პოლიტიკური თეატრი
| ხაზი 5: | ხაზი 5: | ||
მხატვრულ პრაქტიკაში პოლიტიკური თეატრი ხშირად იყენებს პირდაპირ მიმართვას დარბაზისაკენ, დიდაქტიკას, სიმღერა-კომენტარებს, გროტესკულ [[გრიმი|გრიმს]] და [[ნიღაბი (თეატრალური)|ნიღაბს]]. მისი ერთ-ერთი ყველაზე რჩეული ხერხია მიმოხილვითი (პანორამული) წარმოდგენები, სადაც გამოყენებულია სტატისტიკური მონაცემები, დიაგრამები, დოკუმენტური კინოკადრები. | მხატვრულ პრაქტიკაში პოლიტიკური თეატრი ხშირად იყენებს პირდაპირ მიმართვას დარბაზისაკენ, დიდაქტიკას, სიმღერა-კომენტარებს, გროტესკულ [[გრიმი|გრიმს]] და [[ნიღაბი (თეატრალური)|ნიღაბს]]. მისი ერთ-ერთი ყველაზე რჩეული ხერხია მიმოხილვითი (პანორამული) წარმოდგენები, სადაც გამოყენებულია სტატისტიკური მონაცემები, დიაგრამები, დოკუმენტური კინოკადრები. | ||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
13:04, 2 მაისი 2023-ის ვერსია
პოლიტიკური თეატრი – პირობითი სახელწოდება იმ თეატრისა, სადაც აქცენტირებულია მიმდინარე პოლიტიკური მოვლენები. ასეთი თეატრების კლასიკური ნიმუშებია აგიტპრომი, დოკუმენტური დრამა, პოლიტიკოთერაპია (და სხვ.).
ყველა ეს ჟანრული დანაყოფები ხასიათდება დოქტრინული (მანიფესტური) მიდგომით, მსოფლმხედველობის უპირატესობით ყველა სხვა კომპონენტთან შედარებით. პოლიტიკური თეატრის გამორჩეული წარმომადგენლები არიან: ე. პისკატორი, ბ. ბრეხტი, ა. ბოალი, ფ. ვოლდი, გ. ოტტო, ვ. მეიერხოლდი და (სხვ.).
მხატვრულ პრაქტიკაში პოლიტიკური თეატრი ხშირად იყენებს პირდაპირ მიმართვას დარბაზისაკენ, დიდაქტიკას, სიმღერა-კომენტარებს, გროტესკულ გრიმს და ნიღაბს. მისი ერთ-ერთი ყველაზე რჩეული ხერხია მიმოხილვითი (პანორამული) წარმოდგენები, სადაც გამოყენებულია სტატისტიკური მონაცემები, დიაგრამები, დოკუმენტური კინოკადრები.
