კალო
| (ერთი მომხმარებლის 4 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
[[ფაილი:Kalo.jpg|thumb|კალო]] | [[ფაილი:Kalo.jpg|thumb|კალო]] | ||
| − | '''კალო''' - პურეულის სალეწი ადგილი, რომელიც გამართული იყო სწორ ადგილას, წრიული ფორმით, იყო როგორც ღია, ასევე დახურული კალოები. (საქ. მთა, ხევს.), კალოსათვის იყენებდნენ მიწური სახლის ბანსაც | + | '''კალო''' - პურეულის სალეწი ადგილი, რომელიც გამართული იყო სწორ ადგილას, წრიული ფორმით, იყო როგორც ღია, ასევე დახურული კალოები. (საქ. მთა, ხევს.), კალოსათვის იყენებდნენ მიწური სახლის ბანსაც. |
| − | + | ხორბლეულს ლეწავდნენ [[კევრი|კევრით]], ქვის დაკბილული მორგვებით (ჭარჭარა) ან შინაური საქონლის გადატარებით. კევრში აბამდნენ ხარებს, კამეჩებს, ცხენს. კალოს ზედაპირი იფარებოდა პურეულით, რომელზედაც წრიულად დაჰყავდათ [[კევრი]]. ლეწვის დროს ძნებს ხშირად აბრუნებდნენ [[ნიჩაბი (სამეურნეო ხელსაწყო)|ნიჩბით]], რათა მარცვალი გაყროდა გალეწილ მასას. დაგროვილ ხვავს ანიავებდნენ [[არნადი]]თ, გალეწილ [[ხორბალი|ხორბალ]]ს ჯერ [[ცხავი|ცხავში]] ატარებდნენ და მერე [[ცხრილი|ცხრილში]], სარეველებისაგან რომ გაეთავისუფლებინათ. მარცვალი გადაჰქონდათ შესანახად სახლში და აბინავებდნენ [[ბეღელი|ბეღლებსა]] და [[ხარო|ხაროე]]ბში. ხევსურები დახურულ კალოში ზამთარშიაც ეწეოდნენ პურეულის გალეწვას. კალო მიჩნეული იყო წმინდა ადგილად და გარკვეული ადგილი ეჭირა [[რელიგია|რელიგიურ]] რწმენა-წარმოდგენებში. | |
| + | == ლიტერატურა == | ||
გ. ჯალაბაძე, აღმ. საქართველოს სამიწათმოქმედო იარაღების ისტორიიდან, 1960. ე.ნ. | გ. ჯალაბაძე, აღმ. საქართველოს სამიწათმოქმედო იარაღების ისტორიიდან, 1960. ე.ნ. | ||
| ხაზი 10: | ხაზი 11: | ||
[[ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი]] | [[ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი]] | ||
| − | [[კატეგორია:ეთნოგრაფია]] | + | [[კატეგორია:ეთნოგრაფია]] |
| + | [[კატეგორია:სოფლის მეურნეობა]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 20:35, 8 მარტი 2021 მდგომარეობით
კალო - პურეულის სალეწი ადგილი, რომელიც გამართული იყო სწორ ადგილას, წრიული ფორმით, იყო როგორც ღია, ასევე დახურული კალოები. (საქ. მთა, ხევს.), კალოსათვის იყენებდნენ მიწური სახლის ბანსაც.
ხორბლეულს ლეწავდნენ კევრით, ქვის დაკბილული მორგვებით (ჭარჭარა) ან შინაური საქონლის გადატარებით. კევრში აბამდნენ ხარებს, კამეჩებს, ცხენს. კალოს ზედაპირი იფარებოდა პურეულით, რომელზედაც წრიულად დაჰყავდათ კევრი. ლეწვის დროს ძნებს ხშირად აბრუნებდნენ ნიჩბით, რათა მარცვალი გაყროდა გალეწილ მასას. დაგროვილ ხვავს ანიავებდნენ არნადით, გალეწილ ხორბალს ჯერ ცხავში ატარებდნენ და მერე ცხრილში, სარეველებისაგან რომ გაეთავისუფლებინათ. მარცვალი გადაჰქონდათ შესანახად სახლში და აბინავებდნენ ბეღლებსა და ხაროებში. ხევსურები დახურულ კალოში ზამთარშიაც ეწეოდნენ პურეულის გალეწვას. კალო მიჩნეული იყო წმინდა ადგილად და გარკვეული ადგილი ეჭირა რელიგიურ რწმენა-წარმოდგენებში.
[რედაქტირება] ლიტერატურა
გ. ჯალაბაძე, აღმ. საქართველოს სამიწათმოქმედო იარაღების ისტორიიდან, 1960. ე.ნ.
