https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?action=history&feed=atom&title=%E1%83%AB%E1%83%9D%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%AE-%E1%83%AC%E1%83%A3 2026-04-25T09:27:59Z ამ გვერდის შესწორებათა ისტორია ვიკიში MediaWiki 1.19.24 https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%AB%E1%83%9D%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%AE-%E1%83%AC%E1%83%A3&diff=171236&oldid=prev 2022-10-31T12:52:27Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">12:52, 31 ოქტომბერი 2022-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>'''ძორახ-წუ''' ''(ინგუშ. Дзорах-цIцIу)'' – ხამხის თემის (ინგუშეთი) მფარველი ღვთაება. მისი სახელობის საკულტო [[ნაგებობა]], მდებარე სოფ. ოძიკთან ახლოს, წარმოადგენს ორფერდასახურავიან ქვის შენობას (დაახლ. 12 X 4 მ.) ორი კარით, რომელთაგან ერთი საკუთრივ სამგანყოფილებიანი სალოცავისაა, მეორე კი – სასაწყობე სათავსის. ნაგებობის გარეთ საწესო სუფრისთვის მოწყობილია [[მაგიდა ქვისა|ქვის მაგიდები]] და სკამები და 6 მ-ის სიგრძის მოკიწყლული ბილიკი, სადაც მოდავეები ფიცს დებენ („[[დუუ]]“).</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>'''ძორახ-წუ''' ''(ინგუშ. Дзорах-цIцIу)'' – ხამხის თემის (ინგუშეთი) მფარველი ღვთაება. მისი სახელობის საკულტო [[ნაგებობა]], მდებარე სოფ. ოძიკთან ახლოს, წარმოადგენს ორფერდასახურავიან ქვის შენობას (დაახლ. 12 X 4 მ.) ორი კარით, რომელთაგან ერთი საკუთრივ სამგანყოფილებიანი სალოცავისაა, მეორე კი – სასაწყობე სათავსის. ნაგებობის გარეთ საწესო სუფრისთვის მოწყობილია [[მაგიდა ქვისა|ქვის მაგიდები]] და სკამები და 6 მ-ის სიგრძის მოკიწყლული ბილიკი, სადაც მოდავეები ფიცს დებენ („[[დუუ]]“).</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>შობისა და ახალი წლის [[დღესასწაული|დღესასწაულებზე]] ძორახ-წუს ელგუცთან (საკულტო ნაგებობასთან) იმართებოდა მხოლოდ მამაკაცთა [[ლოცვა]], რომელსაც ოძიკში მცხოვრები გვარები ხელმძღვანელობდნენ. მათგან ირჩევდნენ კულტმსახურს, სადღეობო სუფრის („[[შუნი]]“) განმწესრიგებელსა („[[შუნეი დოა|შუნეჲ დოა]]“) და მომსახურე პერსონალს. სადღეობო თადარიგს შობამდე იწყებდნენ: სამსხვერპლო საქონელს (ცხვარს ან ხარს) ორი თვის განმავლობაში განსაკუთრებით კვებავდნენ; წინა საღამოს ამზადებდნენ [[თეგუმი|თეგუმს]], აცხობდნენ სხვადასხვა ფორმის ღვეზელებს. დღესასწაულის დილას უხუცესები ელგუცთან იკრიბებოდნენ, სასაწყობე სათავსში, ცოტაოდენს შეჭამდნენ და დალევდნენ, რათა ლოცვისას უზმონი არ ყოფილიყვნენ (მიიჩნევდნენ, რომ უზმოზე არცერთი საქმე, მათ შორის ლოცვა, არ შეიძლებოდა); შემდეგ ხატისმსახურთან ერთად ლოცვას შეუდგებოდნენ (ძორახ-წუს ევედრებოდნენ ჯანმრთელობას, კეთილდღეობას, კარგ ამინდებს და ა. შ.). სამლოცველოს ნიშებში ენთო სანთლები, იქვე იატაკზე ელაგა შესაწირი თეგუმები, რომლებსაც, სამსხვერპლო საკლავთან ერთად, კულტმსახური დაამწყალობნებდა. ამ საკლავის ტყავი და ცოტაოდენი ხორცი შემომწირველს სახლში მიჰქონდა, დანარჩენი ხმარდებოდა მოედანზე გამართულ სადღეობო სუფრას, რომელიც დაღამებამდე გრძელდებოდა. ვაინახები ახალი წლის წინა დღეს, ავი თვალისა და სულის საწინააღმდეგოდ, [[ასკილი]]ს ტოტებს საცხოვრებელ და სამეურნეო ნაგებობებზე ამაგრებდნენ; ვახშმად გირცებს მიირთმევდნენ. ერთ მათგანს დიასახლისი კერაზე ნაცარში ჩაფლავდა და იტყოდა: „დე, საუკუნოდ ენთოს ცეცხლი!“ სამ გირცს კედლის ნიშში დადებდნენ და მკითხაობდნენ: თუ მათ თაგვები დახრავდნენ, იმ წელიწადს უხვი მოსავალი იქნებოდა. ამავე საღამოს [[წინასწარმეტყველება|წინასწარმეტყველების]] უნარით დაჯილდოებული კაცები, ელგუცში მუცელზე მწოლნი, მიწას ყურს ადებდნენ და გათენებამდე ასეთ მდგომარეობაში რჩებოდნენ, დილით კი ხალხს დამდეგ წელს მოსახდენ კარგ თუ ცუდ ამბებს აუწყებდნენ. ახალი წლის დილას მამაკაცები ძორახწუს სალოცავისკენ გასწევდნენ. ლოცვა და მსხვერპლშეწირვა საშობაო [[რიტუალი]]ს იდენტური იყო.