ქართული კინო - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili: /* 30-იან წლების ქართული კინო */

2025-08-11T08:36:23Z

‎30-იან წლების ქართული კინო

Tkenchoshvili: /* ოთარ იოსელიანი */

2023-08-11T09:57:16Z

‎ოთარ იოსელიანი

Tkenchoshvili: /* 40-50–იან წლებში ქართულ კინო */

2022-03-01T20:19:37Z

‎40-50–იან წლებში ქართულ კინო

Tkenchoshvili 11:09, 25 იანვარი 2022-ზე

2022-01-25T11:09:13Z

Tkenchoshvili 17:54, 22 ნოემბერი 2021-ზე

2021-11-22T17:54:16Z

Tkenchoshvili 12:52, 4 ნოემბერი 2021-ზე

2021-11-04T12:52:05Z

Tkenchoshvili 08:22, 6 ოქტომბერი 2021-ზე

2021-10-06T08:22:44Z

Tkenchoshvili 11:27, 28 სექტემბერი 2021-ზე

2021-09-28T11:27:07Z

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2021-07-14T11:02:36Z

‎წყარო

Echelidze 20:20, 25 აპრილი 2020-ზე

2020-04-25T20:20:35Z

@@ ხაზი 22: / ხაზი 22: @@
 მოგვიანებით, [[მსოფლიო ომი]]ს დროს, გამოდის ვახტანგ ტაბლიაშვილის ფილმი-[[მიუზიკლი]] „ქეთო და კოტე“, რომელშიც ქართველ მსახიობთა მთელი თანავასკვლავედი მონაწილეობს - 12 წლის ლეილა აბაშიძით დაწყებული, ელისაბედ ჩერქეზიშვილითა და [[ცეცილია წუწუნავა|ცეცილია წუწუნავათი]] დამთავრებული. [[ვიქტორ დოლიძე|ვიქტორ დოლიძის]] პოპულარული ოპერის ეკრანიზაცია რაღაცით კავკასიურ ჰოლივუდურ ფილმს ჰგავდა, რადგან ყველაფერი - კოსტიუმები, მხატვრობა, მუსიკა, მსახიობები საოცარ სანახაობას ქმნიდა. ამ ფილმმა დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ჰოლივუდზეც, სადაც ფილმი უჩვენეს. ეს არც იყო გასაკვირი, რადგან ფილმში ყვლაფერი ჰარმონიულად ერწყმის ერთმანეთს. აღსანიშნავია ვახტანგ ტაბლიაშვილის რეჟისურა, რომელიც თეატრიდან იღებს სათავეს.
--იან წლებში მარჯანიშვილი იღებს „კომუნარის ჩიბუხს“, ვერიკო ანჯაფარიძისა და [[ჩხეიძე უშანგი|უშანგი ჩხეიძის]] მონაწილეობით. აქაც, თეატრის გავლენა და ტრადიცია ძალიან დიდია, რადგან მარჯანიშვილი თეატრის უდიდესი [[რეჟისორი]] იყო და შთაგონებას სწორედ თეატრიდან იღებდა. ფილმი ძირითადად პავილიონშია გადაღებული. ცენზურისა და იდეოლოგიის გამო, რეჟისორები როგორღაც ცდილობდნენ, რომ მხატვრული ფორმა და იდეოლოგია შინაარსობრივად ერთმანეთისთვის მოერგოთ.
+-იან წლებში მარჯანიშვილი იღებს „კომუნარის ჩიბუხს“, [[ანჯაფარიძე ვერიკო|ვერიკო ანჯაფარიძისა]] და [[ჩხეიძე უშანგი|უშანგი ჩხეიძის]] მონაწილეობით. აქაც, თეატრის გავლენა და ტრადიცია ძალიან დიდია, რადგან მარჯანიშვილი თეატრის უდიდესი [[რეჟისორი]] იყო და შთაგონებას სწორედ თეატრიდან იღებდა. ფილმი ძირითადად პავილიონშია გადაღებული. ცენზურისა და იდეოლოგიის გამო, რეჟისორები როგორღაც ცდილობდნენ, რომ მხატვრული ფორმა და იდეოლოგია შინაარსობრივად ერთმანეთისთვის მოერგოთ.
 ====40-50–იან წლებში ქართულ კინო====

