უმიკაშვილი პეტრე - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 08:48, 18 ივლისი 2025-ზე

2025-07-18T08:48:35Z

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-10-18T10:03:11Z

‎წყარო

Tkenchoshvili 13:04, 13 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-13T13:04:09Z

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-10-12T20:59:28Z

‎წყარო

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2023-10-12T20:58:23Z

‎წყარო

Tkenchoshvili 20:57, 12 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-12T20:57:29Z

Masatiani: მომხმარებელმა Masatiani გვერდი „პეტრე უმიკაშვილი“ გადაიტანა გვერდზე „უმიკაშვილი პეტრე“ გადამი...

2023-10-12T13:08:01Z

მომხმარებელმა Masatiani გვერდი „პეტრე უმიკაშვილი“ გადაიტანა გვერდზე „უმიკაშვილი პეტრე“ გადამი...

Masatiani: მომხმარებელმა Masatiani გვერდი „უმიკაშვილი პეტრე“ გადაიტანა გვერდზე „პეტრე უმიკაშვილი“

2023-10-12T13:07:48Z

მომხმარებელმა Masatiani გვერდი „უმიკაშვილი პეტრე“ გადაიტანა გვერდზე „პეტრე უმიკაშვილი“

Masatiani 13:07, 12 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-12T13:07:29Z

Masatiani: ახალი გვერდი: პეტრე უმიკაშვილი '''უმიკაშვილი პეტრე''' (ფსევდ...

2023-10-12T13:06:56Z

ახალი გვერდი: პეტრე უმიკაშვილი '''უმიკაშვილი პეტრე''' (ფსევდ...

ახალი გვერდი

[[ფაილი:Umikashvili.jpg|thumb|პეტრე უმიკაშვილი]]
'''უმიკაშვილი პეტრე''' (ფსევდონიმები: „ანჩისხატელი“, „ანჩისხატისუბნეილი“, „მ. პეტრიძე“, „პ-ძე“, „პ. უ.“) (1838-1904) — ლიტერატორი, მთარგმნელი, პუბლიცისტი, თეატრალი, საზოგადო მოღვაწე, თერგდალეულთა მოდასე. სწავლობდა თბილისის გიმნაზიაში, შემდეგ — პეტერბურგის უნივერსიტეტში (1864-67). დიდი ღვაწლი მიუძღვის ქართული წიგნის პოპულარიზაციაში (მისი ინიციატივით დაიწყო ქართულ წიგნთა გაზავნა [[ევროპა|ევროპის]] ქვეყნების ბიბლიოთეკებში), ქართული თეატრის აღდგენა-განვითარების საქმეში. ერთხანს მუშაობდა კიდეც ქართული დრამატული საზოგადოების გამგეობის მდივნად. სამწერლო ასპარეზზე გამოვიდა 1860 წ. კარამზინის თხზულების „მწერალს რა ეჭირვებას“ თარგმანით. შემდეგ მისი პუბლიცისტური წერილები, [[ფელეტონი|ფელეტონები]], ნარკვევები, „საშინაო მიმოხილვები“ ქვეყნდებოდა „[[ცისკარი (ჟურნალი)|ცისკარში]]“, „[[დროება (გაზეთი)|დროებაში]]“, „[[ივერია (გაზეთი და ჟურნალი)|ივერიაში]]“, „[[მოამბე (ჟურნალი)|მოამბეში]]“, „ცნობის ფურცელში“, [[კვალი (გაზეთი)|„კვალსა]]“ და „[[ჯეჯილი (ჟურნალი)|ჯეჯილში]]“. ჰქონდა ორიგინალური („ჯოჯოხეთში“, „მიანი“, „ბენეფისის წინ“, „ალერსთა ბადე“, „დამარცხებული“, „სამზადისი“) და ნათარგმნი პიესები. 1864 წ. შეადგინა ანბანი და საკითხავი წიგნი სახალხო სკოლებისათვის. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მისი დამსახურება ხალხური სიტყვიერების შეგროვება-გამოქვეყნებისა და ქართველი მწერლების თხზულებათა გამოცემის საქმეში (1875 წ. ცალკე წიგნად გამოსცა [[ბარათაშვილი ნიკოლოზ|ნ. ბარათაშვილის]] ლექსები, მისი თაოსნობით დაიბეჭდა დ. გურამიშვილის ნაწერები, ს. ს. ორბელიანის იგავ-არაკები, ვ. ორბელიანის, გ. ორბელიანის, [[ჭავჭავაძე ალექსანდრე|ა. ჭავჭავაძის]], [[ჭავჭავაძე ილია|ი. ჭავჭავაძის]] ლექსები, „[[ვისრამიანი]]“, [[ვახტანგ მეექვსე|ვახტანგ მეექვსის]] „[[დასტურლამალი]]“; ხალხური ზეპირსიტყვიერების ნიმუშებში: „[[ერეკლე მეორე|ერეკლე]]“, „[[ეთერიანი]], „[[ბეჟანიანი]]“, „[[ქალ-ვაჟიანი]]“, „[[სოლოღას ლექსი]]“, „[[არსენას ლექსი]]“).

