სურგულაძე პეტრე - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 08:06, 28 ივლისი 2025-ზე

2025-07-28T08:06:45Z

Tkenchoshvili: /* ბიოგრაფია */

2025-07-28T08:06:27Z

‎ბიოგრაფია

Echelidze 20:44, 7 სექტემბერი 2020-ზე

2020-09-07T20:44:25Z

Tkenchoshvili 12:08, 6 მაისი 2019-ზე

2019-05-06T12:08:18Z

Echelidze 12:27, 2 მაისი 2019-ზე

2019-05-02T12:27:41Z

Tkenchoshvili: /* იხილე აგრეთვე */

2019-02-25T13:21:55Z

‎იხილე აგრეთვე

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „პეტრე სურგულაძე“ გადაიტანა გვერდზე „სურგულაძე პეტრე“ გადამის...

2019-02-25T13:21:36Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „პეტრე სურგულაძე“ გადაიტანა გვერდზე „სურგულაძე პეტრე“ გადამის...

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „სურგულაძე პეტრე“ გადაიტანა გვერდზე „პეტრე სურგულაძე“

2019-02-25T13:21:25Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „სურგულაძე პეტრე“ გადაიტანა გვერდზე „პეტრე სურგულაძე“

Tkenchoshvili: /* იხილე აგრეთვე */

2019-02-25T13:21:13Z

‎იხილე აგრეთვე

Tkenchoshvili: ახალი გვერდი: '''სურგულაძე პეტრე როსტომის ძე''' (1877, სოფელი ჩიბათი, ოზურგეთის მ...

2019-02-25T13:20:50Z

ახალი გვერდი: '''სურგულაძე პეტრე როსტომის ძე''' (1877, სოფელი ჩიბათი, ოზურგეთის მ...

ახალი გვერდი

'''სურგულაძე პეტრე როსტომის ძე''' (1877, სოფელი ჩიბათი, ოზურგეთის მაზრა - 6.IX.1931, სტამბოლი) - ჟურნალისტი, [[საქართველო|საქართველოს]] თვისუფლებისათვის აქტიური მებრძოლი, ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი.

====ბიოგრაფია====
1894 დაამთავრა თბილისის ალექსანდრეს სახელობის საოსტატო (სამასწავლებლო) ინსტიტუტი. პედაგოგიურ საქმიანობას შეუდგა ქუთაისის პროგიმნაზიაში გამგე-მასწავლებლად, ხოლო შემდეგ მუშაობდა თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზიის ისტორიის პედაგოგად. პირველი პუბლიცისტური წერილი გაზეთ „კვალში“ ჯერ კიდევ 1897 დაბეჭდა. წერდა ფსევდონიმებით „პ.ს-ძე“ და „X“. მას შემდეგ, რაც „კვალი“ [[მესამე დასი|მესამე დასის]] ხელში გადავიდა, პ. სურგულაძემ სათანამშრომლოდ „ივერიაში“ გადაინაცვლა. დიდი ინტერესი გამოიწვია ამ გაზეთში დაბეჭდილმა მისმა წერილების სერიამ „ვითარება გურიაში“, რომელშიც ფართოდაა ასახული გურიის მოსახლეობის მდგომარეობა რუსეთის პირველი რევოლუციის პერიოდში. 1905 წიგნაკად გამოსცა ნარკვევი „ეროვნული ენა“. იყო „ქართველ ჟურნალისტთა კავშირის“ ბიუროს წევრი, ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი, მინდობილი ჰქონდა საზოგადოების კავკავის, გომარეთისა და სხვ. სკოლების რევიზორობა, გამოდიოდა მოხსენებებით საზოგადოებისა თუ მისი გამგეობის სხდომებზე. კითხულობდა ლექციებს თბილისის სახალხო უნივერსიტეტში. 1908 სათანამშრომლოდ მიიწვიეს ჟურნალში „[[განათლება (ჟურნალი)|განათლება]]“. 1909 პ. სურგულაძის
რედაქტორობით დაარსდა ეროვნულ-დემოკრატიული მიმართულების ყოველკვირეული ჟურნალი „ერი“, რომელიც თერგდალეულთა ჟურნალისტურ ტრადიციებს განაგრძობდა და მთელ ძალისხმევას ეროვნული ინტერესების დაცვას ახმარდა. ცენზურისათვის თვალის ახვევის მიზნით, გამოცემა მალ-მალე იცვლიდა
რედაქტორებსა და დასახელებას (გამოდიოდა 1910 წლამდე „ჩვენი ერის”, „ქართველი ერის“, „საქართველოს მოამბის”, „ერის“ სახელწოდებით). ჟურნალში დაბეჭდილი [[გვაზავა გიორგი|გ. გვაზავას]] წერილების სერიისათვის „ჩეხია”, რომელიც ცალკე ბროშურადაც გამოიცა, 1910 სისხლის სამართლის საქმე აღიძრა. „არსებული წყობილების დასამხობად მზადებისათვის“ ბრალდებით ავტორი დააპატიმრეს, რედაქტორმა პ. სურგულაძემ კი სასჯელს თავი საზღვარგარეთ გახიზვნით დააღწია. 1910 ჟენევაში ჩამოაყალიბა „თავისუფალი საქართველოს ჯგუფი“, რომლის მიზანი იყო საქართველოს რუსეთისაგან ჩამოშორება და სუვერენულ სახელმწიფოდ ფორმირება. 1913-1914 წლებში იქვე გამოსცემდა ჟურნალ „თავისუფალი საქართველოს“ (გამოვიდა 4 ნომერი). [[პირველი მსოფლიო ომი |პირველი მსოფლიო ომი]]ს დაწყებისას ჯგუფის ბაზაზე პ. სურგულაძის თავმჯდომარეობით შეიქმნა „საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტი“. კომიტეტი [[გერმანია|გერმანიის]] სახელისუფლებო წრეებთან კავშირში მოქმედებდა და თვალსაჩინო წვლილი შეიტანა საქართველოს სახელმწიფოებრიობის აღდგენაში.

