მითი - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 20:48, 24 აგვისტო 2023-ზე

2023-08-24T20:48:39Z

Tkenchoshvili: /* იხილე აგრეთვე */

2023-04-28T08:39:04Z

‎იხილე აგრეთვე

Tkenchoshvili: /* ლიტერატურა */

2023-04-28T08:38:51Z

‎ლიტერატურა

Malania 07:29, 15 ნოემბერი 2022-ზე

2022-11-15T07:29:13Z

Echelidze 18:27, 8 ნოემბერი 2018-ზე

2018-11-08T18:27:02Z

Tkenchoshvili 10:46, 30 აგვისტო 2018-ზე

2018-08-30T10:46:01Z

Echelidze 20:41, 14 ივლისი 2018-ზე

2018-07-14T20:41:40Z

Echelidze 20:14, 14 ივლისი 2018-ზე

2018-07-14T20:14:55Z

Echelidze: /* ლიტერატურა */

2018-07-14T20:06:53Z

‎ლიტერატურა

Echelidze: /* ლიტერატურა */

2018-07-14T20:06:22Z

‎ლიტერატურა

←წინა ვერსია		20:48, 24 აგვისტო 2023-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''მითი''' - (ძვ. ბერძ. μῦθος — თქმულება, გადმოცემა) წარმოადგენს საზოგადოებრივი ცნობიერების პირველ ფორმას, რეალობის შესახებ ქვეცნობიერად, იმპულსურად შობილ განზოგადებულ კოლექტიურ იდეას, გარემომცველი სამყაროს კონცეპტუალური შეცნობის საშუალებას, რომელიც წარმოიქმნება სამი მიზეზის ძალით: როგორც სურვილი, აიხსნას უნივერსალური, ზოგადი მოვლენები, რომელთა თაობაზე ცოდნა ჯერაც არ არის (მაგალითად, ბუნების, კოსმოსის, სიცოცხლის, თვით ადამიანისა და სხვათა წარმოშობის შესახებ); როგორც ადამიანთა შემოქმედებითი წარმოსახვის შედეგი; როგორც რეზულტატი იმის რწმენისა, რაც მოგონილია. ამდენად, მითი კოლექტიური შემოქმედებაა და დაფუძნებულია მხატვრულ მსოფლგანცდებზე, საზოგადოებრივ ილუზიებზე, რომელიც ადამიანთა დიდი ჯგუფის მიერ სოციალური პროცესებისა და ამ პროცესებში მისი როლის არაადექვატური აღქმის შედეგად წარმოიშობა. მითისთვის შეუმეცნებელ-აუხსნელი არაფერი რჩება; იგი ახალი, გამოგონილი რეალობაა, რომელშიც არქაული საზოგადოება ცხოვრობს და რომელიც მისი „კომფორტული“ არსებობის აუცილებელი პირობაა. ამიტომ ფუნქციონალური თვალსაზრისით მითი უმნიშვნელოვანეს ფენომენს წარმოადგენს.	+	'''მითი''' - (ძვ. ბერძ. μῦθος — [[თქმულება]], გადმოცემა) წარმოადგენს საზოგადოებრივი ცნობიერების პირველ ფორმას, რეალობის შესახებ ქვეცნობიერად, იმპულსურად შობილ განზოგადებულ კოლექტიურ იდეას, გარემომცველი სამყაროს კონცეპტუალური შეცნობის საშუალებას, რომელიც წარმოიქმნება სამი მიზეზის ძალით: როგორც სურვილი, აიხსნას უნივერსალური, ზოგადი მოვლენები, რომელთა თაობაზე ცოდნა ჯერაც არ არის (მაგალითად, ბუნების, კოსმოსის, სიცოცხლის, თვით ადამიანისა და სხვათა წარმოშობის შესახებ); როგორც ადამიანთა შემოქმედებითი წარმოსახვის შედეგი; როგორც რეზულტატი იმის რწმენისა, რაც მოგონილია. ამდენად, მითი კოლექტიური შემოქმედებაა და დაფუძნებულია მხატვრულ მსოფლგანცდებზე, საზოგადოებრივ ილუზიებზე, რომელიც ადამიანთა დიდი ჯგუფის მიერ სოციალური პროცესებისა და ამ პროცესებში მისი როლის არაადექვატური აღქმის შედეგად წარმოიშობა. მითისთვის შეუმეცნებელ-აუხსნელი არაფერი რჩება; იგი ახალი, გამოგონილი რეალობაა, რომელშიც არქაული საზოგადოება ცხოვრობს და რომელიც მისი „კომფორტული“ არსებობის აუცილებელი პირობაა. ამიტომ ფუნქციონალური თვალსაზრისით მითი უმნიშვნელოვანეს ფენომენს წარმოადგენს.

