კამიუ ალბერ - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 13:04, 31 ივლისი 2025-ზე

2025-07-31T13:04:43Z

Tkenchoshvili: /* ბიოგრაფია */

2025-07-25T10:41:35Z

‎ბიოგრაფია

Tkenchoshvili 10:41, 4 ივნისი 2024-ზე

2024-06-04T10:41:35Z

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-06-20T08:52:50Z

‎წყარო

Tkenchoshvili: /* გამოცემები ქართულ ენაზე */

2022-03-01T10:28:58Z

‎გამოცემები ქართულ ენაზე

Tkenchoshvili 16:19, 9 იანვარი 2022-ზე

2022-01-09T16:19:03Z

Tkenchoshvili: /* ბიოგრაფია */

2019-10-15T07:52:25Z

‎ბიოგრაფია

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ალბერ კამიუ“ გადაიტანა გვერდზე „კამიუ ალბერ“ გადამისამართება...

2017-05-19T10:19:30Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ალბერ კამიუ“ გადაიტანა გვერდზე „კამიუ ალბერ“ გადამისამართება...

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2017-05-11T06:36:14Z

‎წყარო

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „კამიუ ალბერ“ გადაიტანა გვერდზე „ალბერ კამიუ“

2017-05-02T06:05:22Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „კამიუ ალბერ“ გადაიტანა გვერდზე „ალბერ კამიუ“