პ. უმიკაშვილმა თარგმნა „ლაზარილიო ტორმოსელის ცხოვრება“ (1899, გამოიცა 1933, 1959 წწ.), მაინ რიდის „ტყის შვილები“ (დაუმთავრებელია), [[მოლიერი ჟან ბატისტ|მოლიერის]] „მიზანტროპი“ და ზოგიერთი სხვა ნაწარმოები.

==თხზულებები==
ხალხური სიტყვიერება 4 ტომად, 1964.

==ლიტერატურა==
* [[ხახანაშვილი ალექსანდრე|ა. ხახანაშვილი]], ქართული სიტყვიერების ისტორია (მეცხრამეტე საუკუნე), 1917;
* მ. ზანდუკელი, ახალი ქართული ლიტერატურა, II, 1962;
* ა. კალანდაძე, ნარკვევები ქართული ჟურნალისტიკის ისტორიიდან. 1965;
* ზ. მებზევიშვილი. პეტრე უმიკაშვილი, პუბლიცისტი და კრიტიკოსი, 1967.

==წყარო==
* [[ქართული მწერლობა: ლექსიკონი-ცნობარი]].

[[კატეგორია: ქართველი ლიტერატორები]]
[[კატეგორია:ქართველი მთარგმნელები]]
[[კატეგორია: ქართველი პუბლიცისტები]]
[[კატეგორია: ქართველი საზოგადო მოღვაწეები]]
[[კატეგორია: უმიკაშვილები]]

@@ ხაზი 2: / ხაზი 2: @@
 '''უმიკაშვილი პეტრე''' – (ფსევდონიმები: „ანჩისხატელი“, „ანჩისხატისუბნეილი“, „მ. პეტრიძე“, „პ-ძე“, „პ. უ.“) (1838-1904) — ლიტერატორი, მთარგმნელი, პუბლიცისტი, თეატრალი, საზოგადო მოღვაწე, თერგდალეულთა მოდასე.
-სწავლობდა [[თბილისი]]ს გიმნაზიაში, შემდეგ — პეტერბურგის უნივერსიტეტში (1864-67). დიდი ღვაწლი მიუძღვის ქართული წიგნის პოპულარიზაციაში (მისი ინიციატივით დაიწყო ქართულ წიგნთა გაზავნა [[ევროპა|ევროპის]] ქვეყნების [[ბიბლიოთეკა|ბიბლიოთეკებში]]), ქართული [[თეატრი]]ს აღდგენა-განვითარების საქმეში. ერთხანს მუშაობდა კიდეც ქართული დრამატული საზოგადოების გამგეობის მდივნად. სამწერლო ასპარეზზე გამოვიდა 1860 წ. კარამზინის თხზულების „მწერალს რა ეჭირვებას“ თარგმანით. შემდეგ მისი პუბლიცისტური წერილები, [[ფელეტონი|ფელეტონები]], ნარკვევები, „საშინაო მიმოხილვები“ ქვეყნდებოდა „[[ცისკარი (ჟურნალი)|ცისკარში]]“, „[[დროება (გაზეთი)|დროებაში]]“, „[[ივერია (გაზეთი და ჟურნალი)|ივერიაში]]“, „[[მოამბე (ჟურნალი)|მოამბეში]]“, „ცნობის ფურცელში“, [[კვალი (გაზეთი)|„კვალსა]]“ და „[[ჯეჯილი (ჟურნალი)|ჯეჯილში]]“. ჰქონდა ორიგინალური („ჯოჯოხეთში“, „მიანი“, „ბენეფისის წინ“, „ალერსთა ბადე“, „დამარცხებული“, „სამზადისი“) და ნათარგმნი [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესები]]. 1864 წ. შეადგინა ანბანი და საკითხავი წიგნი სახალხო სკოლებისათვის. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მისი დამსახურება ხალხური სიტყვიერების შეგროვება-გამოქვეყნებისა და ქართველი მწერლების თხზულებათა გამოცემის საქმეში (1875 წ. ცალკე წიგნად გამოსცა [[ბარათაშვილი ნიკოლოზ|ნ. ბარათაშვილის]] ლექსები, მისი თაოსნობით დაიბეჭდა [[გურამიშვილი დავით|დ. გურამიშვილი]]ს ნაწერები, [[ორბელიანი სულხან-საბა|ს. ს. ორბელიანი]]ს [[იგავი|იგავ]]-[[არაკი|არაკები]], [[ორბელიანი ვახტანგ (პოეტი)|ვ. ორბელიანი]]ს, [[ორბელიანი გრიგოლ|გ. ორბელიანი]]ს, [[ჭავჭავაძე ალექსანდრე|ა. ჭავჭავაძის]], [[ჭავჭავაძე ილია|ი. ჭავჭავაძის]] ლექსები, „[[ვისრამიანი]]“, [[ვახტანგ მეექვსე|ვახტანგ მეექვსის]] „[[დასტურლამალი]]“; ხალხური ზეპირსიტყვიერების ნიმუშებში: „[[ერეკლე მეორე|ერეკლე]]“, „[[ეთერიანი]], „[[ბეჟანიანი]]“, „[[ქალ-ვაჟიანი]]“, „სოლოღას ლექსი“, „[[არსენას ლექსი]]“).
+სწავლობდა [[თბილისი]]ს გიმნაზიაში, შემდეგ — პეტერბურგის უნივერსიტეტში (1864-67). დიდი ღვაწლი მიუძღვის ქართული წიგნის პოპულარიზაციაში (მისი ინიციატივით დაიწყო ქართულ წიგნთა გაზავნა [[ევროპა|ევროპის]] ქვეყნების [[ბიბლიოთეკა|ბიბლიოთეკებში]]), ქართული [[თეატრი]]ს აღდგენა-განვითარების საქმეში. ერთხანს მუშაობდა კიდეც ქართული დრამატული საზოგადოების გამგეობის მდივნად. სამწერლო ასპარეზზე გამოვიდა 1860 წ. კარამზინის თხზულების „მწერალს რა ეჭირვებას“ თარგმანით. შემდეგ მისი პუბლიცისტური წერილები, [[ფელეტონი|ფელეტონები]], ნარკვევები, „საშინაო მიმოხილვები“ ქვეყნდებოდა „[[ცისკარი (ჟურნალი)|ცისკარში]]“, „[[დროება (გაზეთი)|დროებაში]]“, „[[ივერია (გაზეთი და ჟურნალი)|ივერიაში]]“, „[[მოამბე (ჟურნალი)|მოამბეში]]“, „ცნობის ფურცელში“, [[კვალი (გაზეთი)|„კვალსა]]“ და „[[ჯეჯილი (ჟურნალი)|ჯეჯილში]]“. ჰქონდა ორიგინალური („ჯოჯოხეთში“, „მიანი“, „ბენეფისის წინ“, „ალერსთა ბადე“, „დამარცხებული“, „სამზადისი“) და ნათარგმნი [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესები]]. 1864 წ. შეადგინა ანბანი და საკითხავი წიგნი სახალხო სკოლებისათვის. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მისი დამსახურება ხალხური სიტყვიერების შეგროვება-გამოქვეყნებისა და ქართველი მწერლების თხზულებათა გამოცემის საქმეში (1875 წ. ცალკე წიგნად გამოსცა [[ბარათაშვილი ნიკოლოზ|ნ. ბარათაშვილის]] ლექსები, მისი თაოსნობით დაიბეჭდა [[გურამიშვილი დავით|დ. გურამიშვილი]]ს ნაწერები, [[ორბელიანი სულხან-საბა|ს. ს. ორბელიანი]]ს [[იგავ-არაკი|იგავ-არაკები]], [[ორბელიანი ვახტანგ (პოეტი)|ვ. ორბელიანი]]ს, [[ორბელიანი გრიგოლ|გ. ორბელიანი]]ს, [[ჭავჭავაძე ალექსანდრე|ა. ჭავჭავაძის]], [[ჭავჭავაძე ილია|ი. ჭავჭავაძის]] ლექსები, „[[ვისრამიანი]]“, [[ვახტანგ მეექვსე|ვახტანგ მეექვსის]] „[[დასტურლამალი]]“; ხალხური ზეპირსიტყვიერების ნიმუშებში: „[[ერეკლე მეორე|ერეკლე]]“, „[[ეთერიანი]], „[[ბეჟანიანი]]“, „[[ქალ-ვაჟიანი]]“, „სოლოღას ლექსი“, „[[არსენას ლექსი]]“).
 პ. უმიკაშვილმა თარგმნა „ლაზარილიო ტორმოსელის ცხოვრება“ (1899, გამოიცა 1933, 1959 წწ.), მაინ რიდის „ტყის შვილები“ (დაუმთავრებელია), [[მოლიერი ჟან ბატისტ|მოლიერის]] „[[მიზანთროპი (მოლიერი)|მიზანტროპი]]“ და ზოგიერთი სხვა ნაწარმოები.