</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>შობისა და ახალი წლის [[დღესასწაული|დღესასწაულებზე]] ძორახ-წუს ელგუცთან (საკულტო ნაგებობასთან) იმართებოდა მხოლოდ მამაკაცთა [[ლოცვა]], რომელსაც ოძიკში მცხოვრები გვარები ხელმძღვანელობდნენ. მათგან ირჩევდნენ კულტმსახურს, სადღეობო სუფრის („[[შუნი]]“) განმწესრიგებელსა („[[შუნეი დოა|შუნეჲ დოა]]“) და მომსახურე პერსონალს. სადღეობო თადარიგს შობამდე იწყებდნენ: სამსხვერპლო საქონელს (ცხვარს ან ხარს) ორი თვის განმავლობაში განსაკუთრებით კვებავდნენ; წინა საღამოს ამზადებდნენ [[თეგუმი|თეგუმს]], აცხობდნენ სხვადასხვა ფორმის ღვეზელებს. დღესასწაულის დილას უხუცესები ელგუცთან იკრიბებოდნენ, სასაწყობე სათავსში, ცოტაოდენს შეჭამდნენ და დალევდნენ, რათა ლოცვისას უზმონი არ ყოფილიყვნენ (მიიჩნევდნენ, რომ უზმოზე არცერთი საქმე, მათ შორის ლოცვა, არ შეიძლებოდა); შემდეგ ხატისმსახურთან ერთად ლოცვას შეუდგებოდნენ (ძორახ-წუს ევედრებოდნენ ჯანმრთელობას, კეთილდღეობას, კარგ ამინდებს და ა. შ.). სამლოცველოს ნიშებში ენთო სანთლები, იქვე იატაკზე ელაგა შესაწირი თეგუმები, რომლებსაც, სამსხვერპლო საკლავთან ერთად, კულტმსახური დაამწყალობნებდა. ამ საკლავის ტყავი და ცოტაოდენი ხორცი შემომწირველს სახლში მიჰქონდა, დანარჩენი ხმარდებოდა მოედანზე გამართულ სადღეობო სუფრას, რომელიც დაღამებამდე გრძელდებოდა. ვაინახები ახალი წლის წინა დღეს, ავი თვალისა და სულის საწინააღმდეგოდ, [[ასკილი]]ს ტოტებს საცხოვრებელ და სამეურნეო ნაგებობებზე ამაგრებდნენ; ვახშმად გირცებს მიირთმევდნენ. ერთ მათგანს დიასახლისი კერაზე ნაცარში ჩაფლავდა და იტყოდა: „დე, საუკუნოდ ენთოს <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>ცეცხლი<ins class="diffchange diffchange-inline">]]</ins>!“ სამ გირცს კედლის ნიშში დადებდნენ და მკითხაობდნენ: თუ მათ თაგვები დახრავდნენ, იმ წელიწადს უხვი მოსავალი იქნებოდა. ამავე საღამოს [[წინასწარმეტყველება|წინასწარმეტყველების]] უნარით დაჯილდოებული კაცები, ელგუცში მუცელზე მწოლნი, მიწას ყურს ადებდნენ და გათენებამდე ასეთ მდგომარეობაში რჩებოდნენ, დილით კი ხალხს დამდეგ წელს მოსახდენ კარგ თუ ცუდ ამბებს აუწყებდნენ. ახალი წლის დილას მამაკაცები ძორახწუს სალოცავისკენ გასწევდნენ. ლოცვა და მსხვერპლშეწირვა საშობაო [[რიტუალი]]ს იდენტური იყო.</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>წლიური დღეობების გარდა, ძორახ-წუს ელგუცში ეპიდემიის, გვალვის და სხვა განსაკუთრებული შემთხვევების დროსაც ლოცულობდნენ.</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>წლიური დღეობების გარდა, ძორახ-წუს ელგუცში ეპიდემიის, გვალვის და სხვა განსაკუთრებული შემთხვევების დროსაც ლოცულობდნენ.</div></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%AB%E1%83%9D%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%AE-%E1%83%AC%E1%83%A3&diff=163302&oldid=prev 2022-08-26T10:47:00Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">10:47, 26 აგვისტო 2022-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>'''ძორახ-წუ''' ''(ინგუშ. Дзорах-цIцIу)'' – ხამხის თემის (ინგუშეთი) მფარველი ღვთაება. მისი სახელობის საკულტო ნაგებობა, მდებარე სოფ. ოძიკთან ახლოს, წარმოადგენს ორფერდასახურავიან ქვის შენობას (დაახლ. 12 X 4 მ.) ორი კარით, რომელთაგან ერთი საკუთრივ სამგანყოფილებიანი სალოცავისაა, მეორე კი – სასაწყობე სათავსის. ნაგებობის გარეთ საწესო სუფრისთვის მოწყობილია [[მაგიდა ქვისა|ქვის მაგიდები]] და სკამები და 6 მ-ის სიგრძის მოკიწყლული ბილიკი, სადაც მოდავეები ფიცს დებენ („[[დუუ]]“).