ჟიროდუ ჟან - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 09:02, 20 ივნისი 2023-ზე

2023-06-20T09:02:31Z

Tkenchoshvili 17:49, 8 მარტი 2023-ზე

2023-03-08T17:49:14Z

Tkenchoshvili: /* ბიოგრაფია */

2021-12-21T18:38:37Z

‎ბიოგრაფია

Tkenchoshvili 12:21, 3 ნოემბერი 2021-ზე

2021-11-03T12:21:37Z

Echelidze 08:29, 10 ოქტომბერი 2017-ზე

2017-10-10T08:29:27Z

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ჟან ჟიროდუ“ გადაიტანა გვერდზე „ჟიროდუ ჟან“ გადამისამართებაზე

2017-05-19T10:44:49Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ჟან ჟიროდუ“ გადაიტანა გვერდზე „ჟიროდუ ჟან“ გადამისამართებაზე

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2017-05-11T07:13:49Z

‎წყარო

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ჟიროდუ ჟან“ გადაიტანა გვერდზე „ჟან ჟიროდუ“

2017-05-02T06:13:35Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ჟიროდუ ჟან“ გადაიტანა გვერდზე „ჟან ჟიროდუ“

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2017-03-29T13:14:45Z

‎წყარო

Tkenchoshvili 10:03, 14 დეკემბერი 2016-ზე

2016-12-14T10:03:49Z

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
-[[ფაილი:Jan jirodu.jpg|250px|thumb|ჟან ჟიროდუ]]
+[[ფაილი:Jan jirodu.jpg|200px|thumb|ჟან ჟიროდუ]]
 '''ჟიროდუ ჟან''' - (''ფრ.'' GIRAUDOUX JEAN. 1882 - 1944). ფრანგი მწერალი, დრამატურგი და დიპლომატი.
@@ ხაზი 44: / ხაზი 44: @@
 == წყარო ==
-* XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები და თეატრის თეორეტიკოსები: [ცნობარი / შეადგინა ლევან ხეთაგურმა]. - თბ., 1998. - 111გვ.; 21სმ
+*[[XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები და თეატრის თეორეტიკოსები]]
-* საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის ელექტრონული კატალოგი
+* [https://www.nplg.gov.ge/geo/home საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის ელექტრონული კატალოგი]
 [[კატეგორია:დრამატურგები]]
 [[კატეგორია:ფრანგი დრამატურგები]]

