იხილეთ წყარო გვერდისთვის ქორიძე ხარიტონ

'''ხარიტონ ქორიძე''' – (1906-1999), ფილოსოფიის მეცნიერებათა კანდიდატი (1949), დოცენტი (1962), დაიბადა სოფელ საჭამიასერში (ჩოხატაურის რაიონი); საშუალო განათლება მიიღო ჭიათურის გიმნაზიაში, რომელიც 1925 წელს დაამთავრა. 1926-1930 წლებში სწავლობდა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტზე, 1930-1933 წლებში იყო [[თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი]]ს ასპირანტი ფილოსოფიის სპეციალობით. 

ასპირანტურის წლებიდან, შემდეგ კი მთელი სიცოცხლის მანძილზე ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას საქართველოს უმაღლეს სასწავლებლებში - ასწავლიდა ფილოსოფიას თბილისის ინდუსტრიალურ ინსტიტუტში, თბილისის სამხატვრო აკადემიაში, [[თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია]]ში. 1952-1962 წლებში მუშაობდა თბილისის პუშკინის სახელობის პედაგოგიურ ინსტიტუტში მარქსისმ-ლენინიხმის კათედრის გამგის თანამდებობაზე. 1962 წლიდან ხ. ქორიძე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის კათედრის დოცენტი იყო. ხ. ქორიძის კვლევითი მუშაობის მთავარ ინტერესს შეადგენდა შემეცნების თეორიის პრობლემები, ბუნებისმეცნიერებისა და მეცნიერულ-ტექნიკური რევოლუციის ფილოსოფიური საკითხები. გამოქვეყნებული აქვს 50-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის - რამდენიმე მონოგრაფია და ბროშურა. 



==თხზულებები==
* „მარქსისტულ-ლენინური ფილოსოფია - საბუნებისმეტყველო და საზოგადოებრივ მეცნიერებათა მეთოდოლოგია“ (თბილისი, 1976); 
* „ე.ი. ლენინი და მარქსისტული გნოსეოლოგიის ზოგიერთი საკითხი“ (თბილისი, 1984);  
* „ასახვის ლენინური თეორიის შესახებ“ (თბილისი, 1995). 

==წყარო==
[[ქართველი ფილოსოფოსები: (IV საუკუნიდან  XX საუკუნის ჩათვლით)]]
[[კატეგორია:ქართველი ფილოსოფოსები]]
[[კატეგორია:ქორიძეები]]