https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?action=history&feed=atom&title=%E1%83%9A%E1%83%98%E1%83%97%E1%83%9D%E1%83%92%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%A4%E1%83%98%E1%83%90 2026-06-21T05:34:45Z ამ გვერდის შესწორებათა ისტორია ვიკიში MediaWiki 1.19.24 https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%9A%E1%83%98%E1%83%97%E1%83%9D%E1%83%92%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%A4%E1%83%98%E1%83%90&diff=132466&oldid=prev 2021-11-24T15:57:15Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">15:57, 24 ნოემბერი 2021-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>'''ლითოგრაფია''' (lithos ბერძნულად ქვას ნიშნავს) 1790-იან წლებში გამოიგონეს. ამ ტექნიკას საფუძვლად უდევს ის, რომ ცხიმი და წყალი ერთმანეთს არ ერევა. მხატვარი ტრადიციულად წვრილმარცვლოვანი ქვის ბრტყელ ზედაპირზე ცხიმიანი ფანქრით ხატავს გამოსახულებას. ამის შემდეგ ქვის ზედაპირს წყლით ასველებენ, შემდეგ კი ზემოდან ზეთოვან მელანს ან საღებავს უსვამენ. საღებავი ცხიმიან ადგილებს (ანუ იმ ადგილებს, სადაც [[ნახატი]] იყო დატანილი) ეკრობა, წყლიანს კი - არა. ამის შემდეგ ქაღალდის ფურცელს ამგვარად დამუშავებულ ქვაზე დებენ და პრესში ატარებენ, რის შედეგადაც საღებავი და, შესაბამისად, ამ საღებავით მონიშნული გამოსახულება ქვიდან ქაღალდზე გადადის. ამგვარად, ლითოგრაფია (როგორც რელიეფი და ინტალიო) ერთ-ერთი უმთავრესი მეთოდია ბეჭდური გამოსახულების მისაღებად. ლითოგრაფიას ეფექტურად იყენებდნენ [[ფრანსისკო გოია]], [[თეოდორ ჟერიკო]], [[ეჟენ დელაკრუა]], [[ონორე დომიე]] და [[ანრი დე ტულუზ-ლოტრეკი]].</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>'''ლითოგრაფია''' (lithos ბერძნულად ქვას ნიშნავს) 1790-იან წლებში გამოიგონეს. ამ ტექნიკას საფუძვლად უდევს ის, რომ ცხიმი და წყალი ერთმანეთს არ ერევა. მხატვარი ტრადიციულად წვრილმარცვლოვანი ქვის ბრტყელ ზედაპირზე ცხიმიანი ფანქრით ხატავს გამოსახულებას. ამის შემდეგ ქვის ზედაპირს წყლით ასველებენ, შემდეგ კი ზემოდან ზეთოვან მელანს ან საღებავს უსვამენ. საღებავი ცხიმიან ადგილებს (ანუ იმ ადგილებს, სადაც [[ნახატი]] იყო დატანილი) ეკრობა, წყლიანს კი - არა. ამის შემდეგ ქაღალდის ფურცელს ამგვარად დამუშავებულ ქვაზე დებენ და პრესში ატარებენ, რის შედეგადაც საღებავი და, შესაბამისად, ამ საღებავით მონიშნული გამოსახულება ქვიდან ქაღალდზე გადადის. ამგვარად, ლითოგრაფია (როგორც რელიეფი და <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>ინტალიო<ins class="diffchange diffchange-inline">]]</ins>) ერთ-ერთი უმთავრესი მეთოდია ბეჭდური გამოსახულების მისაღებად. ლითოგრაფიას ეფექტურად იყენებდნენ [[ფრანსისკო გოია]], [[თეოდორ ჟერიკო]], [[ეჟენ დელაკრუა]], [[ონორე დომიე]] და [[ანრი დე ტულუზ-ლოტრეკი]].</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%9A%E1%83%98%E1%83%97%E1%83%9D%E1%83%92%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%A4%E1%83%98%E1%83%90&diff=131316&oldid=prev 2021-11-08T14:37:52Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">14:37, 8 ნოემბერი 2021-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>'''ლითოგრაფია''' (lithos ბერძნულად ქვას ნიშნავს) 1790-იან წლებში გამოიგონეს. ამ ტექნიკას საფუძვლად უდევს ის, რომ ცხიმი და წყალი ერთმანეთს არ ერევა. მხატვარი ტრადიციულად წვრილმარცვლოვანი ქვის ბრტყელ ზედაპირზე ცხიმიანი ფანქრით ხატავს