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
-[[ფაილი:Jan jirodu.jpg|300px|thumb|ჟან ჟიროდუ]]
+[[ფაილი:Jan jirodu.jpg|250px|thumb|ჟან ჟიროდუ]]
 '''ჟიროდუ ჟან''' - (''ფრ.'' GIRAUDOUX JEAN. 1882 - 1944). ფრანგი მწერალი, დრამატურგი და დიპლომატი.
@@ ხაზი 7: / ხაზი 7: @@
 ჟიროდუ დრამატურგიას მას შემდეგ უკავშირდება, რაც უკვე მოიპოვა აღიარება, როგორც მწერალმა, მთელი რიგი სტატიების, მოთხრობებისა და რომანების ავტორმა. მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო: „სიმონ პათეტიკური“  (1918), „სიუზანა და წყნარი ოკეანე“ (1921), „ბულღა“ (1926). 1926 წელს შედგა ჟიროდუსა და ახალგაზრდა რეჟისორის ლუი ჟუვეს შეხვედრა. ამ შეხვედრამ გადამწყვეტი როლი იქონია არა მხოლოდ მათ შემოქმედებით ცხოვრებაზე, არამედ ფრანგული [[თეატრი|თეატრის]] ბედზეც. ანდრე ანტუანი სრული სამართლიანობით წერდა: „ჟან ჟიროდუს მოსვლა თეატრში - ეს მოვლენაა, რომელსაც ღრმა გამოძახილი ექნება თანამედროვე თეატრალურ მოძრაობაში“.
-ჟიროდუ დაჰყვა ჟუვეს რჩევას და საკუთარი რომანის „ზიგფრიდი და ლიმუზენის“  (1922) საფუძველზე შექმნა პირველი [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესა]] „ზიგფრიდი“ (1928), რომლის დადგმაც ჟუვემ განახორციელა. დრამის ცენტრშია ფრანგი ლიტერატორის ჟაკ ფორესტიეს ტრაგიკული ისტორია, რომელმაც მძიმე ჭრილობის შემდეგ მეხსიერება დაკარგა. იგი შემთხვევით ხვდება გერმანელების ტყვეობაში, სადაც გერმანელში ეშლებათ და ხდება ლეგენდარული ნაციონალური გმირი ზიგფრიდი - 30-იანი წლების გერმანული მხედრული სულის სინონიმი. უკვე ამ ადრეულ პიესაში გამოჩნდა ჟიროდუს მიდრეკილება სერიოზული ფილოსოფიურ-სოციალური პრობლემატიკისადმი და კავშირი ფრანგული ინტელექტუალური თეატრის ტრადიციებთან. პიესაში მთავარი გმირი ცდილობს წარსულის გახსენებას. მის დასაუფლებლად ორი ადამიანი იბრძვის - გერმანელი ფანატიკოსი ევა, რომელიც მისგან ზიგფრიდის სიმბოლოს შექმნას ცდილობს და ფრანგი ჟენევიევა. ბოლო [[სცენა]] საზღვარზე ვითარდება, სადაც ზიგფრიდმა უნდა გააკეთოს არჩევანი გერმანიასა და საფრანგეთს შორის. პიესაში კონფლიქტი ქვეყნებს შორის კი არა, არამედ გმირის შინაგან სამყაროში მიმდინარეობს.
+ჟიროდუ დაჰყვა ჟუვეს რჩევას და საკუთარი რომანის „ზიგფრიდი და ლიმუზენის“  (1922) საფუძველზე შექმნა პირველი [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესა]] „ზიგფრიდი“ (1928), რომლის დადგმაც ჟუვემ განახორციელა. დრამის ცენტრშია ფრანგი ლიტერატორის ჟაკ ფორესტიეს ტრაგიკული ისტორია, რომელმაც მძიმე ჭრილობის შემდეგ მეხსიერება დაკარგა. იგი შემთხვევით ხვდება გერმანელების ტყვეობაში, სადაც გერმანელში ეშლებათ და ხდება ლეგენდარული ნაციონალური [[გმირი (თეატრი)|გმირი]] ზიგფრიდი - 30-იანი წლების გერმანული მხედრული სულის სინონიმი. უკვე ამ ადრეულ პიესაში გამოჩნდა ჟიროდუს მიდრეკილება სერიოზული ფილოსოფიურ-სოციალური პრობლემატიკისადმი და კავშირი ფრანგული ინტელექტუალური თეატრის ტრადიციებთან. პიესაში მთავარი გმირი ცდილობს წარსულის გახსენებას. მის დასაუფლებლად ორი ადამიანი იბრძვის - გერმანელი ფანატიკოსი ევა, რომელიც მისგან ზიგფრიდის სიმბოლოს შექმნას ცდილობს და ფრანგი ჟენევიევა. ბოლო [[სცენა]] საზღვარზე ვითარდება, სადაც ზიგფრიდმა უნდა გააკეთოს არჩევანი გერმანიასა და საფრანგეთს შორის. პიესაში კონფლიქტი ქვეყნებს შორის კი არა, არამედ გმირის შინაგან სამყაროში მიმდინარეობს.
 ამ პიესაში დასმულ შეკითხვებს ჟიროდუ მხოლოდ 1930 წელს გასცემს თავისებურ პასუხს ერთმოქმედებიანი დრამით „ზიგფრიდის დასასრული“. ამ პიესაში გმირი მკვლელების ხელით სასიკვდილოდ დაიჭრება. მას სიკვდილის წინ უბრუნდება მეხსიერება და ეძლევა არჩევანის გაკეთების საშუალება. ავტორისთვის პიროვნების მიერ საკუთარი „მეს“ პოვნა მხოლოდ ტრაგიკული დასასრულის ხარჯზე არის შესაძლებელი ამ არეულ და მძიმე ცხოვრებაში.

