აქტეონი
| (2 მომხმარებლების 4 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| + | [[ფაილი:Aqteoni.jpg|thumb|250პქ|'''აქტეონი'''. კრატერის [[ფერწერა]] (ძვ.წ. 470 წ.), ბოსტონი, ხელოვნების მუზეუმი]] | ||
'''აქტეონი''' – ''(ბერძნ.)'' მითოსური მონადირე, რომელიც საკუთარმა | '''აქტეონი''' – ''(ბერძნ.)'' მითოსური მონადირე, რომელიც საკუთარმა | ||
წინდაუხედაობამ დაღუპა. | წინდაუხედაობამ დაღუპა. | ||
| − | ერთხელ, ჩვეულებისამებრ დაეხეტებოდა აქტეონი მთებსა და | + | ერთხელ, ჩვეულებისამებრ დაეხეტებოდა აქტეონი მთებსა და ტყეებში თავის მწევართა დასის თანხლებით. მზე [[შუბი|შუბის]] ტარზე იქნებოდა, როდესაც იგი აღმოჩნდა [[არტემისი]]ს წმინდა ჭალაში, რომლის სიღრმეშიც მორაკრაკებდა კამკამა ნაკადული. სწორედ იმხანად ნადირობისგან გადაღლილი არტემისი ნიმფებთან ერთად მის ტალღებში იგრილებდა ქალწულებრივ სხეულს. აქტეონს შეეძლო ბუჩქების მიღმა მდგარიყო და ისე ემზირა ტანგანძარცვული ქალწულებისათვის. მაგრამ ნაბიჯი გადადგა, რათა |
| − | ტყეებში თავის მწევართა დასის თანხლებით. მზე [[შუბი|შუბის]] ტარზე | + | უფრო მიახლოვებოდა მათ. გამხმარი ფიჩხი ახმაურდა მისი ტერფის ქვეშ. ნიმფებმა შიშველ ტანზე აიფარეს ხელები, უეცარი კივილით აავსეს ჭალა და არტემისს გარს შემოერტყნენ, მაგრამ ღმერთქალი მათზე უფრო ტანადი იყო, სიმაღლითა და სილამაზით გამორჩეული. ამომავალი მზე ალისფრად რომ აანთებს ღრუბელს, ისე მოედო რისხვის ალმური ღვთაების სახეს. იგი შებრუნდა, ამოხაპა ნაკადულიდან წყალი, ჭაბუკს სახეზე შეასხურა, ხოლო წყლის წვეთებს თან ეს ავის მომასწავებელი სიტყვებიც მიაყოლა: „სხვათაც უამბე, თუკი შეძლებ ოღონდ მოყოლას, ტანგანძარცვული რომ მიხილე!“ და აქტეონი უმალ ირმად გარდაისახა. უეცრად სიმხდალეც დაეუფლა და იმ ადგილიდან შორს გაიქცა. საბრალო მონადირემ არ იცოდა, რა ეღონა: დაბრუნებულიყო სახლში თუ ტყისთვის შეეფარებინა თავი. ამ ფიქრში იყო, საკუთარმა ქოფაკებმა რომ აიღეს მისი კვალი და გამოედევნენ. ისინი ეკვეთნენ აქტეონს, კბილებით დაფლითეს და სანამ სული არ ამოხადეს, კაპარჭოსანი არტემისის რისხვა არ დაცხრა. |
| − | იქნებოდა, როდესაც იგი აღმოჩნდა [[არტემისი]]ს წმინდა ჭალაში, | + | |
| − | რომლის სიღრმეშიც მორაკრაკებდა კამკამა ნაკადული. სწორედ | + | |
| − | იმხანად ნადირობისგან გადაღლილი არტემისი ნიმფებთან ერთად | + | |
| − | მის ტალღებში იგრილებდა ქალწულებრივ სხეულს. აქტეონს | + | |
| − | შეეძლო ბუჩქების მიღმა მდგარიყო და ისე ემზირა ტანგანძარცვული | + | |
| − | ქალწულებისათვის. მაგრამ ნაბიჯი გადადგა, რათა | + | |
| − | უფრო მიახლოვებოდა მათ. გამხმარი ფიჩხი ახმაურდა | + | |
| − | მისი ტერფის ქვეშ. ნიმფებმა შიშველ ტანზე აიფარეს ხელები, | + | |
| − | უეცარი კივილით აავსეს ჭალა და არტემისს გარს შემოერტყნენ, | + | |