</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>'''ძორახ-წუ''' ''(ინგუშ. Дзорах-цIцIу)'' – ხამხის თემის (ინგუშეთი) მფარველი ღვთაება. მისი სახელობის საკულტო <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>ნაგებობა<ins class="diffchange diffchange-inline">]]</ins>, მდებარე სოფ. ოძიკთან ახლოს, წარმოადგენს ორფერდასახურავიან ქვის შენობას (დაახლ. 12 X 4 მ.) ორი კარით, რომელთაგან ერთი საკუთრივ სამგანყოფილებიანი სალოცავისაა, მეორე კი – სასაწყობე სათავსის. ნაგებობის გარეთ საწესო სუფრისთვის მოწყობილია [[მაგიდა ქვისა|ქვის მაგიდები]] და სკამები და 6 მ-ის სიგრძის მოკიწყლული ბილიკი, სადაც მოდავეები ფიცს დებენ („[[დუუ]]“).</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>შობისა და ახალი წლის [[დღესასწაული|დღესასწაულებზე]] ძორახ-წუს ელგუცთან (საკულტო ნაგებობასთან) იმართებოდა მხოლოდ მამაკაცთა [[ლოცვა]], რომელსაც ოძიკში მცხოვრები გვარები ხელმძღვანელობდნენ. მათგან ირჩევდნენ კულტმსახურს, სადღეობო სუფრის („[[შუნი]]“) განმწესრიგებელსა („[[შუნეი დოა|შუნეჲ დოა]]“) და მომსახურე პერსონალს. სადღეობო თადარიგს შობამდე იწყებდნენ: სამსხვერპლო საქონელს (ცხვარს ან ხარს) ორი თვის განმავლობაში განსაკუთრებით კვებავდნენ; წინა საღამოს ამზადებდნენ [[თეგუმი|თეგუმს]], აცხობდნენ სხვადასხვა ფორმის ღვეზელებს. დღესასწაულის დილას უხუცესები ელგუცთან იკრიბებოდნენ, სასაწყობე სათავსში, ცოტაოდენს შეჭამდნენ და დალევდნენ, რათა ლოცვისას უზმონი არ ყოფილიყვნენ (მიიჩნევდნენ, რომ უზმოზე არცერთი საქმე, მათ შორის ლოცვა, არ შეიძლებოდა); შემდეგ ხატისმსახურთან ერთად ლოცვას შეუდგებოდნენ (ძორახ-წუს ევედრებოდნენ ჯანმრთელობას, კეთილდღეობას, კარგ ამინდებს და ა. შ.). სამლოცველოს ნიშებში ენთო სანთლები, იქვე იატაკზე ელაგა შესაწირი თეგუმები, რომლებსაც, სამსხვერპლო საკლავთან ერთად, კულტმსახური დაამწყალობნებდა. ამ საკლავის ტყავი და ცოტაოდენი ხორცი შემომწირველს სახლში მიჰქონდა, დანარჩენი ხმარდებოდა მოედანზე გამართულ სადღეობო სუფრას, რომელიც დაღამებამდე გრძელდებოდა. ვაინახები ახალი წლის წინა დღეს, ავი თვალისა და სულის საწინააღმდეგოდ, [[ასკილი]]ს ტოტებს საცხოვრებელ და სამეურნეო ნაგებობებზე ამაგრებდნენ; ვახშმად გირცებს მიირთმევდნენ. ერთ მათგანს დიასახლისი კერაზე ნაცარში ჩაფლავდა და იტყოდა: „დე, საუკუნოდ ენთოს ცეცხლი!“ სამ გირცს კედლის ნიშში დადებდნენ და მკითხაობდნენ: თუ მათ თაგვები დახრავდნენ, იმ წელიწადს უხვი მოსავალი იქნებოდა. ამავე საღამოს [[წინასწარმეტყველება|წინასწარმეტყველების]] უნარით დაჯილდოებული კაცები, ელგუცში მუცელზე მწოლნი, მიწას ყურს ადებდნენ და გათენებამდე ასეთ მდგომარეობაში რჩებოდნენ, დილით კი ხალხს დამდეგ წელს მოსახდენ კარგ თუ ცუდ ამბებს აუწყებდნენ. ახალი წლის დილას მამაკაცები ძორახწუს სალოცავისკენ გასწევდნენ. ლოცვა და მსხვერპლშეწირვა საშობაო [[რიტუალი]]ს იდენტური იყო.</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>შობისა და ახალი წლის [[დღესასწაული|დღესასწაულებზე]] ძორახ-წუს ელგუცთან (საკულტო ნაგებობასთან) იმართებოდა მხოლოდ მამაკაცთა [[ლოცვა]], რომელსაც ოძიკში მცხოვრები გვარები ხელმძღვანელობდნენ. მათგან ირჩევდნენ კულტმსახურს, სადღეობო სუფრის („[[შუნი]]“) განმწესრიგებელსა („[[შუნეი დოა|შუნეჲ დოა]]“) და მომსახურე პერსონალს. სადღეობო თადარიგს შობამდე იწყებდნენ: სამსხვერპლო საქონელს (ცხვარს ან ხარს) ორი თვის განმავლობაში განსაკუთრებით კვებავდნენ; წინა საღამოს ამზადებდნენ [[თეგუმი|თეგუმს]], აცხობდნენ სხვადასხვა ფორმის ღვეზელებს. დღესასწაულის დილას უხუცესები ელგუცთან იკრიბებოდნენ, სასაწყობე სათავსში, ცოტაოდენს შეჭამდნენ და დალევდნენ, რათა ლოცვისას უზმონი არ ყოფილიყვნენ (მიიჩნევდნენ, რომ უზმოზე არცერთი საქმე, მათ შორის ლოცვა, არ შეიძლებოდა); შემდეგ ხატისმსახურთან ერთად ლოცვას შეუდგებოდნენ (ძორახ-წუს ევედრებოდნენ ჯანმრთელობას, კეთილდღეობას, კარგ ამინდებს და ა. შ.). სამლოცველოს ნიშებში ენთო სანთლები, იქვე იატაკზე ელაგა შესაწირი თეგუმები, რომლებსაც, სამსხვერპლო საკლავთან ერთად, კულტმსახური დაამწყალობნებდა. ამ საკლავის ტყავი და ცოტაოდენი ხორცი შემომწირველს სახლში მიჰქონდა, დანარჩენი ხმარდებოდა მოედანზე გამართულ სადღეობო სუფრას, რომელიც დაღამებამდე გრძელდებოდა. ვაინახები ახალი წლის წინა დღეს, ავი თვალისა და სულის საწინააღმდეგოდ, [[ასკილი]]ს ტოტებს საცხოვრებელ და სამეურნეო ნაგებობებზე ამაგრებდნენ; ვახშმად გირცებს მიირთმევდნენ. ერთ მათგანს დიასახლისი კერაზე ნაცარში ჩაფლავდა და იტყოდა: „დე, საუკუნოდ ენთოს ცეცხლი!