https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?action=history&feed=atom&title=%E1%83%9D%E1%83%9E%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%A2%E1%83%90 2026-04-26T13:33:43Z ამ გვერდის შესწორებათა ისტორია ვიკიში MediaWiki 1.19.24 https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%9D%E1%83%9E%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%A2%E1%83%90&diff=250232&oldid=prev 2025-07-22T08:57:56Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">08:57, 22 ივლისი 2025-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 3:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 3:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>ოპერეტაის სამშობლო [[საფრანგეთი]]ა (პარიზი), ხოლო მისი ფუძემდებლები – ფრანგი კომპოზიტორები ფ. ერვე და [[ოფენბახი ჟაკ|ჟ. ოფენბახი]], რომელმაც ოპერეტის ჟანრს მსოფლიო აღიარება მოუპოვა („ორფევსი ჯოჯოხეთში“, 1858; „პერიკოლა“, 1868 და სხვ). 80-იან წლებში ოპერეტა ჩამოყალიბდა [[ავსტრია]]ში, კერძოდ, ვენაში. მის განვითარებაზე განსაკუთრებული ზეგავლენა იქონია [[ვალსი|ვალსმა]]. ი. შტრაუსის ოპერეტები „ღამურა“ (1874), „ღამე ვენეციაში“ (1883), „ბოშათა ბარონი“ (1885) ავსტრიელებისათვის ეროვნულ კლასიკად იქცა. ე. წ. „ნეოვენური“ ოპერეტის წარმომადგენლებმა ფ. ლეჰარმა და ი. კალმანმა ოპერეტა ლირიკულ-დრამატულ ოპერას დაუახლოვეს. მათი ოპერეტები – „მხიარული ქვრივი“, „გრაფი ლუქსემბურგი“ (ლეჰარი), „სილვა“, „ცირკის პრინცესა“, „მონმარტრის ია“ (კალმანი) და სხვ. მსოფლიო საოპერეტო თეატრის რეპერტუარში შევიდა. XIX ს. დასასრულს ოპერეტა იდგმება [[აშშ]]-ის მუსიკალური თეატრების სცენაზე. რ. ფრიმლისა და ჰ. სტოტჰარტის „როზ მარიმ“ (1924) ამერიკულ ოპერეტას მსოფლიო აღიარება მოუტანა. ამერიკული ოპერეტის შერწყმით ინგლისურ ბალადურ ოოპერეტასთან დაიბადა ახალი ჟანრი-ბროდვეის მუსიკალური კომედია-მიუზიკლი (ავტორები: [[გერშვინი ჯორჯ|ჯ. გერშვინი]], ჯ. კერნი, რ. როჯერსი, კ. პორტერი, ფ. ლოუ, [[ბერნსტაინი ლეონარდ|ლ. ბერნსტაინი]] და სხვ.).</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>ოპერეტაის სამშობლო [[საფრანგეთი]]ა (პარიზი), ხოლო მისი ფუძემდებლები – ფრანგი კომპოზიტორები ფ. ერვე და [[ოფენბახი ჟაკ|ჟ. ოფენბახი]], რომელმაც ოპერეტის ჟანრს მსოფლიო აღიარება მოუპოვა („ორფევსი ჯოჯოხეთში“, 1858; „პერიკოლა“, 1868 და სხვ). 