1917-1918 წლებში სტამბოლის ქართველ კათოლიკეთა სავანის სტამბაში დაიბეჭდა პ. სურგულაძის სამი წიგნაკი:
* 1. „საქართველო თავისუფლებისაკენ“;
* 2. „საქართველო როგორც დამოუკიდებელი სახელმწიფო“ და
* 3. „დამოუკიდებელი საქართველოს საერთაშორისო მნიშვნელობა“.

1918 წლის მაისში პ. სურგულაძე, როგორც მრჩეველი, ბერლინიდან თან გამოჰყვა გერმანიის სამთავრობო დელეგაციას [[ბათუმის საზავო კონფერენცია]]ზე.
მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ქართული დელეგაციის [[გენერალი|გენერალ]] [[ლოსოვი ოტო ფონ|ფონ ლოსოვთან]] დაკავშირებაში, რამაც დააჩქარა [[საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადება|საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის გამოცხადება]].

1919 ედპ-ს სიით არჩეულ იქნა [[საქართველოს დამფუძნებელი კრება|საქართველოს დამფუძნებელი კრების]] დეპუტატად, იყო სამხედრო კომისიის წევრი.
შედიოდა აგრეთვე დამფუძნებელი კრების დროებით კომისიაში, რომელმაც 1919 წლის მარტში ახალციხე-ახალქალაქის მაზრებში სერვერ-ბეგის ხელმძღვანელობით მოწყობილი [[აჯანყება|აჯანყების]] მიზეზები, შედეგები და რეგიონში არსებული ვითარება შეისწავლა. ხშირად აქვეყნებდა სტატიებს ედპ-ს მთავარ ბეჭდვით
ორგანოში, გაზეთ „[[საქართველო (გაზეთი)|საქართველოში]]“ სახელმწიფოებრივი და სამხედრო აღმშენებლობის აქტუალურ საკითხებზე. მათგან აღსანიშნავია:
* „დამფუძნებელი კრება და ჩვენი საგარეო პოლიტიკა“,
* „საქართველოს ჯარი“,
* „ჯარი და მოსწავლე ახალგაზრდობა“,
* „მშობლიური ენის დამკვიდრება ქართულ ჯარში“ და სხვ.

საქართველოს ბოლშევიკური ოკუპაციისას, 1921 [[ემიგრაცია|ემიგრაციაში]] გაიხიზნა, დასახლდა [[თურქეთი|თურქეთში]] და იქიდან განაგრძობდა [[ბრძოლა|ბრძოლას]] საბჭოური [[რეჟიმი|რეჟიმის]] წინააღმდეგ. შედიოდა სტამბოლის პოლიტკომისიის შემადგენლობაში, იყო ედპ-ს საზღვარგარეთული ცენტრალური ბიუროს წევრი. თანამშრომლობდა პარიზში გამომავალ ჟურნალ „თავისუფალი საქართველოსთან“, იცავდა ქართველი ერის ყველა სასიცოცხლო ძალის გაერთიანება-შეკავშირებისა და საერთო ფრონტით მოქმედების იდეას. ჰყავდა მეუღლე და ერთი ვაჟი. დაკრძალულია სტამბოლში.
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::ოთარ ჯანელიძე

==ლიტერატურა==
* გ. საითიძე, პეტრე სურგულაძის საგამომცემლო-პუბლიცისტური და საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოღვაწეობა, თბ., 2009;
* ლ. ურუშაძე, სტამბოლის ქართველ კათოლიკეთა სავანე და პეტრე სურგულაძე (1914-1917 წლები), ჟურნ. „რელიგია“, 2009, №3;
* ო. ჯანელიძე, ნარკვევები საქართველოს ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ისტორიიდან, თბ., 2002.

==წყარო==
[[საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921) ენციკლოპედია-ლექსიკონი]]

==იხილე აგრეთვე==
* [http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/9762/ პეტრე სურგულაძე]
* [http://www.nplg.gov.ge/emigrants/ka/399/ პეტრე სურგულაძე]

[[კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები]]
[[კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები]]
[[კატეგორია:ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრები]]
[[კატეგორია:ჟურნალისტები]]
[[კატეგორია:ქართველი პედაგოგები]]
[[კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები]]
[[კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები]]
[[კატეგორია: ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრები]]

←წინა ვერსია		08:06, 28 ივლისი 2025-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	[[ფაილი:SurgulaZe petre.jpg\|thumb\|'''პეტრე სურგულაძე''']]	+	[[ფაილი:SurgulaZe petre.jpg\|thumb\|150პქ\|'''პეტრე სურგულაძე''']]
	'''სურგულაძე პეტრე როსტომის ძე''' (1877, სოფელი ჩიბათი, ოზურგეთის მაზრა - 6.IX.1931, სტამბოლი) - ჟურნალისტი, [[საქართველო\|საქართველოს]] თვისუფლებისათვის აქტიური მებრძოლი, [[ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია\|ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის]] ერთ-ერთი დამფუძნებელი.		'''სურგულაძე პეტრე როსტომის ძე''' (1877, სოფელი ჩიბათი, ოზურგეთის მაზრა - 6.IX.1931, სტამბოლი) - ჟურნალისტი, [[საქართველო\|საქართველოს]] თვისუფლებისათვის აქტიური მებრძოლი, [[ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია\|ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის]] ერთ-ერთი დამფუძნებელი.

@@ ხაზი 3: / ხაზი 3: @@
 ====ბიოგრაფია====
-დაამთავრა თბილისის ალექსანდრეს სახელობის საოსტატო (სამასწავლებლო) ინსტიტუტი. პედაგოგიურ საქმიანობას შეუდგა ქუთაისის პროგიმნაზიაში გამგე-მასწავლებლად, ხოლო შემდეგ მუშაობდა თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზიის ისტორიის პედაგოგად. პირველი პუბლიცისტური წერილი გაზეთ „კვალში“ ჯერ კიდევ 1897 წელს დაბეჭდა. წერდა ფსევდონიმებით „პ.ს-ძე“ და „X“. მას შემდეგ, რაც „კვალი“ [[მესამე დასი|მესამე დასის]] ხელში გადავიდა, პ. სურგულაძემ სათანამშრომლოდ „ივერიაში“ გადაინაცვლა. დიდი ინტერესი გამოიწვია ამ გაზეთში დაბეჭდილმა მისმა წერილების სერიამ „ვითარება გურიაში“, რომელშიც ფართოდაა ასახული გურიის მოსახლეობის მდგომარეობა რუსეთის პირველი რევოლუციის პერიოდში. 1905 წელს წიგნაკად გამოსცა ნარკვევი „ეროვნული ენა“. იყო „ქართველ ჟურნალისტთა კავშირის“ ბიუროს წევრი, [[ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოება|ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების]] ნამდვილი წევრი, მინდობილი ჰქონდა საზოგადოების კავკავის, გომარეთისა და სხვ. სკოლების რევიზორობა, გამოდიოდა მოხსენებებით საზოგადოებისა თუ მისი გამგეობის სხდომებზე. კითხულობდა ლექციებს თბილისის სახალხო უნივერსიტეტში. 1908 წელს სათანამშრომლოდ მიიწვიეს ჟურნალში „[[განათლება (ჟურნალი)|განათლება]]“. 1909 პ. სურგულაძის რედაქტორობით დაარსდა ეროვნულ-დემოკრატიული მიმართულების ყოველკვირეული ჟურნალი „ერი“, რომელიც თერგდალეულთა ჟურნალისტურ ტრადიციებს განაგრძობდა და მთელ ძალისხმევას ეროვნული ინტერესების დაცვას ახმარდა. ცენზურისათვის თვალის ახვევის მიზნით, გამოცემა მალ-მალე იცვლიდა რედაქტორებსა და დასახელებას (გამოდიოდა 1910 წლამდე „ჩვენი ერის”, „ქართველი ერის“, „საქართველოს მოამბის”, „ერის“ სახელწოდებით). ჟურნალში დაბეჭდილი [[გვაზავა გიორგი|გ. გვაზავას]] წერილების სერიისათვის „ჩეხია”, რომელიც ცალკე ბროშურადაც გამოიცა, 1910 წელს სისხლის სამართლის საქმე აღიძრა. „არსებული წყობილების დასამხობად მზადებისათვის“ ბრალდებით ავტორი დააპატიმრეს, რედაქტორმა პ. სურგულაძემ კი სასჯელს თავი საზღვარგარეთ გახიზვნით დააღწია. 1910 წელს ჟენევაში ჩამოაყალიბა „თავისუფალი საქართველოს ჯგუფი“, რომლის მიზანი იყო საქართველოს რუსეთისაგან ჩამოშორება და [[სუვერენიტეტი|სუვერენულ]] სახელმწიფოდ ფორმირება. 1913-1914 წლებში იქვე გამოსცემდა ჟურნალ „თავისუფალი საქართველოს“ (გამოვიდა 4 ნომერი). [[პირველი მსოფლიო ომი |პირველი მსოფლიო ომი]]ს დაწყებისას ჯგუფის ბაზაზე პ. სურგულაძის თავმჯდომარეობით შეიქმნა „საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტი“. კომიტეტი [[გერმანია|გერმანიის]] სახელისუფლებო წრეებთან კავშირში მოქმედებდა და თვალსაჩინო წვლილი შეიტანა საქართველოს სახელმწიფოებრიობის აღდგენაში.
+დაამთავრა თბილისის ალექსანდრეს სახელობის საოსტატო (სამასწავლებლო) ინსტიტუტი. პედაგოგიურ საქმიანობას შეუდგა ქუთაისის პროგიმნაზიაში გამგე-მასწავლებლად, ხოლო შემდეგ მუშაობდა თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზიის ისტორიის პედაგოგად. პირველი პუბლიცისტური წერილი გაზეთ „კვალში“ ჯერ კიდევ 1897 წელს დაბეჭდა. წერდა ფსევდონიმებით „პ.ს-ძე“ და „X“. მას შემდეგ, რაც „კვალი“ [[მესამე დასი|მესამე დასის]] ხელში გადავიდა, პ. სურგულაძემ სათანამშრომლოდ „ივერიაში“ გადაინაცვლა. დიდი ინტერესი გამოიწვია ამ გაზეთში დაბეჭდილმა მისმა წერილების სერიამ „ვითარება გურიაში“, რომელშიც ფართოდაა ასახული გურიის მოსახლეობის მდგომარეობა რუსეთის პირველი რევოლუციის პერიოდში. 1905 წელს წიგნაკად გამოსცა [[ნარკვევი]] „ეროვნული ენა“. იყო „ქართველ ჟურნალისტთა კავშირის“ ბიუროს წევრი, [[ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოება|ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების]] ნამდვილი წევრი, მინდობილი ჰქონდა საზოგადოების კავკავის, გომარეთისა და სხვ. სკოლების რევიზორობა, გამოდიოდა მოხსენებებით საზოგადოებისა თუ მისი გამგეობის სხდომებზე. კითხულობდა ლექციებს თბილისის სახალხო უნივერსიტეტში. 1908 წელს სათანამშრომლოდ მიიწვიეს ჟურნალში „[[განათლება (ჟურნალი)|განათლება]]“. 1909 პ. სურგულაძის რედაქტორობით დაარსდა ეროვნულ-დემოკრატიული მიმართულების ყოველკვირეული ჟურნალი „ერი“, რომელიც თერგდალეულთა ჟურნალისტურ ტრადიციებს განაგრძობდა და მთელ ძალისხმევას ეროვნული ინტერესების დაცვას ახმარდა. ცენზურისათვის თვალის ახვევის მიზნით, გამოცემა მალ-მალე იცვლიდა რედაქტორებსა და დასახელებას (გამოდიოდა 1910 წლამდე „ჩვენი ერის”, „ქართველი ერის“, „საქართველოს მოამბის”, „ერის“ სახელწოდებით). ჟურნალში დაბეჭდილი [[გვაზავა გიორგი|გ. გვაზავას]] წერილების სერიისათვის „ჩეხია”, რომელიც ცალკე ბროშურადაც გამოიცა, 1910 წელს სისხლის სამართლის საქმე აღიძრა. „არსებული წყობილების დასამხობად მზადებისათვის“ ბრალდებით ავტორი დააპატიმრეს, რედაქტორმა პ. სურგულაძემ კი სასჯელს თავი საზღვარგარეთ გახიზვნით დააღწია. 1910 წელს ჟენევაში ჩამოაყალიბა „თავისუფალი საქართველოს ჯგუფი“, რომლის მიზანი იყო საქართველოს რუსეთისაგან ჩამოშორება და [[სუვერენიტეტი|სუვერენულ]] სახელმწიფოდ ფორმირება. 1913-1914 წლებში იქვე გამოსცემდა ჟურნალ „თავისუფალი საქართველოს“ (გამოვიდა 4 ნომერი). [[პირველი მსოფლიო ომი |პირველი მსოფლიო ომი]]ს დაწყებისას ჯგუფის ბაზაზე პ. სურგულაძის თავმჯდომარეობით შეიქმნა „საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტი“. კომიტეტი [[გერმანია|გერმანიის]] სახელისუფლებო წრეებთან კავშირში მოქმედებდა და თვალსაჩინო წვლილი შეიტანა საქართველოს სახელმწიფოებრიობის აღდგენაში.
 -1918 წლებში სტამბოლის ქართველ კათოლიკეთა სავანის სტამბაში დაიბეჭდა პ. სურგულაძის სამი წიგნაკი:

←წინა ვერსია		13:21, 25 თებერვალი 2019-ის ვერსია
ხაზი 45:		ხაზი 45:
	[[კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები]]		[[კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები]]
	[[კატეგორია: ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრები]]		[[კატეგორია: ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრები]]
		+	[[კატეგორია:სურგულაძეები]]

@@ ხაზი 44: / ხაზი 44: @@
 [[კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები]]
 [[კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები]]
 [[კატეგორია:სურგულაძეები]]

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 [[ფაილი:SurgulaZe petre.jpg|thumb|'''პეტრე სურგულაძე''']]
-'''სურგულაძე პეტრე როსტომის ძე''' (1877, სოფელი ჩიბათი, ოზურგეთის მაზრა - 6.IX.1931, სტამბოლი) - ჟურნალისტი, [[საქართველო|საქართველოს]] თვისუფლებისათვის აქტიური მებრძოლი, ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი.
+'''სურგულაძე პეტრე როსტომის ძე''' (1877, სოფელი ჩიბათი, ოზურგეთის მაზრა - 6.IX.1931, სტამბოლი) - ჟურნალისტი, [[საქართველო|საქართველოს]] თვისუფლებისათვის აქტიური მებრძოლი, [[ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია|ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის]] ერთ-ერთი დამფუძნებელი.
 ====ბიოგრაფია====
-დაამთავრა თბილისის ალექსანდრეს სახელობის საოსტატო (სამასწავლებლო) ინსტიტუტი. პედაგოგიურ საქმიანობას შეუდგა ქუთაისის პროგიმნაზიაში გამგე-მასწავლებლად, ხოლო შემდეგ მუშაობდა თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზიის ისტორიის პედაგოგად. პირველი პუბლიცისტური წერილი გაზეთ „კვალში“ ჯერ კიდევ 1897 დაბეჭდა. წერდა ფსევდონიმებით „პ.ს-ძე“ და „X“. მას შემდეგ, რაც „კვალი“ [[მესამე დასი|მესამე დასის]] ხელში გადავიდა, პ. სურგულაძემ სათანამშრომლოდ „ივერიაში“ გადაინაცვლა. დიდი ინტერესი გამოიწვია ამ გაზეთში დაბეჭდილმა მისმა წერილების სერიამ „ვითარება გურიაში“, რომელშიც ფართოდაა ასახული გურიის მოსახლეობის მდგომარეობა რუსეთის პირველი რევოლუციის პერიოდში. 1905 წიგნაკად გამოსცა ნარკვევი „ეროვნული ენა“. იყო „ქართველ ჟურნალისტთა კავშირის“ ბიუროს წევრი, ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი, მინდობილი ჰქონდა საზოგადოების კავკავის, გომარეთისა და სხვ. სკოლების რევიზორობა, გამოდიოდა მოხსენებებით საზოგადოებისა თუ მისი გამგეობის სხდომებზე. კითხულობდა ლექციებს თბილისის სახალხო უნივერსიტეტში. 1908 სათანამშრომლოდ მიიწვიეს ჟურნალში „[[განათლება (ჟურნალი)|განათლება]]“. 1909 პ. სურგულაძის რედაქტორობით დაარსდა ეროვნულ-დემოკრატიული მიმართულების ყოველკვირეული ჟურნალი „ერი“, რომელიც თერგდალეულთა ჟურნალისტურ ტრადიციებს განაგრძობდა და მთელ ძალისხმევას ეროვნული ინტერესების დაცვას ახმარდა. ცენზურისათვის თვალის ახვევის მიზნით, გამოცემა მალ-მალე იცვლიდა რედაქტორებსა და დასახელებას (გამოდიოდა 1910 წლამდე „ჩვენი ერის”, „ქართველი ერის“, „საქართველოს მოამბის”, „ერის“ სახელწოდებით). ჟურნალში დაბეჭდილი [[გვაზავა გიორგი|გ. გვაზავას]] წერილების სერიისათვის „ჩეხია”, რომელიც ცალკე ბროშურადაც გამოიცა, 1910 სისხლის სამართლის საქმე აღიძრა. „არსებული წყობილების დასამხობად მზადებისათვის“ ბრალდებით ავტორი დააპატიმრეს, რედაქტორმა პ. სურგულაძემ კი სასჯელს თავი საზღვარგარეთ გახიზვნით დააღწია. 1910 ჟენევაში ჩამოაყალიბა „თავისუფალი საქართველოს ჯგუფი“, რომლის მიზანი იყო საქართველოს რუსეთისაგან ჩამოშორება და სუვერენულ სახელმწიფოდ ფორმირება. 1913-1914 წლებში იქვე გამოსცემდა ჟურნალ „თავისუფალი საქართველოს“ (გამოვიდა 4 ნომერი). [[პირველი მსოფლიო ომი |პირველი მსოფლიო ომი]]ს დაწყებისას ჯგუფის ბაზაზე პ. სურგულაძის თავმჯდომარეობით შეიქმნა „საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტი“. კომიტეტი [[გერმანია|გერმანიის]] სახელისუფლებო წრეებთან კავშირში მოქმედებდა და თვალსაჩინო წვლილი შეიტანა საქართველოს სახელმწიფოებრიობის აღდგენაში.