	მითი მოგვითხრობს ღმერთებზე, ღვთაებრივ და დემონურ არსებებზე, თავიანთი წარმომავლობით ღმერთებთან დაკავშირებულ გმირებზე, პირველწინაპრებზე, რომლებიც პირდაპირ თუ ირიბად ქვეყნიერების, მისი ბუნებრივი და კულტურული ელემენტების შექმნაში მონაწილეობენ. მითოლოგია, როგორც მითების ერთობლიობა, სამყაროს შესახებ ფანტასტიკური წარმოდგენების სისტემაა, და იმავდროულად მითების შემსწავლელ მეცნიერებასაც აღნიშნავს. მითოლოგია დაფუძნებულია რაციონალური, ლოგიკური აზროვნების საპირისპირო, პოზიტიური ცოდნის ნორმებისათვის შეუსაბამო კოსმოლოგიურ ცნობიერებაზე, მითოსურ აზროვნებაზე, რომელშიც აზრი კონკრეტულ ემოციურ, პოეტურ სახეებში, მეტაფორებში გამოიხატება. აქ ერთმანეთთან არის დაახლოებული ბუნებრივი და კულტურული მოვლენები, გარემომცველ სამყაროზე გადატანილია ადამიანური თვისებები, რის შედეგადაც გასულიერებულია კოსმოსი და სხვა ბუნებრივი ძალები. ამიტომ მითში მკვეთრად არ არის გამიჯნული სუბიექტი და ობიექტი, საგანი და ნიშანი, არსება და მისი სახელი, დრო და სივრცე და ა. შ. როგორც ერთიანი მსოფლაღქმის [[პროდუქტი]], „სამყაროს მითოლოგიური სურათი“ — სამყაროს ხატი — დატვირთულია პოეტური სახეებით, მეტაფორებით. მითის ქსოვილში უცნაურად არის შეკრული რეალური და ირეალური, ბუნებრივი და [[ზებუნებრივი]], აზრი და გრძნობა, ცოდნა და რწმენა.		მითი მოგვითხრობს ღმერთებზე, ღვთაებრივ და დემონურ არსებებზე, თავიანთი წარმომავლობით ღმერთებთან დაკავშირებულ გმირებზე, პირველწინაპრებზე, რომლებიც პირდაპირ თუ ირიბად ქვეყნიერების, მისი ბუნებრივი და კულტურული ელემენტების შექმნაში მონაწილეობენ. მითოლოგია, როგორც მითების ერთობლიობა, სამყაროს შესახებ ფანტასტიკური წარმოდგენების სისტემაა, და იმავდროულად მითების შემსწავლელ მეცნიერებასაც აღნიშნავს. მითოლოგია დაფუძნებულია რაციონალური, ლოგიკური აზროვნების საპირისპირო, პოზიტიური ცოდნის ნორმებისათვის შეუსაბამო კოსმოლოგიურ ცნობიერებაზე, მითოსურ აზროვნებაზე, რომელშიც აზრი კონკრეტულ ემოციურ, პოეტურ სახეებში, მეტაფორებში გამოიხატება. აქ ერთმანეთთან არის დაახლოებული ბუნებრივი და კულტურული მოვლენები, გარემომცველ სამყაროზე გადატანილია ადამიანური თვისებები, რის შედეგადაც გასულიერებულია კოსმოსი და სხვა ბუნებრივი ძალები. ამიტომ მითში მკვეთრად არ არის გამიჯნული სუბიექტი და ობიექტი, საგანი და ნიშანი, არსება და მისი სახელი, დრო და სივრცე და ა. შ. როგორც ერთიანი მსოფლაღქმის [[პროდუქტი]], „სამყაროს მითოლოგიური სურათი“ — სამყაროს ხატი — დატვირთულია პოეტური სახეებით, მეტაფორებით. მითის ქსოვილში უცნაურად არის შეკრული რეალური და ირეალური, ბუნებრივი და [[ზებუნებრივი]], აზრი და გრძნობა, ცოდნა და რწმენა.

