ჩეხოვი ანტონ - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 20:37, 5 აგვისტო 2023-ზე

2023-08-05T20:37:33Z

Tkenchoshvili 20:36, 5 აგვისტო 2023-ზე

2023-08-05T20:36:42Z

Tkenchoshvili 19:24, 5 აგვისტო 2023-ზე

2023-08-05T19:24:30Z

Tkenchoshvili 19:17, 4 აგვისტო 2023-ზე

2023-08-04T19:17:46Z

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ანტონ ჩეხოვი“ გადაიტანა გვერდზე „ჩეხოვი ანტონ“ გადამისამართე...

2023-06-09T10:39:19Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ანტონ ჩეხოვი“ გადაიტანა გვერდზე „ჩეხოვი ანტონ“ გადამისამართე...

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ჩეხოვი ანტონ“ გადაიტანა გვერდზე „ანტონ ჩეხოვი“

2023-06-09T10:39:11Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ჩეხოვი ანტონ“ გადაიტანა გვერდზე „ანტონ ჩეხოვი“

Tkenchoshvili: ახალი გვერდი: ანტონ ჩეხოვი '''ანტონ ჩეხოვი''' − (''რუს.'' Анто...

2023-06-09T10:38:56Z

ახალი გვერდი: ანტონ ჩეხოვი '''ანტონ ჩეხოვი''' − (''რუს.'' Анто...

ახალი გვერდი

[[ფაილი:Anton chexovi.JPG|thumb|150პქ|ანტონ ჩეხოვი]]
'''ანტონ ჩეხოვი''' − (''რუს.'' Антон Чехов, 1860-1904), რუსი მწერალი, დრამატურგი. მის შემოქმედებაში აისახა [[რუსეთი]]ს ინტელიგენციის ზნეობრივი სამყარო, მოქალაქეობრივი დაუკმაყოფილებლობა, ცხოვრების აზრის ძიებანი.

80-90 წლების მიჯნაზე მან შექმნა რამდენიმე დრამატურგიული [[ეტიუდი (თეატრი)|ეტიუდი]] და [[ვოდევილი]]: „თამბაქოს მავნებლობის შესახებ“, „გედის სიმღერა“, „დათვი“, „ქორწილი“, „უნებლიე ტრაგიკოსი“, „იუბილე“. 80-იანი წწ. მე-2 ნახევარში დაწერა [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესები]] „ივანოვი“ და „ტყის კაცი“. ამ ბოლო ნაწარმოების (მიჩნეული იყო შემოქმედებით მარცხად) გადამუშავების შედეგად შეიქმნა პიესა „ძია ვანია’’. 1895–1903 წწ. იგი ქმნის თავის საუკეთესო ნაწარმოებებს – „თოლია”, „ძია ვანია“, „სამი და“, „ალუბლის ბაღი“. მისი გმირების ამაღლებული ოცნებები ლირიკულ-მჭვრეტელობითია, მათი რომანტიკული სწრაფვანი რეალობასთან შეუსაბამოა. სინამდვილის წინაშე ისინი უსუსურნი და დაუცველნი არიან.

ბოლო პერიოდში შექმნილი მისი პიესები არ ექვემდებარება ტრადიციულ ჟანრულ განსაზღვრებას. [[პერსონაჟი|პერსონაჟების]] დრამატული განცდები დამოკიდებულია არა იმდენად ურთიერთდაპირისპირებაზე, რამდენადაც მთლიანად მათი ცხოვრების შიდა წინააღმდეგობებზე. ამის გამო სიუჟეტური [[ინტრიგა (დრამატურგიაში)|ინტრიგა]] არ გვევლინება მოქმედების ორგანიზატორად. [[კონფლიქტი (დრამატურგიაში)|კონფლიქტი]] გატანილია მეორე პლანზე. გმირების დახვეწილი ემოციონალური რეაქციები ამ პიესებს ანათესავებს [[იმპრესიონიზმი თეატრალურ ხელოვნებაში|იმპრესიონიზმთან]]. სწორედ ამან წარმოშვა [[დიალოგი (დრამატული)|დიალოგების]] „ქვეტექსტურობა“, ესოდენ ღრმა ჩეხოვის პიესებში. XX საუკუნის თეატრი წარმოუდგენელია ჩეხოვის პიესების გარეშე, იგი ერთ-ერთი ყველაზე რეპერტუარული დრამატურგია მსოფლიოს მასშტაბით.

==წყარო==
* [[მსოფლიო თეატრის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]]
[[კატეგორია:დრამატურგები]]
[[კატეგორია:რუსი დრამატურგები]]
[[კატეგორია:რუსი მწერლები]]

@@ ხაზი 13: / ხაზი 13: @@
 ჩეხოვი წარმატებული ექიმი გახლდათ, მაგრამ როგორც თვითონ ამბობდა, გადაღლისას კალამს იღებდა ხელში და წერდა და წერდა. ასე მიიღო კაცობრიობამ გენიოსი შემოქმედი. ჩეხოვი ჭლექით დაავადდა, მაგრამ ამ გარემოებასაც იუმორით უდგებოდა და წუთს არ კარგავდა, რომ არ ემუშავა. ის 44 წლის ასაკში [[გერმანია]]ში გარდაიცვალა. სიკვდილის წინ ექიმს უთხრა: ნუღარ გაირჯებით - მე ვკვდები, ოღონდ დიდი ხანია შამპანური არ გამისინჯავს, იქნებ ერთი ბოკალი მომიტანოთო. დაცალა ჭიქა და მიიცვალა. სიკვდილიც თეატრალური მოიწყო.
--90 წლების მიჯნაზე მან შექმნა რამდენიმე დრამატურგიული [[ეტიუდი (თეატრი)|ეტიუდი]] და [[ვოდევილი]]: „თამბაქოს მავნებლობის შესახებ“, „გედის სიმღერა“, „დათვი“, „ქორწილი“, „უნებლიე ტრაგიკოსი“, „იუბილე“. 80-იანი წწ. მე-2 ნახევარში დაწერა [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესები]] „ივანოვი“ და „ტყის კაცი“. ამ ბოლო ნაწარმოების (მიჩნეული იყო შემოქმედებით მარცხად) გადამუშავების შედეგად შეიქმნა პიესა „ძია ვანია“. 1895–1903 წწ. იგი ქმნის თავის საუკეთესო ნაწარმოებებს – „[[თოლია (პიესა)|თოლია]]”, „ძია ვანია“, „სამი და“, „ალუბლის ბაღი“. მისი გმირების ამაღლებული ოცნებები ლირიკულ-მჭვრეტელობითია, მათი რომანტიკული სწრაფვანი რეალობასთან შეუსაბამოა. სინამდვილის წინაშე ისინი უსუსურნი და დაუცველნი არიან.
+-90 წლების მიჯნაზე მან შექმნა რამდენიმე დრამატურგიული [[ეტიუდი (თეატრი)|ეტიუდი]] და [[ვოდევილი]]: „თამბაქოს მავნებლობის შესახებ“, „გედის სიმღერა“, „დათვი“, „ქორწილი“, „უნებლიე ტრაგიკოსი“, „იუბილე“. 80-იანი წწ. მე-2 ნახევარში დაწერა [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესები]] „ივანოვი“ და „ტყის კაცი“. ამ ბოლო ნაწარმოების (მიჩნეული იყო შემოქმედებით მარცხად) გადამუშავების შედეგად შეიქმნა პიესა „[[ძია ვანია (პიესა)|ძია ვანია]]“. 1895–1903 წწ. იგი ქმნის თავის საუკეთესო ნაწარმოებებს – „[[თოლია (პიესა)|თოლია]]”, „ძია ვანია“, „სამი და“, „ალუბლის ბაღი“. მისი გმირების ამაღლებული ოცნებები ლირიკულ-მჭვრეტელობითია, მათი რომანტიკული სწრაფვანი რეალობასთან შეუსაბამოა. სინამდვილის წინაშე ისინი უსუსურნი და დაუცველნი არიან.
 ბოლო პერიოდში შექმნილი მისი პიესები არ ექვემდებარება ტრადიციულ ჟანრულ განსაზღვრებას. [[პერსონაჟი|პერსონაჟების]] დრამატული განცდები დამოკიდებულია არა იმდენად ურთიერთდაპირისპირებაზე, რამდენადაც მთლიანად მათი ცხოვრების შიდა წინააღმდეგობებზე. ამის გამო სიუჟეტური [[ინტრიგა (დრამატურგიაში)|ინტრიგა]] არ გვევლინება მოქმედების ორგანიზატორად. [[კონფლიქტი (დრამატურგიაში)|კონფლიქტი]] გატანილია მეორე პლანზე. გმირების დახვეწილი ემოციონალური რეაქციები ამ პიესებს ანათესავებს [[იმპრესიონიზმი თეატრალურ ხელოვნებაში|იმპრესიონიზმთან]]. სწორედ ამან წარმოშვა [[დიალოგი (დრამატული)|დიალოგების]] „ქვეტექსტურობა“, ესოდენ ღრმა ჩეხოვის პიესებში.

@@ ხაზი 6: / ხაზი 6: @@
 მის შემოქმედებაში აისახა [[რუსეთი]]ს ინტელიგენციის ზნეობრივი სამყარო, მოქალაქეობრივი დაუკმაყოფილებლობა, ცხოვრების აზრის ძიებანი.
--90 წლების მიჯნაზე მან შექმნა რამდენიმე დრამატურგიული [[ეტიუდი (თეატრი)|ეტიუდი]] და [[ვოდევილი]]: „თამბაქოს მავნებლობის შესახებ“, „გედის სიმღერა“, „დათვი“, „ქორწილი“, „უნებლიე ტრაგიკოსი“, „იუბილე“. 80-იანი წწ. მე-2 ნახევარში დაწერა [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესები]] „ივანოვი“ და „ტყის კაცი“. ამ ბოლო ნაწარმოების (მიჩნეული იყო შემოქმედებით მარცხად) გადამუშავების შედეგად შეიქმნა პიესა „ძია ვანია’’. 1895–1903 წწ. იგი ქმნის თავის საუკეთესო ნაწარმოებებს – „[[თოლია (პიესა)|თოლია]]”, „ძია ვანია“, „სამი და“, „ალუბლის ბაღი“. მისი გმირების ამაღლებული ოცნებები ლირიკულ-მჭვრეტელობითია, მათი რომანტიკული სწრაფვანი რეალობასთან შეუსაბამოა. სინამდვილის წინაშე ისინი უსუსურნი და დაუცველნი არიან.
+ის გლეხის ოჯახიდან გახლდათ. დაიბადა 1860 წლის 17/29 იანვარს ტაგანროგში. მამამისი მესამე გილდიის ვაჭარი გახლდათ. ჩეხოვის ბავშვობამ დაუსრულებელ რელიგიურ ზეიმებსა და დაბადების დღეების აღნიშვნაში გაიარა. მან სწავლა ტაგანროგის ბერძნულ
-ბოლო პერიოდში შექმნილი მისი პიესები არ ექვემდებარება ტრადიციულ ჟანრულ განსაზღვრებას. [[პერსონაჟი|პერსონაჟების]] დრამატული განცდები დამოკიდებულია არა იმდენად ურთიერთდაპირისპირებაზე, რამდენადაც მთლიანად მათი ცხოვრების შიდა წინააღმდეგობებზე. ამის გამო სიუჟეტური [[ინტრიგა (დრამატურგიაში)|ინტრიგა]] არ გვევლინება მოქმედების ორგანიზატორად. [[კონფლიქტი (დრამატურგიაში)|კონფლიქტი]] გატანილია მეორე პლანზე. გმირების დახვეწილი ემოციონალური რეაქციები ამ პიესებს ანათესავებს [[იმპრესიონიზმი თეატრალურ ხელოვნებაში|იმპრესიონიზმთან]]. სწორედ ამან წარმოშვა [[დიალოგი (დრამატული)|დიალოგების]] „ქვეტექსტურობა“, ესოდენ ღრმა ჩეხოვის პიესებში. XX საუკუნის თეატრი წარმოუდგენელია ჩეხოვის პიესების გარეშე, იგი ერთ-ერთი ყველაზე რეპერტუარული დრამატურგია მსოფლიოს მასშტაბით.
+წელს მოსკოვის სამედიცინო უნივერსიტეტში აბარებს და პარალელურად მასწავლებლობას იწყებს. 1882 წლიდან ჩეხოვს გვერდით ცნობილი ექიმები იყენებენ და ნიჭიერ სტუდენტს ასისტირების უფლებას აძლევენ.

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
 [[ფაილი:Anton chexovi.JPG|thumb|150პქ|ანტონ ჩეხოვი]]
-'''ანტონ ჩეხოვი''' − (''რუს.'' Антон Чехов, 1860-1904), რუსი მწერალი, დრამატურგი. მის შემოქმედებაში აისახა [[რუსეთი]]ს ინტელიგენციის ზნეობრივი სამყარო, მოქალაქეობრივი დაუკმაყოფილებლობა, ცხოვრების აზრის ძიებანი.
+'''ანტონ ჩეხოვი''' − (''რუს.'' Антон Чехов, 1860-1904), რუსი ექიმი, მწერალი, დრამატურგი.
 -90 წლების მიჯნაზე მან შექმნა რამდენიმე დრამატურგიული [[ეტიუდი (თეატრი)|ეტიუდი]] და [[ვოდევილი]]: „თამბაქოს მავნებლობის შესახებ“, „გედის სიმღერა“, „დათვი“, „ქორწილი“, „უნებლიე ტრაგიკოსი“, „იუბილე“. 80-იანი წწ. მე-2 ნახევარში დაწერა [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესები]] „ივანოვი“ და „ტყის კაცი“. ამ ბოლო ნაწარმოების (მიჩნეული იყო შემოქმედებით მარცხად) გადამუშავების შედეგად შეიქმნა პიესა „ძია ვანია’’. 1895–1903 წწ. იგი ქმნის თავის საუკეთესო ნაწარმოებებს – „თოლია”, „ძია ვანია“, „სამი და“, „ალუბლის ბაღი“. მისი გმირების ამაღლებული ოცნებები ლირიკულ-მჭვრეტელობითია, მათი რომანტიკული სწრაფვანი რეალობასთან შეუსაბამოა. სინამდვილის წინაშე ისინი უსუსურნი და დაუცველნი არიან.