| − | მაგრამ ღმერთქალი მათზე უფრო ტანადი იყო, სიმაღლითა | + | |
| − | და სილამაზით გამორჩეული. ამომავალი მზე ალისფრად რომ | + | |
| − | აანთებს ღრუბელს, ისე მოედო რისხვის ალმური ღვთაების სახეს. | + | |
| − | იგი შებრუნდა, ამოხაპა ნაკადულიდან წყალი, ჭაბუკს სახეზე | + | |
| − | შეასხურა, ხოლო წყლის წვეთებს თან ეს ავის მომასწავებელი სიტყვებიც მიაყოლა: „სხვათაც უამბე, თუკი შეძლებ ოღონდ მოყოლას, ტანგანძარცვული რომ მიხილე!“ და აქტეონი უმალ ირმად გარდაისახა. უეცრად სიმხდალეც დაეუფლა და იმ ადგილიდან | + | |
| − | შორს გაიქცა. საბრალო მონადირემ არ იცოდა, რა ეღონა: დაბრუნებულიყო სახლში თუ ტყისთვის შეეფარებინა თავი. ამ ფიქრში იყო, საკუთარმა ქოფაკებმა რომ აიღეს მისი კვალი და გამოედევნენ. ისინი ეკვეთნენ აქტეონს, კბილებით დაფლითეს და | + | |
| − | სანამ სული არ ამოხადეს, კაპარჭოსანი არტემისის რისხვა არ დაცხრა. | + | |
| ხაზი 27: | ხაზი 14: | ||
[[კატეგორია:მითოლოგია]] | [[კატეგორია:მითოლოგია]] | ||
[[კატეგორია:ბერძნული მითები]] | [[კატეგორია:ბერძნული მითები]] | ||
| + | [[კატეგორია:მითოლოგიური პერსონაჟები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 19:41, 11 ნოემბერი 2021 მდგომარეობით
აქტეონი – (ბერძნ.) მითოსური მონადირე, რომელიც საკუთარმა წინდაუხედაობამ დაღუპა.
ერთხელ, ჩვეულებისამებრ დაეხეტებოდა აქტეონი მთებსა და ტყეებში თავის მწევართა დასის თანხლებით. მზე შუბის ტარზე იქნებოდა, როდესაც იგი აღმოჩნდა არტემისის წმინდა ჭალაში, რომლის სიღრმეშიც მორაკრაკებდა კამკამა ნაკადული. სწორედ იმხანად ნადირობისგან გადაღლილი არტემისი ნიმფებთან ერთად მის ტალღებში იგრილებდა ქალწულებრივ სხეულს. აქტეონს შეეძლო ბუჩქების მიღმა მდგარიყო და ისე ემზირა ტანგანძარცვული ქალწულებისათვის. მაგრამ ნაბიჯი გადადგა, რათა უფრო მიახლოვებოდა მათ. გამხმარი ფიჩხი ახმაურდა მისი ტერფის ქვეშ. ნიმფებმა შიშველ ტანზე აიფარეს ხელები, უეცარი კივილით აავსეს ჭალა და არტემისს გარს შემოერტყნენ, მაგრამ ღმერთქალი მათზე უფრო ტანადი იყო, სიმაღლითა და სილამაზით გამორჩეული. ამომავალი მზე ალისფრად რომ აანთებს ღრუბელს, ისე მოედო რისხვის ალმური ღვთაების სახეს. იგი შებრუნდა, ამოხაპა ნაკადულიდან წყალი, ჭაბუკს სახეზე შეასხურა, ხოლო წყლის წვეთებს თან ეს ავის მომასწავებელი სიტყვებიც მიაყოლა: „სხვათაც უამბე, თუკი შეძლებ ოღონდ მოყოლას, ტანგანძარცვული რომ მიხილე!“ და აქტეონი უმალ ირმად გარდაისახა. უეცრად სიმხდალეც დაეუფლა და იმ ადგილიდან შორს გაიქცა. საბრალო მონადირემ არ იცოდა, რა ეღონა: დაბრუნებულიყო სახლში თუ ტყისთვის შეეფარებინა თავი. ამ ფიქრში იყო, საკუთარმა ქოფაკებმა რომ აიღეს მისი კვალი და გამოედევნენ. ისინი ეკვეთნენ აქტეონს, კბილებით დაფლითეს და სანამ სული არ ამოხადეს, კაპარჭოსანი არტემისის რისხვა არ დაცხრა.