80-იან წლებში ოპერეტა ჩამოყალიბდა [[ავსტრია]]ში, კერძოდ, ვენაში. მის განვითარებაზე განსაკუთრებული ზეგავლენა იქონია [[ვალსი|ვალსმა]]. ი. შტრაუსის ოპერეტები „ღამურა“ (1874), „ღამე ვენეციაში“ (1883), „ბოშათა ბარონი“ (1885) ავსტრიელებისათვის ეროვნულ კლასიკად იქცა. ე. წ. „ნეოვენური“ ოპერეტის წარმომადგენლებმა ფ. ლეჰარმა და ი. კალმანმა ოპერეტა ლირიკულ-დრამატულ ოპერას დაუახლოვეს. მათი ოპერეტები – „მხიარული ქვრივი“, „გრაფი ლუქსემბურგი“ (ლეჰარი), „სილვა“, „ცირკის პრინცესა“, „მონმარტრის ია“ (კალმანი) და სხვ. მსოფლიო საოპერეტო თეატრის რეპერტუარში შევიდა. XIX ს. დასასრულს ოპერეტა იდგმება [[აშშ]]-ის მუსიკალური თეატრების სცენაზე. რ. ფრიმლისა და ჰ. სტოტჰარტის „როზ მარიმ“ (1924) ამერიკულ ოპერეტას მსოფლიო აღიარება მოუტანა. ამერიკული ოპერეტის შერწყმით ინგლისურ ბალადურ ოოპერეტასთან დაიბადა ახალი ჟანრი-ბროდვეის მუსიკალური კომედია-მიუზიკლი (ავტორები: [[გერშვინი ჯორჯ|ჯ. გერშვინი]], ჯ. კერნი, რ. როჯერსი, კ. პორტერი, ფ. ლოუ, [[ბერნსტაინი ლეონარდ|ლ. ბერნსტაინი]] და სხვ.).</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>XX ს. 20-30-იან წლებში ჩამოყალიბდა რუსული (საბჭოთა.) ოპერეტა (მუსიკალური კომედია). [[დუნაევსკი ისააკ|ი. დუნაევსკი]] რუსული ოპერეტის კლასიკოსი გახდა. მისი საუკეთესო ოპერეტებია „ოქროს ველი“ (1937), „ლაღი ქარი“ (1947), „თეთრი აკაცია“ (1955). მნიშვნელოვანია აგრეთვე ნ. სტრელნიკოვის ღვაწლი. ოპერეტები დაწერეს [[შოსტაკოვიჩი დიმიტრი|დ. შოსტაკოვიჩმა]], [[კაბალევსკი დიმიტრი|დ. კაბალევსკიმ]], ა. ნოვიკოვმა, ბ. ალექსანდროვმა, ტ. ხრენიკოვმა, ვ. სოლოვიოვ-სედოიმ, [[მურადელი ვანო|ვ. მურადელმ]]ა და სხვ.</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>XX ს. 20-30-იან წლებში ჩამოყალიბდა რუსული (საბჭოთა.) ოპერეტა (მუსიკალური კომედია). [[დუნაევსკი ისააკ|ი. დუნაევსკი]] რუსული ოპერეტის <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>კლასიკოსი<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>გახდა. მისი საუკეთესო ოპერეტებია „ოქროს ველი“ (1937), „ლაღი ქარი“ (1947), „თეთრი აკაცია“ (1955). მნიშვნელოვანია აგრეთვე ნ. სტრელნიკოვის ღვაწლი. ოპერეტები დაწერეს [[შოსტაკოვიჩი დიმიტრი|დ. შოსტაკოვიჩმა]], [[კაბალევსკი დიმიტრი|დ. კაბალევსკიმ]], ა. ნოვიკოვმა, ბ. ალექსანდროვმა, ტ. ხრენიკოვმა, ვ. სოლოვიოვ-სედოიმ, [[მურადელი ვანო|ვ. მურადელმ]]ა და სხვ.