The National Library of Georgia მთავარი - ბიბლიოთეკის შესახებ - ელ.რესურსები 
  შესვლა
ქ.შ.წ.კ.გ საზოგადოების წევრები
დასაწყისიკატეგორიები  
ძიება
პიროვნების სახელი:

საძიებელი ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი (ქშწკგ) საზოგადოების ყველა წევრს აერთიანებს, რომლებიც გაწევრიანდნენ ამ საზოგადოებაში მისი დაარსებიდან ლიკვიდაციამდე (1879–1927).

ეროვნული ბიბლიოთეკა მოგმართავთ თხოვნით, თქვენი წინაპრების ან ნათესავების ამ ბაზაში აღმოჩენის შემთხვევაში გამოგვიგზავნოთ მათი მონაცემები ბაზაში განსათავსებლად. საკონტაქტო ტელეფონი: 599548291.



გიორგი ოქროპირის ძე ასათიანი

გიორგი ოქროპირის ძე ასათიანი
დაბადების თარიღი:1850
გარდაცვ. თარიღი:6 ოქტომბერი, 1931  (81 წლის ასაკში)
დაკრძალვის ადგილი:კუკიის წმინდა ნინოს სახელობის სასაფლაო
კატეგორია:სასულიერო პირი

ბიოგრაფია

 (1850, თბილისის გუბერნია, დუშეთის მაზრა, სოფ. გალავანი _ 6.10.1931, ქ. თბილისი) _ დეკანოზი. დაიბადა აზნაურის მაძიებელის ოჯახში. პირველდაწყებითი განათლება ოჯახში მიიღო. 1873 წელს ჩააბარა თბილისის სასულიერო სემინარიაში, საიდანაც იმავე წლის 21 ნოემბერს გათავისუფლდა. 1874 წლის 20 თებერვალს ჩუღურეთის წმ. ნიკოლოზის ეკლესიის მედავითნედ დაინიშნა. 1877 წლის 23 აპრილს დიაკვნად აკურთხეს და თბილისის სასულიერო სემინარიის კარის ეკლესიაში დაინიშნა. 1878 წლის 29 ივნისს ეგზარქოსმა იოანიკემ (რუდნევი) მღვდლად დაასხა ხელი და ჯავახეთის მხარეში, ქილდის მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარში განამწესა. 1878 წლის სექტემბერში მამა გიორგი ქილდის სასოფლო სკოლის საღვთო სჯულის მასწავლებლად დაინიშნა და 1880 წლის 29 ნოემბერს მწყემსმთარული მადლობა გამოეცხადა. 1882 წლის 1 იანვარს საგვერდულით დაჯილდოვდა. 1883 წლის 1 სექტემბერს დუშეთის მაზრის, სოფ. წინამძღვრიანთკარის სასოფლო-სამეურნეო სკოლის პედაგოგთა მოთხოვნით მამა გიორგი ბოკოწინის წმ. ილია წინასწარმეტყველის ეკლესიაში გადაიყვანეს და ამავე სკოლის საღვთო სჯულის მასწავლებლად დაინიშნა. 1885 წლის 25 თებერვალს წმ. სინოდმა მადლობის ფურცელი უბოძა. 1886 წლის 22 მარტს კიდევ გამოეცხადა მადლობა. 1887 წლის 17 მარტს სკუფია უბოძეს. 1891 წლის 29 აპრილს კამილავკა ეწყალობა.
