https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?action=history&feed=atom&title=%E1%83%9A%E1%83%94%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%90_%28%E1%83%99%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%91%E1%83%A3%E1%83%9A%E1%83%98%29 2026-04-28T17:35:23Z ამ გვერდის შესწორებათა ისტორია ვიკიში MediaWiki 1.19.24 https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%9A%E1%83%94%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%90_(%E1%83%99%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%91%E1%83%A3%E1%83%9A%E1%83%98)&diff=80218&oldid=prev 2019-04-01T11:58:14Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">11:58, 1 აპრილი 2019-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>'''„ლეილა“ (1917, 1920, 1924, თბილისი)''' - სამხატვრო-სალიტერატურო კრებული, რედაქტორი [[იოსებ გრიშაშვილი]], გამომცემელი მ. ციციშვილი. თავიდან იბეჭდებოდა სტამბა „ქართლში“,</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>'''„ლეილა“ (1917, 1920, 1924, თბილისი)''' - სამხატვრო-სალიტერატურო კრებული, რედაქტორი [[იოსებ გრიშაშვილი]], გამომცემელი მ. ციციშვილი. თავიდან იბეჭდებოდა სტამბა „ქართლში“, 1924 კი დაიბეჭდა „პოლიგრაფსკოლის“ სტამბაში. სულ გამოვიდა ჟურნალის სამი ნომერი. &#160;</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>1924 კი დაიბეჭდა „პოლიგრაფსკოლის“ სტამბაში. სულ გამოვიდა ჟურნალის სამი ნომერი<del class="diffchange diffchange-inline">. კრებული ძირითადად მხატვრულ ნაწარმოებებს უთმობდა ადგილს. აქ დაბეჭდილი თხზულებებიდან უნდა გამოვყოთ ი. გრიშაშვილის, [[იაშვილი პაოლო|პაოლო იაშვილის]], [[გაფრინდაშვილი ვალერიან|ვალერიან გაფრინდაშვილის]], ს. შანშიაშვილის, ს. აბაშელის, [[მაყაშვილი კონსტანტინე|კ. მაყაშვილის]], ი. მჭედლიშვილის, [[ფაშალიშვილი სიკო|ს. ფაშალიშვილის]], [[გვაზავა გიორგი|გ. გვაზავას]], კ. ჭიჭინაძის, მარიჯანის ლექსები; შ. დადიანის, [[ქიაჩელი ლეო|ლ. ქიაჩელის]], [[ქიქოძე გერონტი|გ. ქიქოძის]], [[ჭუმბაძე არისტო|ა. ჭუმბაძის]], ნ. შიუკაშვილის, [[ლორთქიფანიძე ნიკო|ნ. ლორთქიფანიძის]], [[გომართელი ივანე|ივ. გომართელის]], კ. კაპანელის, [[შენგელაია ლეო|ლ. შენგელაიას]], მიხ. ბოჭორიშვილის, [[თურდოსპირელი (ჩხეიძე), დავით|დ. თურდოსპირელის]], [[პაპავა აკაკი|ა. პაპავასა]] და სხვათა პროზაული ნაწარმოებები</del>. &#160;</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div></div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>მეორე ნომრიდან (1920) მარუთა შუამდინარელის ავტორობით კრებულში ჩნდება რუბრიკა „ახალი წიგნები“, რომელიც მკითხველს საგამომცემლო სიახლეების შესახებ აწვდის ინფორმაციას (მაგ.: გ. ქიქოძის წიგნი „ეროვნული ენერგია“, ვ. გაფრინდაშვილის „დაისები“ [[ტაბიძე გალაკტიონ|გ. ტაბიძის]] ლექსების მეორე ტომი და სხვ.). აღსანიშნავია, რომ ჟურნალის მეორე ნომრის გარეკანი ნომრის ავტორთა ხელმოწერებითაა