ალვის ხე
| ხაზი 2: | ხაზი 2: | ||
'''ალვის ხე''' - თქმულების მიხედვით, ალვა იყო სიცოცხლის ხე, მშვენიერი და სურნელოვანი, რომელიც [[სამოთხე|სამოთხეში]] იდგა და რომლის ნაყოფის გემება [[ადამი|ადამმა]] ვერ მოასწრო. „ვით ალვა [[ედემი|ედემს]] რგულია“, – ვკითხულობთ „ვეფხისტყაოსანში“. ალვის ხეს იმ სასწაულებრივი წმიდა ხის მიმსგავსებით შეერქვა ეს სახელი. | '''ალვის ხე''' - თქმულების მიხედვით, ალვა იყო სიცოცხლის ხე, მშვენიერი და სურნელოვანი, რომელიც [[სამოთხე|სამოთხეში]] იდგა და რომლის ნაყოფის გემება [[ადამი|ადამმა]] ვერ მოასწრო. „ვით ალვა [[ედემი|ედემს]] რგულია“, – ვკითხულობთ „ვეფხისტყაოსანში“. ალვის ხეს იმ სასწაულებრივი წმიდა ხის მიმსგავსებით შეერქვა ეს სახელი. | ||
| − | ერთი ლექსის თანახმად ალვის ხე წვერში ყურძენს ისხამს, რომლის გემება ყოველგვარი უბედურებისგან იცავს ადამიანს. აი, ეს ლექსიც, რომელიც მრავალი ვარიანტით არის გავრცელებული აღმოსავლეთ [[საქართველო|საქართველოს]] მთიანეთის თემებში: | + | ერთი ლექსის თანახმად ალვის ხე წვერში [[ყურძენი|ყურძენს]] ისხამს, რომლის გემება ყოველგვარი უბედურებისგან იცავს ადამიანს. აი, ეს ლექსიც, რომელიც მრავალი ვარიანტით არის გავრცელებული აღმოსავლეთ [[საქართველო|საქართველოს]] მთიანეთის თემებში: |
::::::„ჩვენი ბატონის კარზედა | ::::::„ჩვენი ბატონის კარზედა | ||
| ხაზი 11: | ხაზი 11: | ||
::::::უდროოდ დაშაულაო“. | ::::::უდროოდ დაშაულაო“. | ||
| − | ამ ლექსში მითოლოგიურად არის გადმოცემული ქრისტიანული რელიგიის მთავარი საიდუმლო – [[ზიარება]]. ჩვენი ბატონი უფალი იესო ქრისტეა, მისი კარი – მისი [[ეკლესია]], ალვად ამოსული ხე – საღვთო [[ლიტურგია]], ყურძენი – ქრისტეს სისხლი, მისი უჭმელი ანუ უზიარებელი ქალ-ვაჟი კი – ევა და ადამი, რომელთაც ვერ მოასწრეს სიცოცხლის ხის ნაყოფის გემება და დაკარგეს უკვდავება, მარადიული სიცოცხლე. | + | ამ ლექსში მითოლოგიურად არის გადმოცემული [[ქრისტიანობა|ქრისტიანული]] [[რელიგია|რელიგიის]] მთავარი საიდუმლო – [[ზიარება]]. ჩვენი ბატონი უფალი [[იესო ქრისტე|იესო ქრისტეა,]] მისი კარი – მისი [[ეკლესია]], ალვად ამოსული ხე – საღვთო [[ლიტურგია]], ყურძენი – [[ქრისტე|ქრისტეს]] სისხლი, მისი უჭმელი ანუ უზიარებელი ქალ-ვაჟი კი – ევა და [[ადამი]], რომელთაც ვერ მოასწრეს სიცოცხლის ხის ნაყოფის გემება და დაკარგეს უკვდავება, მარადიული სიცოცხლე. |
12:03, 12 აპრილი 2018-ის ვერსია
ანანური, დასავლეთის ფასადი (XVIII ს.).
ალვის ხე - თქმულების მიხედვით, ალვა იყო სიცოცხლის ხე, მშვენიერი და სურნელოვანი, რომელიც სამოთხეში იდგა და რომლის ნაყოფის გემება ადამმა ვერ მოასწრო. „ვით ალვა ედემს რგულია“, – ვკითხულობთ „ვეფხისტყაოსანში“. ალვის ხეს იმ სასწაულებრივი წმიდა ხის მიმსგავსებით შეერქვა ეს სახელი.
ერთი ლექსის თანახმად ალვის ხე წვერში ყურძენს ისხამს, რომლის გემება ყოველგვარი უბედურებისგან იცავს ადამიანს. აი, ეს ლექსიც, რომელიც მრავალი ვარიანტით არის გავრცელებული აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთის თემებში:
- „ჩვენი ბატონის კარზედა
- ხე ალვად ამოსულაო,
- წვერზე მოუსხამს ყურძენი,
- საჭმელად ჩამოსულაო.
- მისი უჭმელი ქალ-ვაჟი
- უდროოდ დაშაულაო“.
ამ ლექსში მითოლოგიურად არის გადმოცემული ქრისტიანული რელიგიის მთავარი საიდუმლო – ზიარება. ჩვენი ბატონი უფალი იესო ქრისტეა, მისი კარი – მისი ეკლესია, ალვად ამოსული ხე – საღვთო ლიტურგია, ყურძენი – ქრისტეს სისხლი, მისი უჭმელი ანუ უზიარებელი ქალ-ვაჟი კი – ევა და ადამი, რომელთაც ვერ მოასწრეს სიცოცხლის ხის ნაყოფის გემება და დაკარგეს უკვდავება, მარადიული სიცოცხლე.