@@ ხაზი 7: / ხაზი 7: @@
 ჟიროდუ დრამატურგიას მას შემდეგ უკავშირდება, რაც უკვე მოიპოვა აღიარება, როგორც მწერალმა, მთელი რიგი სტატიების, მოთხრობებისა და რომანების ავტორმა. მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო: „სიმონ პათეტიკური“  (1918), „სიუზანა და წყნარი ოკეანე“ (1921), „ბულღა“ (1926). 1926 წელს შედგა ჟიროდუსა და ახალგაზრდა რეჟისორის ლუი ჟუვეს შეხვედრა. ამ შეხვედრამ გადამწყვეტი როლი იქონია არა მხოლოდ მათ შემოქმედებით ცხოვრებაზე, არამედ ფრანგული [[თეატრი|თეატრის]] ბედზეც. ანდრე ანტუანი სრული სამართლიანობით წერდა: „ჟან ჟიროდუს მოსვლა თეატრში - ეს მოვლენაა, რომელსაც ღრმა გამოძახილი ექნება თანამედროვე თეატრალურ მოძრაობაში“.
-ჟიროდუ დაჰყვა ჟუვეს რჩევას და საკუთარი რომანის „ზიგფრიდი და ლიმუზენის“  (1922) საფუძველზე შექმნა პირველი [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესა]] „ზიგფრიდი“ (1928), რომლის დადგმაც ჟუვემ განახორციელა. დრამის ცენტრშია ფრანგი ლიტერატორის ჟაკ ფორესტიეს ტრაგიკული ისტორია, რომელმაც მძიმე ჭრილობის შემდეგ მეხსიერება დაკარგა. იგი შემთხვევით ხვდება გერმანელების ტყვეობაში, სადაც გერმანელში ეშლებათ და ხდება ლეგენდარული ნაციონალური გმირი ზიგფრიდი - 30-იანი წლების გერმანული მხედრული სულის სინონიმი. უკვე ამ ადრეულ პიესაში გამოჩნდა ჟიროდუს მიდრეკილება სერიოზული ფილოსოფიურ-სოციალური პრობლემატიკისადმი და კავშირი ფრანგული ინტელექტუალური თეატრის ტრადიციებთან. პიესაში მთავარი გმირი ცდილობს წარსულის გახსენებას. მის დასაუფლებლად ორი ადამიანი იბრძვის - გერმანელი ფანატიკოსი ევა, რომელიც მისგან ზიგფრიდის სიმბოლოს შექმნას ცდილობს და ფრანგი ჟენევიევა. ბოლო სცენა საზღვარზე ვითარდება, სადაც ზიგფრიდმა უნდა გააკეთოს არჩევანი გერმანიასა და საფრანგეთს შორის. პიესაში კონფლიქტი ქვეყნებს შორის კი არა, არამედ გმირის შინაგან სამყაროში მიმდინარეობს.
+ჟიროდუ დაჰყვა ჟუვეს რჩევას და საკუთარი რომანის „ზიგფრიდი და ლიმუზენის“  (1922) საფუძველზე შექმნა პირველი [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესა]] „ზიგფრიდი“ (1928), რომლის დადგმაც ჟუვემ განახორციელა. დრამის ცენტრშია ფრანგი ლიტერატორის ჟაკ ფორესტიეს ტრაგიკული ისტორია, რომელმაც მძიმე ჭრილობის შემდეგ მეხსიერება დაკარგა. იგი შემთხვევით ხვდება გერმანელების ტყვეობაში, სადაც გერმანელში ეშლებათ და ხდება ლეგენდარული ნაციონალური გმირი ზიგფრიდი - 30-იანი წლების გერმანული მხედრული სულის სინონიმი. უკვე ამ ადრეულ პიესაში გამოჩნდა ჟიროდუს მიდრეკილება სერიოზული ფილოსოფიურ-სოციალური პრობლემატიკისადმი და კავშირი ფრანგული ინტელექტუალური თეატრის ტრადიციებთან. პიესაში მთავარი გმირი ცდილობს წარსულის გახსენებას. მის დასაუფლებლად ორი ადამიანი იბრძვის - გერმანელი ფანატიკოსი ევა, რომელიც მისგან ზიგფრიდის სიმბოლოს შექმნას ცდილობს და ფრანგი ჟენევიევა. ბოლო [[სცენა]] საზღვარზე ვითარდება, სადაც ზიგფრიდმა უნდა გააკეთოს არჩევანი გერმანიასა და საფრანგეთს შორის. პიესაში კონფლიქტი ქვეყნებს შორის კი არა, არამედ გმირის შინაგან სამყაროში მიმდინარეობს.
 ამ პიესაში დასმულ შეკითხვებს ჟიროდუ მხოლოდ 1930 წელს გასცემს თავისებურ პასუხს ერთმოქმედებიანი დრამით „ზიგფრიდის დასასრული“. ამ პიესაში გმირი მკვლელების ხელით სასიკვდილოდ დაიჭრება. მას სიკვდილის წინ უბრუნდება მეხსიერება და ეძლევა არჩევანის გაკეთების საშუალება. ავტორისთვის პიროვნების მიერ საკუთარი „მეს“ პოვნა მხოლოდ ტრაგიკული დასასრულის ხარჯზე არის შესაძლებელი ამ არეულ და მძიმე ცხოვრებაში.