“ სამ გირცს კედლის ნიშში დადებდნენ და მკითხაობდნენ: თუ მათ თაგვები დახრავდნენ, იმ წელიწადს უხვი მოსავალი იქნებოდა. ამავე საღამოს [[წინასწარმეტყველება|წინასწარმეტყველების]] უნარით დაჯილდოებული კაცები, ელგუცში მუცელზე მწოლნი, მიწას ყურს ადებდნენ და გათენებამდე ასეთ მდგომარეობაში რჩებოდნენ, დილით კი ხალხს დამდეგ წელს მოსახდენ კარგ თუ ცუდ ამბებს აუწყებდნენ. ახალი წლის დილას მამაკაცები ძორახწუს სალოცავისკენ გასწევდნენ. ლოცვა და მსხვერპლშეწირვა საშობაო [[რიტუალი]]ს იდენტური იყო.</div></td></tr> </table>

Tkenchoshvili https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%AB%E1%83%9D%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%AE-%E1%83%AC%E1%83%A3&diff=69279&oldid=prev 2018-11-20T10:29:47Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">10:29, 20 ნოემბერი 2018-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>'''ძორახ-წუ''' ''(ინგუშ. Дзорах-цIцIу)'' – ხამხის თემის (ინგუშეთი) მფარველი ღვთაება. მისი სახელობის საკულტო ნაგებობა, მდებარე სოფ. ოძიკთან ახლოს, წარმოადგენს ორფერდასახურავიან ქვის შენობას (დაახლ. 12 X 4 მ.) ორი კარით, რომელთაგან ერთი საკუთრივ სამგანყოფილებიანი სალოცავისაა, მეორე კი – სასაწყობე სათავსის. ნაგებობის გარეთ საწესო სუფრისთვის მოწყობილია [[მაგიდა ქვისა|ქვის მაგიდები]] და სკამები და 6 მ-ის სიგრძის მოკიწყლული ბილიკი, სადაც მოდავეები ფიცს დებენ („[[დუუ]]“).</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>'''ძორახ-წუ''' ''(ინგუშ. Дзорах-цIцIу)'' – ხამხის თემის (ინგუშეთი) მფარველი ღვთაება. მისი სახელობის საკულტო ნაგებობა, მდებარე სოფ. ოძიკთან ახლოს, წარმოადგენს ორფერდასახურავიან ქვის შენობას (დაახლ. 12 X 4 მ.) ორი კარით, რომელთაგან ერთი საკუთრივ სამგანყოფილებიანი სალოცავისაა, მეორე კი – სასაწყობე სათავსის. ნაგებობის გარეთ საწესო სუფრისთვის მოწყობილია [[მაგიდა ქვისა|ქვის მაგიდები]] და სკამები და 6 მ-ის სიგრძის მოკიწყლული ბილიკი, სადაც მოდავეები ფიცს დებენ („[[დუუ]]“).</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>შობისა და ახალი წლის [[დღესასწაული|დღესასწაულებზე]] ძორახ-წუს ელგუცთან (საკულტო ნაგებობასთან) იმართებოდა მხოლოდ მამაკაცთა [[ლოცვა]], რომელსაც ოძიკში მცხოვრები გვარები ხელმძღვანელობდნენ. მათგან ირჩევდნენ კულტმსახურს, სადღეობო სუფრის (<del class="diffchange diffchange-inline">იხ. „შუნი“</del>) განმწესრიგებელსა (<del class="diffchange diffchange-inline">იხ. „შუნეჲ დოა“</del>) და მომსახურე პერსონალს <del class="diffchange diffchange-inline">(იხ. „ყორხოჲ“)</del>. სადღეობო თადარიგს შობამდე იწყებდნენ: სამსხვერპლო</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>შობისა და ახალი წლის [[დღესასწაული|დღესასწაულებზე]] ძორახ-წუს ელგუცთან (საკულტო ნაგებობასთან) იმართებოდა მხოლოდ მამაკაცთა [[ლოცვა]], რომელსაც ოძიკში მცხოვრები გვარები ხელმძღვანელობდნენ. მათგან ირჩევდნენ კულტმსახურს, სადღეობო სუფრის (<ins class="diffchange diffchange-inline">„[[შუნი]]“</ins>) განმწესრიგებელსა (<ins class="diffchange diffchange-inline">„[[შუნეი დოა|შუნეჲ დოა]]“</ins>) და მომსახურე პერსონალს. სადღეობო თადარიგს შობამდე იწყებდნენ: სამსხვერპლო საქონელს (ცხვარს ან ხარს) ორი თვის განმავლობაში განსაკუთრებით კვებავდნენ; წინა საღამოს ამზადებდნენ <ins class="diffchange diffchange-inline">[[თეგუმი|</ins>თეგუმს<ins class="diffchange diffchange-inline">]]</ins>, აცხობდნენ სხვადასხვა ფორმის ღვეზელებს. დღესასწაულის დილას უხუცესები ელგუცთან იკრიბებოდნენ, სასაწყობე სათავსში, ცოტაოდენს შეჭამდნენ და დალევდნენ, რათა ლოცვისას უზმონი არ ყოფილიყვნენ (მიიჩნევდნენ, რომ უზმოზე არცერთი საქმე, მათ შორის ლოცვა, არ შეიძლებოდა); შემდეგ ხატისმსახურთან ერთად ლოცვას შეუდგებოდნენ (ძორახ-წუს ევედრებოდნენ ჯანმრთელობას, კეთილდღეობას, კარგ ამინდებს და ა. შ.). სამლოცველოს ნიშებში ენთო სანთლები, იქვე იატაკზე ელაგა შესაწირი თეგუმები, რომლებსაც, სამსხვერპლო საკლავთან ერთად, კულტმსახური დაამწყალობნებდა. ამ საკლავის ტყავი და ცოტაოდენი ხორცი შემომწირველს სახლში მიჰქონდა, დანარჩენი ხმარდებოდა მოედანზე გამართულ სადღეობო სუფრას, რომელიც დაღამებამდე გრძელდებოდა. ვაინახები ახალი წლის წინა დღეს, ავი თვალისა და სულის საწინააღმდეგოდ, <ins class="diffchange diffchange-inline">[[ასკილი]]ს </ins>ტოტებს საცხოვრებელ და სამეურნეო ნაგებობებზე ამაგრებდნენ; ვახშმად გირცებს მიირთმევდნენ. ერთ მათგანს დიასახლისი კერაზე ნაცარში ჩაფლავდა და იტყოდა: „დე, საუკუნოდ ენთოს ცეცხლი!“ სამ გირცს კედლის ნიშში დადებდნენ და მკითხაობდნენ: თუ მათ თაგვები დახრავდნენ, იმ წელიწადს უხვი მოსავალი იქნებოდა. ამავე საღამოს <ins class="diffchange diffchange-inline">[[წინასწარმეტყველება|</ins>წინასწარმეტყველების<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>უნარით დაჯილდოებული კაცები, ელგუცში მუცელზე მწოლნი, მიწას ყურს ადებდნენ და გათენებამდე ასეთ მდგომარეობაში რჩებოდნენ, დილით კი ხალხს დამდეგ წელს მოსახდენ კარგ თუ ცუდ ამბებს აუწყებდნენ. ახალი წლის დილას მამაკაცები ძორახწუს სალოცავისკენ გასწევდნენ. ლოცვა და მსხვერპლშეწირვა საშობაო <ins class="diffchange diffchange-inline">[[რიტუალი]]ს </ins>იდენტური იყო.</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>საქონელს (ცხვარს ან ხარს) ორი თვის განმავლობაში განსაკუთრებით კვებავდნენ; წინა საღამოს ამზადებდნენ თეგუმს <del class="diffchange diffchange-inline">(იხ.)</del>, აცხობდნენ სხვადასხვა ფორმის ღვეზელებს. დღესასწაულის დილას უხუცესები ელგუცთან იკრიბებოდნენ, სასაწყობე სათავსში, ცოტაოდენს შეჭამდნენ და დალევდნენ, რათა ლოცვისას უზმონი არ ყოფილიყვნენ (მიიჩნევდნენ, რომ უზმოზე არცერთი საქმე, მათ შორის ლოცვა, არ შეიძლებოდა); შემდეგ ხატისმსახურთან ერთად ლოცვას შეუდგებოდნენ (ძორახ-წუს ევედრებოდნენ ჯანმრთელობას, კეთილდღეობას, კარგ ამინდებს და ა. შ.). სამლოცველოს ნიშებში ენთო სანთლები, იქვე იატაკზე ელაგა შესაწირი თეგუმები, რომლებსაც, სამსხვერპლო საკლავთან ერთად, კულტმსახური დაამწყალობნებდა. ამ საკლავის ტყავი და ცოტაოდენი ხორცი შემომწირველს სახლში მიჰქონდა, დანარჩენი ხმარდებოდა</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div></div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>მოედანზე გამართულ სადღეობო სუფრას, რომელიც დაღამებამდე გრძელდებოდა. ვაინახები ახალი წლის წინა დღეს, ავი თვალისა და სულის საწინააღმდეგოდ, <del class="diffchange diffchange-inline">ასკილის </del>ტოტებს საცხოვრებელ და სამეურნეო ნაგებობებზე ამაგრებდნენ; ვახშმად გირცებს მიირთმევდნენ.</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div></div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>ერთ მათგანს დიასახლისი კერაზე ნაცარში ჩაფლავდა და იტყოდა: „დე, საუკუნოდ ენთოს ცეცხლი!