შარვაშიძე გიორგი - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 08:43, 18 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-18T08:43:29Z

Tkenchoshvili 21:11, 15 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-15T21:11:47Z

Tkenchoshvili 21:06, 15 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-15T21:06:45Z

Tkenchoshvili 21:05, 15 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-15T21:05:26Z

Masatiani 08:22, 13 ოქტომბერი 2023-ზე

2023-10-13T08:22:28Z

Tkenchoshvili 12:15, 20 აპრილი 2022-ზე

2022-04-20T12:15:09Z

Tkenchoshvili 12:12, 20 აპრილი 2022-ზე

2022-04-20T12:12:54Z

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გიორგი შარვაშიძე“ გადაიტანა გვერდზე „შარვაშიძე გიორგი“ გადამ...

2022-04-20T12:11:15Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „გიორგი შარვაშიძე“ გადაიტანა გვერდზე „შარვაშიძე გიორგი“ გადამ...

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „შარვაშიძე გიორგი“ გადაიტანა გვერდზე „გიორგი შარვაშიძე“

2022-04-20T12:11:08Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „შარვაშიძე გიორგი“ გადაიტანა გვერდზე „გიორგი შარვაშიძე“

Tkenchoshvili: ახალი გვერდი: '''შარვაშიძე გიორგი''' − (1846 − 1918), პოეტი, დრამატურგი, პუბლიცისტი, ს...

2022-04-20T12:10:52Z

ახალი გვერდი: '''შარვაშიძე გიორგი''' − (1846 − 1918), პოეტი, დრამატურგი, პუბლიცისტი, ს...

ახალი გვერდი

'''შარვაშიძე გიორგი''' − (1846 − 1918), პოეტი, დრამატურგი, პუბლიცისტი, საზოგადო მოღვაწე, თერგდალეულთა თანამოაზრე. დაიბადა სოხუმში. ჯერ კიდევ ყრმას, მიენიჭა პრეობრაჟენსკის [[პოლკი (ლეგიონი)|პოლკი]]ს ლეიბ-გვარდიის პრაპორშჩიკის წოდება. 1863 წლის 10 ივნისს გახდა [[კავკასია|კავკასიის]] ჯარების [[სარდალი|სარდლის]], დიდი მთავრის, მიხეილ ნიკოლოზის ძე რომანოვის [[ადიუტანტი]] და მე-19 საუკუნის ბოლომდე [[სამხედრო სამსახური|სამხედრო სამსახურს]] ეწეოდა [[რუსეთი|რუსეთში]], საიდანაც [[პოლკოვნიკი]]ს ჩინით დაბრუნდა ჯერ ქუთაისში, 1905 წლიდან კი ცხოვრობდა სოხუმში.

იგი იყო [[ილია ჭავჭავაძე|ილია ჭავჭავაძის]], აკაკი წერეთლის, სერგი მესხის და სხვათა თანამოაზრე. მათ ყველა ეროვნულ საქმეში გვერდით ედგა, მათთან ერთად იღვწოდა საერთო ეროვნული შეგნების, მშობლიური ენისა და კულტურის განვითარებისათვის. მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა [[საქართველო]]ს საზოგადოებრივ და ლიტერატურულ ცხოვრებაში. 1870-იანი წლებიდან მისი ლექსები, პუბლიცისტური წერილები და პოემები იბეჭდებოდა ქართულ პრესაში. აქტიურად მოღვაწეობდა თეატრალურ სფეროში. თბილისში იდგმებოდა მისი პიესები, აქვეყნებდა თეატრალურ რეცენზიებს, რითაც დიდი ამაგი დასდო ქართული ეროვნული თეატრალური კულტურის განვითარებას. გიორგი შარვაშიძე ზედმიწევნით ღრმად იცნობდა ქართულ ლიტერატურას და თვითონაც წერდა შესანიშნავ ლექსებს ქართულ ენაზე.

::: '''ვარადა'''

::განგებავ! ამას ნუ მიწყენ,
::ვერ გადავგვარდე გვარადა,
::ხანდისხან წავიღუღუნო
::მამაპაპური ვარადა.
::ესე ღუღუნი სიმღერა
::არაა გასახარადა,
::ისა ჰგავს დედის საფლავზე
::ობლისა მოთქმას მწარადა.