@@ ხაზი 7: / ხაზი 7: @@
 ჟიროდუ დრამატურგიას მას შემდეგ უკავშირდება, რაც უკვე მოიპოვა აღიარება, როგორც მწერალმა, მთელი რიგი სტატიების, მოთხრობებისა და რომანების ავტორმა. მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო: „სიმონ პათეტიკური“  (1918), „სიუზანა და წყნარი ოკეანე“ (1921), „ბულღა“ (1926). 1926 წელს შედგა ჟიროდუსა და ახალგაზრდა რეჟისორის ლუი ჟუვეს შეხვედრა. ამ შეხვედრამ გადამწყვეტი როლი იქონია არა მხოლოდ მათ შემოქმედებით ცხოვრებაზე, არამედ ფრანგული [[თეატრი|თეატრის]] ბედზეც. ანდრე ანტუანი სრული სამართლიანობით წერდა: „ჟან ჟიროდუს მოსვლა თეატრში - ეს მოვლენაა, რომელსაც ღრმა გამოძახილი ექნება თანამედროვე თეატრალურ მოძრაობაში“.
-ჟიროდუ დაჰყვა ჟუვეს რჩევას და საკუთარი რომანის „ზიგფრიდი და ლიმუზენის“  (1922) საფუძველზე შექმნა პირველი პიესა „ზიგფრიდი“ (1928), რომლის დადგმაც ჟუვემ განახორციელა. დრამის ცენტრშია ფრანგი ლიტერატორის ჟაკ ფორესტიეს ტრაგიკული ისტორია, რომელმაც მძიმე ჭრილობის შემდეგ მეხსიერება დაკარგა. იგი შემთხვევით ხვდება გერმანელების ტყვეობაში, სადაც გერმანელში ეშლებათ და ხდება ლეგენდარული ნაციონალური გმირი ზიგფრიდი - 30-იანი წლების გერმანული მხედრული სულის სინონიმი. უკვე ამ ადრეულ პიესაში გამოჩნდა ჟიროდუს მიდრეკილება სერიოზული ფილოსოფიურ-სოციალური პრობლემატიკისადმი და კავშირი ფრანგული ინტელექტუალური თეატრის ტრადიციებთან. პიესაში მთავარი გმირი ცდილობს წარსულის გახსენებას. მის დასაუფლებლად ორი ადამიანი იბრძვის - გერმანელი ფანატიკოსი ევა, რომელიც მისგან ზიგფრიდის სიმბოლოს შექმნას ცდილობს და ფრანგი ჟენევიევა. ბოლო სცენა საზღვარზე ვითარდება, სადაც ზიგფრიდმა უნდა გააკეთოს არჩევანი გერმანიასა და საფრანგეთს შორის. პიესაში კონფლიქტი ქვეყნებს შორის კი არა, არამედ გმირის შინაგან სამყაროში მიმდინარეობს.
+ჟიროდუ დაჰყვა ჟუვეს რჩევას და საკუთარი რომანის „ზიგფრიდი და ლიმუზენის“  (1922) საფუძველზე შექმნა პირველი [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესა]] „ზიგფრიდი“ (1928), რომლის დადგმაც ჟუვემ განახორციელა. დრამის ცენტრშია ფრანგი ლიტერატორის ჟაკ ფორესტიეს ტრაგიკული ისტორია, რომელმაც მძიმე ჭრილობის შემდეგ მეხსიერება დაკარგა. იგი შემთხვევით ხვდება გერმანელების ტყვეობაში, სადაც გერმანელში ეშლებათ და ხდება ლეგენდარული ნაციონალური გმირი ზიგფრიდი - 30-იანი წლების გერმანული მხედრული სულის სინონიმი. უკვე ამ ადრეულ პიესაში გამოჩნდა ჟიროდუს მიდრეკილება სერიოზული ფილოსოფიურ-სოციალური პრობლემატიკისადმი და კავშირი ფრანგული ინტელექტუალური თეატრის ტრადიციებთან. პიესაში მთავარი გმირი ცდილობს წარსულის გახსენებას. მის დასაუფლებლად ორი ადამიანი იბრძვის - გერმანელი ფანატიკოსი ევა, რომელიც მისგან ზიგფრიდის სიმბოლოს შექმნას ცდილობს და ფრანგი ჟენევიევა. ბოლო სცენა საზღვარზე ვითარდება, სადაც ზიგფრიდმა უნდა გააკეთოს არჩევანი გერმანიასა და საფრანგეთს შორის. პიესაში კონფლიქტი ქვეყნებს შორის კი არა, არამედ გმირის შინაგან სამყაროში მიმდინარეობს.
 ამ პიესაში დასმულ შეკითხვებს ჟიროდუ მხოლოდ 1930 წელს გასცემს თავისებურ პასუხს ერთმოქმედებიანი დრამით „ზიგფრიდის დასასრული“. ამ პიესაში გმირი მკვლელების ხელით სასიკვდილოდ დაიჭრება. მას სიკვდილის წინ უბრუნდება მეხსიერება და ეძლევა არჩევანის გაკეთების საშუალება. ავტორისთვის პიროვნების მიერ საკუთარი „მეს“ პოვნა მხოლოდ ტრაგიკული დასასრულის ხარჯზე არის შესაძლებელი ამ არეულ და მძიმე ცხოვრებაში.

@@ ხაზი 3: / ხაზი 3: @@
 ==== ბიოგრაფია ====
-XX საუკუნის პირველი ნახევრის ფრანგული ინტელექტუალური დრამის ერთ-ერთი თვალსაჩინო წარმომადგენელია ჟან ჟიროდუ. იგი დაიბადა 1882 წელს. ჟან ჟიროდუ  მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში, ორჯერ იყო დაჭრილი, მიღებული ჰქონდა მთელი რიგი სამხედრო ჯილდოები; მუშაობდა დიპლომატიურ სარბიელზე. მისი დიპლომატიური კარიერა მეორე მსოფლიო ომის დროს შეწყდა. დაკავშირებული იყო წინააღმდეგობის მოძრაობასთან. 1944 წლის იანვარში პარიზის ერთ-ერთ სასტუმროში გარდაიცვალა. ფიქრობდნენ, რომ მოწამლეს.
+XX საუკუნის პირველი ნახევრის ფრანგული ინტელექტუალური დრამის ერთ-ერთი თვალსაჩინო წარმომადგენელია ჟან ჟიროდუ. იგი დაიბადა 1882 წელს. ჟან ჟიროდუ  მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში, ორჯერ იყო დაჭრილი, მიღებული ჰქონდა მთელი რიგი სამხედრო ჯილდოები; მუშაობდა დიპლომატიურ სარბიელზე. მისი დიპლომატიური კარიერა მეორე მსოფლიო [[ომი]]ს დროს შეწყდა. დაკავშირებული იყო წინააღმდეგობის მოძრაობასთან. 1944 წლის იანვარში პარიზის ერთ-ერთ სასტუმროში გარდაიცვალა. ფიქრობდნენ, რომ მოწამლეს.
 ჟიროდუ დრამატურგიას მას შემდეგ უკავშირდება, რაც უკვე მოიპოვა აღიარება, როგორც მწერალმა, მთელი რიგი სტატიების, მოთხრობებისა და რომანების ავტორმა. მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო: „სიმონ პათეტიკური“  (1918), „სიუზანა და წყნარი ოკეანე“ (1921), „ბულღა“ (1926). 1926 წელს შედგა ჟიროდუსა და ახალგაზრდა რეჟისორის ლუი ჟუვეს შეხვედრა. ამ შეხვედრამ გადამწყვეტი როლი იქონია არა მხოლოდ მათ შემოქმედებით ცხოვრებაზე, არამედ ფრანგული [[თეატრი|თეატრის]] ბედზეც. ანდრე ანტუანი სრული სამართლიანობით წერდა: „ჟან ჟიროდუს მოსვლა თეატრში - ეს მოვლენაა, რომელსაც ღრმა გამოძახილი ექნება თანამედროვე თეატრალურ მოძრაობაში“.

@@ ხაზი 47: / ხაზი 47: @@
 * საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის ელექტრონული კატალოგი
 [[კატეგორია:დრამატურგები]]
-[[კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები]]
+[[კატეგორია:ფრანგი დრამატურგები]]
-[[კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგული თეატრი]]
+[[კატეგორია:ფრანგული თეატრი]]
-[[კატეგორია: XX საუკუნის ფრანგი მწერლები]]
+[[კატეგორია: ფრანგი მწერლები]]
 [[კატეგორია: ფრანგი დიპლომატები]]

@@ ხაზი 39: / ხაზი 39: @@
 * ტროას ომი არ იქნება = La guerre de Troie n'aura pas lieu: [პიესა 2 მოქმედებად] / ჟან ჟიროდუ; ფრანგ. თარგმნა სიბილა გელაძემ; რედ. დალი გერმანიშვილი; წინასიტყვ. გი ტესიესი. [თბ.]: თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, [2011]
-=== წყარო ===
 * XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები და თეატრის თეორეტიკოსები: [ცნობარი / შეადგინა ლევან ხეთაგურმა]. - თბ., 1998. - 111გვ.; 21სმ
 * საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის ელექტრონული კატალოგი