@@ ხაზი 27: / ხაზი 27: @@
 [[კატეგორია: ქართული ხალხური ზეპირსიტყვიერების შემკრებლები]]
 [[კატეგორია: მეორე დასის წევრები]]
 [[კატეგორია: უმიკაშვილები]]

@@ ხაზი 26: / ხაზი 26: @@
 [[კატეგორია: ქართველი თეატრალური მოღვაწეები]]
 [[კატეგორია: ქართული ხალხური ზეპირსიტყვიერების შემკრებლები]]
 [[კატეგორია: უმიკაშვილები]]

@@ ხაზი 24: / ხაზი 24: @@
 [[კატეგორია: ქართველი საზოგადო მოღვაწეები]]
 [[კატეგორია: ქართველი თეატრალური მოღვაწეები]]
-[[კატეგორია: ქართველი ფოლკლორის შემოგროვებლები]]
+[[კატეგორია: ქართული ხალხური ზეპირსიტყვიერების შემკრებლები]]
 [[კატეგორია: უმიკაშვილები]]

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
-[[ფაილი:Umikashvili.jpg|thumb|პეტრე უმიკაშვილი]]
+[[ფაილი:Umikashvili.jpg|thumb|150პქ|პეტრე უმიკაშვილი]]
-'''უმიკაშვილი პეტრე''' (ფსევდონიმები: „ანჩისხატელი“, „ანჩისხატისუბნეილი“, „მ. პეტრიძე“, „პ-ძე“, „პ. უ.“) (1838-1904) — ლიტერატორი, მთარგმნელი, პუბლიცისტი, თეატრალი, საზოგადო მოღვაწე, თერგდალეულთა მოდასე. სწავლობდა თბილისის გიმნაზიაში, შემდეგ — პეტერბურგის უნივერსიტეტში (1864-67). დიდი ღვაწლი მიუძღვის ქართული წიგნის პოპულარიზაციაში (მისი ინიციატივით დაიწყო ქართულ წიგნთა გაზავნა [[ევროპა|ევროპის]] ქვეყნების ბიბლიოთეკებში), ქართული თეატრის აღდგენა-განვითარების საქმეში. ერთხანს მუშაობდა კიდეც ქართული დრამატული საზოგადოების გამგეობის მდივნად. სამწერლო ასპარეზზე გამოვიდა 1860 წ. კარამზინის თხზულების „მწერალს რა ეჭირვებას“ თარგმანით. შემდეგ მისი პუბლიცისტური წერილები, [[ფელეტონი|ფელეტონები]], ნარკვევები, „საშინაო მიმოხილვები“ ქვეყნდებოდა „[[ცისკარი (ჟურნალი)|ცისკარში]]“, „[[დროება (გაზეთი)|დროებაში]]“, „[[ივერია (გაზეთი და ჟურნალი)|ივერიაში]]“, „[[მოამბე (ჟურნალი)|მოამბეში]]“, „ცნობის ფურცელში“, [[კვალი (გაზეთი)|„კვალსა]]“ და „[[ჯეჯილი (ჟურნალი)|ჯეჯილში]]“. ჰქონდა ორიგინალური („ჯოჯოხეთში“, „მიანი“, „ბენეფისის წინ“, „ალერსთა ბადე“, „დამარცხებული“, „სამზადისი“) და ნათარგმნი პიესები. 1864 წ. შეადგინა ანბანი და საკითხავი წიგნი სახალხო სკოლებისათვის. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მისი დამსახურება ხალხური სიტყვიერების შეგროვება-გამოქვეყნებისა და ქართველი მწერლების თხზულებათა გამოცემის საქმეში (1875 წ. ცალკე წიგნად გამოსცა [[ბარათაშვილი ნიკოლოზ|ნ. ბარათაშვილის]] ლექსები, მისი თაოსნობით დაიბეჭდა დ. გურამიშვილის ნაწერები, ს. ს. ორბელიანის იგავ-არაკები, ვ. ორბელიანის, გ. ორბელიანის, [[ჭავჭავაძე ალექსანდრე|ა. ჭავჭავაძის]], [[ჭავჭავაძე ილია|ი. ჭავჭავაძის]] ლექსები, „[[ვისრამიანი]]“, [[ვახტანგ მეექვსე|ვახტანგ მეექვსის]] „[[დასტურლამალი]]“; ხალხური ზეპირსიტყვიერების ნიმუშებში: „[[ერეკლე მეორე|ერეკლე]]“, „[[ეთერიანი]], „[[ბეჟანიანი]]“, „[[ქალ-ვაჟიანი]]“, „სოლოღას ლექსი“, „[[არსენას ლექსი]]“).
+'''უმიკაშვილი პეტრე''' – (ფსევდონიმები: „ანჩისხატელი“, „ანჩისხატისუბნეილი“, „მ. პეტრიძე“, „პ-ძე“, „პ. უ.“) (1838-1904) — ლიტერატორი, მთარგმნელი, პუბლიცისტი, თეატრალი, საზოგადო მოღვაწე, თერგდალეულთა მოდასე.
 ==თხზულებები==
@@ ხაზი 15: / ხაზი 19: @@
 ==წყარო==
 * [[ქართული მწერლობა: ლექსიკონი-ცნობარი]].
-−
-[[კატეგორია: ქართველი ლიტერატორები]]
 [[კატეგორია:ქართველი მთარგმნელები]]
 [[კატეგორია: ქართველი პუბლიცისტები]]
 [[კატეგორია: ქართველი საზოგადო მოღვაწეები]]
 [[კატეგორია: უმიკაშვილები]]