==წყარო==
[[ქართველი პოეტები (ენციკლოპედია)]]
[[კატეგორია:ქართველი პოეტები]]
[[კატეგორია:ქართველი დრამატურგები]]
[[კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები]]
[[კატეგორია:შარვაშიძეები]]

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
-'''შარვაშიძე გიორგი'''
+'''<big>შარვაშიძე გიორგი</big>'''
-# [[გიორგი შარვაშიძე (პოეტი)|გიორგი შარვაშიძე]] – პოეტი, დრატურგი, თეატრალური კრიტიკოსი, მთარგმნელი.
 # [[გიორგი შარვაშიძე (დიპლომატი)|გიორგი შარვაშიძე]] – ქართველი დიპლომატი

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
-[[ფაილი:Sharvashidze davit.JPG|thumb|გიორგი შარვაშიძე]]
+'''შარვაშიძე გიორგი'''
-'''შარვაშიძე გიორგი''' – (ფსევდონიმები: „პონტოქსელი“, „გარდახვეწილი“), (1846–1918),  პოეტი, დრამატურგი, თეატრალური კრიტიკოსი, მთარგმნელი. იყო აფხაზეთის მთავრის მემკვიდრე, ეროვნული და სოციალური უსამართლობის წინააღმდეგ მებრძოლი, ეროვნულ საკითხში [[ილია ჭავჭავაძე|ილიასა]] და [[აკაკი წერეთელი|აკაკის]] კონცეფციის გამზიარებელი, ძველი ქართული მწერლობის კარგი მცოდნე, [[ქართული ენა|ქართული ენის]] სიწმინდის დაცვის მზრუნველი (ამ მხრივ საგულისხმოა მისი წერილი „ქართული ენის გარშემო“). ფლობდა რუსულ, ფრანგულ, ინგლისურ, გერმანულ ენებს. ყურადღებას იპყრობს გ. შარვაშიძის პუბლიცისტური წერილები აფხაზეთის ისტორიასა და თანადროული ცხოვრების საკითხების გარშემო, რომლებიც გასული საუკუნის 60-იანი წლებიდან ქვეყნდებოდა ქართულ („[[დროება (გაზეთი)|დროება]]“, „[[ივერია (გაზეთი და ჟურნალი)|ივერია]]“) და საზღვარგარეთულ პრესაში. საყურადღებოა აგრეთვე მისი სათეატრო რეცენზიები ([[გუნია ვალერიან|ვ. გუნიას]] [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესების]] „და-ძმის“, „რაც არ გერგება - არ შეგერგებას“, [[ცაგარელი ავქსენტი|ა. ცაგარლის]] „ციმბირელის“, [[ჩეხოვი ანტონ|ა. ჩეხოვის]] „დათვის“ თაობაზე). ჰქონდა საკუთარი პიესებიც — [[კომედია]] „მომაკვდავნი სურათნი“ (რომელიც დაიდგა [[თბილისი|თბილისში]] 1881 წ.) და პატრიოტული დრამა „[[გიორგი მესამე]]“.
-გ. შარვაშიძის ქართულ თუ რუსულ ენებზე შექმნილ ლექსებს, ისევე როგორც მის დრამატურგიას, განსაზღვრავს პატრიოტული მოტივი („ვარადა“, „მამულო“, „შენ იცნობ, ძმაო“, „ლომი“). პოეტი აიდეალებს [[საქართველო|საქართველოს]] გარდასულ დიდებას, გამოხატავს წუხილს მისი მომავლის გამო. აღსანიშნავია მისი სატრფიალო ლექსებიც („კითხვა–პასუხი“, „ჩემს გიჟურს ოხვრებს...“).
+# [[გიორგი შარვაშიძე (პოეტი)|გიორგი შარვაშიძე]] – პოეტი, დრატურგი, თეატრალური კრიტიკოსი, მთარგმნელი.
-[[კატეგორია:ქართველი პოეტები]]
-[[კატეგორია:ქართველი დრამატურგები]]
+==  ==
-[[კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები]]
+[[კატეგორია:მრავალმნიშვნელოვანი]]
-[[კატეგორია:ქართველი თეატრალური კრიტიკოსები]]
-[[კატეგორია:შარვაშიძეები]]