აქტიურად იყო ჩართული მაშინდელი საქართველოს საზოგადო და საეკლესიო ცხოვრებაში, მის შესახებ ხშირად წერდნენ იმ პერიოდში გამომავალ გაზეთებსა და ჟურნალებში. გაზეთ `დროების~ 1883 წლის #177-ში ვკითხულობთ: `ამა თვის 4 სექტემბერს აკურთხეს დუშეთის მაზრაში, სოფელ წინამძღვრიანთკარში სასოფლო მეურნეობის სკოლა, რომელსაც დაესწრო დიდძალი საზოგადოება. პარაკლისის გადახდის შემდეგ სიტყვა წარმოთქვა მღვდელმა გიორგი ასათიანმა, რომელშიაც გამოსთქვა ის აზრი, რომ დავივიწყოთ შური და მტრობა, რომლისაგანაც დაიღუპა ჩვენი ქვეყანაო და ყველანი ერთგულად და წმინდად ვემსახუროთ ამ სკოლის წმინდა საქმესო~. მამა გიორგი შემდგომ წლებშიც არ აკლებდა სულიერ და ფინანსურ მხარდაჭერას ამ სკოლას და მის დამაარსებელს ილია წინამღვრიშვილს, რაც კარგად ჩანს ბარათში, რომელსაც ილია უგზავნის მოძღვარს: `მამაო გიორგი, ბანკის საქმეები დიდად გაზვიადდენ, არავის ინდობენ. თქვენი ჩამოსვლა ჩვენი სკოლისთვის ძალიან საჭიროა. ამისთვის გთხოვთ, უთუოდ ჩამობრძანდეთ ხვალა~. 1893 წლის #278-ში გაზეთი `ივერია~ წერდა: `კვირას, 19 დეკემბერს, მცხეთის ფოსტის სადგურზე მოიკრიბა მთელმა მცხეთის საზოგადოებამ თავი განსვენებულის ალექსანდრე მიხეილის ძე ყაზბეგის დასახვედრად. აქ იყვნენ მთელი მცხეთის სამღვდელოება, გლეხნი და კეთილშობილნი, მოხუცებული წინამძღვარი სამთავროს დედათა მონასტრისა, იღუმენია ნინო (ამილახვარი) _ მონაზვნებით და ქალთა სასწავლებლის შეგირდებით. ხუთის ნახევარზე მოასვენეს ყაზბეგის გვამი. სამღვდელოება შეიმოსა და გადახდილ იქნა პანაშვიდი. მღვდელმა გიორგი ასათიანმა წარმოთქვა გრძნობით აღსავსე სიტყვა, რომელშიც ცხადად დაჰხატა განსვენებული ბელეტრისტის მოღვაწეობა~. საზოგადო და საეკლესიო საქმეების გარდა მამა გიორგი აქტიურად მისდევდა სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობასაც და თავის მამულში მოყვანილი ყურძნიდან საუკეთესო ღვინოსაც აყენებდა, რომელიც განთქმული იყო მაშინდელ აღმოსავლეთ საქართველოში. აი, რას წერდა გაზეთი `ივერია~ 1895 წლის #76-ში: `10 მარტს ნიკიტის საიმპერატორო საბაღოსნო და სამეღვინეო სასწავლებლის ლაბორატორიაში დანიშნული იყო ქიმიკოს-მეღვინის კ. ა. რუდზკის თავჯდომარეობით ქართული ღვინოების დეგუსტაცია. ქართულ ღვინოებთან გასინჯულ-შედარებულ იქმნენ რეინის, ბურგუნდიისა და ყირიმის ღვინოებიც. თავდაპირველად, როგორც წესი და რიგი მოითხოვდა, გასინჯულ იქნა თეთრი და წითელი ღვინოები. თეთრ ღვინოებთა შორის პირველად მოიტანეს მამა გიორგი ასათიანის თეთრი ღვინო `ბოკოწინი~, რომელიც ნარევ ყურძნიდგან არის დაყენებული (მგონი უჭაჭოდ არის დადუღებული). ამ ღვინომ საერთო ყურადღება მიიქცია ფერით, სხეულის უნაკლულობით და უმთავრესი შემადგენელი ნაწილების ნორმალური მდგომარეობით. ფერი ცოტა მეტი მუქი აქვს, მაგრამ მაინც სასიამოვნო შესახედია. მამა გიორგის ღვინო ჩვენში დაყენებულ თეთრ ღვინოს არ ჰგავს, რადგან მას თან ახლავს