@@ ხაზი 86: / ხაზი 86: @@
 ==იხილე აგრეთვე==
-[[მითი]]
+[[მითები]]
 ==წყარო==

@@ ხაზი 83: / ხაზი 83: @@
 *მისივე, Аспекты мифа. М., 1995;
 *Durkheim E. Les forms elementaires de la vie religieuse. Paris, 1960.
 ==წყარო==

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 '''მითი''' - (ძვ. ბერძ. μῦθος — თქმულება, გადმოცემა) წარმოადგენს საზოგადოებრივი ცნობიერების პირველ ფორმას, რეალობის შესახებ ქვეცნობიერად, იმპულსურად შობილ განზოგადებულ კოლექტიურ იდეას, გარემომცველი სამყაროს კონცეპტუალური შეცნობის საშუალებას, რომელიც წარმოიქმნება სამი მიზეზის ძალით: როგორც სურვილი, აიხსნას უნივერსალური, ზოგადი მოვლენები, რომელთა თაობაზე ცოდნა ჯერაც არ არის (მაგალითად, ბუნების, კოსმოსის, სიცოცხლის, თვით ადამიანისა და სხვათა წარმოშობის შესახებ); როგორც ადამიანთა შემოქმედებითი წარმოსახვის შედეგი; როგორც რეზულტატი იმის რწმენისა, რაც მოგონილია. ამდენად, მითი კოლექტიური შემოქმედებაა და დაფუძნებულია მხატვრულ მსოფლგანცდებზე, საზოგადოებრივ ილუზიებზე, რომელიც ადამიანთა დიდი ჯგუფის მიერ სოციალური პროცესებისა და ამ პროცესებში მისი როლის არაადექვატური აღქმის შედეგად წარმოიშობა. მითისთვის შეუმეცნებელ-აუხსნელი არაფერი რჩება; იგი ახალი, გამოგონილი რეალობაა, რომელშიც არქაული საზოგადოება ცხოვრობს და რომელიც მისი „კომფორტული“ არსებობის აუცილებელი პირობაა. ამიტომ ფუნქციონალური თვალსაზრისით მითი უმნიშვნელოვანეს ფენომენს წარმოადგენს.
-მითი მოგვითხრობს ღმერთებზე, ღვთაებრივ და დემონურ არსებებზე, თავიანთი წარმომავლობით ღმერთებთან დაკავშირებულ გმირებზე, პირველწინაპრებზე, რომლებიც პირდაპირ თუ ირიბად ქვეყნიერების, მისი ბუნებრივი და კულტურული ელემენტების შექმნაში მონაწილეობენ. მითოლოგია, როგორც მითების ერთობლიობა, სამყაროს შესახებ ფანტასტიკური წარმოდგენების სისტემაა, და იმავდროულად მითების შემსწავლელ მეცნიერებასაც აღნიშნავს. მითოლოგია დაფუძნებულია რაციონალური, ლოგიკური აზროვნების საპირისპირო, პოზიტიური ცოდნის ნორმებისათვის შეუსაბამო კოსმოლოგიურ ცნობიერებაზე, მითოსურ აზროვნებაზე, რომელშიც აზრი კონკრეტულ ემოციურ, პოეტურ სახეებში, მეტაფორებში გამოიხატება. აქ ერთმანეთთან არის დაახლოებული ბუნებრივი