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 [[ფაილი:Sharvashidze davit.JPG|thumb|გიორგი შარვაშიძე]]
-'''შარვაშიძე გიორგი''' – (ფსევდონიმები: „პონტოქსელი“, „გარდახვეწილი“), (1846–1918),  პოეტი, დრამატურგი, თეატრალური კრიტიკოსი, მთარგმნელი. იყო [[აფხაზეთის სამთავრო|აფხაზეთის მთავრის მემკვიდრე]], ეროვნული და სოციალური უსამართლობის წინააღმდეგ მებრძოლი, ეროვნულ საკითხში [[ილია ჭავჭავაძე|ილიასა]] და [[აკაკი წერეთელი|აკაკის]] კონცეფციის გამზიარებელი, ძველი ქართული მწერლობის კარგი მცოდნე, [[ქართული ენა|ქართული ენის]] სიწმინდის დაცვის მზრუნველი (ამ მხრივ საგულისხმოა მისი წერილი „ქართული ენის გარშემო“). ფლობდა რუსულ, ფრანგულ, ინგლისურ, გერმანულ ენებს. ყურადღებას იპყრობს გ. შარვაშიძის პუბლიცისტური წერილები აფხაზეთის ისტორიასა და თანადროული ცხოვრების საკითხების გარშემო, რომლებიც გასული საუკუნის 60-იანი წლებიდან ქვეყნდებოდა ქართულ („[[დროება (გაზეთი)|დროება]]“, „[[ივერია (გაზეთი და ჟურნალი)|ივერია]]“) და საზღვარგარეთულ პრესაში. საყურადღებოა აგრეთვე მისი სათეატრო რეცენზიები ([[გუნია ვალერიან|ვ. გუნიას]] [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესების]] „და-ძმის“, „რაც არ გერგება - არ შეგერგებას“, [[ცაგარელი ავქსენტი|ა. ცაგარლის]] „ციმბირელის“, [[ჩეხოვი ანტონ|ა. ჩეხოვის]] „დათვის“ თაობაზე). ჰქონდა საკუთარი პიესებიც — [[კომედია]] „მომაკვდავნი სურათნი“ (რომელიც დაიდგა [[თბილისი|თბილისში]] 1881 წ.) და პატრიოტული დრამა „[[გიორგი მესამე]]“.
+'''შარვაშიძე გიორგი''' – (ფსევდონიმები: „პონტოქსელი“, „გარდახვეწილი“), (1846–1918),  პოეტი, დრამატურგი, თეატრალური კრიტიკოსი, მთარგმნელი. იყო აფხაზეთის მთავრის მემკვიდრე, ეროვნული და სოციალური უსამართლობის წინააღმდეგ მებრძოლი, ეროვნულ საკითხში [[ილია ჭავჭავაძე|ილიასა]] და [[აკაკი წერეთელი|აკაკის]] კონცეფციის გამზიარებელი, ძველი ქართული მწერლობის კარგი მცოდნე, [[ქართული ენა|ქართული ენის]] სიწმინდის დაცვის მზრუნველი (ამ მხრივ საგულისხმოა მისი წერილი „ქართული ენის გარშემო“). ფლობდა რუსულ, ფრანგულ, ინგლისურ, გერმანულ ენებს. ყურადღებას იპყრობს გ. შარვაშიძის პუბლიცისტური წერილები აფხაზეთის ისტორიასა და თანადროული ცხოვრების საკითხების გარშემო, რომლებიც გასული საუკუნის 60-იანი წლებიდან ქვეყნდებოდა ქართულ („[[დროება (გაზეთი)|დროება]]“, „[[ივერია (გაზეთი და ჟურნალი)|ივერია]]“) და საზღვარგარეთულ პრესაში. საყურადღებოა აგრეთვე მისი სათეატრო რეცენზიები ([[გუნია ვალერიან|ვ. გუნიას]] [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესების]] „და-ძმის“, „რაც არ გერგება - არ შეგერგებას“, [[ცაგარელი ავქსენტი|ა. ცაგარლის]] „ციმბირელის“, [[ჩეხოვი ანტონ|ა. ჩეხოვის]] „დათვის“ თაობაზე). ჰქონდა საკუთარი პიესებიც — [[კომედია]] „მომაკვდავნი სურათნი“ (რომელიც დაიდგა [[თბილისი|თბილისში]] 1881 წ.) და პატრიოტული დრამა „[[გიორგი მესამე]]“.
 გ. შარვაშიძის ქართულ თუ რუსულ ენებზე შექმნილ ლექსებს, ისევე როგორც მის დრამატურგიას, განსაზღვრავს პატრიოტული მოტივი („ვარადა“, „მამულო“, „შენ იცნობ, ძმაო“, „ლომი“). პოეტი აიდეალებს [[საქართველო|საქართველოს]] გარდასულ დიდებას, გამოხატავს წუხილს მისი მომავლის გამო. აღსანიშნავია მისი სატრფიალო ლექსებიც („კითხვა–პასუხი“, „ჩემს გიჟურს ოხვრებს...“).