“ სამ გირცს კედლის ნიშში დადებდნენ და მკითხაობდნენ: თუ მათ თაგვები დახრავდნენ, იმ წელიწადს უხვი მოსავალი იქნებოდა. ამავე საღამოს წინასწარმეტყველების</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div></div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>უნარით დაჯილდოებული კაცები, ელგუცში მუცელზე მწოლნი, მიწას ყურს ადებდნენ და გათენებამდე ასეთ მდგომარეობაში რჩებოდნენ, დილით კი ხალხს დამდეგ წელს მოსახდენ კარგ თუ ცუდ ამბებს აუწყებდნენ. ახალი წლის დილას მამაკაცები ძორახწუს სალოცავისკენ გასწევდნენ. ლოცვა და მსხვერპლშეწირვა საშობაო <del class="diffchange diffchange-inline">რიტუალის </del>იდენტური იყო.</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div></div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>წლიური დღეობების გარდა, ძორახ-წუს ელგუცში ეპიდემიის, გვალვის და სხვა განსაკუთრებული შემთხვევების დროსაც ლოცულობდნენ.</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>წლიური დღეობების გარდა, ძორახ-წუს ელგუცში ეპიდემიის, გვალვის და სხვა განსაკუთრებული შემთხვევების დროსაც ლოცულობდნენ.</div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 19:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 15:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:მითოლოგია]]</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:მითოლოგია]]</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:კავკასიური მითები]]</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:კავკასიური მითები]]</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:<del class="diffchange diffchange-inline">აფხაზური </del>მითები]]</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:<ins class="diffchange diffchange-inline">ინგუშური </ins>მითები]]</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:<del class="diffchange diffchange-inline">ნართული ეპოსი</del>]]</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:<ins class="diffchange diffchange-inline">მითოლოგიური პერსონაჟები</ins>]]</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:<del class="diffchange diffchange-inline">ნართული ეპოსის პერსონაჟები</del>]]</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>[[კატეგორია:<ins class="diffchange diffchange-inline">ინგუშური ღვთაებანი</ins>]]</div></td></tr> </table>

Echelidze https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%AB%E1%83%9D%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%AE-%E1%83%AC%E1%83%A3&diff=69164&oldid=prev 2018-11-19T13:51:22Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-left'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr valign='top'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">←წინა ვერსია</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">13:51, 19 ნოემბერი 2018-ის ვერსია</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">ხაზი 1:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>'''ძორახ-წუ''' ''(ინგუშ. Дзорах-цIцIу)'' – ხამხის თემის (ინგუშეთი) მფარველი ღვთაება. მისი სახელობის საკულტო ნაგებობა, მდებარე სოფ. ოძიკთან ახლოს, წარმოადგენს ორფერდასახურავიან ქვის შენობას (დაახლ. 12 X 4 მ.) ორი კარით, რომელთაგან ერთი საკუთრივ სამგანყოფილებიანი სალოცავისაა, მეორე კი – სასაწყობე სათავსის. ნაგებობის გარეთ საწესო სუფრისთვის მოწყობილია ქვის მაგიდები და სკამები და 6 მ-ის სიგრძის მოკიწყლული ბილიკი, სადაც მოდავეები ფიცს დებენ („[[დუუ]]“).</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>'''ძორახ-წუ''' ''(ინგუშ. Дзорах-цIцIу)'' – ხამხის თემის (ინგუშეთი) მფარველი ღვთაება. მისი სახელობის საკულტო ნაგებობა, მდებარე სოფ. ოძიკთან ახლოს, წარმოადგენს ორფერდასახურავიან ქვის შენობას (დაახლ. 