</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>პირველი ქართული ოპერეტა (მუსიკალური კომედია) შექმნა ვ. კურტიდიმ („ხაჯარათი“, 1939). ოპერეტის ჟანრში სხვადასხვა დროს ნაყოფიერად მოღვაწეობდნენ ქართველი კომპოზიტორები: [[მილორავა შოთა|შ. მილორავა]], გ. ცაბაძე, [[კერესელიძე არჩილ|ა. კერესელიძე]], [[გაბიჩვაძე რევაზ|რ. გაბიჩვაძე]], [[თორაძე დავით|დ. თორაძე]], [[ლაღიძე რევაზ|რ. ლაღიძე]], [[აზმაიფარაშვილი შალვა|შ. აზმაიფარაშვილი]], ა. შავერზაშვილი, [[იაშვილი ლილი|ლ. იაშვილი]], [[გაბუნია ნუნუ|ნ. გაბუნია]], [[ნასიძე სულხან|ს. ნასიძე]], [[აზარაშვილი ვაჟა|ვ. აზარაშვილი]], შ. ჯოჯუა; მსახიობები: ვ. სალარიძე, ნ. მოსეშვილი, ვ. იანვარაშვილი, ა. ტურიაშვილი, ე. ჩოხელი, ო. ბახტაძე, თ. ხელაშვილი. თ. მერკვილაძე, ე. გურაშვილი, ი. ვასაძე,ნ. პიპინაშვილი,ბ. ბეგალიშვილი, ლ. ჩიბალაშვილი, ა. ამირანაშვილი და სხვ.</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>პირველი ქართული ოპერეტა (მუსიკალური კომედია) შექმნა ვ. კურტიდიმ („ხაჯარათი“, 1939). ოპერეტის ჟანრში სხვადასხვა დროს ნაყოფიერად მოღვაწეობდნენ ქართველი კომპოზიტორები: [[მილორავა შოთა|შ. მილორავა]], გ. ცაბაძე, [[კერესელიძე არჩილ|ა. კერესელიძე]], [[გაბიჩვაძე რევაზ|რ. გაბიჩვაძე]], [[თორაძე დავით|დ. თორაძე]], [[ლაღიძე რევაზ|რ. ლაღიძე]], [[აზმაიფარაშვილი შალვა|შ. აზმაიფარაშვილი]], ა. შავერზაშვილი, [[იაშვილი ლილი|ლ. იაშვილი]], [[გაბუნია ნუნუ|ნ. გაბუნია]], [[ნასიძე სულხან|ს. ნასიძე]], [[აზარაშვილი ვაჟა|ვ. აზარაშვილი]], შ. ჯოჯუა; მსახიობები: ვ. სალარიძე, ნ. მოსეშვილი, ვ. იანვარაშვილი, ა. ტურიაშვილი, ე. ჩოხელი, ო. ბახტაძე, თ. ხელაშვილი. თ. მერკვილაძე, ე. გურაშვილი, ი. ვასაძე,ნ. პიპინაშვილი,ბ. ბეგალიშვილი, ლ. ჩიბალაშვილი, ა. ამირანაშვილი და სხვ.</div></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%9D%E1%83%9E%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%A2%E1%83%90&diff=245965&oldid=prev 2025-05-05T19:19:04Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">19:19, 5 მაისი 2025-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>'''ოპერეტა''' – (იტალ. operetta, ფრანგ. operette&#160; – სიტყვასიტყვით – მცირე ოპერა), მუსიკალურ-სცენური წარმოდგენა, რომლის საფუძველია კომედიური სიუჟეტი. ოპერეტაში ერთმანეთს ენაცვლება მუსიკალურ ვოკალური და მუსიკალურ ქორეოგრაფიული ნომრები, სალაპარაკო სცენები. &#160;</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>'''ოპერეტა''' – (იტალ. operetta, ფრანგ. operette&#160; – სიტყვასიტყვით – მცირე ოპერა), მუსიკალურ-სცენური წარმოდგენა, რომლის საფუძველია კომედიური სიუჟეტი. ოპერეტაში ერთმანეთს ენაცვლება მუსიკალურ ვოკალური და მუსიკალურ ქორეოგრაფიული ნომრები, სალაპარაკო სცენები. &#160;</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>ოპერეტაის სამშობლო [[საფრანგეთი]]ა (პარიზი), ხოლო მისი ფუძემდებლები – ფრანგი კომპოზიტორები ფ. ერვე და ჟ. ოფენბახი, რომელმაც ოპერეტის ჟანრს მსოფლიო აღიარება მოუპოვა („ორფევსი ჯოჯოხეთში“, 1858; „პერიკოლა“, 1868 და სხვ). 