ჰიუგო ვიქტორ მარი - რედაქტირების ისტორია

Tkenchoshvili 19:15, 18 ივლისი 2023-ზე

2023-07-18T19:15:18Z

Tkenchoshvili 19:11, 18 ივლისი 2023-ზე

2023-07-18T19:11:16Z

Tkenchoshvili 19:10, 18 ივლისი 2023-ზე

2023-07-18T19:10:39Z

Tkenchoshvili 17:46, 18 ივლისი 2023-ზე

2023-07-18T17:46:30Z

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ვიქტორ მარი ჰიუგო“ გადაიტანა გვერდზე „ჰიუგო ვიქტორ მარი“ გადა...

2023-06-08T12:43:14Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ვიქტორ მარი ჰიუგო“ გადაიტანა გვერდზე „ჰიუგო ვიქტორ მარი“ გადა...

Tkenchoshvili: მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ჰიუგო ვიქტორ მარი“ გადაიტანა გვერდზე „ვიქტორ მარი ჰიუგო“

2023-06-08T12:43:04Z

მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ჰიუგო ვიქტორ მარი“ გადაიტანა გვერდზე „ვიქტორ მარი ჰიუგო“

Tkenchoshvili: ახალი გვერდი: ვიქტორ მარი ჰიუგო '''ვიქტორ მარი ჰიუგო''' − ...

2023-06-08T12:42:48Z

ახალი გვერდი: ვიქტორ მარი ჰიუგო '''ვიქტორ მარი ჰიუგო''' − ...

ახალი გვერდი

[[ფაილი:Viqtor hiugo.PNG|thumb|150პქ|ვიქტორ მარი ჰიუგო]]
'''ვიქტორ მარი ჰიუგო''' − (''ფრანგ.'' Victor Marie Hugo, 1802-1885), ფრანგი მწერალი, პოეტი, დრამატურგი, რომანტიზმის მამამთავარი.

მან ითამაშა მნიშვნელოვანი როლი ფრანგული თეატრალური ხელოვნების განვითარებაში, იყო რომანტიკული თეატრის თეორეტიკოსი და წამყვანი დრამატურგი. ახალგაზრდობაში წერდა კლასიცისტურ [[ტრაგედია|ტრაგედიებს]] („ირტამენა“, „ატელია ანუ სკანდინავიელები“) და [[მელოდრამა|მელოდრამებს]] („ინეს დე კასტრო“, „ემი რობსარ“). 1827 წ. გამოაქვეყნა [[დრამა (ლიტერატურა)|დრამა]] „კრომველი“, რომლის წინასიტყვაობა იქცა [[რომანტიზმი]]ს პროგრამად. იგი ილაშქრებს [[კლასიციზმი თეატრალურ ხელოვნებაში|კლასიციზმი]]ს წოდებრივი დოგმატიზმის, უმოქმედობის, „[[სამი ერთიანობის კანონი|სამი ერთიანობი]]ს“ წესის წინააღმდეგ, მოითხოვს ცხოვრებრივი კონტრასტების ასახვას. ამ მიზნით იგი შეიმუშავებს კონტრასტების პოეტიკას, სადაც ითხოვს დრამაში ამაღლებულის და გროტესკულის, ტრაგიკულის და კომიკურის, ზნეობის, ხასიათების, ეპოქის კოლორიტის გაერთიანებას. ფრანგული რომანტიკული დრამატურგიის განვითარებისთვის საეტაპო მნიშვნელობა ჰქონდა დრამას „მარიონ დელორმი“. ამას მოჰყვა დრამა „ერნანი“, პიესები „მეფე თავს ირთობს“, „ლუკრეცია ბორჯა“, „მარია ტიუდორი“, „ანჯელო“, „რუი-ბლაზი“. შემრიგებლური ხასიათისაა დრამა „ბურგგრაფები“. მისი მომდევნო დრამები „გასამრჯელო ათასი ფრანკი“, „ტორკვემადა“ (და სხვ.) სცენაზე ვერ დამკვიდრდა. ჰიუგოს დრამატურგია შევიდა მთელი ევროპული თეატრის [[რეპერტუარი|რეპერტუარში]].

