იხილეთ წყარო გვერდისთვის გოშაძე სოლომონ

'''გოშაძე სოლომონ''' – (1880 – 1908), ქართველი პოეტი, დრამატურგი, საზოგადო მოღვაწე. დაიბადა თელავში. 1897 წელს დაიბეჭდა მისი პირველი ლექსი „კვალში”; 1905-1907 წლებში რევოლუციის პერიოდში მიიქცია ყურადღება სამოქალაქო და პოლიტიკური ხასიათის ლექსებით, რომლებსაც აქვეყნებდა ფსევდონიმებით: „სოლ. გ-ძე” და „ს. განწირული”; წერდა პიესებსაც;
მისი პიესა „კიდევ ბნელა” (1901) ცენზურამ აკრძალა; 1900 წელს ჩამოაყალიბა დრამატული დასი, რომელიც [[კახეთი]]ს რეგიონში სპექტაკლებს დგამდა; ასევე მართავდა ლიტერატურულ საღამოებს, ხოლო შემოსავალს საქველმოქმედო საქმეს ახმარდა.


:::: * * *

::შეკრთა სუსხი.... შავი ნისლი
::უფსკრულისკენ მისრიალებს...
::ჰა, დრომ დაჰკრა სანეტარომ
::და ზამთარიც ხუჭავს თვალებს!
::ცას შეხედე, იქ კიდურზედ
::მზე, მნათობი მძლავრი სხივით,
::მთის მწვერვალზედ დიდსა დროშას
::აელვარებს ალმასივით.
::რა კარგია! გაზაფხული
::თოვლ-ყინულის ბორკილს ამტვრევს,
::განახლებას ჰგრძნობს ბუნება
::და სიხარულს მით ჩვენც გვამცნევს!...
::თავისუფლად სიო დაჰქრის
::მინდორ-ველის მახარობლად;
::სხივ-ნატყორცნი იის ბუჩქიც
::ვარდს შესცინის ცრემლ-ქვეშ ობლად.
::არე-მარე რომ ბიბინებს, _
::ეს სიცოცხლის ნიშანია,
::მჩაგვრელ ნისლის დამარცხება
::მისი ნატვრის მიზანია.
::ამიტომაც შავი ნისლი
::უფსკრულისკენ მისრიალებს,
::ზამთარი თრთის სულთ-მობრძავი,
::სამუდამოდ ხუჭავს თვალებს.

==წყარო==
[[ქართველი პოეტები (ენციკლოპედია)]]
[[კატეგორია:ქართველი პოეტები]]
[[კატეგორია:ქართველი დრამატურგები]]
[[კატეგორია:გოშაძეები]]