+დაამთავრა თბილისის ალექსანდრეს სახელობის საოსტატო (სამასწავლებლო) ინსტიტუტი. პედაგოგიურ საქმიანობას შეუდგა ქუთაისის პროგიმნაზიაში გამგე-მასწავლებლად, ხოლო შემდეგ მუშაობდა თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზიის ისტორიის პედაგოგად. პირველი პუბლიცისტური წერილი გაზეთ „კვალში“ ჯერ კიდევ 1897 წელს დაბეჭდა. წერდა ფსევდონიმებით „პ.ს-ძე“ და „X“. მას შემდეგ, რაც „კვალი“ [[მესამე დასი|მესამე დასის]] ხელში გადავიდა, პ. სურგულაძემ სათანამშრომლოდ „ივერიაში“ გადაინაცვლა. დიდი ინტერესი გამოიწვია ამ გაზეთში დაბეჭდილმა მისმა წერილების სერიამ „ვითარება გურიაში“, რომელშიც ფართოდაა ასახული გურიის მოსახლეობის მდგომარეობა რუსეთის პირველი რევოლუციის პერიოდში. 1905 წელს წიგნაკად გამოსცა ნარკვევი „ეროვნული ენა“. იყო „ქართველ ჟურნალისტთა კავშირის“ ბიუროს წევრი, [[ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოება|ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების]] ნამდვილი წევრი, მინდობილი ჰქონდა საზოგადოების კავკავის, გომარეთისა და სხვ. სკოლების რევიზორობა, გამოდიოდა მოხსენებებით საზოგადოებისა თუ მისი გამგეობის სხდომებზე. კითხულობდა ლექციებს თბილისის სახალხო უნივერსიტეტში. 1908 წელს სათანამშრომლოდ მიიწვიეს ჟურნალში „[[განათლება (ჟურნალი)|განათლება]]“. 1909 პ. სურგულაძის რედაქტორობით დაარსდა ეროვნულ-დემოკრატიული მიმართულების ყოველკვირეული ჟურნალი „ერი“, რომელიც თერგდალეულთა ჟურნალისტურ ტრადიციებს განაგრძობდა და მთელ ძალისხმევას ეროვნული ინტერესების დაცვას ახმარდა. ცენზურისათვის თვალის ახვევის მიზნით, გამოცემა მალ-მალე იცვლიდა რედაქტორებსა და დასახელებას (გამოდიოდა 1910 წლამდე „ჩვენი ერის”, „ქართველი ერის“, „საქართველოს მოამბის”, „ერის“ სახელწოდებით). ჟურნალში დაბეჭდილი [[გვაზავა გიორგი|გ. გვაზავას]] წერილების სერიისათვის „ჩეხია”, რომელიც ცალკე ბროშურადაც გამოიცა, 1910 წელს სისხლის სამართლის საქმე აღიძრა. „არსებული წყობილების დასამხობად მზადებისათვის“ ბრალდებით ავტორი დააპატიმრეს, რედაქტორმა პ. სურგულაძემ კი სასჯელს თავი საზღვარგარეთ გახიზვნით დააღწია. 1910 წელს ჟენევაში ჩამოაყალიბა „თავისუფალი საქართველოს ჯგუფი“, რომლის მიზანი იყო საქართველოს რუსეთისაგან ჩამოშორება და [[სუვერენიტეტი|სუვერენულ]] სახელმწიფოდ ფორმირება. 1913-1914 წლებში იქვე გამოსცემდა ჟურნალ „თავისუფალი საქართველოს“ (გამოვიდა 4 ნომერი). [[პირველი მსოფლიო ომი |პირველი მსოფლიო ომი]]ს დაწყებისას ჯგუფის ბაზაზე პ. სურგულაძის თავმჯდომარეობით შეიქმნა „საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტი“. კომიტეტი [[გერმანია|გერმანიის]] სახელისუფლებო წრეებთან კავშირში მოქმედებდა და თვალსაჩინო წვლილი შეიტანა საქართველოს სახელმწიფოებრიობის აღდგენაში.
 -1918 წლებში სტამბოლის ქართველ კათოლიკეთა სავანის სტამბაში დაიბეჭდა პ. სურგულაძის სამი წიგნაკი:
 * 1. „საქართველო თავისუფლებისაკენ“;
 * 2. „საქართველო როგორც დამოუკიდებელი სახელმწიფო“ და
 * 3. „დამოუკიდებელი საქართველოს საერთაშორისო მნიშვნელობა“.
-წლის მაისში პ. სურგულაძე, როგორც მრჩეველი, ბერლინიდან თან გამოჰყვა გერმანიის სამთავრობო დელეგაციას [[ბათუმის საზავო კონფერენცია]]ზე.
