ტიკი იოჰან ლუდვიგი - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 20:22, 23 აგვისტო 2023-ზე

2023-08-23T20:22:57Z

Tkenchoshvili 12:08, 31 ივლისი 2023-ზე

2023-07-31T12:08:25Z

Tkenchoshvili 06:53, 31 ივლისი 2023-ზე

2023-07-31T06:53:27Z

Tkenchoshvili 11:18, 7 ივნისი 2023-ზე

2023-06-07T11:18:03Z

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „იოჰან ლუდვიგ ტიკი“ გადაიტანა გვერდზე „ტიკი იოჰან ლუდვიგი“ გად...

2023-06-07T11:16:25Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „იოჰან ლუდვიგ ტიკი“ გადაიტანა გვერდზე „ტიკი იოჰან ლუდვიგი“ გად...

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ტიკი იოჰან ლუდვიგი“ გადაიტანა გვერდზე „იოჰან ლუდვიგ ტიკი“

2023-06-07T11:16:18Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ტიკი იოჰან ლუდვიგი“ გადაიტანა გვერდზე „იოჰან ლუდვიგ ტიკი“

Tkenchoshvili: ახალი გვერდი: '''იოჰან ლუდვიგ ტიკი''' − (''გერმ.'' Johann Ludwig Tieck, 1773-1853), გერმანელი მწერალ...

2023-06-07T11:16:04Z

ახალი გვერდი: '''იოჰან ლუდვიგ ტიკი''' − (''გერმ.'' Johann Ludwig Tieck, 1773-1853), გერმანელი მწერალ...

ახალი გვერდი

'''იოჰან ლუდვიგ ტიკი''' − (''გერმ.'' Johann Ludwig Tieck, 1773-1853), გერმანელი მწერალი, დრამატურგი, თეატრალური მოღვაწე. გამოხატავდა ბიურგერული ინტელიგენციის შეხედულებებს. 1799 წელს ხდება „უფროსს რომანტიკოსთა“ წრის წევრი (ძმები შლეგელები, ნოვალისი). 1825-41 წწ. იყო დრეზდენის სამეფო კარის მუდმივი დრამატურგი და ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. 1842-47 წლებში მუშაობს ბერლინის სამეფო კარის თეატრის რეჟისორად. მისი დრამატურგია განეკუთვნება [[რომანტიზმი]]თ გატაცების პერიოდს: „ბასტილიის აღება“ და „ალამადინი“, 4 რომანტიკული პიესა-ზღაპარი „ლურჯწვერა“, „ჩექმებიანი კატა“, „შუქი უკუღმა“, „უფლისწული ცერბინო“. ამ პიესა ზღაპრებში ჩადებული იყო პრინციპი „თამაში თამაშისათვის“. 1799 წ. მან შექმნა რომანტიკული [[ტრაგედია]] „სიცოცხლე და სიკვდილი წმინდა გენოვევისა“, რომელიც ისევე, როგორც „იმპერატორი ოქტავიანე“ (1804), შეიცავს ეპოსის ელემენტებს და „[[ბედისწერის ტრაგედია|ბედისწერის ტრაგედიის]]“ პრინციპებს. მისი ბოლო პიესა, რომანტიკულ-ზღაპრული დრამა „ფორტუნატი“, აღსავსე იყო რელიგიურ-მისტიკური მოტივებით. თეატრალურ ესთეტიკაში იზიარებდა და ანვითარებდა [[ლესინგი გოთჰოლდ ეფრაიმ|ლესინგი]]ს შეხედულებებს. გამოსცა სტატიების კრებული „ფანტაზუსი“, დაწერა თეორიული გამოკვლევები „შექსპირის შესწავლი სათვის“ და „დრამატურგიული ფურცლები“.