80-იან წლებში ოპერეტა ჩამოყალიბდა [[ავსტრია]]ში, კერძოდ, ვენაში. მის განვითარებაზე განსაკუთრებული ზეგავლენა იქონია [[ვალსი|ვალსმა]]. ი. შტრაუსის ოპერეტები „ღამურა“ (1874), „ღამე ვენეციაში“ (1883), „ბოშათა ბარონი“ (1885) ავსტრიელებისათვის ეროვნულ კლასიკად იქცა. ე. წ. „ნეოვენური“ ოპერეტის წარმომადგენლებმა ფ. ლეჰარმა და ი. კალმანმა ოპერეტა ლირიკულ-დრამატულ ოპერას დაუახლოვეს. მათი ოპერეტები – „მხიარული ქვრივი“, „გრაფი ლუქსემბურგი“ (ლეჰარი), „სილვა“, „ცირკის პრინცესა“, „მონმარტრის ია“ (კალმანი) და სხვ. მსოფლიო საოპერეტო თეატრის რეპერტუარში შევიდა. XIX ს. დასასრულს ოპერეტა იდგმება [[აშშ]]-ის მუსიკალური თეატრების სცენაზე. რ. ფრიმლისა და ჰ. სტოტჰარტის „როზ მარიმ“ (1924) ამერიკულ ოპერეტას მსოფლიო აღიარება მოუტანა. ამერიკული ოპერეტის შერწყმით ინგლისურ ბალადურ ოოპერეტასთან დაიბადა ახალი ჟანრი-ბროდვეის მუსიკალური კომედია-მიუზიკლი (ავტორები: [[გერშვინი ჯორჯ|ჯ. გერშვინი]], ჯ. კერნი, რ. როჯერსი, კ. პორტერი, ფ. ლოუ, [[ბერნსტაინი ლეონარდ|ლ. ბერნსტაინი]] და სხვ.).</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>ოპერეტაის სამშობლო [[საფრანგეთი]]ა (პარიზი), ხოლო მისი ფუძემდებლები – ფრანგი კომპოზიტორები ფ. ერვე და <ins class="diffchange diffchange-inline">[[ოფენბახი ჟაკ|</ins>ჟ. ოფენბახი<ins class="diffchange diffchange-inline">]]</ins>, რომელმაც ოპერეტის ჟანრს მსოფლიო აღიარება მოუპოვა („ორფევსი ჯოჯოხეთში“, 1858; „პერიკოლა“, 1868 და სხვ). 80-იან წლებში ოპერეტა ჩამოყალიბდა [[ავსტრია]]ში, კერძოდ, ვენაში. მის განვითარებაზე განსაკუთრებული ზეგავლენა იქონია [[ვალსი|ვალსმა]]. ი. შტრაუსის ოპერეტები „ღამურა“ (1874), „ღამე ვენეციაში“ (1883), „ბოშათა ბარონი“ (1885) ავსტრიელებისათვის ეროვნულ კლასიკად იქცა. ე. წ. „ნეოვენური“ ოპერეტის წარმომადგენლებმა ფ. ლეჰარმა და ი. კალმანმა ოპერეტა ლირიკულ-დრამატულ ოპერას დაუახლოვეს. მათი ოპერეტები – „მხიარული ქვრივი“, „გრაფი ლუქსემბურგი“ (ლეჰარი), „სილვა“, „ცირკის პრინცესა“, „მონმარტრის ია“ (კალმანი) და სხვ. მსოფლიო საოპერეტო თეატრის რეპერტუარში შევიდა. XIX ს. დასასრულს ოპერეტა იდგმება [[აშშ]]-ის მუსიკალური თეატრების სცენაზე. რ. ფრიმლისა და ჰ. სტოტჰარტის „როზ მარიმ“ (1924) ამერიკულ ოპერეტას მსოფლიო აღიარება მოუტანა. ამერიკული ოპერეტის შერწყმით ინგლისურ ბალადურ ოოპერეტასთან დაიბადა ახალი ჟანრი-ბროდვეის მუსიკალური კომედია-მიუზიკლი (ავტორები: [[გერშვინი ჯორჯ|ჯ. გერშვინი]], ჯ. კერნი, რ. როჯერსი, კ. პორტერი, ფ. ლოუ, [[ბერნსტაინი ლეონარდ|ლ. ბერნსტაინი]] და სხვ.).