თათრის ღვინის სინაზე და ნაკლებ სიმჟავეთა რაოდენობა. აქ ყველამ მხედველობაში მიიღო ამ ღვინის ხნოვანება (1893 წელს არის დაყენებული) და მასთან ისიც, თუ რა არა სასურველ მდგომარეობაში არის გაკეთებული. ბატონმა დირექტორებმა და რუდზკიმ იკითხეს: აქვს თუ არა მამა ასათიანს შესაფერისი სარდაფი და მისი მოწყობილება და როცა პასუხად უარი გაიგონეს, განცვიფრებულნი დარჩნენ. ამ ღვინოს, რასაკვირველია, აკლია სასიამოვნო ბუკეტი – სუნნელოვანება, როგორც ახალ ღვინოს, მაგრამ საკადრისი მოვლა-შენახვა თუ დაურჩა, სწორედ მშვენიერი სახარჯი ღვინო დადგება~. 1897 წლის 26 აპრილს მღვდელი გიორგი თბილისის სიონის ღვთისმშობლის მიძინების საკათედრო ტაძრის მღვდელმსახურად დაინიშნა და ამავე წლის ივნისში სამკერდე ოქროს ჯვრით დაჯილდოვდა. 1904 წლის 6 მაისს დეკანოზის წოდება მიენიჭა. 1913 წლის 6 მაისს წმ. ანას III, ხოლო 1914 წლის 15 მაისს წმ. ანას II ხარისხის ორდენებით დაჯილდოვდა. 1914-1918 წლებში თავისი სურვილით პირველ მსოფლიო ომში წავიდა და #392 საველე ჰოსპიტალის ეკლესიაში მსახურობდა. 1915 წლის 22 ოქტომბერს წმ. ვლადიმერის IV ხარისხის ორდენითა და გამშვენებული ჯვრით დაჯილდოვდა. XX ს-ის 10-იანი წლების ბოლოს ენქერი უბოძეს. საქართველოში კომუნისტური რეჟიმის დამყარების შემდეგ მამა გიორგი კვლავინდებურად განაგრძობდა სიონის ეკლესიაში მსახურებას და მიუხედავად არაერთი გაფრთხილებისა და მუქარისა, არ მიუტოვებია წირვა-ლოცვა. 1926 წელს კათოლიკოს-პატრიარქმა ამბროსიმ (ხელაია) იგი თბილისის სამღვდელოების სულიერ მოძღვრად დაადგინა და მიტრა უბოძა. 1928 წლის 1 ივლისს კათოლიკოს-პატრიარქმა ქრისტეფორემ (ციცქიშვილი) დედაეკლესიაში 50-წლიანი ერთგული და უმწიკვლო სამსახურისათვის მადლობის სიგელით დააჯილდოვა. დეკანოზ გიორგის საოჯახო არქივში შემორჩენილია მისი რამდენიმე ქადაგება, რომლებიც მან თავისი მღვდლობის პირველსავე წლებში წარმოთქვა. დასაფლავებულია კუკიის წმინდა ნინოს სახელობის სასაფლაოზე. მეუღლე ეფემია სოლომონის ასული ბურდული (1859) და შვილები: ლავრენტი, ლევანი, გიორგი, თამარი (18 _ 1964, მეუღლე დეკანოზი ისააკ ჩეკურიშვილი), რუსუდანი, ქეთევანი და ეკატერინე. სამი ქალიშვილი მოწიფულ ასაკში გარდაიცვალა. გიორგი მაჩურიშვილი

ორგანიზაციის, ასოციაციის ან ჯგუფის წევრი

  • ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოება, საზოგადოების ნამდვილი წევრი (1906-1912)

ჯილდოები, პრემიები და პრიზები

  • 1915 - წმ. ვლადიმერის IV ხარისხის ორდენი
  • 1914 - წმ. ანას II ხარისხის ორდენი
  • 1913 - წმ. ანას III ხარისხის ორდენი

გააზიარე: