იხილეთ წყარო გვერდისთვის ბეღელ-ოთახი

[[ფაილი:BeRel-oTaxi.jpg|thumb|ბეღელ–ოთახი]]

'''ბეღელ-ოთახი''' – ''ბეღლის ოთახი, [[ხულა]]'' - სამეურნეო პროდუქტების შესანახი სამეურნეო [[ნაგებობა]] - სათავსი. 

დიდი ბეღელი ახალდაქორწინებულთა საცხოვრებლის დანიშნულებითაც გამოიყენებოდა. ბეღლის, როგორც მარცვლეულისა და ფქვილის სათავსის გამოყენების ფაქტი დამოწმებულია [[ქართველები|ქართველი]] ხალხის ყოფაში. 

გენეტურად ბეღელი უკავშირდება იმ რიგის ნაგებობებს, როგორიცაა: დიდი [[კიდობანი]], [[ამბარი]], [[ხარო]] და სხვა. მსგავსი სათავსები გვხვდება [[საქართველო|საქართველოს]] ფარგლებს გარეთაც. მასალის დამუშავების მიხედვით, [[ბეღელი]] გვხვდება: ძელური, ფიცრული და სიპისაგან აგებული (აღმ. საქ. მთა). ბეღელი არის დაუყოფელი და დაყოფილი. დანაყოფებია: თვალი, ხარო, ხვიმრა, საგვერდული, აკო, ორმო. 

დასავლეთ საქართველოს სხვა კუთხეებისგან განსხვავებით, ქვემო [[იმერეთი]]ს ზეგანზე ოდითგანვე ყოფილა ოროთახიანი ბეღელი, რომლის ოთახებს შორის მკვეთრი ფუნქციური დიფერენციაცია არსებობს. ერთი ოთახი კვადრატულია. ტიხრით თვლებადაა დაყოფილი, რომელშიც მარცვლეულს ინახავენ, ხოლო მეორე სასტუმრო ოთახს წარმოადგენს. მას ბეღელ-ოთახი, ბეღლის ოთახი ან ხულა ჰქვია. ბეღელ-ოთახი მოგრძო სწროკუთხა ფორმისაა. ფასადის მხარეს გაჭრილი კარით. აქ დგას პატარა სუფრა, [[სკამი|სკამები]]. კედლის გასწვრივ გაკეთებულია გრძელი ტახტი. 

[[ტერმინი]] „ბეღელი“ [[ქართული ენა|ქართულ ენაში]] მეტად ძველია. ლინგვისტური მონაცემებით იგი ქართულ-ზანური ენობრივი ერთიანობის ხანას მიეკუთვნება.

== ლიტერატურა ==
[[ჯავახიშვილი ივანე|ივ. ჯავახიშვილი]], მქემკი, I, 1964.

== წყარო ==
[[ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი]]

[[კატეგორია:ეთნოგრაფია]]

[[კატეგორია:სასოფლო-სამეურნეო ნაგებობანი]]