==წყარო==
[[მსოფლიო თეატრის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]]
[[კატეგორია:დრამატურგები]]
[[კატეგორია:გერმანელი დრამატურგები]]
[[კატეგორია:გერმანელი მწერლები]]

@@ ხაზი 3: / ხაზი 3: @@
 მთარგმნელობით საქმიანობასაც ეწეოდა და რეჟისორობდა კიდეც.
-ტიკს, სხვა რომანტიკოსთა მსგავსად, იტაცებდა გერმანული ფოლკლორი და ლიტერატურა. მან გადაამუშავა და გამოსცა გერმანული ზღაპრები. ტიკმა ზედმიწევნით შეისწავლა XV–XVII საუკუნეების გერმანელ და უცხოელ დრამატურგთა ნაწარმოებები, რომლებიც შემდგომ გამოსცა კრებულებში „გერმანული თეატრი“ და „ძველინგლისური თეატრი“.
+ტიკს, სხვა რომანტიკოსთა მსგავსად, იტაცებდა გერმანული ფოლკლორი და ლიტერატურა. მან გადაამუშავა და გამოსცა გერმანული [[ზღაპარი|ზღაპრები]]. ტიკმა ზედმიწევნით შეისწავლა XV–XVII საუკუნეების გერმანელ და უცხოელ დრამატურგთა ნაწარმოებები, რომლებიც შემდგომ გამოსცა კრებულებში „გერმანული თეატრი“ და „ძველინგლისური თეატრი“.
 ტიკის პიესებში ნათლად აისახა რომანტიკოსთა დამახასიათებელი თვისება - მოსაწყენი ყოველდღიურობისგან გაქცევა. თავის ზღაპარ-პიესებში იგი მკვეთრად ავლებდა ზღვარს რეალურ ცხოვრებასა და სათეატრო წარმოდგენას, ყოფითობასა და ფანტასტიკას (გამონაგონს) შორის. მაგალითად, ყველასათვის კარგად ცნობილ „ჩექმებიანი კატაში“ (1797) და ასევე, პიესაში „სინათლე ამოტრიალებულად (გარეთ)“ (1799), მოქმედი პირები მოულოდნელად გამოდიან გასასახიერებელ [[პერსონაჟი|პერსონაჟთა]] სახეებიდან და ესაუბრებიან ავტორს, სცენის მემანქანეს, მაყურებელს. ამ ე. წ. თეატრალურ „შეცდომებს“, ტიკი იყენებდა სასცენო, სათეატრო ილუზიის დასანგრევად (გასაცამტვერებლად) და ასევე, ეს ხერხი - „რომანტიკული ირონიის“ გამოვლინებაცაა, ავტორი დასცინის რეალურ ყოფას, მაყურებელს და საკუთარ თავსაც.

@@ ხაზი 23: / ხაზი 23: @@
 „წმინდა ჰენოვევას ცხოვრება და სიკვდილი“ (1800), „იმპერატორი ოქტავიანუსი“ (1804), „ფორტუნატო“ (1816) - იყენებს სიუჟეტებს XV – XVI საუკუნეების გერმანული ხალხური ნაწარმოებებიდან. „წმინდა ჰენოვევას ცხოვრება და სიკვდილი“, რომელიც მეტ-ნაკლებად ცნობილი ნაწარმოებია, შუასაუკუნეების მირაკლის აღდგენის მცდელობაა და პრინციპში წმინდანის თეატრალიზებულ ცხოვრებას ასახავს. პიესა კათოლიკური სულისკვეთებით და შუასაუკუნეებისადმი თაყვანისცემითაა გამსჭვალული. ხალხური, პრიმიტიული სიუჟეტი ტიკმა ძველი ლეგენდის სტილში გადაამუშავა. რელიგიურ მოტივებს დრამატურგი გარკვეულ ესთეტიკური სახეს ანიჭებს.
-წლიდან ტიკი დრეზდენის თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელია. ტიკი თავის ნაშრომებში სათეატრო ხელოვნებას განსაზღვრავს, როგორც ალუზიას, რომელიც გიტაცებს და ემოციურად გიპყრობს თავი�სი ამაღლებულობითა და გრძნობადობით. სათეატრო ალუზიის
+წლიდან ტიკი დრეზდენის თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელია. ტიკი თავის ნაშრომებში სათეატრო ხელოვნებას განსაზღვრავს, როგორც ალუზიას, რომელიც გიტაცებს და ემოციურად გიპყრობს თავისი ამაღლებულობითა და გრძნობადობით. სათეატრო ალუზიის
 შექმნის პირველ პირობად ტიკს მიაჩნია ანსამბლურობა და ბუნებრივი მეტყველება, რომელმაც უნდა შეცვალოს კლასიცისტური წამღერებითი და დეკლამაციური სტილი. მისი აზრით, სცენოგრაფია პირობითობას უნდა ეყრდნობოდეს, სპექტაკლი თამაშდებოდეს ხალიჩების ფონზე, რათა დეკორაციამ მაყურებლის ყურადღება არ გაფანტოს და მთლიანად დაეთმოს მსახიობს - მის თამაშს. ტიკი თვლიდა, რომ კოსტიუმიც განზოგადებულ-პირობითი სჯობს. ტიკის იდეალი შექსპირული ეპოქის თეატრი იყო, რომელმაც გააერთიანა მსახიობი და მაყურებელი.