@@ ხაზი 49: / ხაზი 49: @@
 გიორგი შენგელაიას რამდენიმე კარგად ნაკეთი არტჰაუზის ფილმი აქვს გადაღებული. მათ შორის „ფიროსმანი“ განსაკუთრებულია, საუკეთესოა სხვადასხვა დროს მხატვრებზე გადაღებულ ფილმებს შორის. მთავარ როლს ავთო ვარაზი ასრულებს.
-=====ოთარ იოსელიანი=====
+=====[[ოთარ იოსელიანი]]=====
 გამორჩეულია ოთარ იოსელიანის შემოქმედება. იგი დღემდე ყველაზე მნიშვნელოვან რეჟისორად რჩება 60-იანელთა თაობაში და არა მხოლოდ. იოსელიანმა დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი; სწავლობდა კონსერვატორიაში და შემდეგ კი გადაწყვიტა დაემთავრებინა მოსკოვის საკავშირო კინემატოგრაფიის ინსტიტუტი. მისი პედაგოგი დიდი რეჟისორი, ალექსანდრ დოვჟენკოა, თუმცა ყველაზე დიდი გავლენა მასზე მაინც ფრანგულმა კინომ იქონია. ეს იგრძნობა ყველაფერში - მხატვრულ ქსოვილში, იუმორში, კადრირებაში, სცენარში, ამბის ორიგინალურ გადმოცემაში. ალბათ, შემთხვევითი არ არის, რომ ფრანგული კინოს კლასიკოსად აღიარეს. ყველა დროის საუკეთესო კინორეჟისორებს შორის ოთარ იოსელიანი ყოვლთვის შედის ასეულში. საშუალო და ახლო ხედი მისი კინოენის დამახასიათებელი ნიშანია. სხვა რეჟისორებისაგან განსხვავბით, არ წყალობს პროფესიონალ მსახიობებს. მიაჩნია, რომ პროფესიონალი მსახიობი „მასალას აფუჭებს“. ურჩევნია გადაიღოს ადამიანები, რომლებიც არაფრით არ არიან გამორჩეულები.

@@ ხაზი 27: / ხაზი 27: @@
 -50–იან წლებში ქართულ კინოში მცირე რაოდენობის ფილმებს იღებენ. ეს დაკავშირებულია [[მეორე მსოფლიო ომი|მეორე მსოფლიო ომთან]]. ამ დროის ყველაზე მნიშვნელოვანი მოვლენაა ფილმი „[[გიორგი სააკაძე]]“, რომელიც მიხეილ ჭიაურელმა 1942 წელს გადაიღო. ფილმს, ისე როგორც სერგეი ეიზენშტეინის „ივანე მრისხანეს“, ძალიან დიდი იდეოლოგიური დატვირთვა ჰქონდა. შეიძლება ითქვას, რომ [[სტალინი იოსებ|სტალინმა]] პირდაპირ შეუკვეთა რეჟისორს, გადაეღო ფილმი ძლიერ, სამართლიან, წინააღმდეგობით სავსე, მაგრამ პოზიტიურ გმირზე ორაზროვანი დამოკიდებულების მიუხედავად სააკაძის პერსონის მიმართ, რომელიც დღემდე გრძელდება.
-ისტორიული დისკურსი - ვინ არის სააკაძე, მოღალატე თუ [[გმირი]], დღესაც გრძელდება და შეიძლება ითქვას, რომ სტალინის იმდროინდელ, კარგად აწონილ, იდეოლოგიურ გადაწყვეტილებას ერთი მიზანი ჰქონდა - როგორმე გაემყარებინა მითი, რომ გიორგი სააკაძე გმირი იყო, რადგან [[ომი|ომის]] დროს საზოგადოებას სჭირდებოდა კონსოლიდაცია გმირის ირგვლივ. სტალინის მესიჯი კარგად გაიგო მიხეილ ჭიაურელმა და სწორედ ისეთი ფილმი გადაიღო, როგორიც სტალინს სურდა. „გიორგი სააკაძე“ სტალინს პირადად აჩვენეს, მოგვიანებით კი - [[ფრონტი (საომარი მოქმედებების თეატრი)|ფრონტზე]] ჯარისკაცებს, მათი [[ბრძოლისუნარიანობა|ბრძოლისუნარიანობის]] და შემართების განსამტკიცებლად. ფილმში უამრავი ცნობილი მსახიობი თამაშობს: აკაკი ხორავა, ვერიკო ანჯაფარიძე, აკაკი ვასაძე. სერგო ზაქარიაძე კი გარდასახვის განსაცვიფრებელ ხარისხს აღწევს შადიმანის როლში.
+ისტორიული დისკურსი - ვინ არის სააკაძე, მოღალატე თუ [[გმირი]], დღესაც გრძელდება და შეიძლება ითქვას, რომ სტალინის იმდროინდელ, კარგად აწონილ, იდეოლოგიურ გადაწყვეტილებას ერთი მიზანი ჰქონდა - როგორმე გაემყარებინა მითი, რომ გიორგი სააკაძე გმირი იყო, რადგან [[ომი|ომის]] დროს საზოგადოებას სჭირდებოდა კონსოლიდაცია გმირის ირგვლივ. სტალინის მესიჯი კარგად გაიგო მიხეილ ჭიაურელმა და სწორედ ისეთი ფილმი გადაიღო, როგორიც სტალინს სურდა. „გიორგი სააკაძე“ სტალინს პირადად აჩვენეს, მოგვიანებით კი - [[ფრონტი (საომარი მოქმედებების თეატრი)|ფრონტზე]] ჯარისკაცებს, მათი [[ბრძოლისუნარიანობა|ბრძოლისუნარიანობის]] და შემართების განსამტკიცებლად. ფილმში უამრავი ცნობილი მსახიობი თამაშობს: აკაკი ხორავა, ვერიკო ანჯაფარიძე, [[აკაკი ვასაძე (1899-1978)|აკაკი ვასაძე]]. სერგო ზაქარიაძე კი გარდასახვის განსაცვიფრებელ ხარისხს აღწევს შადიმანის როლში.
 სტალინის სიკვდლის შემდეგ კინო თითქოს გათავისუფლდა მარწუხებისგან, თუმცა არც ახალი რეალობა აღმოჩნდა სასურველი და თავისუფალი კინოხელოვნების განვითარებისათვის.

@@ ხაზი 36: / ხაზი 36: @@
 „მაგდანას ლურჯა“ ეყრდნობოდა ლიტერატურულ პიველწყაროს, რაც გარკვეული ტრადიციაა ქართულ კინოში. ეკატერინე გაბაშვილის სოციალური მოთხრობა ზუსტად მოერგო რეჟისორთა სათქმელს. მიუხდავად იმისა, რომ მთავარი აქცენტები და დროც შეცვლილია, ფილმი უაღრესად თანამედროვე გამოვიდა. იმხანად პოპულარულმა ნეორეალიზმმა დრამატული პედალირებით გარკვეული ასახვა ჰპოვა ფილმის ფინალზე. „მაგდანას ლურჯაში“ კომპოზიტორმა არჩილ კერესელიძემ შესანიშნავი მუსიკალურ-დრამატული თემები შექმნა.
-რეზო ჩხეიძემ შემდგომში გადაიღო ფილმი ,,ჩვენი ეზო“, სადაც სრულიად ახალგაზრდა გიორგი შენგელაია და სოფიკო ჭიაურელი მონაწილეობენ, ხოლო თენგიზ აბულაძემ _ „სხვისი შვილები“ და ,,მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი“. მოგვიანებით კი ტრილოგია („ვედრება“ “ნატვის ხე“ და „მონანიება), თუმცა ყველაზე მნიშვნელოვანი მის შემოქმედებაში მაინც ,,მონანიებაა“, რომელიც ერთგვარად აჯამებდა მთელ საბჭოთა კინოს.
+რეზო ჩხეიძემ შემდგომში გადაიღო ფილმი ,,ჩვენი ეზო“, სადაც სრულიად ახალგაზრდა გიორგი შენგელაია და სოფიკო ჭიაურელი მონაწილეობენ, ხოლო თენგიზ აბულაძემ _ „სხვისი შვილები“ და ,,მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი“. მოგვიანებით კი [[ტრილოგია]] („ვედრება“ “ნატვის ხე“ და „მონანიება), თუმცა ყველაზე მნიშვნელოვანი მის შემოქმედებაში მაინც ,,მონანიებაა“, რომელიც ერთგვარად აჯამებდა მთელ საბჭოთა კინოს.
 ფილმმა კანის კინოფესტივალზე ჟიურის დიდი პრიზი დაიმსახურა. ჟიურის თავმჯდომარე ცნობილი ფრანგი მსახიობი ივ მონტანი იყო, რომელიც გამოირჩეოდა ანტისაბჭოური განწყობით.

@@ ხაზი 3: / ხაზი 3: @@
 პირველი საზაფხულო კინოთეატრი მუშტაიდის ბაღში იყო, სადაც მუნჯური ფილმების ჩვენება ეწყობოდა. კინოსეანსებმა თავიდანვე ცხადყო, რომ ახალი ხელოვნების, კინემატოგაფის მიმართ დიდი ინტერესი არსებობდა. სწორედ ამის დასტურია 1912 წელს გადაღებული ვასილ ამაშუკელის ფილმიც, რომელიც ჩვენთვის დღემდე საამაყო კინემატოგრაფიულ მანიფესტად რჩება.
-პირველი ქართული მხატვრული ფილმი [[თეატრი|თეატრისა]] და კინოს რეჟისორმა [[ალექსანდრე წუწუნავა|ალექსანდრე წუწუნავამ]] გადაიღო. ეგნატე ნინოშვილის მოთხრობის, „ქრისტინეს” ეკრანიზაცია 1915 წლით თარიღდება. „ქრისტინეს“ შემდეგ ქართულ კინემატოგრაფში უდიდესი როლი შეასრულეს მიხეილ კალატოზიშვილის, კოტე მიქაბერიძის, ნიკოლოზ შენგელაიას, კოტე მარჯანიშვილის ფილმებმა. ფაქტობრივად ეს იყო რეჟისორთა თაობა, რომელმაც ქართული კინო შექმნა. კინემატოგრაფული ენის ჩამოყალიბებაში განსაკუთრებული მნიშვნლობა ჰქონდა მიხეილ კალატოზიშვილის „ჯიმ შვანთეს“, ნიკოლოზ შენგელაიას „ელისოს“, კოტე მარჯანიშვილის „სამანიშვილის დედინაცვალს“, კოტე მიქაბერიძის ფილმს „ჩემი ბებია“, რომელიც 30-იან წლებში ფორმალიზმის მიზეზით აკრძალეს და მისი ნახვა ეკრანზე შეუძლებელი იყო.
+პირველი ქართული [[მხატვრული ფილმი]] [[თეატრი|თეატრისა]] და კინოს რეჟისორმა [[ალექსანდრე წუწუნავა|ალექსანდრე წუწუნავამ]] გადაიღო. ეგნატე ნინოშვილის მოთხრობის, „ქრისტინეს” ეკრანიზაცია 1915 წლით თარიღდება. „ქრისტინეს“ შემდეგ ქართულ კინემატოგრაფში უდიდესი როლი შეასრულეს მიხეილ კალატოზიშვილის, კოტე მიქაბერიძის, ნიკოლოზ შენგელაიას, კოტე მარჯანიშვილის ფილმებმა. ფაქტობრივად ეს იყო რეჟისორთა თაობა, რომელმაც ქართული კინო შექმნა. კინემატოგრაფული ენის ჩამოყალიბებაში განსაკუთრებული მნიშვნლობა ჰქონდა მიხეილ კალატოზიშვილის „ჯიმ შვანთეს“, ნიკოლოზ შენგელაიას „ელისოს“, კოტე მარჯანიშვილის „სამანიშვილის დედინაცვალს“, კოტე მიქაბერიძის ფილმს „ჩემი ბებია“, რომელიც 30-იან წლებში ფორმალიზმის მიზეზით აკრძალეს და მისი ნახვა ეკრანზე შეუძლებელი იყო.
 „ჯიმ შვანთეს“ კინემატოგრაფულ თხრობასა და [[მონტაჟი (კინო)|მონტაჟს]], განსაკუთრებული ფსიქოლოგიური ზემოქმედება ჰქონდა მაყურებელზე. კინოს უკვე ჰყავდა მონტაჟისა და მსხვილი ხედის დიდოსტატები - გრიფიტი და ეიზენშტეინი. ამჯერად კი ახლებურმა კინემატოგრაფულმა ენერგიამ გააცოცხლა ეკრანი, რომელზეც სრულად აისახა სვანეთის სილამაზეც და დოკუმენტური სიმკაცრეც.

@@ ხაზი 20: / ხაზი 20: @@
 რეჟისორები კომედიებს ან უმტკივნეულო დრამატულ-თეატრალურ ფორმებს ირჩევდნენ. ასეთთა შორის იყო დავით რონდელის კომედია „დაკარგული სამოთხე“, რომელშიც გასული საუკუნის თავად-აზნაურთა ფუქსავატი ცხოვრებაა აღწერილი. თუმცა ალაგ-ალაგ სატირის სიმძაფრეც იგრძნობა. ამის მიუხდავად, ფილმი დიდი წარმატებით სარგებლობდა მაყურებელთა შორის.
-მოგვიანებით, [[მსოფლიო ომი]]ს დროს, გამოდის ვახტანგ ტაბლიაშვილის ფილმი-მიუზიკლი „ქეთო და კოტე“, რომელშიც ქართველ მსახიობთა მთელი თანავასკვლავედი მონაწილეობს - 12 წლის ლეილა აბაშიძით დაწყებული, ელისაბედ ჩერქეზიშვილითა და [[ცეცილია წუწუნავა|ცეცილია წუწუნავათი]] დამთავრებული. [[ვიქტორ დოლიძე|ვიქტორ დოლიძის]] პოპულარული ოპერის ეკრანიზაცია რაღაცით კავკასიურ ჰოლივუდურ ფილმს ჰგავდა, რადგან ყველაფერი - კოსტიუმები, მხატვრობა, მუსიკა, მსახიობები საოცარ სანახაობას ქმნიდა. ამ ფილმმა დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ჰოლივუდზეც, სადაც ფილმი უჩვენეს. ეს არც იყო გასაკვირი, რადგან ფილმში ყვლაფერი ჰარმონიულად ერწყმის ერთმანეთს. აღსანიშნავია ვახტანგ ტაბლიაშვილის რეჟისურა, რომელიც თეატრიდან იღებს სათავეს.
+მოგვიანებით, [[მსოფლიო ომი]]ს დროს, გამოდის ვახტანგ ტაბლიაშვილის ფილმი-[[მიუზიკლი]] „ქეთო და კოტე“, რომელშიც ქართველ მსახიობთა მთელი თანავასკვლავედი მონაწილეობს - 12 წლის ლეილა აბაშიძით დაწყებული, ელისაბედ ჩერქეზიშვილითა და [[ცეცილია წუწუნავა|ცეცილია წუწუნავათი]] დამთავრებული. [[ვიქტორ დოლიძე|ვიქტორ დოლიძის]] პოპულარული ოპერის ეკრანიზაცია რაღაცით კავკასიურ ჰოლივუდურ ფილმს ჰგავდა, რადგან ყველაფერი - კოსტიუმები, მხატვრობა, მუსიკა, მსახიობები საოცარ სანახაობას ქმნიდა. ამ ფილმმა დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ჰოლივუდზეც, სადაც ფილმი უჩვენეს. ეს არც იყო გასაკვირი, რადგან ფილმში ყვლაფერი ჰარმონიულად ერწყმის ერთმანეთს. აღსანიშნავია ვახტანგ ტაბლიაშვილის რეჟისურა, რომელიც თეატრიდან იღებს სათავეს.
 -იან წლებში მარჯანიშვილი იღებს „კომუნარის ჩიბუხს“, ვერიკო ანჯაფარიძისა და [[ჩხეიძე უშანგი|უშანგი ჩხეიძის]] მონაწილეობით. აქაც, თეატრის გავლენა და ტრადიცია ძალიან დიდია, რადგან მარჯანიშვილი თეატრის უდიდესი რეჟისორი იყო და შთაგონებას სწორედ თეატრიდან იღებდა. ფილმი ძირითადად პავილიონშია გადაღებული. ცენზურისა და იდეოლოგიის გამო, რეჟისორები როგორღაც ცდილობდნენ, რომ მხატვრული ფორმა და იდეოლოგია შინაარსობრივად ერთმანეთისთვის მოერგოთ.

@@ ხაზი 5: / ხაზი 5: @@
 პირველი ქართული მხატვრული ფილმი [[თეატრი|თეატრისა]] და კინოს რეჟისორმა [[ალექსანდრე წუწუნავა|ალექსანდრე წუწუნავამ]] გადაიღო. ეგნატე ნინოშვილის მოთხრობის, „ქრისტინეს” ეკრანიზაცია 1915 წლით თარიღდება. „ქრისტინეს“ შემდეგ ქართულ კინემატოგრაფში უდიდესი როლი შეასრულეს მიხეილ კალატოზიშვილის, კოტე მიქაბერიძის, ნიკოლოზ შენგელაიას, კოტე მარჯანიშვილის ფილმებმა. ფაქტობრივად ეს იყო რეჟისორთა თაობა, რომელმაც ქართული კინო შექმნა. კინემატოგრაფული ენის ჩამოყალიბებაში განსაკუთრებული მნიშვნლობა ჰქონდა მიხეილ კალატოზიშვილის „ჯიმ შვანთეს“, ნიკოლოზ შენგელაიას „ელისოს“, კოტე მარჯანიშვილის „სამანიშვილის დედინაცვალს“, კოტე მიქაბერიძის ფილმს „ჩემი ბებია“, რომელიც 30-იან წლებში ფორმალიზმის მიზეზით აკრძალეს და მისი ნახვა ეკრანზე შეუძლებელი იყო.
-„ჯიმ შვანთეს“ კინემატოგრაფულ თხრობასა და მონტაჟს, განსაკუთრებული ფსიქოლოგიური ზემოქმედება ჰქონდა მაყურებელზე. კინოს უკვე ჰყავდა მონტაჟისა და მსხვილი ხედის დიდოსტატები - გრიფიტი და ეიზენშტეინი. ამჯერად კი ახლებურმა კინემატოგრაფულმა ენერგიამ გააცოცხლა ეკრანი, რომელზეც სრულად აისახა სვანეთის სილამაზეც და დოკუმენტური სიმკაცრეც.
+„ჯიმ შვანთეს“ კინემატოგრაფულ თხრობასა და [[მონტაჟი (კინო)|მონტაჟს]], განსაკუთრებული ფსიქოლოგიური ზემოქმედება ჰქონდა მაყურებელზე. კინოს უკვე ჰყავდა მონტაჟისა და მსხვილი ხედის დიდოსტატები - გრიფიტი და ეიზენშტეინი. ამჯერად კი ახლებურმა კინემატოგრაფულმა ენერგიამ გააცოცხლა ეკრანი, რომელზეც სრულად აისახა სვანეთის სილამაზეც და დოკუმენტური სიმკაცრეც.
 ნიკოლოზ შენგელაიას „ელისო“ (1928 წ.), ალექსანდრე ყაზბეგის მოთხრობის მიხედვითაა გადაღებული. ფილმში განსაკუთრებულ მნიშვნელობას იძენს საოცარი ტემპი და მონტაჟი. და დღეს, როცა „ელისოს“, „ჯიმ შვანთეს“, ან თუნდაც „ჩემი ბებიის“ კადრებს ვუყურებთ, ვაცნობიერებთ, რომ ჩვენი კინემატოგრაფის პირველი ნაბიჯები დაკავშირებულია მსოფლიო კინემატოგრაფულ პროცესებთან.