@@ ხაზი 3: / ხაზი 3: @@
 ===== ბიოგრაფია =====
-ალბერ კამიუ დაიბადა ალჟირში 1913 წელს. ადრეულ ასაკში დაკარგა მამა და იძულებული იყო შეეთავსებინა სისტემატიური მეცადინეობები ფილოსოფიაში პერიოდულ სამსახურთან.
+ალბერ კამიუ დაიბადა [[ალჟირი|ალჟირში]] 1913 წელს. ადრეულ ასაკში დაკარგა მამა და იძულებული იყო შეეთავსებინა სისტემატიური მეცადინეობები ფილოსოფიაში პერიოდულ სამსახურთან.
-წელს წარმოადგინა დისერტაცია  - „ელინიზმის იდეის და ქრისტიანობის თანაფარდობა [[პლატონი|პლატონისა]] და [[ავგუსტინე ნეტარი|ავგუსტინეს]] შრომებში“. კამიუ იმავდროულად იწყებს ურთიერთობას მოყვარულ [[თეატრი|თეატრებთან]], ქმნის დასს „ეკიპი“, რომლისთვისაც ახორციელებს მალროს „ზიზღის დროს“ და დოსტოევსკის „ძმები კარამაზოვების“ დრამატურგიულ გადამუშავებას. მოგვიანებით კამიუ არაერთხელ უბრუნდება უცხოური ლიტერატურული ნაწარმოებების ინსცენირებასა და ადაპტაციას მათთვის ფრანგული სცენის კანონების მისადაგებით (კალდერონის „ჯვრის თაყვანისცემა“, 1953; „რექვიემი მონაზონზე“ - ფოლკნერის „ტაძრის“ მიხედვით, 1957; დოსტოევსკის „ეშმაკების“ მიხედვით, 1959).
+წელს წარმოადგინა დისერტაცია  - „ელინიზმის იდეის და ქრისტიანობის თანაფარდობა პლატონისა და ავგუსტინეს შრომებში“. კამიუ იმავდროულად იწყებს ურთიერთობას მოყვარულ [[თეატრი|თეატრებთან]], ქმნის [[დასი|დასს]] „ეკიპი“, რომლისთვისაც ახორციელებს მალროს „ზიზღის დროს“ და დოსტოევსკის „ძმები კარამაზოვების“ დრამატურგიულ გადამუშავებას. მოგვიანებით კამიუ არაერთხელ უბრუნდება უცხოური ლიტერატურული ნაწარმოებების [[ინსცენირება]]სა და [[ადაპტაცია (ლიტერატურა)|ადაპტაცია]]ს მათთვის ფრანგული სცენის კანონების მისადაგებით ([[კალდერონ დე ლა ბარკა პედრო|კალდერონი]]ს „ჯვრის თაყვანისცემა“, 1953; „რექვიემი მონაზონზე“ - ფოლკნერის „ტაძრის“ მიხედვით, 1957; დოსტოევსკის „ეშმაკების“ მიხედვით, 1959).
-კამიუმ ჯერ კიდევ ალჟირში დაიწყო ჟურნალისტობა. გაზეთებთან თანამშრომლობა პარიზში გადასვლის შემდეგაც გააგრძელა. გერმანიის ოკუპაციის დროს აქტიურად მონაწილეობდა საფრანგეთის წინააღმდეგობის მოძრაობაში. 1944 წელს იგი იატაკქვეშა გაზეთ „კომბის“ მთავარი რედაქტორია.
+კამიუმ ჯერ კიდევ ალჟირში დაიწყო ჟურნალისტობა. გაზეთებთან თანამშრომლობა პარიზში გადასვლის შემდეგაც გააგრძელა. [[გერმანია|გერმანიის]] [[ოკუპაცია|ოკუპაციის]] დროს აქტიურად მონაწილეობდა [[საფრანგეთი]]ს წინააღმდეგობის მოძრაობაში. 1944 წელს იგი იატაკქვეშა გაზეთ „კომბის“ მთავარი რედაქტორია.
-კამიუს ლიტერატურული კარიერა  1938 წელს ესეების კრებულ „ქორწინების“ გამოცემით დაიწყო. მას მოჰყვა კიდევ ერთი ლიტერატურულ-მხატვრული სტატიების კრებული „სიზიფის მითი“ („Le Mythe de Sisyphe“, 1942) და რომანი „უცხო“ („L’Étranger“, 1942). ამ ნაწარმოებებში უკვე ჩამოყალიბდა კამიუს ფილოსოფიური მსოფლმხედველობის ძირითადი ნიშნები, თანაც [[სარტრი ჟან-პოლ|ჟან-პოლ სარტრისგან]] განსხვავებით იგი არ ქმნიდა სპეციალურ ფილოსოფიურ ტრაქტატებს, რადგანაც მისთვის მორალური და ფილოსოფიური იდეები ყველაზე ადეკვატურ ხორცშესხმას  სწორედ მხატვრულ ტექსტებში იძენენ. კამიუს პოზიცია - ეს გახლავთ ეგზისტენციალისტური ყაიდის მორალისტის პოზიცია: ადამიანი, მისი აზრით, სტოიკურად უნდა იტანდეს ცხოვრების თანდაყოლილ პირველად აბსურდულობას; პასუხს უნდა აგებდეს საკუთარ თავისუფალ ქმედებებზე მაშინაც კი, როცა მასზე უფრო მაღალი ინსტანციაც კი არ არსებობს, აღარაა ღმერთი, რომელსაც უფლება აქვს განსაჯოს ან დასაჯოს. მსგავსმა იდეებმა ასახვა ჰპოვა კამიუს პიესებში: „კალიგულა“ („Caligula“, 1944) და „გაუგებრობა“ („Le Malentendu“, 1944), „ალყა“ („L’État de siège“, 1948) და „წმინდანნი“ („Les Justes“, 1950).
+კამიუს ლიტერატურული კარიერა  1938 წელს [[ესე]]ების კრებულ „ქორწინების“ გამოცემით დაიწყო. მას მოჰყვა კიდევ ერთი ლიტერატურულ-მხატვრული სტატიების კრებული „სიზიფის მითი“ („Le Mythe de Sisyphe“, 1942) და რომანი „უცხო“ („L’Étranger“, 1942). ამ ნაწარმოებებში უკვე ჩამოყალიბდა კამიუს ფილოსოფიური მსოფლმხედველობის ძირითადი ნიშნები, თანაც [[სარტრი ჟან-პოლ|ჟან-პოლ სარტრისგან]] განსხვავებით იგი არ ქმნიდა სპეციალურ ფილოსოფიურ ტრაქტატებს, რადგანაც მისთვის მორალური და ფილოსოფიური იდეები ყველაზე ადეკვატურ ხორცშესხმას  სწორედ მხატვრულ ტექსტებში იძენენ. კამიუს პოზიცია - ეს გახლავთ ეგზისტენციალისტური ყაიდის მორალისტის პოზიცია: ადამიანი, მისი აზრით, სტოიკურად უნდა იტანდეს ცხოვრების თანდაყოლილ პირველად აბსურდულობას; პასუხს უნდა აგებდეს საკუთარ თავისუფალ ქმედებებზე მაშინაც კი, როცა მასზე უფრო მაღალი ინსტანციაც კი არ არსებობს, აღარაა ღმერთი, რომელსაც უფლება აქვს განსაჯოს ან დასაჯოს. მსგავსმა იდეებმა ასახვა ჰპოვა კამიუს პიესებში: „კალიგულა“ („Caligula“, 1944) და „გაუგებრობა“ („Le Malentendu“, 1944), „ალყა“ („L’État de siège“, 1948) და „წმინდანნი“ („Les Justes“, 1950).
-ჭეშმარიტი აღიარება კამიუს მოუტანეს რომანებმა: „შავი ჭირი“ („La Peste“, 1947) და „დაცემა“ („La Chute“, 1956). სწორედ მათზე მუშაობისას საბოლოოდ ჩამოყალიბდა კამიუსთვის დამახასიათებელი მშრალი, ასკეტური წერის სტილი, რომელშიც პერსონაჟებისა და სამყაროსადმი ირონიული დამოკიდებულება იმალება. ცხოვრებისადმი ირონიული დამოკიდებულება ასევე ჩანს მის 1951 წლის პუბლიცისტურ თხზულებათა კრებულში „მეამბოხე ადამიანი“ („L’Homme révolté“) და [[მოთხრობა|მოთხრობების]] ბოლო კრებულში „განდევნა და სამეფო“ („L’Exil et le Royaume“, 1957).
+ჭეშმარიტი აღიარება კამიუს მოუტანეს [[რომანი|რომანებმა]]: „შავი ჭირი“ („La Peste“, 1947) და „დაცემა“ („La Chute“, 1956). სწორედ მათზე მუშაობისას საბოლოოდ ჩამოყალიბდა კამიუსთვის დამახასიათებელი მშრალი, ასკეტური წერის სტილი, რომელშიც [[პერსონაჟი|პერსონაჟებისა]] და სამყაროსადმი ირონიული დამოკიდებულება იმალება. ცხოვრებისადმი ირონიული დამოკიდებულება ასევე ჩანს მის 1951 წლის პუბლიცისტურ თხზულებათა კრებულში „მეამბოხე ადამიანი“ („L’Homme révolté“) და [[მოთხრობა|მოთხრობების]] ბოლო კრებულში „განდევნა და სამეფო“ („L’Exil et le Royaume“, 1957).
 წელს კამიუმ მიიღო [[ნობელის პრემია]] ლიტერატურის დარგში.

