ცოდვა - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 21:55, 15 ივნისი 2024-ზე

2024-06-15T21:55:17Z

Tkenchoshvili: /* წყარო */

2019-11-18T10:45:38Z

‎წყარო

Tkenchoshvili 10:45, 18 ნოემბერი 2019-ზე

2019-11-18T10:45:00Z

Tkenchoshvili 12:20, 29 მარტი 2018-ზე

2018-03-29T12:20:50Z

Nomanadze: ახალი გვერდი: '''ცოდვა''' - ერთ-ერთი წმინდანის განმარტებით, ცოდვაა ყველაფერი, ...

2017-07-25T09:03:21Z

ახალი გვერდი: '''ცოდვა''' - ერთ-ერთი წმინდანის განმარტებით, ცოდვაა ყველაფერი, ...

ახალი გვერდი

'''ცოდვა''' - ერთ-ერთი წმინდანის განმარტებით, ცოდვაა ყველაფერი, რაც მადლი არ არის. ცოდვად ითვლება ყველაფერი, ეწინააღმდეგება უფლის ნებას. პირველქმნილი ცოდვა ჩაიდინეს ადამმა და ევამ, რომლებმაც არ დაუჯერეს უფალს და იხმიეს აკრძალული ხის ნაყოფი. ამით ისინი ჩაცვივდნენ მრავალ ცოდვაში: 1. არ დაუჯერეს თავიანთ სულიერ და ხორციელ მამას და დაუჯერეს სიცრუის მამას - სატანას. 2. ჩაცვივდნენ ამპარტავნებში, რადგან მათ მოინდომეს ღმერთად გახდომა ღმერთის გვერდის ავლით; 3. ჩაცვივდნენ ცილისწამების ცოდვაში, რადგან აღიარებისა და სინანულის ნაცვლად ერთმანეთს გადააბრალეს. ეს ცოდვა და თვით ღმერთიც კი დაადანაშაულეს ასეთი სიტყვებით. ადამმა უთხრა: „შენ რომ ქალი მომეცი ცოლად, იმან შემაცდინაო“, ხოლო ევამ გველს გადააბრალა: „შენ რომ მეგობრად მომეცი, იმან შემაცდინაო“; 4. დაარღვიეს პირველყოფილი მარხვა, რადგანაც უამრავი ხილის ჭამის უფლება მისცა ღმერთმა, გარდა ერთისა - კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხის ნაყოფისა, რომელიც წარმოადგენდა უფლისაგან დადგენილ პირველ მარხვას პირველი ადამიანებისათვის. ყველა ამ ცოდვისათვის ადამმა და ევამ უფლისაგან დაიმსახურეს წყევა და სამოთხიდან განდევნა.

== წყარო ==
ბარბაქაძე ლია, ჯიბის ცნობარი მართლმორწმუნე ქრისტიანისათვის. თბილისი, 2013 წ.

[[კატეგორია:რელიგია]]
[[კატეგორია:ცოდვა]]

←წინა ვერსია		21:55, 15 ივნისი 2024-ის ვერსია
ხაზი 12:		ხაზი 12:
	„და ჰრქუა უფალმან აბრაჰამს: ... დაგყო შენ ნათესავად დიდად, ... და იკურთხეოდიან შენდამი ყოველნი ტომნი ქუეყანისანი“ (დაბადება, 12:1-3).		„და ჰრქუა უფალმან აბრაჰამს: ... დაგყო შენ ნათესავად დიდად, ... და იკურთხეოდიან შენდამი ყოველნი ტომნი ქუეყანისანი“ (დაბადება, 12:1-3).