←წინა ვერსია		11:02, 14 ივლისი 2021-ის ვერსია
ხაზი 66:		ხაზი 66:
	[[საუბრები თანამედროვე ხელოვნებაზე]]		[[საუბრები თანამედროვე ხელოვნებაზე]]
	[[კატეგორია:ქართული კინოს ისტორია]]		[[კატეგორია:ქართული კინოს ისტორია]]
		+	[[კატეგორია:კინემატოგრაფია]]

@@ ხაზი 45: / ხაზი 45: @@
 -იანი წლების ქათულ კინემატოგრაფიულ ლანდშაფტს ელდარ და გიორგი შენგელაიები, [[ლანა ღოღობერიძე]], მერაბ კოკოჩაშვილი, თემურ ბაბლუანი, ალქსანდრე რეხვიაშვილი ქმნიან. ეს პერიოდი გამოირჩევა საავტორო კინოს გამოცოცხლებით.
-ლანა ღოღობერიძის „მე ვხედავ მზეს“ ნოდარ დუმბაძის ცნობილი რომანის ეკრანიზაციაა. რეჟისორები ცდილობენ, მხატვრული ნაწარმოები კინოეკრანზე თანამედროვეობასთან შესაბამისად ასახონ. მაგალითად, რეზო გაბრიაძისა და ელდარ შენგელაიას ტანდემი „არაჩვეულებრივ გამოფენაში“ საფირმო იუმორის ნიშანია. ფილმი შეგვიძლია აღვიქვათ, როგორც მეტაფორა ფუჭად დაკარგულ დროსა და ხელოვანზე, რომელიც ბედის ირონიით სასაფლაოზე ძეგლებს დგამს, თუმცა მის ეზოში მდგარი მარმარილოს ქვა დიდ ხელოვნებაზე მეოცნების მეტაფორაა.
+ლანა ღოღობერიძის „მე ვხედავ მზეს“ ნოდარ დუმბაძის ცნობილი რომანის ეკრანიზაციაა. რეჟისორები ცდილობენ, მხატვრული ნაწარმოები კინოეკრანზე თანამედროვეობასთან შესაბამისად ასახონ. მაგალითად, რეზო გაბრიაძისა და [[შენგელაია ელდარ|ელდარ შენგელაიას]] ტანდემი „არაჩვეულებრივ გამოფენაში“ საფირმო იუმორის ნიშანია. ფილმი შეგვიძლია აღვიქვათ, როგორც მეტაფორა ფუჭად დაკარგულ დროსა და ხელოვანზე, რომელიც ბედის ირონიით სასაფლაოზე ძეგლებს დგამს, თუმცა მის ეზოში მდგარი მარმარილოს ქვა დიდ ხელოვნებაზე მეოცნების მეტაფორაა.
 გიორგი შენგელაიას რამდენიმე კარგად ნაკეთი არტჰაუზის ფილმი აქვს გადაღებული. მათ შორის „ფიროსმანი“ განსაკუთრებულია, საუკეთესოა სხვადასხვა დროს მხატვრებზე გადაღებულ ფილმებს შორის. მთავარ როლს ავთო ვარაზი ასრულებს.