@@ ხაზი 11: / ხაზი 11: @@
 კამიუს ლიტერატურული კარიერა  1938 წელს ესეების კრებულ „ქორწინების“ გამოცემით დაიწყო. მას მოჰყვა კიდევ ერთი ლიტერატურულ-მხატვრული სტატიების კრებული „სიზიფის მითი“ („Le Mythe de Sisyphe“, 1942) და რომანი „უცხო“ („L’Étranger“, 1942). ამ ნაწარმოებებში უკვე ჩამოყალიბდა კამიუს ფილოსოფიური მსოფლმხედველობის ძირითადი ნიშნები, თანაც [[სარტრი ჟან-პოლ|ჟან-პოლ სარტრისგან]] განსხვავებით იგი არ ქმნიდა სპეციალურ ფილოსოფიურ ტრაქტატებს, რადგანაც მისთვის მორალური და ფილოსოფიური იდეები ყველაზე ადეკვატურ ხორცშესხმას  სწორედ მხატვრულ ტექსტებში იძენენ. კამიუს პოზიცია - ეს გახლავთ ეგზისტენციალისტური ყაიდის მორალისტის პოზიცია: ადამიანი, მისი აზრით, სტოიკურად უნდა იტანდეს ცხოვრების თანდაყოლილ პირველად აბსურდულობას; პასუხს უნდა აგებდეს საკუთარ თავისუფალ ქმედებებზე მაშინაც კი, როცა მასზე უფრო მაღალი ინსტანციაც კი არ არსებობს, აღარაა ღმერთი, რომელსაც უფლება აქვს განსაჯოს ან დასაჯოს. მსგავსმა იდეებმა ასახვა ჰპოვა კამიუს პიესებში: „კალიგულა“ („Caligula“, 1944) და „გაუგებრობა“ („Le Malentendu“, 1944), „ალყა“ („L’État de siège“, 1948) და „წმინდანნი“ („Les Justes“, 1950).
-ჭეშმარიტი აღიარება კამიუს მოუტანეს რომანებმა: „შავი ჭირი“ („La Peste“, 1947) და „დაცემა“ („La Chute“, 1956). სწორედ მათზე მუშაობისას საბოლოოდ ჩამოყალიბდა კამიუსთვის დამახასიათებელი მშრალი, ასკეტური წერის სტილი, რომელშიც პერსონაჟებისა და სამყაროსადმი ირონიული დამოკიდებულება იმალება. ცხოვრებისადმი ირონიული დამოკიდებულება ასევე ჩანს მის 1951 წლის პუბლიცისტურ თხზულებათა კრებულში „მეამბოხე ადამიანი“ („L’Homme révolté“) და მოთხრობების ბოლო კრებულში „განდევნა და სამეფო“ („L’Exil et le Royaume“, 1957).
+ჭეშმარიტი აღიარება კამიუს მოუტანეს რომანებმა: „შავი ჭირი“ („La Peste“, 1947) და „დაცემა“ („La Chute“, 1956). სწორედ მათზე მუშაობისას საბოლოოდ ჩამოყალიბდა კამიუსთვის დამახასიათებელი მშრალი, ასკეტური წერის სტილი, რომელშიც პერსონაჟებისა და სამყაროსადმი ირონიული დამოკიდებულება იმალება. ცხოვრებისადმი ირონიული დამოკიდებულება ასევე ჩანს მის 1951 წლის პუბლიცისტურ თხზულებათა კრებულში „მეამბოხე ადამიანი“ („L’Homme révolté“) და [[მოთხრობა|მოთხრობების]] ბოლო კრებულში „განდევნა და სამეფო“ („L’Exil et le Royaume“, 1957).
 წელს კამიუმ მიიღო [[ნობელის პრემია]] ლიტერატურის დარგში.