და კულტურული მოვლენები, გარემომცველ სამყაროზე გადატანილია ადამიანური თვისებები, რის შედეგადაც გასულიერებულია კოსმოსი და სხვა ბუნებრივი ძალები. ამიტომ მითში მკვეთრად არ არის გამიჯნული სუბიექტი და ობიექტი, საგანი და ნიშანი, არსება და მისი სახელი, დრო და სივრცე და ა. შ. როგორც ერთიანი მსოფლაღქმის პროდუქტი, „სამყაროს მითოლოგიური სურათი“ — სამყაროს ხატი — დატვირთულია პოეტური სახეებით, მეტაფორებით. მითის ქსოვილში უცნაურად არის შეკრული რეალური და ირეალური, ბუნებრივი და [[ზებუნებრივი]], აზრი და გრძნობა, ცოდნა და რწმენა.
+მითი მოგვითხრობს ღმერთებზე, ღვთაებრივ და დემონურ არსებებზე, თავიანთი წარმომავლობით ღმერთებთან დაკავშირებულ გმირებზე, პირველწინაპრებზე, რომლებიც პირდაპირ თუ ირიბად ქვეყნიერების, მისი ბუნებრივი და კულტურული ელემენტების შექმნაში მონაწილეობენ. მითოლოგია, როგორც მითების ერთობლიობა, სამყაროს შესახებ ფანტასტიკური წარმოდგენების სისტემაა, და იმავდროულად მითების შემსწავლელ მეცნიერებასაც აღნიშნავს. მითოლოგია დაფუძნებულია რაციონალური, ლოგიკური აზროვნების საპირისპირო, პოზიტიური ცოდნის ნორმებისათვის შეუსაბამო კოსმოლოგიურ ცნობიერებაზე, მითოსურ აზროვნებაზე, რომელშიც აზრი კონკრეტულ ემოციურ, პოეტურ სახეებში, მეტაფორებში გამოიხატება. აქ ერთმანეთთან არის დაახლოებული ბუნებრივი და კულტურული მოვლენები, გარემომცველ სამყაროზე გადატანილია ადამიანური თვისებები, რის შედეგადაც გასულიერებულია კოსმოსი და სხვა ბუნებრივი ძალები. ამიტომ მითში მკვეთრად არ არის გამიჯნული სუბიექტი და ობიექტი, საგანი და ნიშანი, არსება და მისი სახელი, დრო და სივრცე და ა. შ. როგორც ერთიანი მსოფლაღქმის [[პროდუქტი]], „სამყაროს მითოლოგიური სურათი“ — სამყაროს ხატი — დატვირთულია პოეტური სახეებით, მეტაფორებით. მითის ქსოვილში უცნაურად არის შეკრული რეალური და ირეალური, ბუნებრივი და [[ზებუნებრივი]], აზრი და გრძნობა, ცოდნა და რწმენა.
 მითი მრავალგვარ ფუნქციას ასრულებდა: მისი მეშვეობით ხორციელდებოდა „დროთა“ კავშირი, ყალიბდებოდა ამა თუ იმ ხალხის კოლექტიური წარმოდგენები, თაობათა სულიერი ერთობა. მითოლოგიური ცნობიერება განამტკიცებდა მოცემული საზოგადოების წიაღში შობილ ფასეულობათა სისტემას, ქცევის გარკვეულ ფორმებს.

