა... იმერეთის გარდა შროშული ჭურჭელი, ქვევრები და თონეები გადიოდა ქართლში, რაჭასა და სხვა მხარეებში. Gგარდა ამისა, დადასტურებულია იმერელი მეჭურის სეზონურ სამუშაოზე წასვლა ქართლისა და კახეთის სოფლებში. ასეთი ფაქტები დადასტურებული აქვს გიორგი ჩიტაიას სოფელ ბიწმენდში და გიორგი ჯალაბაძეს სოფელ ლამისყანაში.</div></td></tr> </table>

Tkenchoshvili