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 [[ფაილი:Sharvashidze davit.JPG|thumb|გიორგი შარვაშიძე]]
-'''შარვაშიძე გიორგი''' (ფსევდონიმები: „პონტოქსელი“, „გარდახვეწილი“) (1846–1918) —  პოეტი, დრამატურგი, თეატრალური კრიტიკოსი, მთარგმნელი. იყო [[აფხაზეთის სამთავრო|აფხაზეთის მთავრის მემკვიდრე]], ეროვნული და სოციალური უსამართლობის წინააღმდეგ მებრძოლი, ეროვნულ საკითხში [[ილია ჭავჭავაძე|ილიასა]] და [[აკაკი წერეთელი|აკაკის]] კონცეფციის გამზიარებელი, ძველი ქართული მწერლობის კარგი მცოდნე, [[ქართული ენა|ქართული ენის]] სიწმინდის დაცვის მზრუნველი (ამ მხრივ საგულისხმოა მისი წერილი „ქართული ენის გარშემო“). ფლობდა რუსულ, ფრანგულ, ინგლისურ, გერმანულ ენებს. ყურადღებას იპყრობს გ. შარვაშიძის პუბლიცისტური წერილები აფხაზეთის ისტორიასა და თანადროული ცხოვრების საკითხების გარშემო, რომლებიც გასული საუკუნის 60-იანი წლებიდან ქვეყნდებოდა ქართულ („[[დროება (გაზეთი)|დროება]]“, „[[ივერია (გაზეთი და ჟურნალი)|ივერია]]“) და საზღვარგარეთულ პრესაში. საყურადღებოა აგრეთვე მისი სათეატრო რეცენზიები ([[გუნია ვალერიან|ვ. გუნიას]] პიესების „და-ძმის“, „რაც არ გერგება - არ შეგერგებას“, [[ცაგარელი ავქსენტი|ა. ცაგარლის]] „ციმბირელის“, [[ჩეხოვი ანტონ|ა. ჩეხოვის]] „დათვის“ თაობაზე). ჰქონდა საკუთარი პიესებიც — კომედია „მომაკვდავნი სურათნი“ (რომელიც დაიდგა [[თბილისი|თბილისში]] 1881 წ.) და პატრიოტული დრამა „[[გიორგი მესამე]]“.
+'''შარვაშიძე გიორგი''' – (ფსევდონიმები: „პონტოქსელი“, „გარდახვეწილი“), (1846–1918),  პოეტი, დრამატურგი, თეატრალური კრიტიკოსი, მთარგმნელი. იყო [[აფხაზეთის სამთავრო|აფხაზეთის მთავრის მემკვიდრე]], ეროვნული და სოციალური უსამართლობის წინააღმდეგ მებრძოლი, ეროვნულ საკითხში [[ილია ჭავჭავაძე|ილიასა]] და [[აკაკი წერეთელი|აკაკის]] კონცეფციის გამზიარებელი, ძველი ქართული მწერლობის კარგი მცოდნე, [[ქართული ენა|ქართული ენის]] სიწმინდის დაცვის მზრუნველი (ამ მხრივ საგულისხმოა მისი წერილი „ქართული ენის გარშემო“). ფლობდა რუსულ, ფრანგულ, ინგლისურ, გერმანულ ენებს. ყურადღებას იპყრობს გ. შარვაშიძის პუბლიცისტური წერილები აფხაზეთის ისტორიასა და თანადროული ცხოვრების საკითხების გარშემო, რომლებიც გასული საუკუნის 60-იანი წლებიდან ქვეყნდებოდა ქართულ („[[დროება (გაზეთი)|დროება]]“, „[[ივერია (გაზეთი და ჟურნალი)|ივერია]]“) და საზღვარგარეთულ პრესაში. საყურადღებოა აგრეთვე მისი სათეატრო რეცენზიები ([[გუნია ვალერიან|ვ. გუნიას]] [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესების]] „და-ძმის“, „რაც არ გერგება - არ შეგერგებას“, [[ცაგარელი ავქსენტი|ა. ცაგარლის]] „ციმბირელის“, [[ჩეხოვი ანტონ|ა. ჩეხოვის]] „დათვის“ თაობაზე). ჰქონდა საკუთარი პიესებიც — [[კომედია]] „მომაკვდავნი სურათნი“ (რომელიც დაიდგა [[თბილისი|თბილისში]] 1881 წ.) და პატრიოტული დრამა „[[გიორგი მესამე]]“.
 გ. შარვაშიძის ქართულ თუ რუსულ ენებზე შექმნილ ლექსებს, ისევე როგორც მის დრამატურგიას, განსაზღვრავს პატრიოტული მოტივი („ვარადა“, „მამულო“, „შენ იცნობ, ძმაო“, „ლომი“). პოეტი აიდეალებს [[საქართველო|საქართველოს]] გარდასულ დიდებას, გამოხატავს წუხილს მისი მომავლის გამო. აღსანიშნავია მისი სატრფიალო ლექსებიც („კითხვა–პასუხი“, „ჩემს გიჟურს ოხვრებს...“).
@@ ხაზი 13: / ხაზი 13: @@
 [[კატეგორია:ქართველი დრამატურგები]]
 [[კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები]]
 [[კატეგორია:შარვაშიძეები]]