გამოსახულებას. ამის შემდეგ ქვის ზედაპირს წყლით ასველებენ, შემდეგ კი ზემოდან ზეთოვან მელანს ან საღებავს უსვამენ. საღებავი ცხიმიან ადგილებს (ანუ იმ ადგილებს, <del class="diffchange diffchange-inline">სადავ </del>ნახატი იყო დატანილი) ეკრობა, წყლიანს კი - არა. ამის შემდეგ ქაღალდის ფურცელს ამგვარად დამუშავებულ ქვაზე დებენ და პრესში ატარებენ, რის შედეგადაც საღებავი და, შესაბამისად, ამ საღებავით მონიშნული გამოსახულება ქვიდან ქაღალდზე გადადის. ამგვარად, ლითოგრაფია (როგორც რელიეფი და ინტალიო) ერთ-ერთი უმთავრესი მეთოდია ბეჭდური გამოსახულების მისაღებად. ლითოგრაფიას ეფექტურად იყენებდნენ [[ფრანსისკო გოია]], [[თეოდორ ჟერიკო]], [[ეჟენ დელაკრუა]], [[ონორე დომიე]] და [[ანრი დე ტულუზ-ლოტრეკი]].</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>'''ლითოგრაფია''' (lithos ბერძნულად ქვას ნიშნავს) 1790-იან წლებში გამოიგონეს. ამ ტექნიკას საფუძვლად უდევს ის, რომ ცხიმი და წყალი ერთმანეთს არ ერევა. მხატვარი ტრადიციულად წვრილმარცვლოვანი ქვის ბრტყელ ზედაპირზე ცხიმიანი ფანქრით ხატავს გამოსახულებას. ამის შემდეგ ქვის ზედაპირს წყლით ასველებენ, შემდეგ კი ზემოდან ზეთოვან მელანს ან საღებავს უსვამენ. საღებავი ცხიმიან ადგილებს (ანუ იმ ადგილებს, <ins class="diffchange diffchange-inline">სადაც [[</ins>ნახატი<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>იყო დატანილი) ეკრობა, წყლიანს კი - არა. ამის შემდეგ ქაღალდის ფურცელს ამგვარად დამუშავებულ ქვაზე დებენ და პრესში ატარებენ, რის შედეგადაც საღებავი და, შესაბამისად, ამ საღებავით მონიშნული გამოსახულება ქვიდან ქაღალდზე გადადის. ამგვარად, ლითოგრაფია (როგორც რელიეფი და ინტალიო) ერთ-ერთი უმთავრესი მეთოდია ბეჭდური გამოსახულების მისაღებად. ლითოგრაფიას ეფექტურად იყენებდნენ [[ფრანსისკო გოია]], [[თეოდორ ჟერიკო]], [[ეჟენ დელაკრუა]], [[ონორე დომიე]] და [[ანრი დე ტულუზ-ლოტრეკი]].</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%9A%E1%83%98%E1%83%97%E1%83%9D%E1%83%92%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%A4%E1%83%98%E1%83%90&diff=50802&oldid=prev 2018-05-16T12:10:11Z

<p>ახალი გვერდი: &#039;&#039;&#039;ლითოგრაფია&#039;&#039;&#039; (lithos ბერძნულად ქვას ნიშნავს) 1790-იან წლებში გამოი...</p> <p><b>ახალი გვერდი</b></p><div>'''ლითოგრაფია''' (lithos ბერძნულად ქვას ნიშნავს) 1790-იან წლებში გამოიგონეს. ამ ტექნიკას საფუძვლად უდევს ის, რომ ცხიმი და წყალი ერთმანეთს არ ერევა. მხატვარი ტრადიციულად წვრილმარცვლოვანი ქვის ბრტყელ ზედაპირზე ცხიმიანი ფანქრით ხატავს გამოსახულებას. ამის შემდეგ ქვის ზედაპირს წყლით ასველებენ, შემდეგ კი ზემოდან ზეთოვან მელანს ან საღებავს უსვამენ. საღებავი ცხიმიან ადგილებს (ანუ იმ ადგილებს, სადავ ნახატი იყო დატანილი) ეკრობა, წყლიანს კი - არა. ამის შემდეგ ქაღალდის ფურცელს ამგვარად დამუშავებულ ქვაზე დებენ და პრესში ატარებენ, რის შედეგადაც საღებავი და, შესაბამისად, ამ საღებავით მონიშნული გამოსახულება ქვიდან ქაღალდზე გადადის. ამგვარად, ლითოგრაფია (როგორც რელიეფი და ინტალიო) ერთ-ერთი უმთავრესი მეთოდია ბეჭდური გამოსახულების მისაღებად. ლითოგრაფიას ეფექტურად იყენებდნენ [[ფრანსისკო გოია]], [[თეოდორ ჟერიკო]], [[ეჟენ დელაკრუა]], [[ონორე დომიე]] და [[ანრი დე ტულუზ-ლოტრეკი]].<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==წყარო==<br /> [[ხელოვნების ისტორია XVIII საუკუნიდან დღემდე]]<br /> [[კატეგორია:ხელოვნების დარგები]]</div>

Tkenchoshvili