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
-[[ფაილი:Kamiu alber.jpg|300px|thumb|ალბერ კამიუ]]
+[[ფაილი:Kamiu alber.jpg|200px|thumb|ალბერ კამიუ]]
 '''კამიუ ალბერ''' - (''ფრ.'' Camus Albert. 1913 - 1960). ფრანგი მწერალი, პუბლიცისტი, დრამატურგი და ფილოსოფოსი. ნობელის პრემიის [[ლაურეატი]] ლიტერატურის დარგში.
@@ ხაზი 13: / ხაზი 13: @@
 ჭეშმარიტი აღიარება კამიუს მოუტანეს რომანებმა: „შავი ჭირი“ („La Peste“, 1947) და „დაცემა“ („La Chute“, 1956). სწორედ მათზე მუშაობისას საბოლოოდ ჩამოყალიბდა კამიუსთვის დამახასიათებელი მშრალი, ასკეტური წერის სტილი, რომელშიც პერსონაჟებისა და სამყაროსადმი ირონიული დამოკიდებულება იმალება. ცხოვრებისადმი ირონიული დამოკიდებულება ასევე ჩანს მის 1951 წლის პუბლიცისტურ თხზულებათა კრებულში „მეამბოხე ადამიანი“ („L’Homme révolté“) და მოთხრობების ბოლო კრებულში „განდევნა და სამეფო“ („L’Exil et le Royaume“, 1957).
-წელს კამიუმ მიიღო ნობელის პრემია ლიტერატურის დარგში.
+წელს კამიუმ მიიღო [[ნობელის პრემია]] ლიტერატურის დარგში.
 წლის დასაწყისში იგი ავტოკატასტროფაში დაიღუპა.