@@ ხაზი 5: / ხაზი 5: @@
 მითი მრავალგვარ ფუნქციას ასრულებდა: მისი მეშვეობით ხორციელდებოდა „დროთა“ კავშირი, ყალიბდებოდა ამა თუ იმ ხალხის კოლექტიური წარმოდგენები, თაობათა სულიერი ერთობა. მითოლოგიური ცნობიერება განამტკიცებდა მოცემული საზოგადოების წიაღში შობილ ფასეულობათა სისტემას, ქცევის გარკვეულ ფორმებს.
-მოგვიანებით მითიური დრო, შესაქმის, პირველქმნადობის დრო, ქვაზიისტორიულიდან ისტორიულ დროში გადადის. ამ პერიოდისათვის დამახასიათებელია მითის შინაარსის ისტორიზაცია, ანუ დემითოლოგიზაცია. ამ პროცესის ტიპიური მაგალითია სომხური წერილობითი ტრადიციით გადმოცემული მითები, რომლებშიც არქაული ღმერთები და გმირები გარდაქმნილნი არიან სომეხთა ეპონიმებად, ქვეყნისა და სახელმწიფოს დამაარსებლებად (მაგალითად, ჰაიკი, [[არამი (მითოლოგია)|არამი]], [[არა გეხეციკი]], [[ვაჰაგნი]] და სხვ.); მითიური მოქმედებები კონკრეტულ გეოგრაფიულ გარემოში ვითარდება; კოსმიური თუ ხთონური ბოროტი ძალები ფიგურირებენ, როგორც მტრული სახელმწიფოების ბელადები, მეფეები და დედოფლები (მაგალითად, [[აჟდაჰაკი]], ჰაიკის ანტაგონისტი ბაბილონელი ბელი, [[ბარშამინი]] და სხვ.); ქაოსსა და კოსმოსს შორის [[ბრძოლა]] სომხეთსა და უცხო ხალხებს, სახელმწიფოებს შორის სამხედრო-პოლიტიკურ დაპირისპირებად არის გარდაქმნილი. ძველსომხური მითოლოგიის ცენტრალური სიუჟეტი უცხოელ მოძალადეებთან პროტოსომხებისა თუ სომხების დაპირისპირება გახდა. არქაული მითების დემითოლოგიზაციისა და ისტორიზაციის და ეპოსის ფორმირების დროს სხვადასხვა მითოლოგიურ პერსონაჟებს შორის გარკვეული გენეალოგიური კავშირები ყალიბდება: სომეხთა ერთ-ერთი ეპონიმი არამი — პირველწინაპარ ჰაიკის შთამომავალია, არა გეხეციკი — არამის შვილი, ანუშავან სოსანვერი — არა გეხეციკის შვილი; ჰაიკის შთამომავლები არიან ეპიკური მეფეებიც (ტიგრანი, ართაშესი,
+მოგვიანებით მითიური დრო, შესაქმის, პირველქმნადობის დრო, ქვაზიისტორიულიდან ისტორიულ დროში გადადის. ამ პერიოდისათვის დამახასიათებელია მითის შინაარსის ისტორიზაცია, ანუ დემითოლოგიზაცია. ამ პროცესის ტიპიური მაგალითია სომხური წერილობითი ტრადიციით გადმოცემული მითები, რომლებშიც არქაული ღმერთები და გმირები გარდაქმნილნი არიან სომეხთა ეპონიმებად, ქვეყნისა და სახელმწიფოს დამაარსებლებად (მაგალითად, [[ჰაიკი (მითოლოგია)|ჰაიკი]], [[არამი (მითოლოგია)|არამი]], [[არა გეხეციკი]], [[ვაჰაგნი]] და სხვ.); მითიური მოქმედებები კონკრეტულ გეოგრაფიულ გარემოში ვითარდება; კოსმიური თუ ხთონური ბოროტი ძალები ფიგურირებენ, როგორც მტრული სახელმწიფოების ბელადები, მეფეები და დედოფლები (მაგალითად, [[აჟდაჰაკი]], ჰაიკის ანტაგონისტი ბაბილონელი ბელი, [[ბარშამინი]] და სხვ.); ქაოსსა და კოსმოსს შორის [[ბრძოლა]] სომხეთსა და უცხო ხალხებს, სახელმწიფოებს შორის სამხედრო-პოლიტიკურ დაპირისპირებად არის გარდაქმნილი. ძველსომხური მითოლოგიის ცენტრალური სიუჟეტი უცხოელ მოძალადეებთან პროტოსომხებისა თუ სომხების დაპირისპირება გახდა. არქაული მითების დემითოლოგიზაციისა და ისტორიზაციის და ეპოსის ფორმირების დროს სხვადასხვა მითოლოგიურ პერსონაჟებს შორის გარკვეული გენეალოგიური კავშირები ყალიბდება: სომეხთა ერთ-ერთი ეპონიმი არამი — პირველწინაპარ ჰაიკის შთამომავალია, არა გეხეციკი — არამის შვილი, ანუშავან სოსანვერი — არა გეხეციკის შვილი; ჰაიკის შთამომავლები არიან ეპიკური მეფეებიც (ტიგრანი, ართაშესი,
 [[ართავაზდი]]). ქართლის ისტორიის ადრეული ეტაპის კოსმოლოგიური აღწერის ნიშნებს ლეონტი მროველის თხზულებაც შეიცავს.