</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>XX ს. 20-30-იან წლებში ჩამოყალიბდა რუსული (საბჭოთა.) ოპერეტა (მუსიკალური კომედია). [[დუნაევსკი ისააკ|ი. დუნაევსკი]] რუსული ოპერეტის კლასიკოსი გახდა. მისი საუკეთესო ოპერეტებია „ოქროს ველი“ (1937), „ლაღი ქარი“ (1947), „თეთრი აკაცია“ (1955). მნიშვნელოვანია აგრეთვე ნ. სტრელნიკოვის ღვაწლი. ოპერეტები დაწერეს [[შოსტაკოვიჩი დიმიტრი|დ. შოსტაკოვიჩმა]], [[კაბალევსკი დიმიტრი|დ. კაბალევსკიმ]], ა. ნოვიკოვმა, ბ. ალექსანდროვმა, ტ. ხრენიკოვმა, ვ. სოლოვიოვ-სედოიმ, [[მურადელი ვანო|ვ. მურადელმ]]ა და სხვ.</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>XX ს. 20-30-იან წლებში ჩამოყალიბდა რუსული (საბჭოთა.) ოპერეტა (მუსიკალური კომედია). [[დუნაევსკი ისააკ|ი. დუნაევსკი]] რუსული ოპერეტის კლასიკოსი გახდა. მისი საუკეთესო ოპერეტებია „ოქროს ველი“ (1937), „ლაღი ქარი“ (1947), „თეთრი აკაცია“ (1955). მნიშვნელოვანია აგრეთვე ნ. სტრელნიკოვის ღვაწლი. ოპერეტები დაწერეს [[შოსტაკოვიჩი დიმიტრი|დ. შოსტაკოვიჩმა]], [[კაბალევსკი დიმიტრი|დ. კაბალევსკიმ]], ა. ნოვიკოვმა, ბ. ალექსანდროვმა, ტ. ხრენიკოვმა, ვ. სოლოვიოვ-სედოიმ, [[მურადელი ვანო|ვ. მურადელმ]]ა და სხვ.</div></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%9D%E1%83%9E%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%A2%E1%83%90&diff=245941&oldid=prev 2025-05-05T17:41:30Z

<p>ახალი გვერდი: &#039;&#039;&#039;ოპერეტა&#039;&#039;&#039; – (იტალ. operetta, ფრანგ. operette – სიტყვასიტყვით – მცირე ოპე...</p> <p><b>ახალი გვერდი</b></p><div>'''ოპერეტა''' – (იტალ. operetta, ფრანგ. operette – სიტყვასიტყვით – მცირე ოპერა), მუსიკალურ-სცენური წარმოდგენა, რომლის საფუძველია კომედიური სიუჟეტი. ოპერეტაში ერთმანეთს ენაცვლება მუსიკალურ ვოკალური და მუსიკალურ ქორეოგრაფიული ნომრები, სალაპარაკო სცენები. <br /> <br /> ოპერეტაის სამშობლო [[საფრანგეთი]]ა (პარიზი), ხოლო მისი ფუძემდებლები – ფრანგი კომპოზიტორები ფ. ერვე და ჟ. ოფენბახი, რომელმაც ოპერეტის ჟანრს მსოფლიო აღიარება მოუპოვა („ორფევსი ჯოჯოხეთში“, 1858; „პერიკოლა“, 1868 და სხვ). 