@@ ხაზი 69: / ხაზი 69: @@
 == წყარო ==
-* XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები და თეატრის თეორეტიკოსები: [ცნობარი / შეადგინა ლევან ხეთაგურმა]. - თბ., 1998. - 111გვ.;
+*[[XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები და თეატრის თეორეტიკოსები]]
-* საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის ელექტრონული კატალოგი
+* [https://www.nplg.gov.ge/geo/home საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის ელექტრონული კატალოგი]
 [[კატეგორია:დრამატურგები]]
 [[კატეგორია:ფრანგი დრამატურგები]]

@@ ხაზი 28: / ხაზი 28: @@
 * სიზიფის მითი: ესე აბსურდის შესახებ / ალბერ კამიუ; ფრანგ. თარგმნა მარინა ბალავაძემ.
 * დონჟუანობა; თეატრი: [ესსეები] / ა. კამიუ; თარგმ. მ. მიქელაძემ.
-* კაეშანი; სიცოცხლის სიყვარული: [ესეები] / ა. კამიუ; მთ. გ. ეკიზაშვილი.
+* კაეშანი; სიცოცხლის სიყვარული: [ესეები] / ა. კამიუ; მთ. [[ეკიზაშვილი გიორგი|გ. ეკიზაშვილი]].
 * ელენეს გადასახლება: [ესსე მიძღვნილი ფრანგი პოეტის რენე მარისადმი] / ა. კამიუ; ფრანგ. თარგმ. და წინასიტყვაობა დაურთო გ. ეზიკაშვილმა.
 * დაბრუნება ტიპასაში: [ესე] / თარგმნა ნატო ხევსურიშვილმა.
@@ ხაზი 67: / ხაზი 67: @@
 * დოსტოევსკის შესახებ: [წიგნიდან "ამბოხებული ადამიანი", "სიზიფეს მითი"] / ა. კამიუ; თარგმნა თ. ჩქარეულმა.
 * ლამაზი დროება: [მწერლის ალჟირის საფეხბურთო გუნდ "რასინგ უნივერსიტერში" თამაშის შესახებ] / ალბერ კამიუ.
 == წყარო ==

@@ ხაზი 79: / ხაზი 79: @@
 * საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის ელექტრონული კატალოგი
 [[კატეგორია:დრამატურგები]]
-[[კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები]]
+[[კატეგორია:ფრანგი დრამატურგები]]
-[[კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგული თეატრი]]
+[[კატეგორია:ფრანგული თეატრი]]
-[[კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი მწერლები]]
+[[კატეგორია:ფრანგი მწერლები]]
-[[კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი ფილოსოფოსები]]
+[[კატეგორია:ფრანგი ფილოსოფოსები]]
-[[კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურიატები ლიტერატურის დარგში ]]
+[[კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურიატები ლიტერატურის დარგში]]
-[[კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი ესსეისტები]]
+[[კატეგორია:ფრანგი ესსეისტები]]