@@ ხაზი 54: / ხაზი 54: @@
 *Байбурин А. К. Ритуал в традиционной культуре. Структурно-семантический анализ восточнославянских обрядов. СПб., 1993;
 *Бергер П. Социальное конструирование реальности / П. Бергер, Т. Лукман. М., 1995;
-*Бобрихин А. А. Социальная прагматика ритуала в народной культуре // Вестник Челябинского государственного университета. 2009. № 10 (148); *Ван Геннеп А. Обряды перехода. М., 1999;
+*Бобрихин А. А. Социальная прагматика ритуала в народной культуре // Вестник Челябинского государственного университета. 2009. № 10 (148);
 *Давидов И. П. Сравнительно-функциональный анализ мифа и ритуала как составляющих частей мифоритуального религиозного комплекса // Вестник Провославного Свято-Тихоновского гуманитарного университета. Серия 1. Вып. № 45 (1), 2013;
 *მისივე, Материалы Международной научно-практической конференции «Человек и религия» (Минск, 14-16 марта 2013 г.). Минск, 2013;

@@ ხაზი 51: / ხაზი 51: @@
 ==ლიტერატურა==
-Автономова Н. С. Миф: хаос и логос // Заблуждающийся разум?: Многообразие
+*Автономова Н. С. Миф: хаос и логос // Заблуждающийся разум?: Многообразие вненаучного знания. М., 1990;
-вненаучного знания. М., 1990; Байбурин А. К. Ритуал в традиционной культуре.
+*Байбурин А. К. Ритуал в традиционной культуре. Структурно-семантический анализ восточнославянских обрядов. СПб., 1993;
-Структурно-семантический анализ восточнославянских обрядов. СПб., 1993; Бергер П.
+*Бергер П. Социальное конструирование реальности / П. Бергер, Т. Лукман. М., 1995;
-Социальное конструирование реальности / П. Бергер, Т. Лукман. М., 1995; Бобрихин А. А.
+*Бобрихин А. А. Социальная прагматика ритуала в народной культуре // Вестник Челябинского государственного университета. 2009. № 10 (148); *Ван Геннеп А. Обряды перехода. М., 1999;
-Социальная прагматика ритуала в народной культуре // Вестник Челябинского
+*Давидов И. П. Сравнительно-функциональный анализ мифа и ритуала как составляющих частей мифоритуального религиозного комплекса // Вестник Провославного Свято-Тихоновского гуманитарного университета. Серия 1. Вып. № 45 (1), 2013;
-государственного университета. 2009. № 10 (148); Ван Геннеп А. Обряды перехода. М., 1999;
+*მისივე, Материалы Международной научно-практической конференции «Человек и религия» (Минск, 14-16 марта 2013 г.). Минск, 2013;
-Давидов И. П. Сравнительно-функциональный анализ мифа и ритуала как составляющих
+*მისივე, Эпистема мифоритуала. М., 2013;
-частей мифоритуального религиозного комплекса // Вестник Провославного Свято-
+*Евзлин М. Космогония и ритуал. М., 1993;
-Тихоновского гуманитарного университета. Серия 1. Вып. № 45 (1), 2013; მისივე,