12 X 4 მ.) ორი კარით, რომელთაგან ერთი საკუთრივ სამგანყოფილებიანი სალოცავისაა, მეორე კი – სასაწყობე სათავსის. ნაგებობის გარეთ საწესო სუფრისთვის მოწყობილია <ins class="diffchange diffchange-inline">[[მაგიდა ქვისა|</ins>ქვის მაგიდები<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>და სკამები და 6 მ-ის სიგრძის მოკიწყლული ბილიკი, სადაც მოდავეები ფიცს დებენ („[[დუუ]]“).</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>შობისა და ახალი წლის დღესასწაულებზე ძორახ-წუს ელგუცთან (საკულტო ნაგებობასთან) იმართებოდა მხოლოდ მამაკაცთა ლოცვა,</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>შობისა და ახალი წლის <ins class="diffchange diffchange-inline">[[დღესასწაული|</ins>დღესასწაულებზე<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>ძორახ-წუს ელგუცთან (საკულტო ნაგებობასთან) იმართებოდა მხოლოდ მამაკაცთა <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>ლოცვა<ins class="diffchange diffchange-inline">]]</ins>, რომელსაც ოძიკში მცხოვრები გვარები ხელმძღვანელობდნენ. მათგან ირჩევდნენ კულტმსახურს, სადღეობო სუფრის (იხ. „შუნი“) განმწესრიგებელსა (იხ. „შუნეჲ დოა“) და მომსახურე პერსონალს (იხ. „ყორხოჲ“). სადღეობო თადარიგს შობამდე იწყებდნენ: სამსხვერპლო</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>რომელსაც ოძიკში მცხოვრები გვარები ხელმძღვანელობდნენ. მათგან ირჩევდნენ კულტმსახურს, სადღეობო სუფრის (იხ. „შუნი“) განმწესრიგებელსა (იხ. „შუნეჲ დოა“) და მომსახურე პერსონალს (იხ. „ყორხოჲ“). სადღეობო თადარიგს შობამდე იწყებდნენ: სამსხვერპლო</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div></div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>საქონელს (ცხვარს ან ხარს) ორი თვის განმავლობაში განსაკუთრებით კვებავდნენ; წინა საღამოს ამზადებდნენ თეგუმს (იხ.), აცხობდნენ სხვადასხვა ფორმის ღვეზელებს. დღესასწაულის დილას უხუცესები ელგუცთან იკრიბებოდნენ, სასაწყობე სათავსში, ცოტაოდენს შეჭამდნენ და დალევდნენ, რათა ლოცვისას უზმონი არ ყოფილიყვნენ (მიიჩნევდნენ, რომ უზმოზე არცერთი საქმე, მათ შორის ლოცვა, არ შეიძლებოდა); შემდეგ ხატისმსახურთან ერთად ლოცვას შეუდგებოდნენ (ძორახ-წუს ევედრებოდნენ ჯანმრთელობას, კეთილდღეობას, კარგ ამინდებს და ა. შ.). სამლოცველოს ნიშებში ენთო სანთლები, იქვე იატაკზე ელაგა შესაწირი თეგუმები, რომლებსაც, სამსხვერპლო საკლავთან ერთად, კულტმსახური დაამწყალობნებდა. ამ საკლავის ტყავი და ცოტაოდენი ხორცი შემომწირველს სახლში მიჰქონდა, დანარჩენი ხმარდებოდა</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>საქონელს (ცხვარს ან ხარს) ორი თვის განმავლობაში განსაკუთრებით კვებავდნენ; წინა საღამოს ამზადებდნენ თეგუმს (იხ.), აცხობდნენ სხვადასხვა ფორმის ღვეზელებს. დღესასწაულის დილას უხუცესები ელგუცთან იკრიბებოდნენ, სასაწყობე სათავსში, ცოტაოდენს შეჭამდნენ და დალევდნენ, რათა ლოცვისას უზმონი არ ყოფილიყვნენ (მიიჩნევდნენ, რომ უზმოზე არცერთი საქმე, მათ შორის ლოცვა, არ შეიძლებოდა); შემდეგ ხატისმსახურთან ერთად ლოცვას შეუდგებოდნენ (ძორახ-წუს ევედრებოდნენ ჯანმრთელობას, კეთილდღეობას, კარგ ამინდებს და ა. შ.). სამლოცველოს ნიშებში ენთო სანთლები, იქვე იატაკზე ელაგა შესაწირი თეგუმები, რომლებსაც, სამსხვერპლო საკლავთან ერთად, კულტმსახური დაამწყალობნებდა. ამ საკლავის ტყავი და ცოტაოდენი ხორცი შემომწირველს სახლში მიჰქონდა, დანარჩენი ხმარდებოდა</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>მოედანზე გამართულ სადღეობო სუფრას, რომელიც დაღამებამდე გრძელდებოდა. ვაინახები ახალი წლის წინა დღეს, ავი თვალისა და სულის საწინააღმდეგოდ, ასკილის ტოტებს საცხოვრებელ და სამეურნეო ნაგებობებზე ამაგრებდნენ; ვახშმად გირცებს მიირთმევდნენ.</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>მოედანზე გამართულ სადღეობო სუფრას, რომელიც დაღამებამდე გრძელდებოდა. ვაინახები ახალი წლის წინა დღეს, ავი თვალისა და სულის საწინააღმდეგოდ, ასკილის ტოტებს საცხოვრებელ და სამეურნეო ნაგებობებზე ამაგრებდნენ; ვახშმად გირცებს მიირთმევდნენ.</div></td></tr> </table>