გაფორმებული, მესამე ნომერს კი ერთვის სარეკლამო განცხადებები. ჟურნალის პირველ ნომერში (1917) იბეჭდება [[გრიგოლ რობაქიძე|გრიგოლ რობაქიძის]] წინათქმა „ლეილა“, რომელშიც ავტორი რედაქტორს, იოსებ გრიშაშვილს, გამოცემისთვის შერჩეულ სახელს უწონებს („მგონი, პირველად ერქვა ჟურნალს ქალის სახელი, „ლეილა“ აღმოსავლეთის სილამაზეა“). წერილში ჟურნალის კონცეფციაა გაცხადებული და [[საქართველო]]სთვის აღმოსავლეთის, როგორც კულტურული და მსოფლმხედველობრივი ვექტორის, ღირებულებით მნიშვნელობას წარმოაჩენს. მას ავტორი დასავლეთთან არა ოპოზიციურ, არამედ თანამშრომლობით ჭრილში განიხილავს. მისი თქმით, დასავლეთი ძვირფასია, მაგრამ „ევროპისთვის აღმოსავლეთს ვერ დავსთმობთ. უმჯობესი იქნება მათი ქორწილი ქართული ნადიმით გადავიხადოთ“. „ლეილამ“ სწორედ აღმოსავლეთის გული და გონება უნდა გადაგვიშალოს, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ იგი</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div><ins class="diffchange diffchange-inline">კრებული ძირითადად მხატვრულ ნაწარმოებებს უთმობდა ადგილს. აქ დაბეჭდილი თხზულებებიდან უნდა გამოვყოთ ი. გრიშაშვილის, [[იაშვილი პაოლო|პაოლო იაშვილის]], [[გაფრინდაშვილი ვალერიან|ვალერიან გაფრინდაშვილის]], ს. შანშიაშვილის, [[აბაშელი ალექსანდრე|ს. აბაშელის]], [[მაყაშვილი კონსტანტინე|კ. მაყაშვილის]], ი. მჭედლიშვილის, [[ფაშალიშვილი სიკო|ს. ფაშალიშვილის]], [[გვაზავა გიორგი|გ. გვაზავას]], კ. ჭიჭინაძის, მარიჯანის ლექსები; [[დადიანი შალვა|შ. დადიანის]], [[ქიაჩელი ლეო|ლ. ქიაჩელის]], [[ქიქოძე გერონტი|გ. ქიქოძის]], [[ჭუმბაძე არისტო|ა. ჭუმბაძის]], ნ. შიუკაშვილის, [[ლორთქიფანიძე ნიკო|ნ. ლორთქიფანიძის]], [[გომართელი ივანე|ივ. გომართელის]], კ. კაპანელის, [[შენგელაია ლეო|ლ. შენგელაიას]], მიხ. ბოჭორიშვილის, [[თურდოსპირელი (ჩხეიძე), დავით|დ. თურდოსპირელის]], [[პაპავა აკაკი|ა. პაპავასა]] და სხვათა პროზაული ნაწარმოებები. </ins></div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>[[ევროპა]]ს დაივიწყებს. „მრავალი სატეხნიკო შეძენა ხელოვნებაში მოგვცა ევროპამ. ჩვენც მათ გამოვიყენებთ, როგორც ინსტრუმენტებს, - ხოლო მათ აღმოსავლეთური ჰანგებით ავამეტყველებთ“... - ასეთია, გრ. რობაქიძის შეფასებით, ჟურნალ „ლეილას“ დანიშნულება. &#160;</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>&#160;</div></td></tr> <tr><td colspan="2">&#160;</td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>მეორე ნომრიდან (1920) მარუთა შუამდინარელის ავტორობით კრებულში ჩნდება რუბრიკა „ახალი წიგნები“, რომელიც მკითხველს საგამომცემლო სიახლეების შესახებ აწვდის ინფორმაციას (მაგ.: გ. ქიქოძის წიგნი „ეროვნული ენერგია“, ვ. გაფრინდაშვილის „დაისები“ [[ტაბიძე გალაკტიონ|გ. ტაბიძის]] ლექსების მეორე ტომი და სხვ.). აღსანიშნავია, რომ ჟურნალის მეორე ნომრის გარეკანი ნომრის ავტორთა ხელმოწერებითაა გაფორმებული, მესამე ნომერს კი ერთვის სარეკლამო განცხადებები. ჟურნალის პირველ ნომერში (1917) იბეჭდება [[გრიგოლ რობაქიძე|გრიგოლ რობაქიძის]] წინათქმა „ლეილა“, რომელშიც ავტორი რედაქტორს, იოსებ გრიშაშვილს, გამოცემისთვის შერჩეულ სახელს უწონებს („მგონი, პირველად ერქვა ჟურნალს ქალის სახელი, „ლეილა“ აღმოსავლეთის სილამაზეა“). წერილში ჟურნალის კონცეფციაა გაცხადებული და [[საქართველო]]სთვის აღმოსავლეთის, როგორც კულტურული და მსოფლმხედველობრივი ვექტორის, ღირებულებით მნიშვნელობას წარმოაჩენს. მას ავტორი დასავლეთთან არა ოპოზიციურ, არამედ თანამშრომლობით ჭრილში განიხილავს. მისი თქმით, დასავლეთი ძვირფასია, მაგრამ „ევროპისთვის აღმოსავლეთს ვერ დავსთმობთ. უმჯობესი იქნება მათი ქორწილი ქართული ნადიმით გადავიხადოთ“. „ლეილამ“ სწორედ აღმოსავლეთის გული და გონება უნდა გადაგვიშალოს, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ იგი [[ევროპა]]ს დაივიწყებს. „მრავალი სატეხნიკო შეძენა ხელოვნებაში მოგვცა ევროპამ. ჩვენც მათ გამოვიყენებთ, როგორც ინსტრუმენტებს, - ხოლო მათ აღმოსავლეთური ჰანგებით ავამეტყველებთ“... - ასეთია, გრ. რობაქიძის შეფასებით, ჟურნალ „ლეილას“ დანიშნულება. &#160;</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>ქართული კულტურის ღირებულებითი ორიენტაციის თემას ეძღვნება ასევე ვახტანგ კოტეტიშვილის ცნობილი წერილი „აზიისაკენ“ (№2, 1920 წ.), რომელშიც ავტორი ქართული ხელოვნების საჭიროებებსა და მის იდეურ მიმართულებაზე საუბრობს. იგი გამოკვეთს აღმოსავლეთის როლს ქართული კულტურის განვითარებაში და ეხმიანება ზემოაღნიშნული წერილის პათოსს ჟურნალის დანიშნულების თაობაზე. მწერლის თქმით, ქართული ხელოვნება ასცდა თავისი ბუნებრივი განვითარების გზას და საჭიროა დაუბრუნდეს მას, ანუ კვლავ [[აზია|აზიისაკენ]] აიღოს გეზი („..აზიაში მყოფნი, ევროპიდან უმზერდით აზიას. ამიტომ ჩაგვიქრა შემოქმედება, მკვდარ მიმბაძველობამ კი დაგვასნეულა“.) „ლეილაში“ გამოთქმულ შეხედულებებს კრიტიკული შეფასებები მოჰყვა სხვა გამოცემების მხრიდან. მაგ., ვ. კოტეტიშვილის წერილის პასუხად, ჟურნალში „თეატრი და ცხოვრება“ (№26, 1920) დაიბეჭდა პ. კეკელიას სტატია „[[ევროპა]] თუ [[აზია]]“, რომელშიც ავტორი საუბრობს ჩვენში გაბატონებულ კულტურულ-ესთეტიკურ მიმდინარეობებზე და დაასკვნის, რომ მისი თანადროული ქართული ხელოვნების „დევიზი უნდა იყოს არა აზიისაკენ, არამედ წინ – ევროპისაკენ“. მისი თქმით, „ჩვენი ყოველმხრივი განვითარება ევროპულ ყაიდაზე სწარმოებს“. &#160;</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>ქართული კულტურის ღირებულებითი ორიენტაციის თემას ეძღვნება ასევე ვახტანგ კოტეტიშვილის ცნობილი წერილი „აზიისაკენ“ (№2, 1920 წ.), რომელშიც ავტორი ქართული ხელოვნების საჭიროებებსა და მის იდეურ მიმართულებაზე საუბრობს. იგი გამოკვეთს აღმოსავლეთის როლს ქართული კულტურის განვითარებაში და ეხმიანება ზემოაღნიშნული წერილის პათოსს ჟურნალის დანიშნულების თაობაზე. მწერლის თქმით, ქართული ხელოვნება ასცდა თავისი ბუნებრივი განვითარების გზას და საჭიროა დაუბრუნდეს მას, ანუ კვლავ [[აზია|აზიისაკენ]] აიღოს გეზი („..აზიაში მყოფნი, ევროპიდან უმზერდით აზიას. ამიტომ ჩაგვიქრა შემოქმედება, მკვდარ მიმბაძველობამ კი დაგვასნეულა“.) „ლეილაში“ გამოთქმულ შეხედულებებს კრიტიკული შეფასებები მოჰყვა სხვა გამოცემების მხრიდან. მაგ., ვ. კოტეტიშვილის წერილის პასუხად, ჟურნალში „თეატრი და ცხოვრება“ (№26, 1920) დაიბეჭდა პ. კეკელიას სტატია „[[ევროპა]] თუ [[აზია]]“, რომელშიც ავტორი საუბრობს ჩვენში გაბატონებულ კულტურულ-ესთეტიკურ მიმდინარეობებზე და დაასკვნის, რომ მისი თანადროული ქართული ხელოვნების „დევიზი უნდა იყოს არა აზიისაკენ, არამედ წინ – ევროპისაკენ“. მისი თქმით, „ჩვენი ყოველმხრივი განვითარება ევროპულ ყაიდაზე სწარმოებს“. &#160;</div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 16:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 16:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:კრებულები]]</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:<ins class="diffchange diffchange-inline">ლიტერატურული </ins>კრებულები]]</div></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%9A%E1%83%94%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%90_(%E1%83%99%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%91%E1%83%A3%E1%83%9A%E1%83%98)&diff=80132&oldid=prev 2019-03-29T13:35:23Z

<p>ახალი გვერდი: &#039;&#039;&#039;„ლეილა“ (1917, 1920, 1924, თბილისი)&#039;&#039;&#039; - სამხატვრო-სალიტერატურო კრებული,...</p> <p><b>ახალი გვერდი</b></p><div>'''„ლეილა“ (1917, 1920, 1924, თბილისი)''' - სამხატვრო-სალიტერატურო კრებული, რედაქტორი [[იოსებ გრიშაშვილი]], გამომცემელი მ. ციციშვილი. თავიდან იბეჭდებოდა სტამბა „ქართლში“,<br /> 1924 კი დაიბეჭდა „პოლიგრაფსკოლის“ სტამბაში. სულ გამოვიდა ჟურნალის სამი ნომერი. კრებული ძირითადად მხატვრულ ნაწარმოებებს უთმობდა ადგილს. აქ დაბეჭდილი თხზულებებიდან უნდა გამოვყოთ ი. გრიშაშვილის, [[იაშვილი პაოლო|პაოლო იაშვილის]], [[გაფრინდაშვილი ვალერიან|ვალერიან გაფრინდაშვილის]], ს. შანშიაშვილის, ს. აბაშელის, [[მაყაშვილი კონსტანტინე|კ. მაყაშვილის]], ი. მჭედლიშვილის, [[ფაშალიშვილი სიკო|ს. ფაშალიშვილის]], [[გვაზავა გიორგი|გ. გვაზავას]], კ. ჭიჭინაძის, მარიჯანის ლექსები; შ. დადიანის, [[ქიაჩელი ლეო|ლ. ქიაჩელის]], [[ქიქოძე გერონტი|გ. ქიქოძის]], [[ჭუმბაძე არისტო|ა. ჭუმბაძის]], ნ. შიუკაშვილის, [[ლორთქიფანიძე ნიკო|ნ. ლორთქიფანიძის]], [[გომართელი ივანე|ივ. გომართელის]], კ. კაპანელის, [[შენგელაია ლეო|ლ. შენგელაიას]], მიხ. ბოჭორიშვილის, [[თურდოსპირელი (ჩხეიძე), დავით|დ. თურდოსპირელის]], [[პაპავა აკაკი|ა. პაპავასა]] და სხვათა პროზაული ნაწარმოებები. <br /> <br /> მეორე ნომრიდან (1920) მარუთა შუამდინარელის ავტორობით კრებულში ჩნდება რუბრიკა „ახალი წიგნები“, რომელიც მკითხველს საგამომცემლო სიახლეების შესახებ აწვდის ინფორმაციას (მაგ.: გ. ქიქოძის წიგნი „ეროვნული ენერგია“, ვ. გაფრინდაშვილის „დაისები“ [[ტაბიძე გალაკტიონ|გ. ტაბიძის]] ლექსების მეორე