←წინა ვერსია		12:15, 20 აპრილი 2022-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
		+	[[ფაილი:Sharvashidze davit.JPG\|thumb\|გიორგი შარვაშიძე]]
	'''შარვაშიძე გიორგი''' − (1846 − 1918), პოეტი, დრამატურგი, პუბლიცისტი, საზოგადო მოღვაწე, თერგდალეულთა თანამოაზრე. დაიბადა სოხუმში. ჯერ კიდევ ყრმას, მიენიჭა პრეობრაჟენსკის [[პოლკი (ლეგიონი)\|პოლკი]]ს ლეიბ-გვარდიის პრაპორშჩიკის წოდება. 1863 წლის 10 ივნისს გახდა [[კავკასია\|კავკასიის]] ჯარების [[სარდალი\|სარდლის]], დიდი მთავრის, მიხეილ ნიკოლოზის ძე რომანოვის [[ადიუტანტი]] და მე-19 საუკუნის ბოლომდე [[სამხედრო სამსახური\|სამხედრო სამსახურს]] ეწეოდა [[რუსეთი\|რუსეთში]], საიდანაც [[პოლკოვნიკი]]ს ჩინით დაბრუნდა ჯერ ქუთაისში, 1905 წლიდან კი ცხოვრობდა სოხუმში.		'''შარვაშიძე გიორგი''' − (1846 − 1918), პოეტი, დრამატურგი, პუბლიცისტი, საზოგადო მოღვაწე, თერგდალეულთა თანამოაზრე. დაიბადა სოხუმში. ჯერ კიდევ ყრმას, მიენიჭა პრეობრაჟენსკის [[პოლკი (ლეგიონი)\|პოლკი]]ს ლეიბ-გვარდიის პრაპორშჩიკის წოდება. 1863 წლის 10 ივნისს გახდა [[კავკასია\|კავკასიის]] ჯარების [[სარდალი\|სარდლის]], დიდი მთავრის, მიხეილ ნიკოლოზის ძე რომანოვის [[ადიუტანტი]] და მე-19 საუკუნის ბოლომდე [[სამხედრო სამსახური\|სამხედრო სამსახურს]] ეწეოდა [[რუსეთი\|რუსეთში]], საიდანაც [[პოლკოვნიკი]]ს ჩინით დაბრუნდა ჯერ ქუთაისში, 1905 წლიდან კი ცხოვრობდა სოხუმში.