←წინა ვერსია		11:18, 7 ივნისი 2023-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
		+	[[ფაილი:Taki iohan ludvig.JPG\|thumb\|იოჰან ლუდვიგ ტიკი\|150პქ]]
	'''იოჰან ლუდვიგ ტიკი''' − (''გერმ.'' Johann Ludwig Tieck, 1773-1853), გერმანელი მწერალი, დრამატურგი, თეატრალური მოღვაწე. გამოხატავდა ბიურგერული ინტელიგენციის შეხედულებებს. 1799 წელს ხდება „უფროსს რომანტიკოსთა“ წრის წევრი (ძმები შლეგელები, ნოვალისი). 1825-41 წწ. იყო დრეზდენის სამეფო კარის მუდმივი დრამატურგი და ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. 1842-47 წლებში მუშაობს ბერლინის სამეფო კარის თეატრის რეჟისორად. მისი დრამატურგია განეკუთვნება [[რომანტიზმი]]თ გატაცების პერიოდს: „ბასტილიის აღება“ და „ალამადინი“, 4 რომანტიკული პიესა-ზღაპარი „ლურჯწვერა“, „ჩექმებიანი კატა“, „შუქი უკუღმა“, „უფლისწული ცერბინო“. ამ პიესა ზღაპრებში ჩადებული იყო პრინციპი „თამაში თამაშისათვის“. 1799 წ. მან შექმნა რომანტიკული [[ტრაგედია]] „სიცოცხლე და სიკვდილი წმინდა გენოვევისა“, რომელიც ისევე, როგორც „იმპერატორი ოქტავიანე“ (1804), შეიცავს ეპოსის ელემენტებს და „[[ბედისწერის ტრაგედია\|ბედისწერის ტრაგედიის]]“ პრინციპებს. მისი ბოლო პიესა, რომანტიკულ-ზღაპრული დრამა „ფორტუნატი“, აღსავსე იყო რელიგიურ-მისტიკური მოტივებით. თეატრალურ ესთეტიკაში იზიარებდა და ანვითარებდა [[ლესინგი გოთჰოლდ ეფრაიმ\|ლესინგი]]ს შეხედულებებს. გამოსცა სტატიების კრებული „ფანტაზუსი“, დაწერა თეორიული გამოკვლევები „შექსპირის შესწავლი სათვის“ და „დრამატურგიული ფურცლები“.		'''იოჰან ლუდვიგ ტიკი''' − (''გერმ.'' Johann Ludwig Tieck, 1773-1853), გერმანელი მწერალი, დრამატურგი, თეატრალური მოღვაწე. გამოხატავდა ბიურგერული ინტელიგენციის შეხედულებებს. 1799 წელს ხდება „უფროსს რომანტიკოსთა“ წრის წევრი (ძმები შლეგელები, ნოვალისი). 1825-41 წწ. იყო დრეზდენის სამეფო კარის მუდმივი დრამატურგი და ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. 1842-47 წლებში მუშაობს ბერლინის სამეფო კარის თეატრის რეჟისორად. მისი დრამატურგია განეკუთვნება [[რომანტიზმი]]თ გატაცების პერიოდს: „ბასტილიის აღება“ და „ალამადინი“, 4 რომანტიკული პიესა-ზღაპარი „ლურჯწვერა“, „ჩექმებიანი კატა“, „შუქი უკუღმა“, „უფლისწული ცერბინო“. ამ პიესა ზღაპრებში ჩადებული იყო პრინციპი „თამაში თამაშისათვის“. 1799 წ. მან შექმნა რომანტიკული [[ტრაგედია]] „სიცოცხლე და სიკვდილი წმინდა გენოვევისა“, რომელიც ისევე, როგორც „იმპერატორი ოქტავიანე“ (1804), შეიცავს ეპოსის ელემენტებს და „[[ბედისწერის ტრაგედია\|ბედისწერის ტრაგედიის]]“ პრინციპებს. მისი ბოლო პიესა, რომანტიკულ-ზღაპრული დრამა „ფორტუნატი“, აღსავსე იყო რელიგიურ-მისტიკური მოტივებით. თეატრალურ ესთეტიკაში იზიარებდა და ანვითარებდა [[ლესინგი გოთჰოლდ ეფრაიმ\|ლესინგი]]ს შეხედულებებს. გამოსცა სტატიების კრებული „ფანტაზუსი“, დაწერა თეორიული გამოკვლევები „შექსპირის შესწავლი სათვის“ და „დრამატურგიული ფურცლები“.
		+
		+
		+

