იხილეთ წყარო გვერდისთვის ბააზოვი გერცელ

[[ფაილი:Garcel baazovi.PNG|thumb|გერცელ ბააზოვი]]
'''ბააზოვი გერცელ''' – (1904 – 1938) ქართველი მწერალი, პოეტი და დრამატურგი.  დაიბადა ქალაქ ონში. დაამთავრა [[თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი]]ს სოციალურ-ეკონომიური ფაკულტეტის იურიდიული განყოფილება 1926 წელს. ერთხანს ადვოკატად მუშაობდა, შემდეგ იყო ჟურნალ „საბჭოთა სამართლის” რედაქციის პ/მგ. მდივანი. 1918 წელს ქუთაისის გაზეთ „ებრაელის ხმაში” გამოქვეყნდა მისი პირველი ლექსები. 1922 წლიდან თბილისის ჟურნალ-გაზეთებში იბეჭდებოდა მისი ლექსები, წერილები და თარგმანები. 1924-1925 ბააზოვის ინიციატივით დაარსდა ქართველ ებრაელთა თვითმოქმედი დრამატული დასი „კადიმა”. მისი პირველი დრამატული ნაწარმოები იყო ალეგორიულ-სიმბოლური ხასიათის [[დრამა]] „დილლეამარი”. ერთსულოვანი აღიარება მოუტანა ბააზოვს ქართველ ებრაელთა ყოფა-ცხოვრების ამსახველმა პოემამ „მუნჯები ალაპარაკდნენ” (1931). ბააზოვის პროზაული ნაწარმოებებიდან აღსანიშნავია მოთხრობები „შემარიას უკანასკნელი სიტყვა” და „გელათის ქუჩის დასასრული” (ორივე 1931), ტრილოგიად ჩაფიქრებული რომანი „ფეთხაინი” (1934, I ნაწილი რუსულად - 1936) და სხვა.


:::: '''იუდეელი'''

::თეთრ-ცისფერ ცაზე გაფრენა მინდა,
::იქ სიცოცხლე და ცრემლის ღვარია,
::ადამიანმა ხმა გაიკმინდა,
::იგი დამუნჯდა და საზღვარია.
::სიტყვა ცოცხალი მალე ნელდება.
::სიტყვა ნაელვი დარჩა ისეთი,
::ხელის განძრევა გაუძნელდება,
::ამოივსება მთლად სანისლეთი.
::უცხოა მისთვის თავის შექება,
::გაირინდება ვით ტყის ნაფოტი,
::მაგრამ სჩვევია მას აფეთქება,
::შემდეგ წამება და ეშაფოტი.
::მთელი მსოფლიო სურს გაახუროს
::ტვინის წამებით და მიფერებით,
::ამ იუდეელს ესვრიან უროს,
::რომ შეიმოსოს ათას ფერებით.
::მაგრამ სიკაჟე მისი ხვედრია
::და სიამაყე დაიკოცნება,
::ბევრი სიძნელე მას შეხვედრია
::და შეუნახავს თეთრი ოცნება.


==წყარო==
[[ქართველი პოეტები (ენციკლოპედია)]]
[[კატეგორია:ქართველი ებრაელები]]
[[კატეგორია:ქართველი პოეტები]]
[[კატეგორია:ქართველი მწერლები]]
[[კატეგორია:ქართველი დრამატურგები]]
[[კატეგორია:ბააზოვები]]