+*Жирар Р. Насилие и священное. М., 2000;
-Материалы Международной научно-практической конференции «Человек и религия»
+*Иванов В. В., Топоров В. Н. Исследования в области славянских древностей. М., 1974;
-(Минск, 14-16 марта 2013 г.). Минск, 2013; მისივე, Эпистема мифоритуала. М., 2013; Евзлин
+*Ионин, Л. Г. Социология культуры. 4-е изд. М., 2004;
-М. Космогония и ритуал. М., 1993; Жирар Р. Насилие и священное. М., 2000; Иванов В. В., Топоров В. Н. Исследования в области славянских древностей. М., 1974; Ионин, Л. Г.
+*Леви-Брюль Л. Первобытное мышление. М., 1930;
-Социология культуры. 4-е изд. М., 2004; Леви-Брюль Л. Первобытное мышление. М., 1930;
+*მისივე, Сверхестветственное в первобытном мышлении. М., 1937;
-მისივე, Сверхестветственное в первобытном мышлении. М., 1937; Леви-Строс. Структурная
+*Леви-Строс. Структурная антропология. М., 1985;
-антропология. М., 1985; misive, Первобытное мышление. М., 1994; Лосев А. Ф. Диалектика
+*მისივე, Первобытное мышление. М., 1994;
-мифа. М., 1930; Малиновский Бр. Магия, наука и религия. М., 1998; Мелетинский Е. М.
+*Лосев А. Ф. Диалектика мифа. М., 1930;
-Происхождение героического эпоса. М., 1963; მისივე, Поэтика мифа. М., 1976; misive,
+*Малиновский Бр. Магия, наука и религия. М., 1998;
-Общее понятие мифа и мифологии // Мифологический словарь. Гл. Редактор Е. М.
+*Мелетинский Е. М. Происхождение героического эпоса. М., 1963;
-Мелетинский. М., 1991; Рэдклифф-Браун А. Р. Структура и функция в примитивном
+*მისივე, Поэтика мифа. М., 1976;
-обществе. М., 2001; Стеблин-Каменский М. И. Миф. Л., 1976; Тернер В. Символ и ритуал.
+*მისივე, Общее понятие мифа и мифологии // Мифологический словарь. Гл. Редактор Е. М. Мелетинский. М., 1991;
-М., 1983; Токарев С. А., Мелетинский Е. М. Мифология // Мифы народов мира.Т. I. М., 1980;
+*Рэдклифф-Браун А. Р. Структура и функция в примитивном обществе. М., 2001;
-Топоров В. Н. О ритуале. Введение в проблематику // Архаический ритуал в фольклорных и
+*Стеблин-Каменский М. И. Миф. Л., 1976;
-раннелитературных памятниках. М., 1988; Уорнер У. Живые и мертвые. М.-СПб., 2000;
+*Тернер В. Символ и ритуал. М., 1983;
-Фрейденберг О. М. Миф и литература древности. М., 1978; Хендерсон Дж. Л. Древние
+*Токарев С. А., Мелетинский Е. М. Мифология // Мифы народов мира.Т. I. М., 1980;
-мифы и современный человек // Человек и его символы. СПб., 1996; Элиаде М. Космос и  история. М., 1987; misive, Аспекты мифа. М., 1995; Durkheim E. Les forms elementaires de la vie religieuse. Paris, 1960.
+*Топоров В. Н. О ритуале. Введение в проблематику // Архаический ритуал в фольклорных и раннелитературных памятниках. М., 1988;
 ==წყარო==