−	ყველაფერი, რაც ხდებოდა აბრაამის რჩეული შვილების მიმართ, აღესრულებოდა იმის გათვალისწინებით, რომ მომავალში [[იესო ქრისტე]] საბოლოოდ გაანადგურებდა ცოდვას. უფლის აღთქმა აბრაამთან, [[ისააკი\|ისააკთან]] და [[იაკობი\|იაკობთან]] (რომლის სახელიც გახდა „ისრაელი“ – „ღმერთთან მებრძოლი”), ისრაელის თორმეტი ტომი, [[იოსები (ძველი აღთქმა)\|იოსების]] ისტორია, [[ძველი აღთქმა\|ძველი აღთქმის]] [[პასექი]], გამოსვლა და [[მოსე\|მოსეს]] მიერ უფლის მცნებათა მიღება, ისუ ნავეს შესვლა აღთქმულ (შეპირებულ) ქვეყანაში, იერუსალიმის დაარსება და [[~~დავითი~~\|~~დავითის~~]] და სოლომონის მიერ ტაძრის აშენება, მსაჯულები, მეფეები, წინასწარმეტყველები და მღვდლები... – ყველაფერი, ყველაფერი ღვთის რჩეული ერის ძველი აღთქმისეულ ისტორიაში თავის საბოლოო მიზანს და აზრს იძენს [[მესია\|მესიის]], უფლის მხოლოდ შობილი ძის, შობაში, ცხოვრებაში, სიკვდილში, [[აღდგომა\|აღდგომაში]], [[ამაღლება\|ამაღლებასა]] და განდიდებაში; ის არის სწორედ ის, ვინც მოდის მამისაგან ადამიანების ცოდვისგან გამოსახსნელად, საფლავთა დასახსნელად და ყოველი ქმნილებისთვის მარადიული ცხოვრების მისანიჭებლად.	+	ყველაფერი, რაც ხდებოდა აბრაამის რჩეული შვილების მიმართ, აღესრულებოდა იმის გათვალისწინებით, რომ მომავალში [[იესო ქრისტე]] საბოლოოდ გაანადგურებდა ცოდვას. უფლის აღთქმა აბრაამთან, [[ისააკი\|ისააკთან]] და [[იაკობი\|იაკობთან]] (რომლის სახელიც გახდა „ისრაელი“ – „ღმერთთან მებრძოლი”), ისრაელის თორმეტი ტომი, [[იოსები (ძველი აღთქმა)\|იოსების]] ისტორია, [[ძველი აღთქმა\|ძველი აღთქმის]] [[პასექი]], გამოსვლა და [[მოსე\|მოსეს]] მიერ უფლის მცნებათა მიღება, ისუ ნავეს შესვლა აღთქმულ (შეპირებულ) ქვეყანაში, იერუსალიმის დაარსება და [[დავით წინასწარმეტყველი\|დავით]]ის და სოლომონის მიერ ტაძრის აშენება, მსაჯულები, მეფეები, წინასწარმეტყველები და მღვდლები... – ყველაფერი, ყველაფერი ღვთის რჩეული ერის ძველი აღთქმისეულ ისტორიაში თავის საბოლოო მიზანს და აზრს იძენს [[მესია\|მესიის]], უფლის მხოლოდ შობილი ძის, შობაში, ცხოვრებაში, სიკვდილში, [[აღდგომა\|აღდგომაში]], [[ამაღლება\|ამაღლებასა]] და განდიდებაში; ის არის სწორედ ის, ვინც მოდის მამისაგან ადამიანების ცოდვისგან გამოსახსნელად, საფლავთა დასახსნელად და ყოველი ქმნილებისთვის მარადიული ცხოვრების მისანიჭებლად.

@@ ხაზი 20: / ხაზი 20: @@
 == წყარო ==
-ბარბაქაძე ლია, ჯიბის ცნობარი მართლმორწმუნე ქრისტიანისათვის. თბილისი, 2013 წ.
+[[მართლმადიდებლობის საფუძვლები]]
 [[კატეგორია:რელიგიური ტერმინები]]
 [[კატეგორია:ცოდვები]]

←წინა ვერსია		10:45, 18 ნოემბერი 2019-ის ვერსია
ხაზი 1:		ხაზი 1:
−	'''ცოდვა''' - ~~ცოდვად ითვლება ყველაფერი~~, ~~ეწინააღმდეგება უფლის ნებას~~. ~~პირველქმნილი~~ ცოდვა ~~ჩაიდინეს~~ [[~~ადამი~~\|~~ადამმა~~]] და ~~ევამ~~, ~~რომლებმაც~~ არ ~~დაუჯერეს უფალს~~ და ~~იხმიეს აკრძალული ხის ნაყოფი~~. ~~ამით ისინი ჩაცვივდნენ მრავალ ცოდვაში~~:	+	'''ცოდვა''' - სიტყვა „ცოდვა“ „მიზანს აცდენას“ ნიშნავს. [[ადამიანი]] იმისთვის შეიქმნა, რომ იყოს ქმნილი [[ხატი]] ღვთისა, იცხოვროს [[ღმერთი\|ღმერთთან]] ერთობაში და ფლობდეს მთელ ქვეყნიერებას. ამ მიზნის მიღწევაში ადამიანის მარცხი
		+	არის სწორედ ის ცოდვა, რომელსაც, ასევე, ცოდვით დაცემა ეწოდება. ამაზე მოგვითხრობს დაბადების წიგნის მესამე თავი: ადამიანი დაემორჩილა ბოროტების საცდურს (გველს) და დაიჯერა, რომ მას შეეძლო საკუთარი ნებით და ძალისხმევით გამხდარიყო, „ვითარცა ღმერთნი“.
		+
		+	[[მართლმადიდებლობა\|მართლმადიდებლური]] გარდამოცემით, ჩვეულებრივ, „კეთილისა და ბოროტის ცნობადის“ ხის ნაყოფის ჭამა გაგებულია, როგორც ადამიანის მიერ ბოროტების რეალურად მიღების გამოცდილება, მაგრამ ზოგჯერ ცოდვით დაცემა გაგებულია (წმ. [[გრიგოლ ღვთისმეტყველი\|გრიგოლ ღვთისმეტყველის]] მიერ), როგორც ადამიანის მცდელობა, გავიდეს თავისი შესაძლებლობების ზღვარს მიღმა, სცადოს იმის განხორციელება, რაც არ არის მის გამგებლობაში. მაგრამ, როგორც უნდა განსხვავდებოდეს სხვადასხვა განმარტების დეტალები, ერთი რამ სავსებით ნათელია: თავისი ამპარტავნების, შურისა და ღვთისადმი სიმდაბლით სავსე მადლიერების უქონლობის გამო ადამიანი დაემორჩილა სატანის ცდუნებას და დაარღვია ღვთის მცნება. ასე „ააცდინა მიზანს“ ადამიანმა თავის მოწოდებაში. ღვთის მცნების დარღვევით კი მან დაანგრია არა მხოლოდ საკუთარი თავი, არამედ მისთვის მინდობილი სამყაროც.
		+
		+	[[ბიბლია\|ბიბლიასა]] და მართლმადიდებლურ ღვთისმეტყველებაში ცოდვა, ბოროტება, სატანა, ტანჯვა და სიკვდილი ყოველთვის თანაარსებობს. არ ცერთი არ მოდის თავისთავად, თითოეული მათგანი ღმერთის წინააღმდეგ ადამიანის ამბოხისა და ღმერთთან ურთიერთობის დაკარგვის შედეგია: ცოდვა შობს ცოდვას.
		+
		+	დაბადების წიგნში აღწერილი ცოდვით დაცემის ისტორია არის ადამიანის დასაბამიერი შესაძლებლობებისა და დაცემის ღვთივშთაგონებული სიმბოლური აღწერა. ღმერთში მარადიული ზრდისა და განვითარების შესაძლებლობა, რომელიც ადამიანს ებოძა, ადამიანმა შეატრიალა ბოროტების გასამრავლებლად და განსავითარებლად, სამყაროს სატანის სამფლობელოდ გადასაქცევად, კოსმიურ სასაფლაოდ, რომელიც კვნესის და იტანჯება მანამდე, სანამ არ გამოიხსნის მას ღმერთი (რომ. 8:19-28). [[ადამი\|ადამის]] ყველა შვილი, ანუ ყველა ის, ვინც ადამის მოდგმას განეკუთვნება, ამ ტრაგიკულ ხვედრს იზიარებს. თვით ახალშობილებიც კი, რომელნიც იბადებიან, როგორც ღვთის ხატნი დასაბამად კეთილ სამყაროში, მაშინვე ხდები ან იმ სამყაროს ნაწილები, რომელიც შეკრულია სიკვდილით, რომელსაც [[ეშმაკი]] მართავს და რომელიც აღვსილია ეშმაკის ბოროტ მსახურთა უთვალავი თაობის ამაზრზენი ნაყოფით.
		+
		+	მაშ ასე, მთავარი: ადამიანი და სამყარო საჭიროებენ ხსნას, რომელიც ღმერთის მიერ თავიდანვე იყო აღთქმული და რომლის აღსრულებაც ისტორიაში დაიწყო [[ისრაელი\|ისრაელის]] პატრიარქის, [[ქრისტე\|ქრისტეს]] მამამთავრის, [[აბრაამი\|აბრაამის]] პიროვნებაში.
		+
		+	„და ჰრქუა უფალმან აბრაჰამს: ... დაგყო შენ ნათესავად დიდად, ... და იკურთხეოდიან შენდამი ყოველნი ტომნი ქუეყანისანი“ (დაბადება, 12:1-3).
		+
		+	ყველაფერი, რაც ხდებოდა აბრაამის რჩეული შვილების მიმართ, აღესრულებოდა იმის გათვალისწინებით, რომ მომავალში [[იესო ქრისტე]] საბოლოოდ გაანადგურებდა ცოდვას. უფლის აღთქმა აბრაამთან, [[ისააკი\|ისააკთან]] და [[იაკობი\|იაკობთან]] (რომლის სახელიც გახდა „ისრაელი“ – „ღმერთთან მებრძოლი”), ისრაელის თორმეტი ტომი, [[იოსები (ძველი აღთქმა)\|იოსების]] ისტორია, [[ძველი აღთქმა\|ძველი აღთქმის]] [[პასექი]], გამოსვლა და [[მოსე\|მოსეს]] მიერ უფლის მცნებათა მიღება, ისუ ნავეს შესვლა აღთქმულ (შეპირებულ) ქვეყანაში, იერუსალიმის დაარსება და [[დავითი\|დავითის]] და სოლომონის მიერ ტაძრის აშენება, მსაჯულები, მეფეები, წინასწარმეტყველები და მღვდლები... – ყველაფერი, ყველაფერი ღვთის რჩეული ერის ძველი აღთქმისეულ ისტორიაში თავის საბოლოო მიზანს და აზრს იძენს [[მესია\|მესიის]], უფლის მხოლოდ შობილი ძის, შობაში, ცხოვრებაში, სიკვდილში, [[აღდგომა\|აღდგომაში]], [[ამაღლება\|ამაღლებასა]] და განდიდებაში; ის არის სწორედ ის, ვინც მოდის მამისაგან ადამიანების ცოდვისგან გამოსახსნელად, საფლავთა დასახსნელად და ყოველი ქმნილებისთვის მარადიული ცხოვრების მისანიჭებლად.

−	:1. არ დაუჯერეს თავიანთ სულიერ და ხორციელ მამას და დაუჯერეს სიცრუის მამას - სატანას.
−	:2. ჩაცვივდნენ ამპარტავნებში, რადგან მათ მოინდომეს ღმერთად გახდომა ღმერთის გვერდის ავლით;
−	:3. ჩაცვივდნენ ცილისწამების ცოდვაში, რადგან აღიარებისა და სინანულის ნაცვლად ერთმანეთს გადააბრალეს. ეს ცოდვა და თვით ღმერთიც კი დაადანაშაულეს ასეთი სიტყვებით. ადამმა უთხრა: „შენ რომ ქალი მომეცი ცოლად, იმან შემაცდინაო“, ხოლო ევამ გველს გადააბრალა: „შენ რომ მეგობრად მომეცი, იმან შემაცდინაო“;
−	:4. დაარღვიეს პირველყოფილი მარხვა, რადგანაც უამრავი ხილის ჭამის უფლება მისცა ღმერთმა, გარდა ერთისა - კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხის ნაყოფისა, რომელიც წარმოადგენდა უფლისაგან დადგენილ პირველ მარხვას პირველი ადამიანებისათვის. ყველა ამ ცოდვისათვის ადამმა და ევამ უფლისაგან დაიმსახურეს წყევა და სამოთხიდან განდევნა.

@@ ხაზი 1: / ხაზი 1: @@
-'''ცოდვა''' - ერთ-ერთი წმინდანის განმარტებით, ცოდვაა ყველაფერი, რაც მადლი არ არის. ცოდვად ითვლება ყველაფერი, ეწინააღმდეგება უფლის ნებას. პირველქმნილი ცოდვა ჩაიდინეს ადამმა და ევამ, რომლებმაც არ დაუჯერეს უფალს და იხმიეს აკრძალული ხის ნაყოფი. ამით ისინი ჩაცვივდნენ მრავალ ცოდვაში: 1. არ დაუჯერეს თავიანთ სულიერ  და ხორციელ მამას და დაუჯერეს სიცრუის მამას - სატანას. 2. ჩაცვივდნენ ამპარტავნებში, რადგან მათ მოინდომეს ღმერთად გახდომა ღმერთის გვერდის ავლით; 3. ჩაცვივდნენ ცილისწამების ცოდვაში, რადგან აღიარებისა და სინანულის ნაცვლად ერთმანეთს გადააბრალეს. ეს ცოდვა და თვით ღმერთიც კი დაადანაშაულეს ასეთი სიტყვებით. ადამმა უთხრა: „შენ რომ ქალი მომეცი ცოლად, იმან შემაცდინაო“, ხოლო ევამ გველს გადააბრალა: „შენ რომ მეგობრად მომეცი, იმან შემაცდინაო“; 4. დაარღვიეს პირველყოფილი მარხვა, რადგანაც უამრავი ხილის ჭამის უფლება მისცა ღმერთმა, გარდა ერთისა - კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხის ნაყოფისა, რომელიც წარმოადგენდა უფლისაგან დადგენილ პირველ მარხვას პირველი ადამიანებისათვის. ყველა ამ ცოდვისათვის ადამმა და ევამ უფლისაგან დაიმსახურეს წყევა და სამოთხიდან განდევნა.
+'''ცოდვა''' -  ცოდვად ითვლება ყველაფერი, ეწინააღმდეგება უფლის ნებას. პირველქმნილი ცოდვა ჩაიდინეს [[ადამი|ადამმა]] და ევამ, რომლებმაც არ დაუჯერეს უფალს და იხმიეს აკრძალული ხის ნაყოფი. ამით ისინი ჩაცვივდნენ მრავალ ცოდვაში:
@@ ხაზი 8: / ხაზი 13: @@
 ბარბაქაძე ლია, ჯიბის ცნობარი მართლმორწმუნე ქრისტიანისათვის. თბილისი, 2013 წ.
-[[კატეგორია:რელიგია]]
+[[კატეგორია:რელიგიური ტერმინები]]
-[[კატეგორია:ცოდვა]]
+[[კატეგორია:ცოდვები]]