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 [[ფაილი:Taki iohan ludvig.JPG|thumb|იოჰან ლუდვიგ ტიკი|150პქ]]
-'''იოჰან ლუდვიგ ტიკი'''  − (''გერმ.'' Johann Ludwig Tieck, 1773-1853), გერმანელი მწერალი, დრამატურგი, თეატრალური მოღვაწე. გამოხატავდა ბიურგერული ინტელიგენციის შეხედულებებს. 1799 წელს ხდება „უფროსს რომანტიკოსთა“ წრის წევრი (ძმები შლეგელები, ნოვალისი). 1825-41 წწ. იყო დრეზდენის სამეფო კარის მუდმივი დრამატურგი და ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. 1842-47 წლებში მუშაობს ბერლინის სამეფო კარის თეატრის რეჟისორად. მისი დრამატურგია განეკუთვნება [[რომანტიზმი]]თ გატაცების პერიოდს: „ბასტილიის აღება“ და „ალამადინი“, 4 რომანტიკული პიესა-ზღაპარი „ლურჯწვერა“, „ჩექმებიანი კატა“, „შუქი უკუღმა“, „უფლისწული ცერბინო“. ამ პიესა ზღაპრებში ჩადებული იყო პრინციპი „თამაში თამაშისათვის“. 1799 წ. მან შექმნა რომანტიკული [[ტრაგედია]] „სიცოცხლე და სიკვდილი წმინდა გენოვევისა“, რომელიც ისევე, როგორც „იმპერატორი ოქტავიანე“ (1804), შეიცავს ეპოსის ელემენტებს და „[[ბედისწერის ტრაგედია|ბედისწერის ტრაგედიის]]“ პრინციპებს. მისი ბოლო პიესა, რომანტიკულ-ზღაპრული დრამა „ფორტუნატი“, აღსავსე იყო რელიგიურ-მისტიკური მოტივებით. თეატრალურ ესთეტიკაში იზიარებდა და ანვითარებდა [[ლესინგი გოთჰოლდ ეფრაიმ|ლესინგი]]ს შეხედულებებს. გამოსცა სტატიების კრებული „ფანტაზუსი“, დაწერა თეორიული გამოკვლევები „შექსპირის შესწავლი სათვის“ და „დრამატურგიული ფურცლები“.
+'''იოჰან ლუდვიგ ტიკი'''  − (''გერმ.'' Johann Ludwig Tieck, 1773-1853), გერმანელი მწერალი, დრამატურგი, თეატრალური მოღვაწე.  მის კალამს ეკუთვნის რამდენიმე [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესა]], ნაშრომები თეატრის ისტორიაში, ტიკი
@@ ხაზი 8: / ხაზი 37: @@
 ==წყარო==
-[[მსოფლიო თეატრის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]]
+* [[მსოფლიო თეატრის ისტორია წიგნი III]]
 [[კატეგორია:დრამატურგები]]
 [[კატეგორია:გერმანელი დრამატურგები]]
 [[კატეგორია:გერმანელი მწერლები]]