Echelidze https://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php?title=%E1%83%AB%E1%83%9D%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%AE-%E1%83%AC%E1%83%A3&diff=69150&oldid=prev 2018-11-19T13:29:26Z

<p>ახალი გვერდი: &#039;&#039;&#039;ძორახ-წუ&#039;&#039;&#039; &#039;&#039;(ინგუშ. Дзорах-цIцIу)&#039;&#039; – ხამხის თემის (ინგუშეთი) მფარვე...</p> <p><b>ახალი გვერდი</b></p><div>'''ძორახ-წუ''' ''(ინგუშ. Дзорах-цIцIу)'' – ხამხის თემის (ინგუშეთი) მფარველი ღვთაება. მისი სახელობის საკულტო ნაგებობა, მდებარე სოფ. ოძიკთან ახლოს, წარმოადგენს ორფერდასახურავიან ქვის შენობას (დაახლ. 12 X 4 მ.) ორი კარით, რომელთაგან ერთი საკუთრივ სამგანყოფილებიანი სალოცავისაა, მეორე კი – სასაწყობე სათავსის. ნაგებობის გარეთ საწესო სუფრისთვის მოწყობილია ქვის მაგიდები და სკამები და 6 მ-ის სიგრძის მოკიწყლული ბილიკი, სადაც მოდავეები ფიცს დებენ („[[დუუ]]“).<br /> <br /> შობისა და ახალი წლის დღესასწაულებზე ძორახ-წუს ელგუცთან (საკულტო ნაგებობასთან) იმართებოდა მხოლოდ მამაკაცთა ლოცვა,<br /> რომელსაც ოძიკში მცხოვრები გვარები ხელმძღვანელობდნენ. მათგან ირჩევდნენ კულტმსახურს, სადღეობო სუფრის (იხ. „შუნი“) განმწესრიგებელსა (იხ. „შუნეჲ დოა“) და მომსახურე პერსონალს (იხ. „ყორხოჲ“). სადღეობო თადარიგს შობამდე იწყებდნენ: სამსხვერპლო<br /> საქონელს (ცხვარს ან ხარს) ორი თვის განმავლობაში განსაკუთრებით კვებავდნენ; წინა საღამოს ამზადებდნენ თეგუმს (იხ.), აცხობდნენ სხვადასხვა ფორმის ღვეზელებს. დღესასწაულის დილას უხუცესები ელგუცთან იკრიბებოდნენ, სასაწყობე სათავსში, ცოტაოდენს შეჭამდნენ და დალევდნენ, რათა ლოცვისას უზმონი არ ყოფილიყვნენ (მიიჩნევდნენ, რომ უზმოზე არცერთი საქმე, მათ შორის ლოცვა, არ შეიძლებოდა); შემდეგ ხატისმსახურთან ერთად ლოცვას შეუდგებოდნენ (ძორახ-წუს ევედრებოდნენ ჯანმრთელობას, კეთილდღეობას, კარგ ამინდებს და ა. შ.). სამლოცველოს ნიშებში ენთო სანთლები, იქვე იატაკზე ელაგა შესაწირი თეგუმები, რომლებსაც, სამსხვერპლო საკლავთან ერთად, კულტმსახური დაამწყალობნებდა. ამ საკლავის ტყავი და ცოტაოდენი ხორცი შემომწირველს სახლში მიჰქონდა, დანარჩენი ხმარდებოდა<br /> მოედანზე გამართულ სადღეობო სუფრას, რომელიც დაღამებამდე გრძელდებოდა. ვაინახები ახალი წლის წინა დღეს, ავი თვალისა და სულის საწინააღმდეგოდ, ასკილის ტოტებს საცხოვრებელ და სამეურნეო ნაგებობებზე ამაგრებდნენ; ვახშმად გირცებს მიირთმევდნენ.<br /> ერთ მათგანს დიასახლისი კერაზე ნაცარში ჩაფლავდა და იტყოდა: „დე, საუკუნოდ ენთოს ცეცხლი!“ სამ გირცს კედლის ნიშში დადებდნენ და მკითხაობდნენ: თუ მათ თაგვები დახრავდნენ, იმ წელიწადს უხვი მოსავალი იქნებოდა. ამავე საღამოს წინასწარმეტყველების<br /> უნარით დაჯილდოებული კაცები, ელგუცში მუცელზე მწოლნი, მიწას ყურს ადებდნენ და გათენებამდე ასეთ მდგომარეობაში რჩებოდნენ, დილით კი ხალხს დამდეგ წელს მოსახდენ კარგ თუ ცუდ ამბებს აუწყებდნენ. ახალი წლის დილას მამაკაცები ძორახწუს სალოცავისკენ გასწევდნენ. ლოცვა და მსხვერპლშეწირვა საშობაო რიტუალის იდენტური იყო.<br /> <br /> წლიური დღეობების გარდა, ძორახ-წუს ელგუცში ეპიდემიის, გვალვის და სხვა განსაკუთრებული შემთხვევების დროსაც ლოცულობდნენ.<br /> <br /> <br /> ==ლიტერატურა==<br /> Шиллинг Е. М. Ингуши и чеченцы // Религиозные верования народов СССР. М.,-Л., 1931.<br /> <br /> <br /> ==წყარო==<br /> [[კავკასიის ხალხთა მითები და რიტუალები]] <br /> <br /> [[კატეგორია:მითოლოგია]]<br /> [[კატეგორია:კავკასიური მითები]]<br /> [[კატეგორია:აფხაზური მითები]]<br /> [[კატეგორია:ნართული ეპოსი]]<br /> [[კატეგორია:ნართული ეპოსის პერსონაჟები]]</div>

Echelidze