←წინა ვერსია		12:12, 20 აპრილი 2022-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
	'''შარვაშიძე გიორგი''' − (1846 − 1918), პოეტი, დრამატურგი, პუბლიცისტი, საზოგადო მოღვაწე, თერგდალეულთა თანამოაზრე. დაიბადა სოხუმში. ჯერ კიდევ ყრმას, მიენიჭა პრეობრაჟენსკის [[პოლკი (ლეგიონი)\|პოლკი]]ს ლეიბ-გვარდიის პრაპორშჩიკის წოდება. 1863 წლის 10 ივნისს გახდა [[კავკასია\|კავკასიის]] ჯარების [[სარდალი\|სარდლის]], დიდი მთავრის, მიხეილ ნიკოლოზის ძე რომანოვის [[ადიუტანტი]] და მე-19 საუკუნის ბოლომდე [[სამხედრო სამსახური\|სამხედრო სამსახურს]] ეწეოდა [[რუსეთი\|რუსეთში]], საიდანაც [[პოლკოვნიკი]]ს ჩინით დაბრუნდა ჯერ ქუთაისში, 1905 წლიდან კი ცხოვრობდა სოხუმში.		'''შარვაშიძე გიორგი''' − (1846 − 1918), პოეტი, დრამატურგი, პუბლიცისტი, საზოგადო მოღვაწე, თერგდალეულთა თანამოაზრე. დაიბადა სოხუმში. ჯერ კიდევ ყრმას, მიენიჭა პრეობრაჟენსკის [[პოლკი (ლეგიონი)\|პოლკი]]ს ლეიბ-გვარდიის პრაპორშჩიკის წოდება. 1863 წლის 10 ივნისს გახდა [[კავკასია\|კავკასიის]] ჯარების [[სარდალი\|სარდლის]], დიდი მთავრის, მიხეილ ნიკოლოზის ძე რომანოვის [[ადიუტანტი]] და მე-19 საუკუნის ბოლომდე [[სამხედრო სამსახური\|სამხედრო სამსახურს]] ეწეოდა [[რუსეთი\|რუსეთში]], საიდანაც [[პოლკოვნიკი]]ს ჩინით დაბრუნდა ჯერ ქუთაისში, 1905 წლიდან კი ცხოვრობდა სოხუმში.

−	იგი იყო [[ილია ჭავჭავაძე\|ილია ჭავჭავაძის]], აკაკი წერეთლის, სერგი მესხის და სხვათა თანამოაზრე. მათ ყველა ეროვნულ საქმეში გვერდით ედგა, მათთან ერთად იღვწოდა საერთო ეროვნული შეგნების, მშობლიური ენისა და კულტურის განვითარებისათვის. მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა [[საქართველო]]ს საზოგადოებრივ და ლიტერატურულ ცხოვრებაში. 1870-იანი წლებიდან მისი ლექსები, პუბლიცისტური წერილები და პოემები იბეჭდებოდა ქართულ პრესაში. აქტიურად მოღვაწეობდა თეატრალურ სფეროში. თბილისში იდგმებოდა მისი პიესები, აქვეყნებდა თეატრალურ რეცენზიებს, რითაც დიდი ამაგი დასდო ქართული ეროვნული თეატრალური კულტურის განვითარებას. გიორგი შარვაშიძე ზედმიწევნით ღრმად იცნობდა ქართულ ლიტერატურას და თვითონაც წერდა შესანიშნავ ლექსებს ქართულ ენაზე.	+	იგი იყო [[ილია ჭავჭავაძე\|ილია ჭავჭავაძის]], აკაკი წერეთლის, სერგი მესხის და სხვათა თანამოაზრე. მათ ყველა ეროვნულ საქმეში გვერდით ედგა, მათთან ერთად იღვწოდა საერთო ეროვნული შეგნების, მშობლიური ენისა და კულტურის განვითარებისათვის. მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა [[საქართველო]]ს საზოგადოებრივ და ლიტერატურულ ცხოვრებაში. 1870-იანი წლებიდან მისი ლექსები, პუბლიცისტური წერილები და პოემები იბეჭდებოდა ქართულ პრესაში. აქტიურად მოღვაწეობდა თეატრალურ სფეროში. თბილისში იდგმებოდა მისი პიესები, აქვეყნებდა თეატრალურ რეცენზიებს, რითაც დიდი ამაგი დასდო ქართული ეროვნული თეატრალური კულტურის განვითარებას. გიორგი შარვაშიძე ზედმიწევნით ღრმად იცნობდა ქართულ ლიტერატურას და თვითონაც წერდა შესანიშნავ ლექსებს [[ქართული ენა\|ქართულ ენაზე]].