80-იან წლებში ოპერეტა ჩამოყალიბდა [[ავსტრია]]ში, კერძოდ, ვენაში. მის განვითარებაზე განსაკუთრებული ზეგავლენა იქონია [[ვალსი|ვალსმა]]. ი. შტრაუსის ოპერეტები „ღამურა“ (1874), „ღამე ვენეციაში“ (1883), „ბოშათა ბარონი“ (1885) ავსტრიელებისათვის ეროვნულ კლასიკად იქცა. ე. წ. „ნეოვენური“ ოპერეტის წარმომადგენლებმა ფ. ლეჰარმა და ი. კალმანმა ოპერეტა ლირიკულ-დრამატულ ოპერას დაუახლოვეს. მათი ოპერეტები – „მხიარული ქვრივი“, „გრაფი ლუქსემბურგი“ (ლეჰარი), „სილვა“, „ცირკის პრინცესა“, „მონმარტრის ია“ (კალმანი) და სხვ. მსოფლიო საოპერეტო თეატრის რეპერტუარში შევიდა. XIX ს. დასასრულს ოპერეტა იდგმება [[აშშ]]-ის მუსიკალური თეატრების სცენაზე. რ. ფრიმლისა და ჰ. სტოტჰარტის „როზ მარიმ“ (1924) ამერიკულ ოპერეტას მსოფლიო აღიარება მოუტანა. ამერიკული ოპერეტის შერწყმით ინგლისურ ბალადურ ოოპერეტასთან დაიბადა ახალი ჟანრი-ბროდვეის მუსიკალური კომედია-მიუზიკლი (ავტორები: [[გერშვინი ჯორჯ|ჯ. გერშვინი]], ჯ. კერნი, რ. როჯერსი, კ. პორტერი, ფ. ლოუ, [[ბერნსტაინი ლეონარდ|ლ. ბერნსტაინი]] და სხვ.).<br /> <br /> XX ს. 20-30-იან წლებში ჩამოყალიბდა რუსული (საბჭოთა.) ოპერეტა (მუსიკალური კომედია). [[დუნაევსკი ისააკ|ი. დუნაევსკი]] რუსული ოპერეტის კლასიკოსი გახდა. მისი საუკეთესო ოპერეტებია „ოქროს ველი“ (1937), „ლაღი ქარი“ (1947), „თეთრი აკაცია“ (1955). მნიშვნელოვანია აგრეთვე ნ. სტრელნიკოვის ღვაწლი. ოპერეტები დაწერეს [[შოსტაკოვიჩი დიმიტრი|დ. შოსტაკოვიჩმა]], [[კაბალევსკი დიმიტრი|დ. კაბალევსკიმ]], ა. ნოვიკოვმა, ბ. ალექსანდროვმა, ტ. ხრენიკოვმა, ვ. სოლოვიოვ-სედოიმ, [[მურადელი ვანო|ვ. მურადელმ]]ა და სხვ.<br /> <br /> პირველი ქართული ოპერეტა (მუსიკალური კომედია) შექმნა ვ. კურტიდიმ („ხაჯარათი“, 1939). ოპერეტის ჟანრში სხვადასხვა დროს ნაყოფიერად მოღვაწეობდნენ ქართველი კომპოზიტორები: [[მილორავა შოთა|შ. მილორავა]], გ. ცაბაძე, [[კერესელიძე არჩილ|ა. კერესელიძე]], [[გაბიჩვაძე რევაზ|რ. გაბიჩვაძე]], [[თორაძე დავით|დ. თორაძე]], [[ლაღიძე რევაზ|რ. ლაღიძე]], [[აზმაიფარაშვილი შალვა|შ. აზმაიფარაშვილი]], ა. შავერზაშვილი, [[იაშვილი ლილი|ლ. იაშვილი]], [[გაბუნია ნუნუ|ნ. გაბუნია]], [[ნასიძე სულხან|ს. ნასიძე]], [[აზარაშვილი ვაჟა|ვ. აზარაშვილი]], შ. ჯოჯუა; მსახიობები: ვ. სალარიძე, ნ. მოსეშვილი, ვ. იანვარაშვილი, ა. ტურიაშვილი, ე. ჩოხელი, ო. ბახტაძე, თ. ხელაშვილი. თ. მერკვილაძე, ე. გურაშვილი, ი. ვასაძე,ნ. პიპინაშვილი,ბ. ბეგალიშვილი, ლ. ჩიბალაშვილი, ა. ამირანაშვილი და სხვ.<br /> <br /> ''მ. ფიჩხაძე''<br /> <br /> <br /> ==წყარო==<br /> [[მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]]<br /> [[კატეგორია:თეატრალური ტერმინები]]<br /> [[კატეგორია:მუსიკალური ტერმინები]]<br /> [[კატეგორია:მუსიკალური ჟანრები]]<br /> [[კატეგორია:მუსიკალურ-დრამატული ჟანრები]]</div>

Tkenchoshvili