ტომი და სხვ.). აღსანიშნავია, რომ ჟურნალის მეორე ნომრის გარეკანი ნომრის ავტორთა ხელმოწერებითაა გაფორმებული, მესამე ნომერს კი ერთვის სარეკლამო განცხადებები. ჟურნალის პირველ ნომერში (1917) იბეჭდება [[გრიგოლ რობაქიძე|გრიგოლ რობაქიძის]] წინათქმა „ლეილა“, რომელშიც ავტორი რედაქტორს, იოსებ გრიშაშვილს, გამოცემისთვის შერჩეულ სახელს უწონებს („მგონი, პირველად ერქვა ჟურნალს ქალის სახელი, „ლეილა“ აღმოსავლეთის სილამაზეა“). წერილში ჟურნალის კონცეფციაა გაცხადებული და [[საქართველო]]სთვის აღმოსავლეთის, როგორც კულტურული და მსოფლმხედველობრივი ვექტორის, ღირებულებით მნიშვნელობას წარმოაჩენს. მას ავტორი დასავლეთთან არა ოპოზიციურ, არამედ თანამშრომლობით ჭრილში განიხილავს. მისი თქმით, დასავლეთი ძვირფასია, მაგრამ „ევროპისთვის აღმოსავლეთს ვერ დავსთმობთ. უმჯობესი იქნება მათი ქორწილი ქართული ნადიმით გადავიხადოთ“. „ლეილამ“ სწორედ აღმოსავლეთის გული და გონება უნდა გადაგვიშალოს, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ იგი<br /> [[ევროპა]]ს დაივიწყებს. „მრავალი სატეხნიკო შეძენა ხელოვნებაში მოგვცა ევროპამ. ჩვენც მათ გამოვიყენებთ, როგორც ინსტრუმენტებს, - ხოლო მათ აღმოსავლეთური ჰანგებით ავამეტყველებთ“... - ასეთია, გრ. რობაქიძის შეფასებით, ჟურნალ „ლეილას“ დანიშნულება. <br /> <br /> ქართული კულტურის ღირებულებითი ორიენტაციის თემას ეძღვნება ასევე ვახტანგ კოტეტიშვილის ცნობილი წერილი „აზიისაკენ“ (№2, 1920 წ.), რომელშიც ავტორი ქართული ხელოვნების საჭიროებებსა და მის იდეურ მიმართულებაზე საუბრობს. იგი გამოკვეთს აღმოსავლეთის როლს ქართული კულტურის განვითარებაში და ეხმიანება ზემოაღნიშნული წერილის პათოსს ჟურნალის დანიშნულების თაობაზე. მწერლის თქმით, ქართული ხელოვნება ასცდა თავისი ბუნებრივი განვითარების გზას და საჭიროა დაუბრუნდეს მას, ანუ კვლავ [[აზია|აზიისაკენ]] აიღოს გეზი („..აზიაში მყოფნი, ევროპიდან უმზერდით აზიას. ამიტომ ჩაგვიქრა შემოქმედება, მკვდარ მიმბაძველობამ კი დაგვასნეულა“.) „ლეილაში“ გამოთქმულ შეხედულებებს კრიტიკული შეფასებები მოჰყვა სხვა გამოცემების მხრიდან. მაგ., ვ. კოტეტიშვილის წერილის პასუხად, ჟურნალში „თეატრი და ცხოვრება“ (№26, 1920) დაიბეჭდა პ. კეკელიას სტატია „[[ევროპა]] თუ [[აზია]]“, რომელშიც ავტორი საუბრობს ჩვენში გაბატონებულ კულტურულ-ესთეტიკურ მიმდინარეობებზე და დაასკვნის, რომ მისი თანადროული ქართული ხელოვნების „დევიზი უნდა იყოს არა აზიისაკენ, არამედ წინ – ევროპისაკენ“. მისი თქმით, „ჩვენი ყოველმხრივი განვითარება ევროპულ ყაიდაზე სწარმოებს“. <br /> <br /> ჟურნალში იბეჭდება იოსებ გრიშაშვილის ლექსები: „სპარსეთის დედოფალი“, “ერთგვირგვინოსანს“, „ქორწილი ჩვენუბანში“ (1920, №2), „ჩემს ცოლებს“ (1924, №3) და სხვ.<br /> <br /> :::::::::::::::::::::::'''''მანანა შამილიშვილი'''''<br /> <br /> ==ლიტერატურა==<br /> *ჟურ. „ლეილა“, 1917, 1920, 1924; <br /> *ს. სიგუა, „ქართული მოდერნიზმი“, თბ., 2008.<br /> <br /> <br /> [[კატეგორია:კრებულები]]</div>

Echelidze