==წყარო==
* [[მსოფლიო თეატრის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]]
[[კატეგორია:ფრანგი მწერლები]]
[[კატეგორია:ფრანგი დრამატურგები]]
[[კატეგორია: დრამატურგები]]
[[კატეგორია:ფრანგი პოეტები]]

@@ ხაზი 21: / ხაზი 21: @@
 აღიქვა. „ერნანი“, „კლასიკოსებს“ და „რომანტიკოსებს“ შორის მწვავე დაპირისპირების საგანი გახდა. „ერნანისთვის“ ბრძოლა რომანტიზმის გამარჯვებით დამთავრდა და რომანტიზმმა თეატრში არსებობის უფლება მოიპოვა.
-წელს ივლისის რევოლუციის შემდეგ, რომანტიზმი წამყვანი თეატრალური მიმდინარეობა ხდება. 1831 წელს დაიდგა ბურბონების მმართველობის ბოლო წლებში აკრძალული ჰიუგოს დრამა „მარიონ დელორმი“. ამის შემდეგ რეპერტუარში ერთი მეორის მიყოლებით შედის მისი პიესები: „მეფე ერთობა“ (1832), „მარიამ ტიუდორი“ (1833), „რუი ბლაზი“ (1838). ჰიუგოს დემოკრატიული სიმპათიები ამ დრამებში უფრო და უფრო ძლიერდება. მისი მომდევნო დრამები „გასამრჯელო ათასი ფრანკი“, „ტორკვემადა“ (და სხვ.) სცენაზე ვერ დამკვიდრდა. ჰიუგოს დრამატურგია შევიდა მთელი ევროპული თეატრის [[რეპერტუარი|რეპერტუარში]].
+წელს ივლისის რევოლუციის შემდეგ, რომანტიზმი წამყვანი თეატრალური მიმდინარეობა ხდება. 1831 წელს დაიდგა ბურბონების მმართველობის ბოლო წლებში აკრძალული ჰიუგოს დრამა „მარიონ დელორმი“. ამის შემდეგ რეპერტუარში ერთი მეორის მიყოლებით შედის მისი პიესები: „მეფე ერთობა“ (1832), „მარიამ ტიუდორი“ (1833), „[[რუი ბლაზი (ჰიუგო)|რუი ბლაზი]]“ (1838). ჰიუგოს დემოკრატიული სიმპათიები ამ დრამებში უფრო და უფრო ძლიერდება. მისი მომდევნო დრამები „გასამრჯელო ათასი ფრანკი“, „ტორკვემადა“ (და სხვ.) სცენაზე ვერ დამკვიდრდა. ჰიუგოს დრამატურგია შევიდა მთელი ევროპული თეატრის [[რეპერტუარი|რეპერტუარში]].
 ''მარინა ხარატიშვილი''

@@ ხაზი 16: / ხაზი 16: @@
 დრამა „კრომველი“ პოლიტიკურ და ლიტერატურულ რეაქციასთან ჰიუგოს კავშირის საბოლოო გაწყვეტის დადასტურება იყო. დრამა კლასიციზმის კანონების შესაბამისად კი არა, არამედ შექსპირისეული ისტორიული ქრონიკების მაგალითზეა დაწერილი.
-საფრანგეთის ივლისის რევოლუციის ტალღაზე ამოზრდილი ჰიუგოს დრამატურგია თავისუფალი აზროვნებითა და ღრმა დემოკრატიზმით იყო გამსჭვალული. 1829-1842 წლების შუალედში მწერალმა შექმნა რვა რომანტიკული დრამა, რომლებმაც სათავე დაუდეს მნიშვნელოვან ეტაპს ფრანგული თეატრის განვითარებაში. ამ დრამებიდან პირველი „მარიონ დელორმი, ანუ დუელი რიშელიეს ეპოქაში“ (1829) ცენზურამ აკრძალა, რომელმაც გონებასუსტი ლუი XIII-ის სახეში, იმხანად ტახტზე მჯდომ მეფე შარლ მეათეზე მინიშნება დაინახა. პიესა სცენაზე მხოლოდ 1831 წელს, ბურბონების დამხობის შემდეგ დაიდგა.
+საფრანგეთის ივლისის რევოლუციის ტალღაზე ამოზრდილი ჰიუგოს დრამატურგია თავისუფალი აზროვნებითა და ღრმა დემოკრატიზმით იყო გამსჭვალული. 1829-1842 წლების შუალედში მწერალმა შექმნა რვა რომანტიკული დრამა, რომლებმაც სათავე დაუდეს მნიშვნელოვან ეტაპს ფრანგული თეატრის განვითარებაში. ამ დრამებიდან პირველი „[[მარიონ დელორმი (ჰიუგო)|მარიონ დელორმი, ანუ დუელი რიშელიეს ეპოქაში]]“ (1829) ცენზურამ აკრძალა, რომელმაც გონებასუსტი ლუი XIII-ის სახეში, იმხანად ტახტზე მჯდომ მეფე შარლ მეათეზე მინიშნება დაინახა. პიესა სცენაზე მხოლოდ 1831 წელს, ბურბონების დამხობის შემდეგ დაიდგა.
 რომანტიკული თეატრის ჩამოყალიბებაში გადამწყვეტი როლი ჰიუგოს მეორე დრამამ ითამაშა და ეს დრამა იყო „ერნანი“ (1830). ამ დრამის შესავალში, ჰიუგომ თავის რომანტიზმს „ლიტერატურაში ლიბერალიზმი“ უწოდა, თავად დრამაში კი, საზოგადოების მიერ გარიყული ადამიანი, ტრაგიკულ გმირად და მეფის მეტოქედ გამოიყვანა. [[კლასიციზმი თეატრალურ ხელოვნებაში|კლასიციზმი]]ს ტრადიციების ერთგული თეატრის, „[[კომედი ფრანსეზი|კომედი ფრანსეზ]]“-ის სცენაზე ამ პიესის დადგმა საზოგადოებამ თამამ გამოწვევად

←წინა ვერსია		19:10, 18 ივლისი 2023-ის ვერსია
ხაზი 23:		ხაზი 23:
	1830 წელს ივლისის რევოლუციის შემდეგ, რომანტიზმი წამყვანი თეატრალური მიმდინარეობა ხდება. 1831 წელს დაიდგა ბურბონების მმართველობის ბოლო წლებში აკრძალული ჰიუგოს დრამა „მარიონ დელორმი“. ამის შემდეგ რეპერტუარში ერთი მეორის მიყოლებით შედის მისი პიესები: „მეფე ერთობა“ (1832), „მარიამ ტიუდორი“ (1833), „რუი ბლაზი“ (1838). ჰიუგოს დემოკრატიული სიმპათიები ამ დრამებში უფრო და უფრო ძლიერდება. მისი მომდევნო დრამები „გასამრჯელო ათასი ფრანკი“, „ტორკვემადა“ (და სხვ.) სცენაზე ვერ დამკვიდრდა. ჰიუგოს დრამატურგია შევიდა მთელი ევროპული თეატრის [[რეპერტუარი\|რეპერტუარში]].		1830 წელს ივლისის რევოლუციის შემდეგ, რომანტიზმი წამყვანი თეატრალური მიმდინარეობა ხდება. 1831 წელს დაიდგა ბურბონების მმართველობის ბოლო წლებში აკრძალული ჰიუგოს დრამა „მარიონ დელორმი“. ამის შემდეგ რეპერტუარში ერთი მეორის მიყოლებით შედის მისი პიესები: „მეფე ერთობა“ (1832), „მარიამ ტიუდორი“ (1833), „რუი ბლაზი“ (1838). ჰიუგოს დემოკრატიული სიმპათიები ამ დრამებში უფრო და უფრო ძლიერდება. მისი მომდევნო დრამები „გასამრჯელო ათასი ფრანკი“, „ტორკვემადა“ (და სხვ.) სცენაზე ვერ დამკვიდრდა. ჰიუგოს დრამატურგია შევიდა მთელი ევროპული თეატრის [[რეპერტუარი\|რეპერტუარში]].

