ლიხთენსთაინი როი
(ახალი გვერდი: [[ფაილი:Lichtenstein.jpg|thumb|300პქ|როი ლიხთენსთაინი. ოჰ, ჯეფ... მეც მიყვარხარ.....) |
|||
| (2 მომხმარებლების 3 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
[[ფაილი:Lichtenstein.jpg|thumb|300პქ|როი ლიხთენსთაინი. ოჰ, ჯეფ... მეც მიყვარხარ... მაგრამ..., 1964; ზეთი და მაგნა ტილოზე, 122X122 სმ. კერძო კოლექცია]] | [[ფაილი:Lichtenstein.jpg|thumb|300პქ|როი ლიხთენსთაინი. ოჰ, ჯეფ... მეც მიყვარხარ... მაგრამ..., 1964; ზეთი და მაგნა ტილოზე, 122X122 სმ. კერძო კოლექცია]] | ||
| − | '''როი ლიხთენსთაინი''' – (Roy Lichtenstein, 1923-1997) ასევე იკვლევდა პოპულარული გამოსახულებებისა და მაღალი ხელოვნების შეხმიანების სხვადასხვაგვარ საშუალებებს. ვიზუალური კულტურის მას-მარკეტის კრიტიკა, მის მიერ კომიქსების წიგნების ფორმატის იმიტაციით იყო გადმოცემული. 1961 წელს, მაშინ როდესაც ის ჯერ კიდევ ალან ქეფროუსთან ერთად, რატგერსის უნივერსიტეტში (Rutgers University) ასწავლიდა, ლიხთენსთაინმა დაიწყო ისეთი სურათების შექმნა, რომლებიც | + | '''როი ლიხთენსთაინი''' – (Roy Lichtenstein, 1923-1997) ასევე იკვლევდა პოპულარული გამოსახულებებისა და მაღალი ხელოვნების შეხმიანების სხვადასხვაგვარ საშუალებებს. ვიზუალური კულტურის მას-მარკეტის კრიტიკა, მის მიერ კომიქსების წიგნების ფორმატის იმიტაციით იყო გადმოცემული. 1961 წელს, მაშინ როდესაც ის ჯერ კიდევ ალან ქეფროუსთან ერთად, რატგერსის უნივერსიტეტში (Rutgers University) ასწავლიდა, ლიხთენსთაინმა დაიწყო ისეთი სურათების შექმნა, რომლებიც [[ომი]]სა და სასიყვარულო ისტორიების ამსახველ კომიქსებს ეფუძნებოდა. მან შეკუმშა და დააზუსტა საწყისი გამოსახულება, რათა ფოკუსირებულიყო მნიშვნელოვან ემოციასა და ქმედებაზე. ის ასახავდა, იმავდროულად კი, პაროდირებდა იმ ზედაპირულ, სწორხაზოვან ხერხებს, როგორითაც კომიქსების წიგნები ურთიერთობდა თავის მკითხველთან. |
| − | მძიმე, შავი კონტურები, ძირითადი ფერები და კომერციულ ბეჭდვაში გამოყენებული ე.წ. ბენდეის წერტილები (Benday dots), სრულად იმეორებდა ანიმაციის ხასიათს. ნამუშევარში ოჰ, ჯეფ... მეც მიყვარხარ... მაგრამ...ერთ ჩარჩოში დაკუმშულია პოპულარული სასიყვარულო ისტორიის სიუჟეტური ხაზი და ის კრიზისი, რომელიც დროებით ემუქრება სასიყვარულო ურთიერთობას. მაგრამ ლიხთენსთაინი, ილუზიისა და რეალობის შეპირისპირებით, ირონიულ თამაშს თამაშობს. ჩვენ ვიცით, რომ კომიქსების წიგნები არარეალისტურად მელოდრამატულია, და მაინც, მხატვარი ცოცხლად, თითქმის მოწიწებით წარმოადგენს გაზვიადებულ ეპიზოდს და ამგვარად, მას მაღალი ხელოვნების ნიმუშად აქცევს. | + | |
| + | მძიმე, შავი კონტურები, ძირითადი ფერები და კომერციულ ბეჭდვაში გამოყენებული ე.წ. ბენდეის წერტილები (Benday dots), სრულად იმეორებდა ანიმაციის ხასიათს. ნამუშევარში ოჰ, ჯეფ... მეც მიყვარხარ... მაგრამ...ერთ ჩარჩოში დაკუმშულია პოპულარული სასიყვარულო ისტორიის სიუჟეტური ხაზი და ის კრიზისი, რომელიც დროებით ემუქრება სასიყვარულო ურთიერთობას. მაგრამ ლიხთენსთაინი, ილუზიისა და რეალობის შეპირისპირებით, ირონიულ თამაშს თამაშობს. ჩვენ ვიცით, რომ კომიქსების წიგნები არარეალისტურად მელოდრამატულია, და მაინც, [[მხატვარი]] ცოცხლად, თითქმის მოწიწებით წარმოადგენს გაზვიადებულ ეპიზოდს და ამგვარად, მას მაღალი ხელოვნების ნიმუშად აქცევს. | ||
==წყარო== | ==წყარო== | ||
მიმდინარე ცვლილება 17:56, 1 თებერვალი 2022 მდგომარეობით
როი ლიხთენსთაინი – (Roy Lichtenstein, 1923-1997) ასევე იკვლევდა პოპულარული გამოსახულებებისა და მაღალი ხელოვნების შეხმიანების სხვადასხვაგვარ საშუალებებს. ვიზუალური კულტურის მას-მარკეტის კრიტიკა, მის მიერ კომიქსების წიგნების ფორმატის იმიტაციით იყო გადმოცემული. 1961 წელს, მაშინ როდესაც ის ჯერ კიდევ ალან ქეფროუსთან ერთად, რატგერსის უნივერსიტეტში (Rutgers University) ასწავლიდა, ლიხთენსთაინმა დაიწყო ისეთი სურათების შექმნა, რომლებიც ომისა და სასიყვარულო ისტორიების ამსახველ კომიქსებს ეფუძნებოდა. მან შეკუმშა და დააზუსტა საწყისი გამოსახულება, რათა ფოკუსირებულიყო მნიშვნელოვან ემოციასა და ქმედებაზე. ის ასახავდა, იმავდროულად კი, პაროდირებდა იმ ზედაპირულ, სწორხაზოვან ხერხებს, როგორითაც კომიქსების წიგნები ურთიერთობდა თავის მკითხველთან.
მძიმე, შავი კონტურები, ძირითადი ფერები და კომერციულ ბეჭდვაში გამოყენებული ე.წ. ბენდეის წერტილები (Benday dots), სრულად იმეორებდა ანიმაციის ხასიათს. ნამუშევარში ოჰ, ჯეფ... მეც მიყვარხარ... მაგრამ...ერთ ჩარჩოში დაკუმშულია პოპულარული სასიყვარულო ისტორიის სიუჟეტური ხაზი და ის კრიზისი, რომელიც დროებით ემუქრება სასიყვარულო ურთიერთობას. მაგრამ ლიხთენსთაინი, ილუზიისა და რეალობის შეპირისპირებით, ირონიულ თამაშს თამაშობს. ჩვენ ვიცით, რომ კომიქსების წიგნები არარეალისტურად მელოდრამატულია, და მაინც, მხატვარი ცოცხლად, თითქმის მოწიწებით წარმოადგენს გაზვიადებულ ეპიზოდს და ამგვარად, მას მაღალი ხელოვნების ნიმუშად აქცევს.
