ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტი
(→წყარო) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის ერთი შუალედური ვერსია არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტი''' - 1917 ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტი დაარსდა. 1917 წლის ოქტომბრამდე ის ცნობილი იყო „ტფილისის ქალთა კერძო უმაღლესი კურსების“ სახელით. 1920 წლის მდგომარეობით, ის ვერ იდგა სათანადო დონეზე. ამის მიზეზი გახდა სამეცნიერო პერსონალის ბაქოში გადასვლა, რის გამოც დაიხურა სიტყვიერებისა და ისტორიის ფაკულტეტი. დანარჩენ ფაკულტეტებზეც სასწავლო კურსები შეიკვეცა, სამკურნალო ფაკულტეტის II კურსი, რომლის გახსნაც ჰქონდათ განზრახული, ვეღარ გახსნეს, უნივერსიტეტს პროფესორები ამ ხნის მანძილზე „შემოეფანტნენ“. 1920 წელს სამკურნალო ფაკულტეტზე სრულუფლებიანი პროფესორი მხოლოდ 8 აღმოჩნდა, ამათგან სამი [[თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი|თბილისის სახელმწიფო უნვერსიტეტშიც]] იყო პროფესორი. ბევრი ბაქოში ცხოვრობდა და მხოლოდ რამდენიმე ლექციას თუ კითხულობდა თბილისში. ასეთები იყვნენ, მაგ., პროფ. ანფიმოვი და მირიგოვოროვი, პრივატ-დოცენტი ტიხონოვიჩი და სხვ. შემოწმებისშემდეგ გამოვლინდა ლექტორ-მასწავლებლების არაკვალიფიციურობა, პრაქტიკული ცოდნის მისაღებად აუცილებელი კაბინეტ-ლაბორატორიების, პროზექტურების, კლინიკების, ახალი სამედიცინო ხელსაწყოების არქონა და სხვ. ცხადი გახდა, რომ საკუთარი ქართული უნივერსიტეტის დაარსების შემდეგ ეს უნივერსიტეტი კარგავდა ფუნქციას და მთავრობასაც არ ჰქონდა ფინანსური შესაძლებლობა მის დასახმარებლად. ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტის მთელი უძრავ-მოძრავი ქონება 1919 წლის 7 სექტემბრის მთავრობის დადგენილებით გადაეცა [[თბილისის ქალაქის თვითმმართველობა (1917-1921)|თბილისის ქალაქის თვითმმართველობა]]ს, კულტურულ-საგანმანათლებლო საჭიროებისათვის. | + | '''ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტი''' - 1917 ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტი დაარსდა. 1917 წლის ოქტომბრამდე ის ცნობილი იყო „ტფილისის ქალთა კერძო უმაღლესი კურსების“ სახელით. 1920 წლის მდგომარეობით, ის ვერ იდგა სათანადო დონეზე. ამის მიზეზი გახდა სამეცნიერო პერსონალის ბაქოში გადასვლა, რის გამოც დაიხურა სიტყვიერებისა და ისტორიის ფაკულტეტი. დანარჩენ ფაკულტეტებზეც სასწავლო კურსები შეიკვეცა, სამკურნალო ფაკულტეტის II კურსი, რომლის გახსნაც ჰქონდათ განზრახული, ვეღარ გახსნეს, უნივერსიტეტს პროფესორები ამ ხნის მანძილზე „შემოეფანტნენ“. 1920 წელს სამკურნალო ფაკულტეტზე სრულუფლებიანი პროფესორი მხოლოდ 8 აღმოჩნდა, ამათგან სამი [[თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი|თბილისის სახელმწიფო უნვერსიტეტშიც]] იყო პროფესორი. ბევრი ბაქოში ცხოვრობდა და მხოლოდ რამდენიმე ლექციას თუ კითხულობდა თბილისში. ასეთები იყვნენ, მაგ., პროფ. ანფიმოვი და მირიგოვოროვი, პრივატ-დოცენტი ტიხონოვიჩი და სხვ. შემოწმებისშემდეგ გამოვლინდა ლექტორ-მასწავლებლების არაკვალიფიციურობა, პრაქტიკული ცოდნის მისაღებად აუცილებელი კაბინეტ-ლაბორატორიების, პროზექტურების, კლინიკების, ახალი სამედიცინო ხელსაწყოების არქონა და სხვ. ცხადი გახდა, რომ საკუთარი ქართული უნივერსიტეტის დაარსების შემდეგ ეს უნივერსიტეტი კარგავდა ფუნქციას და მთავრობასაც არ ჰქონდა ფინანსური შესაძლებლობა მის დასახმარებლად. ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტის მთელი უძრავ-მოძრავი ქონება 1919 წლის 7 სექტემბრის მთავრობის დადგენილებით გადაეცა [[თბილისის ქალაქის თვითმმართველობა (1917-1921)|თბილისის ქალაქის თვითმმართველობა]]ს, კულტურულ-საგანმანათლებლო საჭიროებისათვის. ([[დოდო ჭუმბურიძე]]) |
| − | + | ||
==ლიტერატურა== | ==ლიტერატურა== | ||
| ხაზი 12: | ხაზი 11: | ||
[[კატეგორია:ამიერკავკასიის ისტორია]] | [[კატეგორია:ამიერკავკასიის ისტორია]] | ||
[[კატეგორია:უნივერსიტეტებია ამიერკავკასიაში]] | [[კატეგორია:უნივერსიტეტებია ამიერკავკასიაში]] | ||
| + | [[კატეგორია:უმაღლესი სასწავლებლები თბილისში]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 20:22, 30 აპრილი 2022 მდგომარეობით
ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტი - 1917 ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტი დაარსდა. 1917 წლის ოქტომბრამდე ის ცნობილი იყო „ტფილისის ქალთა კერძო უმაღლესი კურსების“ სახელით. 1920 წლის მდგომარეობით, ის ვერ იდგა სათანადო დონეზე. ამის მიზეზი გახდა სამეცნიერო პერსონალის ბაქოში გადასვლა, რის გამოც დაიხურა სიტყვიერებისა და ისტორიის ფაკულტეტი. დანარჩენ ფაკულტეტებზეც სასწავლო კურსები შეიკვეცა, სამკურნალო ფაკულტეტის II კურსი, რომლის გახსნაც ჰქონდათ განზრახული, ვეღარ გახსნეს, უნივერსიტეტს პროფესორები ამ ხნის მანძილზე „შემოეფანტნენ“. 1920 წელს სამკურნალო ფაკულტეტზე სრულუფლებიანი პროფესორი მხოლოდ 8 აღმოჩნდა, ამათგან სამი თბილისის სახელმწიფო უნვერსიტეტშიც იყო პროფესორი. ბევრი ბაქოში ცხოვრობდა და მხოლოდ რამდენიმე ლექციას თუ კითხულობდა თბილისში. ასეთები იყვნენ, მაგ., პროფ. ანფიმოვი და მირიგოვოროვი, პრივატ-დოცენტი ტიხონოვიჩი და სხვ. შემოწმებისშემდეგ გამოვლინდა ლექტორ-მასწავლებლების არაკვალიფიციურობა, პრაქტიკული ცოდნის მისაღებად აუცილებელი კაბინეტ-ლაბორატორიების, პროზექტურების, კლინიკების, ახალი სამედიცინო ხელსაწყოების არქონა და სხვ. ცხადი გახდა, რომ საკუთარი ქართული უნივერსიტეტის დაარსების შემდეგ ეს უნივერსიტეტი კარგავდა ფუნქციას და მთავრობასაც არ ჰქონდა ფინანსური შესაძლებლობა მის დასახმარებლად. ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტის მთელი უძრავ-მოძრავი ქონება 1919 წლის 7 სექტემბრის მთავრობის დადგენილებით გადაეცა თბილისის ქალაქის თვითმმართველობას, კულტურულ-საგანმანათლებლო საჭიროებისათვის. (დოდო ჭუმბურიძე)
[რედაქტირება] ლიტერატურა
- სცსა, ფ. 1935, აღწ. 1, საქ. 76,ფ. 16;
- სცსა,ფ. 1935, აღწ.1, საქ. 180,ფ. 16.
[რედაქტირება] წყარო
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921) ენციკლოპედია-ლექსიკონი