+წლის მაისში პ. სურგულაძე, როგორც მრჩეველი, ბერლინიდან თან გამოჰყვა [[გერმანია|გერმანიის]] სამთავრობო დელეგაციას [[ბათუმის საზავო კონფერენცია]]ზე. მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ქართული დელეგაციის [[გენერალი|გენერალ]] [[ლოსოვი ოტო ფონ|ფონ ლოსოვთან]] დაკავშირებაში, რამაც დააჩქარა [[საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადება|საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის გამოცხადება]].
 მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ქართული დელეგაციის [[გენერალი|გენერალ]] [[ლოსოვი ოტო ფონ|ფონ ლოსოვთან]] დაკავშირებაში, რამაც დააჩქარა [[საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადება|საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის გამოცხადება]].
 ედპ-ს სიით არჩეულ იქნა [[საქართველოს დამფუძნებელი კრება|საქართველოს დამფუძნებელი კრების]] დეპუტატად, იყო სამხედრო კომისიის წევრი.
 შედიოდა აგრეთვე დამფუძნებელი კრების დროებით კომისიაში, რომელმაც 1919 წლის მარტში ახალციხე-ახალქალაქის მაზრებში სერვერ-ბეგის ხელმძღვანელობით მოწყობილი [[აჯანყება|აჯანყების]] მიზეზები, შედეგები და რეგიონში არსებული ვითარება შეისწავლა. ხშირად აქვეყნებდა სტატიებს ედპ-ს მთავარ ბეჭდვით ორგანოში, გაზეთ „[[საქართველო (გაზეთი)|საქართველოში]]“ სახელმწიფოებრივი და სამხედრო აღმშენებლობის აქტუალურ საკითხებზე. მათგან აღსანიშნავია:
 * „დამფუძნებელი კრება და ჩვენი საგარეო პოლიტიკა“,
 * „საქართველოს ჯარი“,
@@ ხაზი 20: / ხაზი 21: @@
 * „მშობლიური ენის დამკვიდრება ქართულ ჯარში“ და სხვ.
-საქართველოს ბოლშევიკური ოკუპაციისას, 1921 [[ემიგრაცია|ემიგრაციაში]] გაიხიზნა, დასახლდა [[თურქეთი|თურქეთში]] და იქიდან განაგრძობდა [[ბრძოლა|ბრძოლას]] საბჭოური [[რეჟიმი|რეჟიმის]] წინააღმდეგ. შედიოდა სტამბოლის პოლიტკომისიის შემადგენლობაში, იყო ედპ-ს საზღვარგარეთული ცენტრალური ბიუროს წევრი. თანამშრომლობდა პარიზში გამომავალ ჟურნალ „თავისუფალი საქართველოსთან“, იცავდა ქართველი ერის ყველა სასიცოცხლო ძალის გაერთიანება-შეკავშირებისა და საერთო ფრონტით მოქმედების იდეას. ჰყავდა მეუღლე და ერთი ვაჟი. დაკრძალულია სტამბოლში.
+[[საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაცია საბჭოთა რუსეთის მიერ|საქართველოს ბოლშევიკური ოკუპაციისას]], 1921 [[ემიგრაცია|ემიგრაციაში]] გაიხიზნა, დასახლდა [[თურქეთი|თურქეთში]] და იქიდან განაგრძობდა [[ბრძოლა|ბრძოლას]] საბჭოური [[რეჟიმი|რეჟიმის]] წინააღმდეგ. შედიოდა სტამბოლის პოლიტკომისიის შემადგენლობაში, იყო ედპ-ს საზღვარგარეთული ცენტრალური ბიუროს წევრი. თანამშრომლობდა პარიზში გამომავალ ჟურნალ „თავისუფალი საქართველოსთან“, იცავდა ქართველი ერის ყველა სასიცოცხლო ძალის გაერთიანება-შეკავშირებისა და საერთო ფრონტით მოქმედების იდეას. ჰყავდა მეუღლე და ერთი ვაჟი. დაკრძალულია სტამბოლში.
 ::::::::::::::::::::::::::::::'''''ოთარ ჯანელიძე'''''
@@ ხაზი 43: / ხაზი 44: @@
 [[კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები]]
 [[კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები]]
 [[კატეგორია:სურგულაძეები]]

@@ ხაზი 40: / ხაზი 40: @@
 [[კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები]]
 [[კატეგორია:ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრები]]
-[[კატეგორია:ჟურნალისტები]]
+[[კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები]]
 [[კატეგორია:ქართველი პედაგოგები]]
 [[კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები]]
 [[კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები]]
 [[კატეგორია: ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრები]]