−		+	''მარინა ხარატიშვილი''

@@ ხაზი 2: / ხაზი 2: @@
 '''ვიქტორ მარი ჰიუგო''' − (''ფრანგ.'' Victor Marie Hugo, 1802-1885), ფრანგი მწერალი, პოეტი, დრამატურგი, რომანტიზმის მამამთავარი.
-მან ითამაშა მნიშვნელოვანი როლი ფრანგული თეატრალური ხელოვნების განვითარებაში, იყო რომანტიკული თეატრის თეორეტიკოსი და წამყვანი დრამატურგი. ახალგაზრდობაში წერდა კლასიცისტურ [[ტრაგედია|ტრაგედიებს]] („ირტამენა“, „ატელია ანუ სკანდინავიელები“) და [[მელოდრამა|მელოდრამებს]] („ინეს დე კასტრო“, „ემი რობსარ“). 1827 წ. გამოაქვეყნა [[დრამა (ლიტერატურა)|დრამა]] „კრომველი“, რომლის წინასიტყვაობა იქცა [[რომანტიზმი]]ს პროგრამად. იგი ილაშქრებს [[კლასიციზმი თეატრალურ ხელოვნებაში|კლასიციზმი]]ს წოდებრივი დოგმატიზმის, უმოქმედობის, „[[სამი ერთიანობის კანონი|სამი ერთიანობი]]ს“ წესის წინააღმდეგ, მოითხოვს ცხოვრებრივი კონტრასტების ასახვას. ამ მიზნით იგი შეიმუშავებს კონტრასტების პოეტიკას, სადაც ითხოვს დრამაში ამაღლებულის და გროტესკულის, ტრაგიკულის და კომიკურის, ზნეობის, ხასიათების, ეპოქის კოლორიტის გაერთიანებას. ფრანგული რომანტიკული დრამატურგიის განვითარებისთვის საეტაპო მნიშვნელობა ჰქონდა დრამას „მარიონ დელორმი“. ამას მოჰყვა დრამა „ერნანი“, პიესები „მეფე თავს ირთობს“, „ლუკრეცია ბორჯა“, „მარია ტიუდორი“, „ანჯელო“, „რუი-ბლაზი“. შემრიგებლური ხასიათისაა დრამა „ბურგგრაფები“. მისი მომდევნო დრამები „გასამრჯელო ათასი ფრანკი“, „ტორკვემადა“ (და სხვ.) სცენაზე ვერ დამკვიდრდა. ჰიუგოს დრამატურგია შევიდა მთელი ევროპული თეატრის [[რეპერტუარი|რეპერტუარში]].
+უდიდესი რომანტიკოსი დრამატურგი და რომანტიკული თეატრის თეორეტიკოსი იყო. მან დიდი შემოქმედებითი გზა განვლო. იგი [[ნაპოლეონ ბონაპარტი|ნაპოლეონი]]ს [[არმია|არმიის]] [[გენერალი|გენერლის]] ოჯახში დაიბადა. მწერლის დედა, მდიდარი ბურჟუაზიული ოჯახიდან, ბოლომდე მონარქიული შეხედულებების ერთგული დარჩა. დედის გარდაცვალების შემდეგ, ჰიუგო, თავის ძმებთან ერთად, აარსებს ჟურნალს, რომლის წყალობითაც ლიტერატურულ წრეებში ცნობილი ხდება. ამ დროისათვის მას უკვე იცნობენ, როგორც რომანტიზმის წინამძღვარს.
 ==წყარო==
-* [[მსოფლიო თეატრის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]]
+* [[მსოფლიო თეატრის ისტორია წიგნი III]]
 [[კატეგორია:ფრანგი მწერლები]]
 [[კატეგორია:ფრანგი დრამატურგები]]
 [[კატეგორია: დრამატურგები]]
 [[კატეგორია:ფრანგი პოეტები]]